บทที่ 255: เล็กไป วิสัยทัศน์แคบไป(ฟรี)

บทที่ 255: เล็กไป วิสัยทัศน์แคบไป

ปลายเดือนมิถุนายน

ปิดเทอมหน้าร้อนเวียนมาถึงอีกครั้ง

ในฐานะเดือนที่ร้อนระอุที่สุดของปี วิทยาลัยและมหาวิทยาลัยต่างๆ ทยอยปิดภาคเรียน เพิ่มบรรยากาศอันเร่าร้อนให้กับเดือนนี้

ผู้พัฒนาเกมต่างไม่พลาดโอกาสนี้

เกมใหม่ๆ พาเหรดกันเปิดตัวไม่ขาดสาย วงการเกมคึกคักราวกับดอกไม้บานสะพรั่ง

"God and Demon Continent (ทวีปเทพมาร) ที่อลังการงานสร้าง ในที่สุดก็ออกสักที รอมาเกือบครึ่งปีแน่ะ"

"แล้วก็ New Sword Immortal (เซียนกระบี่ใหม่) ของ Changyou ได้ยินว่าจะเปิด Open Beta เดือนหน้าเหมือนกัน"

"เชี่ย! Giant จะเปิดตัว Zhengtu 2 (Conquest 2 - มหาศึกชิงแผ่นดิน 2) แล้วเหรอ?"

"ฉันสน CF (CrossFire) อัปเดตใหญ่ของเพนกวินมากกว่า น่าจะมีโหมดซอมบี้เพิ่มเข้ามานะ"

"เห็นว่าค่ายอื่นก็จะปล่อยเกม FPS ใหม่ๆ ออกมาเร็วๆ นี้เหมือนกัน หน้าร้อนปีนี้มันส์แน่!"

ทุกปิดเทอมหน้าร้อนจะเป็นช่วงเวลาทองของการโปรโมตเกมใหม่และอัปเดตใหญ่ของเกมออนไลน์

ในฐานะคอเกม ผู้เล่นย่อมตื่นเต้นเป็นธรรมดา เข้าเน็ตเช็คข่าวเกมและประกาศจากค่ายใหญ่ทุกวัน

และปีนี้ ด้วยพลังของ AI ทำให้โปรเจกต์ของผู้พัฒนาหลายเจ้าเสร็จเร็วขึ้น และมาระเบิดฟอร์มกันในช่วงปิดเทอมนี้

ทว่า

ผู้เล่นจำนวนมหาศาลกลับมารวมตัวกันที่ไลฟ์สตรีมทางการของหงฮวงในขณะนี้

เพราะเมื่อไม่กี่วันก่อน หงฮวงเพิ่งประกาศว่าจะปล่อย CG เกมใหม่ตอน 2 ทุ่มคืนนี้ พร้อมกันทุกแพลตฟอร์ม

ผู้เล่นที่เดาเนื้อหาเกมใหม่กันไปต่างๆ นานา และสื่อเกมต่างๆ ย่อมรีบมารอแต่เนิ่นๆ

"รอมาตั้งนาน ในที่สุดก็ยอมปล่อย CG สักที"

"ได้ยินว่าเป็นเกมแนว CF (FPS) อยากรู้จังว่าจะทำออกมาแบบไหน"

"ระดับคนทำ GTA กับ Resident Evil คุณภาพเกมยิงปืนของหงฮวงเชื่อมือได้แน่นอน เกมออนไลน์วัดกันที่เกมเพลย์เป็นหลัก"

"จริง เกมเพลย์ของเกมออนไลน์สำคัญกว่า แต่ด้วยฝีมือหงฮวง ต่อให้ก๊อป CF มา ก็คงไม่แย่หรอก"

"ฉันรอลุ้นว่าหงฮวงจะทำโหมดซอมบี้ด้วยหรือเปล่ามากกว่า"

โหมดซอมบี้?

เห็นคอมเมนต์ไหลผ่านหน้าจอ ชายหนุ่มในห้องเช่าแห่งหนึ่งแค่นหัวเราะ

ในฐานะหนึ่งในคนที่ร่วมแสดงใน CG เขารู้ดีว่าครั้งนี้หงฮวงทุ่มทุนสร้างขนาดไหน

ต่อให้ทำเกมแนวเดียวกันออกมาจริงๆ

คุณภาพก็ต้องเหนือกว่าเพนกวินแบบไม่เห็นฝุ่น!

