เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

ตอนที่ 1 นักเดินทางหลิงอี้

ตอนที่ 1 นักเดินทางหลิงอี้

ตอนที่ 1 นักเดินทางหลิงอี้


“การคัดเลือกผู้เล่นจบลงแล้ว ไม่รู้ว่าในเมืองอึ๋งหั่ว(หิ่งห้อย)ของเราจะมีผู้เล่นใหม่บ้างหรือเปล่า”

“น่าจะมีอยู่นะ เดือนที่แล้วก็มีห้าคน”

แผ่นดินเสินเซี่ย

นครเชียนเจียง เมืองอึ๋งหั่ว

ในวันสุดท้ายของเดือนห้า อุณหภูมิสูงขึ้นเรื่อยๆ

คนหนุ่มสาววัยยี่สิบสามสิบต่างสวมกางเกงขาสั้นแขนสั้นนั่งคุยกันอยู่ในห้องโถง

“เดี๋ยวก่อน ถ้าคุณกลายเป็นผู้เล่นแล้วคุณต้องมาลงทะเบียนที่นี่”

นี่คือพันธมิตรผู้เล่นเสินเซี่ยสาขาเมืองอึ๋งหั่ว

ข้อบังคับของเสินเซี่ย : ทุกคนที่กลายเป็นผู้เล่นต้องไปลงทะเบียนที่พันธมิตร

แน่นอนว่าถ้าคนในเมืองอึ๋งหั่วกลายเป็นผู้เล่น พวกเขาต้องมาลงทะเบียนที่นี่

ทันทีที่เสียงของชายคนนั้นจบลง ชายผมดำคนหนึ่งก็เดินมาที่ประตู

......

“สวัสดี คุณมาลงทะเบียนผู้เล่นใช่ไหม?”

“ใช่”

หลิงอี้หยักหน้าตอบ

“ช่วยเปิดแผงผู้เล่นด้วย”

“อืม”

หลิงอี้เรียกแผงส่วนตัวของเขาด้วยความคิด

[

ชื่อ : หลิงอี้

รหัสผู้เล่น : 200666-00033

เลเวล : 1 (0/200)

พรสวรรค์ : โชคดี

ความแข็งแกร่ง : 3

พลังเวท : 5

ความว่องไว: 3

ร่างกาย : 3

ความทนทาน: 3 (หมายเหตุ: ค่าเฉลี่ยของคนธรรมดาคือ3 สูงสุด5)

สกิล : ว่างเปล่า

การประเมินพลังการต่อสู้: คนธรรมดา

]

“ก็ดีนะ”

พนักงานหญิงดูข้อมูลบนแผงและบันทึกลงในคอมพิวเตอร์

ต่อมาเธอขอบัตรประชาชนของหลิงอี้

หลังจากนั้นโปรไฟล์ผู้เล่นของเขาก็ถูกสร้างขึ้น

[ชื่อ: หลิงอี้]

[บัตรประจำตัว:......]

[รหัสผู้เล่น:...]

[เลเวล1]

โปรไฟล์ผู้เล่นมีข้อมูลแค่สี่ส่วนเท่านั้น

การลงทะเบียนมีวัตถุประสงค์เพื่อผูกหมายเลขบัตรประจำตัวกับรหัสผู้เล่นที่ไม่ซ้ำกัน

ความสามารถและคุณสมบัติส่วนตัวและจะไม่ถูกบันทึกไว้

ส่วนเลเวล...

“นี่เป็นเงินสนับสนุนเลเวล1”

พนักงานหญิงยื่นบัตรธนาคารสีดำให้ “เมื่อคุณไปถึงเลเวล10 คุณจะได้รับเงินสนับสนุนมากขึ้น”

“ทุกการเพิ่มขึ้น10เลเวล คุณสามารถมารับเงินสนับสนุนได้ที่นี่”

เงินสนับสนุนเป็นสวัสดิการที่จัดตั้งขึ้นโดยเสินเซี่ยเพื่อสนับสนุนผู้เล่นหน้าใหม่และส่งเสริมความก้าวหน้าของพวกเขา

เนื่องจากมีการให้รางวัลตามเลเวล จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่จะแสดงเลเวลบนบัตร

“ดี”

เมื่อรับบัตรธนาคารสำหรับผู้เล่นมาแล้ว หลิงอี้จึงหันหลังกำลังจะจากไป

เมื่อพนักงานหญิงเห็นแบบนั้นเธอจึงรีบหยุดเขา “เดี๋ยวก่อน!”

