บทที่ 153 - ไช่เหวินจี: ท่านกับฮูหยินเจิน

หน้าของคุณชายรองอ้วนฮีดำเป็นก้นหม้อ

เมื่อก่อนแม้น้องสาวจะเคยเล่าเรื่องคุณหนูรองตระกูลเจินให้ฟังบ้าง

แต่เขาไม่เชื่อ

ไม่นึกเลยว่าจะเป็นเรื่องจริง แถมหนักหนาสาหัสขนาดนี้!

และที่คาดไม่ถึงคือ ฮูหยินเจินดันมีคนรู้ใจแล้ว แถมยังลึกซึ้งกันไปแล้วด้วย

ต้องรีบบอกท่านพ่อ ให้ท่านพ่อตัดใจซะ

ท่านพ่อยังวาดฝันว่าจะกลืนกินตระกูลเจินผ่านทางฮูหยินเจินอยู่เลย!

ดีนะที่รู้ก่อน!

พวกตระกูลใหญ่ๆ นี่มีเรื่องเน่าเฟะซ่อนอยู่ไม่มากก็น้อยจริงๆ

มีแต่ตระกูลอ้วนของเขานี่แหละที่ดีหน่อย

แต่ตระกูลอ้วนของเขาก็ยังมีคนเลวๆ อย่างท่านอา (อ้วนสุด) อยู่เหมือนกัน

ตระกูลเจินนี่เก็บความลับเก่งจริงๆ!

โชคดีที่มีคนวงในรู้เรื่อง

ไม่งั้นทั้งท่านพ่อและเขาคงกินน้ำใต้ศอกคนอื่น

ถ้าเขาแต่งกับคุณหนูรองตระกูลเจิน แล้วบ้านแตกสาแหรกขาด จนหมดสิทธิ์สืบทอดตำแหน่ง เขาคงอยากฆ่าคนแน่!

ส่วนท่านพ่อ ถ้าทุ่มเทสินสอดมหาศาลเพื่อรับฮูหยินเจินเข้ามา แล้วมารู้ทีหลังว่านางมีชู้ข้างนอก ประวัติศาสตร์คงจารึกความอัปยศนี้ไว้ไม่รู้ลืม

ลูกหลานคงไม่กล้าอ่านประวัติศาสตร์ช่วงนี้แน่

สูดลมหายใจเข้าลึกๆ อ้วนฮีลุกขึ้นยืน กล่าวกับจางซุ่ย "แม่ทัพจาง เจ้าเองก็มาจากตระกูลเจิน คำพูดบางคำพูดได้ บางคำพูดไม่ได้"

"เรื่องราวของตระกูลเจินในวันนี้ ออกจากปากเจ้า เข้าหูข้า จะไม่มีบุคคลที่สามล่วงรู้ เข้าใจไหม?"

จางซุ่ยรีบรับคำ "ขอบพระคุณคุณชายรองที่ชี้แนะ!"

อ้วนฮีเดินดุ่มๆ ออกไป ถึงหน้าประตูก็หยุดหันมาสั่งจางซุ่ยอีกครั้ง "แล้วก็ อย่าไปหลงเชื่อข่าวลือ วันนี้ที่ข้าถามเรื่องพวกนี้ ก็เพราะท่านพ่อให้ความสำคัญกับตระกูลขุนนาง ไม่ได้มีความคิดอื่น เข้าใจไหม?"

จางซุ่ยตอบ "เข้าใจขอรับ! เข้าใจ!"

อ้วนฮีจึงเดินนำทหารองค์รักษ์จากไป

จางซุ่ยรีบเดินตามไปส่งคุณชายรองอ้วนฮีขึ้นม้าจากไปท่ามกลางการอารักขา

รอจนพวกเขาลับสายตา จางซุ่ยถึงได้ถอนหายใจยาว

พอกลับเข้ามาที่ห้องโถงเรือนแรก ก็เจอไช่เหวินจีเดินออกมาพอดี

ไช่เหวินจีทำหน้าแปลกๆ "คุณหนูรองตระกูลเจิน นิสัยแย่ขนาดนั้นเชียวหรือ?"

จางซุ่ยสั่งสาวใช้ให้เตรียมข้าว แล้วเดินเข้าไปด้านใน "อ้าว ก็ใช่น่ะสิ? เจ้าคิดว่าข้าที่เป็นถึงสมุห์บัญชีตระกูลเจิน จะจงใจใส่ร้ายเจ้านายตัวเองเหรอ?"