แม้จนถึงตอนนี้เขาก็ยังงงๆ ว่าทำไมต้องถ่ายทำแบบนั้น แต่ก็ไม่กระทบศรัทธาที่มีต่อหงฮวง

ถึงขั้นมี

ผู้เล่นที่ร่วมแสดงบางคนโผล่มาโม้ในไลฟ์แล้ว

บอกว่าหงฮวงต้องทำโหมดซอมบี้ออกมาดีกว่าแน่

เผลอๆ อาจสร้างซอมบี้ที่เจ๋งกว่านี้ออกมาอีกก็ได้

"มาแล้ว! 2 ทุ่มแล้ว!"

ขณะที่ทุกคนกำลังเดาเกมเพลย์เกมใหม่ของหงฮวง เวลา 2 ทุ่มก็มาถึงอย่างเงียบเชียบ

ภายใต้สายตาจับจ้องของทุกคน หน้าจอที่มืดสนิทจู่ๆ ก็สว่างวาบ โลโก้ขนาดใหญ่ของหงฮวงปรากฏขึ้น

ไม่มีพนักงานมาเกริ่นนำ ไม่มีโฆษณายืดเยื้อ ภาพตัดไปที่จัตุรัสโทรมๆ แห่งหนึ่งทันที

ร่างคนนับร้อยรวมตัวกันที่จัตุรัส ทุกคนสวมชุดนักโทษสีเทา

ข้างรั้วลวดหนาม ทหารแถวเรียงหนึ่งถือปืนยืนตรง ล้อมรอบคนเหล่านี้ไว้ราวกับนักโทษที่กำลังถูกคุมตัวไปลานประหาร

บรรยากาศกดดันและเย็นยะเยือกทำให้ผู้ชมในไลฟ์เงียบกริบทันที จ้องหน้าจอตาไม่กะพริบ

【ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าห่างจากฉันนะ】

ในมุมหนึ่งของฝูงชน ชายหัวล้านหน้าบากยืนปกป้องแม่ลูกที่ตัวสั่นเทาอยู่ข้างหลัง จ้องมองทหารรอบๆ ด้วยสายตาเย็นชา

เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย ทุกคนอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่คอมเมนต์จะระเบิดออกมา

"นี่มัน... พี่ชายค้อนยักษ์ไม่ใช่เหรอ?"

"เชี่ย! พี่ชายค้อนยักษ์จริงๆ ด้วย!"

"หรือว่าเขาเป็นพระเอก CG นี้?"

"ไม่นะ หงฮวงไม่จ้างดารามาเล่นจริงๆ ด้วยแฮะ?"

"คนพวกนี้จะโดนยิงเป้าเหรอ?"

"น่าจะใช่ ดูเหมือนอาชญากร หรือไม่ก็นักโทษสงคราม?"

ตัวละครที่รับบทโดยเหล่าลี่ปรากฏตัว สร้างความฮือฮาให้ผู้ชมทันที

ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็ยิ่งสงสัย CG นี้หมายความว่าไง ดูไม่เห็นจะเกี่ยวกับเกมตรงไหนเลย?

แต่ไม่นาน

ข้อสงสัยของพวกเขาก็คลี่คลาย

ตามคำสั่งของนายทหารบนแท่นสูง ทุกคนในจัตุรัสถูกต้อนขึ้นเครื่องบินลำใหญ่ที่จอดอยู่ใกล้ๆ

คนเต็มร้อยคน อัดแน่นอยู่ในเครื่องบินลำเดียว

ทุกคนก้มหน้าเงียบกริบ บรรยากาศกดดันสุดขีด

เหล่าลี่ที่นั่งอยู่มุมหนึ่งเงยหน้าขึ้น สายตากวาดมองไปรอบๆ เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ตระหนก และความเกลียดชัง

หรือไม่ก็แววตาว่างเปล่า นั่งหมดอาลัยตายอยาก

เหมือนนักโทษรอวันประหาร

แค่ฉากผ่านๆ แวบเดียว แต่ทำเอาคอมเมนต์ในไลฟ์พุ่งกระฉูดอีกรอบ

"ฮ่าๆ ดูสิ ไอ้หนุ่มฝั่งตรงข้ามที่หน้าซีดเผือดนั่นฉันเอง!"

"ฉันก็เห็นตัวเอง! คนที่แขนเสื้อขาดครึ่งนึงนั่นไง"

"โอ้? ฉันก็เข้ากล้องด้วย นั่งข้างพี่ชายค้อนยักษ์เลย!"