“หืม?”

หลิงอี้หยุดเดินแล้วหันมามองเธอ “มีอะไรหรือเปล่า?”

แววตาสีดำของเขาปรากฏความสงสับ

พนักงานหญิงหยิบถุงของขวัญออกมาจากใต้โต๊ะแล้วชี้ไปที่ตู้ด้านข้าง “สาขาอึ๋งหั่วของเราจะมอบของขวัญเล็กน้อยให้กับผู้เล่นใหม่ทุกคน คุณสามารถเลือกหนึ่งในสองอันนี้ได้เลย”

เมื่อมองในทิศทางที่เธอชี้ เขาเห็นตู้ไม้สองตู้ตั้งอยู่ระหว่างทางเข้าของสาขา

ตู้ด้านซ้ายเป็นยาสีแดง ตู้ด้านขวาเป็นยาสีเหลือง

“ต่อให้ฉันไม่บอกคุณก็น่าจะรู้จักสองชิ้นนี้”

พนักงานหญิงเดินไประหว่างตู้ทั้งสองและเริ่มแนะนำ “อันซ้ายคือยาเพิ่มพลังชีวิตสำหรับผู้เล่นที่มีเลเวลต่ำกว่า10 ขวดหนึ่งสามารถฟื้นฟูพลังชีวิตได้มากเลยทีเดียว”

“ถ้าคนธรรมดาดื่มเข้าไป ไม่ว่าจะเสียเลือดมากแค่ไหนก็สามารถฟื้นฟูได้ทันที”

“ทางขวาคือยาเสริมกำลังใช้สำหรับฟื้นฟูแรงกาย”

ทั้งสองอย่างเป็นของระดับต่ำสุดและหาได้ง่ายในเสินลู่(เส้นทางเทพ)

ดังนั้นหลิงอี้จึงไม่คิดมาก “ยาเสริมกำลัง”

“เอ่อ...ยาเสริมกำลัง ? แต่ยาเพิ่มพลังชีวิตมีค่ามากกว่านะ”

“อ่า...เอายาเพิ่มพลังชีวิตนั่นแหละ”

พนักงานหญิงยิ้มและพาหลิงอี้ไปที่ประตู

ภายใต้การจ้องมองของเขา เธอใส่ทั้งยาเพิ่มพลังชีวิตและยาเสริมกำลังลงในถุงของขวัญ

“เอ่อ...”

หลิงอี้อึ้งไปครู่หนึ่งและรับถุงของขวัญจากพนักงานหญิงที่ยิ้มแย้ม

“ขอบคุณ”

เขาไม่รู้ว่าตัวเองติดเชื้อจากรอยยิ้มของเธอหรือรู้สึกถึงความอบอุ่นกันแน่ แต่เขาอดยิ้มไม่ได้เลย

......

เมื่อหลิงอี้กลับถึงบ้าน เขาวางถุงของขวัญไว้บนโต๊ะแล้วทิ้งตัวลงบนโซฟาและถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

“เฮ้อ”

เขารู้สึกผ่อนคลายทันที

บ้านหลังนี้เป็นบ้านหลังเล็กที่มีพื้นที่สิบห้าตารางเมตร หลังจากเขามาที่นี่เจ้าหน้าที่ช่วยเหลือของพันธมิตรก็คิดว่าเขาเป็นเหยื่อประสบภัยและจัดหาที่อยู่ให้เขาเป็นพิเศษ

รวมถึงการออกบัตรประจำตัวให้ในตอนนั้นด้วย

แม้ว่าห้องจะเล็กแต่ก็มีอุปกรณ์ครบครันทั้งโต๊ะ เก้าอี้ เตียง และตู้

แม้แต่โซฟาและทีวีก็ยังมี

ไม่รู้ว่าพวกเขาจงใจดูแลหรือแค่บังเอิญ

“ฉันได้เป็นผู้เล่นแล้ว...”