ไช่เหวินจีเดินตามจางซุ่ยไปจนถึงเรือนหลังที่สาม แล้ววิ่งเหยาะๆ ไปดักหน้าจางซุ่ย ยักคิ้วหลิ่วตา "ปกติไม่เห็นท่านจะนินทาใคร"

"ขนาดบ่าวไพร่ในบ้าน ท่านยังพูดจาดีด้วยตลอด"

"วันนี้กลับใส่ร้ายผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งซะเสียหาย"

"คุณหนูรองตระกูลเจินคนนั้น เป็นกิ๊กเก่าท่านหรือเปล่า?"

จางซุ่ยใจหายวาบ รีบเดินเข้าห้อง "อย่าพูดมั่วๆ นั่นมันคุณหนูรองตระกูลเจิน ข้าจะมีวาสนาได้ยังไง?"

ไช่เหวินจีกอดเอวเขาจากด้านหลัง หัวเราะ "ปากบอกไม่มีวาสนา แต่เมื่อกี้ใส่ร้ายเขาซะยับเยิน แสดงว่าคุณหนูรองตระกูลเจินไม่ได้เป็นอย่างที่ท่านพูด"

"ท่านไม่อยากให้คุณหนูรองแต่งกับคุณชายรองใช่ไหมล่ะ?"

จางซุ่ยหยุดเดิน หันกลับมาเผชิญหน้ากับไช่เหวินจี

เห็นไช่เหวินจีทำหน้าอยากรู้อยากเห็น จางซุ่ยก็หัวเราะออกมา

เทียบกับตอนเจอกันแรกๆ ที่นางมักจะทำหน้าเย็นชา ตอนนี้นางดูร่าเริงขึ้นมาก

แบบนี้แหละดีแล้ว

ในประวัติศาสตร์นางอมทุกข์มาทั้งชีวิต

จางซุ่ยโอบเอวไช่เหวินจี ยิ้มกล่าว "ฉลาดจริงๆ สมเป็นผู้หญิงที่ข้าชอบ"

ไช่เหวินจียิ่งสงสัย "แล้วคุณหนูรองตระกูลเจินเป็นคนยังไง? นางถึงกับชอบคนรับใช้อย่างท่านเชียวหรือ?"

จางซุ่ยส่ายหน้า "เป็นไปไม่ได้หรอก"

"นางไม่ได้ชอบข้า"

"นางรำคาญข้าด้วยซ้ำ"

"เจอกันทีไรก็หน้าบึ้งใส่"

"แถมยังด่าข้ากับฮูหยินว่าเป็นไอ้คนกะล่อน"

ไช่เหวินจีมองจางซุ่ยอย่างจับผิด "ท่านรู้ได้ไงว่านางด่าท่าน?"

จางซุ่ยตอบหน้าตาย "ก็ฮูหยินบอกข้าน่ะสิ จะรู้ได้ไงล่ะ?"

ไช่เหวินจีตาโต มองจางซุ่ยอย่างไม่อยากจะเชื่อ "ฮูหยิน ฮูหยินเจินบอกท่านเรื่องพวกนี้?"

จางซุ่ยตอบ "อ้าว? ใช่สิ มีปัญหาอะไร?"

ไช่เหวินจีกัดริมฝีปาก "ได้ยินว่าฮูหยินเจินก็สวยสะพรั่ง แม้จะมีลูกเต้าแล้ว แต่ก็ยังดูเหมือนสาวรุ่น แถมยังเป็นหม้าย ท่าน... ท่านคงไม่ได้..."

จางซุ่ย: "..."

ผู้หญิงฉลาดเกินไปก็ไม่ดี

เขาพูดแค่นิดเดียว ไช่เหวินจีดันเดาทางถูกเฉย

จางซุ่ยรีบก้มลงจูบปิดปากไช่เหวินจี อุ้มนางวิ่งเข้าห้อง

ไช่เหวินจีทำท่าจะดิ้น

จางซุ่ยโยนนางลงบนเตียง มุดผ้าห่มตามเข้าไปอย่างรวดเร็ว "ยอดดวงใจของข้า วันนี้เราไม่คุยเรื่องพวกนี้ ข้าไม่เจอเจ้าตั้งสองวัน เหมือนจากกันไปสองปีแหนะ"

ไช่เหวินจีหัวเราะ "ท่านหลอกข้า! เมื่อกี้ท่านยังห่วงฮูหยินเจินอยู่เลย..."