"เชี่ย! ฉันก็อยู่ด้วย!"

"ไอ้คนที่คาบบุหรี่ทางขวานั่นฉันเอง ฮ่าๆ"

"แม่ครับ ผมออกทีวีแล้ว!"

การปรากฏตัวของคอมเมนต์เหล่านี้สร้างความฮือฮาอย่างมาก

แม้จะได้ยินมาบ้างว่า CG หงฮวงตัวนี้ใช้ผู้เล่นแสดง แต่พอเห็นผู้เล่นออกมาแสดงตัวกันเยอะขนาดนี้ ก็อดทึ่งไม่ได้

คนบนเครื่องบินลำนี้

นอกจากพนักงานหงฮวงแล้ว

เกินครึ่งเป็นผู้เล่นที่มาร่วมแสดง!

มันให้ความรู้สึกว่า 'ฉันก็ทำได้' ทำให้พวกเขาอิจฉาตาร้อนและเสียดายที่ไม่ได้สมัครแต่เนิ่นๆ

และข่าวนี้ก็แพร่สะพัดไปทั่วเน็ตอย่างรวดเร็ว

พอรู้ว่ามีกิจกรรมน่าสนใจแบบนี้ ผู้คนก็แห่กันมาที่ห้องไลฟ์ แม้แต่คนที่ไม่เล่นเกมก็ยังมามุงดู

ยังไงซะ นี่ก็เป็นครั้งแรกที่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น

พลาดแล้วพลาดเลย

【ไอ้หนุ่ม เลิกมองได้แล้ว คิดว่าแกจะรอดออกไปจากที่นี่ได้จริงๆ เหรอ?】

ในฉาก

สายตาของเหล่าลี่ที่กำลังสังเกตการณ์ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงแหบพร่ายานคาง

มองไปตามเสียง ชายชราผมขาวที่นั่งฝั่งตรงข้ามกำลังมองเขาด้วยสายตาขี้เล่น

"ปู่เฉิน?"

ผู้เล่นที่ร่วมแสดงจำได้ทันทีว่าตัวละครนี้รับบทโดยปู่เฉิน

เทียบกับตัวจริงในกองถ่าย เขาดูหยิ่งยโสและถือดีกว่านิดหน่อย

ทั่วร่างแผ่รังสีความเก๋าเกมออกมา

โดยเฉพาะคนที่เล่นเป็นลูกน้องปู่เฉิน ยิ่งตื่นเต้นเข้าไปใหญ่ พยายามมองหาตัวเองในฉากยิกๆ

【หมายความว่าไง?】

เหล่าลี่ขมวดคิ้ว รอยแผลเป็นบนหน้ากระตุก ทำให้ดูดุร้ายขึ้น แฝงแววระแวดระวัง

แม่ลูกข้างกายขยับเข้ามาใกล้ แอบหลบอยู่หลังเขา

【แกเป็นพวกหน้าใหม่ที่เพิ่งโดนจับมาสินะ?】

ปู่เฉินชำเลืองมองแม่ลูกแล้วแสยะยิ้ม

【ฉันขอแนะนำให้แกรีบทิ้งพวกมันไปซะ ไม่งั้นแกจะซวยเพราะพวกมันแน่】

สิ้นคำพูด คนรอบตัวปู่เฉินก็แสดงสีหน้าเหี้ยมเกรียม จ้องมองแม่ลูกด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

【เฮอะ!】

เหล่าลี่แค่นเสียงเย็น สายตาคมกริบราวกับจะฆ่าคนได้

【ฉันไม่สนหรอกว่าแกเป็นใคร ถ้ากล้าแตะต้องพวกเธอ อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ】

【ไม่เกรงใจ?】

ปู่เฉินหรี่ตา พิจารณาเหล่าลี่อยู่ครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะร่า

【คนหนุ่มมีความกล้าก็ดี แต่แกรู้ไหมว่าเรากำลังถูกส่งไปที่ไหน?】

【เกาะไครเมีย! เกาะไวรัสนรกนั่น!】

【พวกมันจะไม่ฆ่าเราทันที แต่จะปล่อยให้เราฆ่ากันเองบนเกาะ】

【หนึ่งร้อยคน จะมีแค่คนเดียวที่รอดชีวิตในตอนท้าย ผู้รอดชีวิตเท่านั้นถึงจะออกไปจากที่นี่ได้】

พูดจบ เขาก็มองแม่ลูกข้างกายเหล่าลี่อย่างมีความหมาย

เหล่าลี่หน้าเปลี่ยนสีเมื่อได้ยิน เขามองไปรอบๆ สังเกตเห็นว่าคนที่ได้ยินบทสนทนาต่างก้มหน้า แววตาหม่นหมอง

เห็นได้ชัดว่าพวกเขารู้เรื่องนี้อยู่แล้ว

"เดี๋ยวนะ ร้อยคนรอดแค่หนึ่ง?"