หลิงอี้พูดเสียงเบาแล้วลืมตาขึ้น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

เสินลู่

นั่นคือวิธีที่จะเป็นเทพของโลกนี้

ตั้งแต่20ปีที่ก่อนทุกสิ้นเดือนจะมีการคัดเลือกผู้เล่น

มีแค่หนึ่งล้านคนเท่านั้นที่จะได้เป็นผู้เล่น

ผู้ที่ได้รับคุณสมบัติของผู้เล่นจะได้เข้าเสินลู่ในวันถัดไปหลังจากการคัดเลือก หรือก็คือวันที่หนึ่งของเดือนถัดไป

อาชีพผู้เล่นจะเริ่มอย่างเป็นทางการในฐานะยอดมนุษย์

เมื่อคิดเรื่องนี้แล้ว

หลิงอี้จึงเปิดทีวีเพื่อหาข้อมูลเพิ่มเติมทันที

พอเมื่อเปิดทีวีขึ้นมาเขาก็เจอแต่ข่าวด่วน

“สึนามิสูง90 เมตร! องค์กรมืดประตูศักดิ์สิทธิ์โจมตีอีกครั้ง! ตอนนี้ยังไม่ทราบสาเหตุที่โจมตีเมืองไร้ชื่อ...”

“นักบุญดาบฟีนิกซ์หนานกงหลี่ฆ่ามอนสเตอร์หายาก ฟีนิกซ์เพลิงน้ำเงินเลเวล55 ได้รับสกิลแปดดาวฟีนิกซ์อมตะ”

“หลังจากผ่านไปสามเดือน ผู้เล่นหย่าซือจากประเทศไป๋อิง(อินทรีขาว)พัฒนาจากเลเวล92เป็นเลเวล93 กลายเป็นผู้เล่นเลเวล93คนแรกของโลก!”

“ฝูงมอนสเตอร์ขึ้นมาจากแม่น้ำไรน์และเมืองไรน์อันรุ่งโรจน์ได้พังทลายลง...”

“เงินล่าค่าหัวฉบับใหม่ประกาศแล้ว มีอาชญากรใหม่27รายที่มีค่าหัวมากกว่า100ล้าน!”

“…”

แม้ว่าเขาจะเพิ่งอยู่ที่นี่ได้แค่วันเดียว แต่หลิงอี้ก็รู้ว่าโลกนี้อันตรายกว่าชีวิตก่อนหน้านี้หลายเท่า

บอกได้ว่ามันไม่ใช่โลกธรรมดา?

“โชคดีที่ได้อยู่ตรงข้ามพันธมิตรผู้เล่นสาขาอึ๋งหั่ว ตอนนี้ฉันเลยปลอดภัยดีอยู่”

“แต่ยังไงก็ต้องแข็งแกร่งขึ้นให้เร็วที่สุด”

จะแข็งแกร่งแค่ไหนก็ได้

ขอแค่ใช้ชีวิตได้อย่างอิสระก็พอ

เมื่อวานเขายอมสละชีวิตตัวเองเพื่อช่วยชีวิตของคนอื่น บางทีนี่อาจเป็นความเมตตาของพระเจ้าที่นำเขามาที่นี่ด้วยร่างกายอายุ18ปี

ในเมื่อเป็นแบบนั้นเขาจะไม่ทิ้งโอกาสในการมีชีวิตอยู่อีก เขาจะมีชีวิตต่อไปด้วยการมองโลกในแง่ดีเหมือนเมื่อก่อน

ด้วยเหตุนี้เองหลิงอี้จึงปรับช่องทีวีเป็นข่าวเสินลู่และดูเนื้อหาอย่างจริงจัง

สองชั่วโมงต่อมา

หลิงอี้ปิดทีวีถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

“เฮ้อ ถ้าไม่รีบสร้างความได้เปรียบก่อนเลเวล10หลังจากนั้นก็คงจะยากขึ้นไปอีก~”

จากข้อมูลที่เขาได้รับมาจนถึงตอนนี้เขาจึงรู้ว่าเสินลู่มีช่วงเวลาที่ยุติธรรม เพราะผู้เล่นทุกคนก่อนเลเวล10จะไม่สามารถรับทรัพยากรจากตระกูลหรือองค์กรที่อยู่เบื้องหลัง

สำหรับคนสบายๆอย่างหลิงอี้นี่จึงเป็นโอกาสเดียวของเขา

ถ้าไม่สามารถโดดเด่นได้ในช่วงนี้ มันจะเป็นเรื่องยากที่จะตามให้ทันคนที่มีทรัพยากร

“แล้วพรุ่งนี้จะทำอะไรดี?”

ทันทีที่พูดจบหลิงอี้ก็ได้ยินเสียง

ติ๊ง

จบบทที่ ตอนที่ 1 นักเดินทางหลิงอี้

คัดลอกลิงก์แล้ว