เสียงหัวเราะของไช่เหวินจีขาดห้วง

กลายเป็นเสียงร้องซี้ดด้วยความเจ็บปวด

จางซุ่ยรีบเปิดผ้าห่ม

เห็นไช่เหวินจีที่ถูกถอดเสื้อผ้าขมวดคิ้ว จางซุ่ยรีบถามด้วยความเป็นห่วง "เป็นอะไรไป?"

ไช่เหวินจีหน้าแดงก่ำ โอบรอบคอจางซุ่ย กระซิบข้างหู

จางซุ่ยเกาแก้มแก้เขิน

ดึงผ้าห่มมาคลุมทั้งคู่ จางซุ่ยโอบกอดไช่เหวินจี กล่าวขอโทษ "ขอโทษที คราวหน้าข้าจะระวัง พอดีเจ้าสวยเกินไป ข้าเลยอดใจไม่ไหว"

ไช่เหวินจีถามเสียงเบา "แล้วท่านกับฮูหยินเจิน..."

จางซุ่ยกระแอม "เคยมี"

ไช่เหวินจี: "...ข้าเทียบกับนางเป็นยังไง?"

จางซุ่ยตอบ "ดีทั้งคู่แหละ"

ไช่เหวินจีพลิกตัวหันหลังให้จางซุ่ย

จางซุ่ยชะโงกหน้าไปถาม "ยอดดวงใจ?"

ไช่เหวินจีหันกลับมาหัวเราะ "ล้อเล่นน่า"

"ท่านไม่รังเกียจที่ข้ามีดวงกินผัว แถมยังดีกับข้าขนาดนี้ ข้าซาบซึ้งจะตาย จะมาโกรธเรื่องแค่นี้ได้ยังไง?"

"แต่ว่า เมื่อกี้คุณชายรองหมายตาคุณหนูรองตระกูลเจิน แสดงว่าคุณหนูรองอายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับท่าน"

"ท่านได้กับฮูหยินเจิน แล้วไปเจอคุณหนูรอง ท่านไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจเหรอ?"

จางซุ่ยโล่งอก ตอบว่า "ข้าไม่ได้ชอบนางนี่นา จะตะขิดตะขวงใจทำไม?"

"ข้าคิดว่า รอข้าได้ตำแหน่งใหญ่โตกว่านี้ พอจะช่วยเหลือตระกูลเจินได้ ข้าก็จะไปรับฮูหยินออกมา"

"เราจะมาอยู่ด้วยกัน"

"ฮูหยินวางแผนไว้ว่าจะหาเขยแต่งเข้าบ้านให้คุณหนูรองจากพวกคนรับใช้ในบ้าน เพื่อให้คุณหนูรองดูแลตระกูลเจินต่อไป"

"คุณชายรองตระกูลเจินไม่ได้เรื่อง พยุงตระกูลไม่ไหว"

ไช่เหวินจีถาม "หาเขยแต่งเข้าบ้านจากคนรับใช้?"

จางซุ่ยรับคำ

ไช่เหวินจีถามต่อ "ในบรรดาคนรับใช้ตระกูลเจิน ยังมีใครโดดเด่นกว่าท่านอีกเหรอ?"

จางซุ่ยอึกอัก "น่าจะไม่มีมั้ง? อย่างน้อยข้าก็ไม่เห็น"

"อาจจะเป็นข้าหลงตัวเองก็ได้"

"ในสายตาฮูหยินกับคุณหนูรอง อาจจะมีก็ได้"

ไช่เหวินจีจึงปีนขึ้นมานอนทับบนตัวจางซุ่ย ปลายนิ้วไล้ไปตามคิ้วและตาของเขา "ถ้าวันไหนท่านไม่ต้องการข้าแล้ว บอกข้าตรงๆ นะ อย่าทำปั้นปึงใส่ แล้วก็อย่า..."

จางซุ่ยจับมือน้อยๆ ของไช่เหวินจีไว้ กล่าวเสียงอ่อนโยน "ข้าบอกแล้วไง เจ้าคือผู้หญิงของข้า ที่นี่คือบ้านของเจ้า ข้าไม่อยากพูดเยอะ เจ้าคอยดูการกระทำของข้าก็พอ"

ไช่เหวินจีรับคำ แนบแก้มลงกับอกจางซุ่ย

(จบแล้ว)