"แปลว่าพวกนี้ต้องฆ่าอีก 99 คนถึงจะรอด?"

"ฉันมองเห็นสันดานดิบของมนุษย์ลอยมาแต่ไกล..."

"แปลกๆ แฮะ เกมใหม่ของหงฮวงคงไม่ใช่เกมเพลย์แบบนี้หรอกมั้ง?"

"หมายความว่าผู้เล่นร้อยคนถูกโยนลงไปบนเกาะ แล้วให้รอดแค่คนเดียว?"

"เชี่ย! นี่มันเกมเพลย์บ้าอะไรเนี่ย?"

"ร้อยคนประจัญบาน! เล่นใหญ่ชิบหาย!"

ชั่วพริบตา ไลฟ์สตรีมแทบแตก

ในที่สุดพวกเขาก็พอเดาเนื้อหาเกมใหม่ของหงฮวงได้รางๆ

คงเหมือนใน CG โปรโมตนี้แหละ ผู้เล่นรับบทคนสิ้นหวังที่ถูกโยนลงเกาะให้ฆ่ากันเอง!

ถ้าเป็นแบบนั้นจริง มันจะโคตรระทึกเลย

นี่ไม่ใช่แค่คำถามว่าเลียนแบบ CF หรือเปล่าแล้ว แต่เป็นการสร้างเกมเพลย์ใหม่เอี่ยมขึ้นมาเลย

เกมเพลย์ที่ไม่เคยมีมาก่อน!

พอคิดได้แบบนี้

คอเกมยิงปืนก็เนื้อเต้นทันที

ร้อยคนประชันฝีมือกัน เปิดฉากเกมเอาชีวิตรอดแบบ Battle Royale ทั่วเกาะ แค่คิดภาพตามก็มันส์พะยะค่ะแล้ว

ถ้าเกมของหงฮวงทำออกมาแบบนี้จริง พวกเขาจะเล่นคนแรกเลย!

"เล็กไป วิสัยทัศน์พวกเราแคบไปจริงๆ คิดว่าหงฮวงจะเลียนแบบเกมคนอื่น ที่ไหนได้เขาไม่ได้เล็งสงครามแบ่งฝ่ายด้วยซ้ำ"

ในไลฟ์ Bilibili เหล่า E ตื่นเต้นไม่แพ้กัน

ในฐานะเซียนเกมยิงปืนรุ่นเก๋า ไม่ต้องเล่นเขาก็จินตนาการถึงศักยภาพมหาศาลของเกมเพลย์แบบ Battle Royale นี้ได้

มันจะต้องสร้างแรงสั่นสะเทือนครั้งใหญ่ให้กับวงการ FPS และเกมออนไลน์ทั้งวงการแน่นอน!

หงฮวงซุ่มเงียบมานาน

ที่แท้ก็ซุ่มทำของใหญ่ขนาดนี้อยู่นี่เอง

เซอร์ไพรส์จัดหนักจริงๆ!

ด้วยความตกตะลึง พวกเขากลับมาจ้องหน้าจอ CG อีกครั้ง อยากรู้อะไรเพิ่มเติม

ไม่นาน

เครื่องบินก็บินผ่านมหาสมุทร มาถึงเหนือเกาะยักษ์ที่ถูกล้อมรอบด้วยแก๊สพิษ

ภายใต้ปากกระบอกปืนของทหาร ตัวละครที่เหล่าลี่และคนอื่นๆ เล่นถูกบังคับให้สวมร่มชูชีพและกระโดดออกจากเครื่องบินทีละคน

【ไม่ต้องกลัว จับมือฉันไว้ให้แน่น】

ยืนอยู่ที่ประตูเครื่องที่เปิดออก เหล่าลี่จับมือแม่ลูกไว้แน่น

เขามองลงไปที่ความสูงพันเมตรเบื้องล่าง แล้วหันกลับมามองทหารพร้อมอาวุธข้างหลัง กัดฟัน แล้วกระโดดลงไปอย่างเด็ดเดี่ยว

เสียงลมหวีดหวิวข้างหู ภาพตรงหน้าตกลงอย่างรวดเร็ว

ผู้ชมหน้าจอก็อดใจหายวาบไม่ได้ เหงื่อตกแทน

โชคดีที่

แม้กระบวนการจะหวาดเสียว และร่มชูชีพของแม่ลูกไม่กาง

แต่หลังจากฉากช่วยชีวิตกลางอากาศสุดระทึก เหล่าลี่ก็คว้าตัวทั้งสองไว้ได้ กางร่มชูชีพของตัวเอง และร่อนลงจอดที่โรงไฟฟ้าตรงชายฝั่ง

ทันทีที่ทั้งสามเท้าแตะพื้น

เหล่าลี่ที่กำลังดูไลฟ์อยู่ด้วยก็รู้สึกโล่งอก

"บ้าเอ๊ย ฉันเป็นคนเล่นเองแท้ๆ ทำไมดูแล้วยังตื่นเต้นขนาดนี้วะ?"

เหล่าลี่ปาดเหงื่อบนหน้าผาก รู้สึกทะแม่งๆ ชอบกล

อย่างที่ปู่เฉินพูดบนเครื่องบิน ตัวละครที่เขาเล่นคือเสาหลักของครอบครัวที่ถูกข้าศึกจับตัวมา

พ่วงภาระสองคนที่สู้รบปรบมือไม่เป็นมาด้วย ไม่ช้าก็เร็วต้องเกิดเรื่องแน่

ดูจากฉากโดดร่มเมื่อกี้ก็รู้

ไม่รู้ว่าเฉินหลินวางบทไว้ยังไง เขาเลยกลัวแทบตาย

"เหล่าลี่! มีร่มชูชีพอีกอันลงมาใกล้ๆ นาย!"

ทันใดนั้น เสียงอุทานดังมาจากข้างๆ

เหล่าลี่หน้าเปลี่ยนสี รีบมองหน้าจอ และเห็นจริงๆ ว่าห่างออกไปไม่ถึงสองร้อยเมตร มีร่มชูชีพสองอันค่อยๆ ร่อนลงมา จอดบนดาดฟ้าตึกฝั่งตรงข้าม

ยิ่งทำให้เขาประสาทกินเข้าไปใหญ่

และในจังหวะนี้เอง มือใหญ่ข้างหนึ่งก็วางบนไหล่เขาอย่างแรง

"เชี่ยไรวะ! ใครตบไหล่ฉันเนี่ย?"

เหล่าลี่สะดุ้งโหยง หันขวับกลับมา ถลึงตาใส่อย่างโกรธจัด

แต่พอเห็นหน้าคนคนนั้น เขาก็ตัวแข็งทื่อทันที

"ปู่เฉิน? มาทำอะไรที่นี่ครับ?"

คนที่โผล่มาข้างหลังเขาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นปู่เฉินที่ไม่เจอกันกว่าครึ่งเดือน

แกเคยบอกว่าจะมาดู CG ตอนปล่อย แล้วก็มาจริงๆ

"ฮ่าๆ ตกใจล่ะสิ? รถเมล์แถวบ้านฉันเพิ่งเปิดวิ่ง ฉันเลยอยากลองนั่งดู แล้วก็แวะมาดูด้วย"

ผ่านไปครึ่งเดือนกว่า ปู่เฉินยังดูแข็งแรงกระปรี้กระเปร่า ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มใจดีและขี้เล่นเสมอ

"นึกว่าใครซะอีก ทำไมมาแล้วไม่บอกล่ะครับ? ผมจะได้ส่งคนไปรับ เดี๋ยวผมไปบอกเฉินหลินก่อน"

เหล่าลี่ถอนหายใจโล่งอก เตรียมจะวิ่งไปห้องทำงานเฉินหลิน

พวกเขาอยู่ทำงานล่วงเวลากันหมด เลยยังอยู่ที่บริษัท

"ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันมีนัดต่อ แค่แวะขึ้นมาดูแป๊บเดียว ไม่กวนพวกนายทำงานหรอก"

ภายใต้สายตาที่มีเส้นขีดดำพาดผ่านของเหล่าลี่และคนอื่นๆ ปู่เฉินก็หันหลังเดินจากไปอย่างเงียบๆ