บทที่ 30 นี่มันฉันเหรอ

บทที่ 30 นี่มันฉันเหรอ?

เที่ยงวันถัดมา

นักแสดงที่ซูเผิงติดต่อไว้เดินทางมาถึงตรงตามเวลานัดหมาย

รวมแล้วกว่าสามสิบคน พวกเขาต้องแบ่งกันขึ้นลิฟต์หลายรอบกว่าจะขึ้นมาถึงชั้นสตูดิโอและเข้ามายังโรงถ่ายอันกว้างขวางได้ครบ

"สวัสดีค่ะบอสเฉิน ฉันชื่อโอวหยางเซียว ผู้กำกับซูเผิงแนะนำให้มาออดิชั่นบทนำฝ่ายหญิงค่ะ"

ทันทีที่ยืนประจำที่ สาวสวยสายฟิตหุ่นกระชับดูทะมัดทะแมงและสดใสก็เดินตรงเข้ามาหาเฉินหลินเพื่อแนะนำตัว

ต้องยอมรับเลยว่า ซูเผิงตาถึงเรื่องการคัดคนจริงๆ

นักแสดงที่เขาคัดมาล้วนตรงตามความต้องการแทบทั้งสิ้น

โดยเฉพาะคนตรงหน้านี้ คือสาวงามลุคสปอร์ตเกิร์ลที่เขาต้องการมากที่สุด แค่ยืนเฉยๆ ก็ให้ความรู้สึกเหมือนฮันเตอร์สาวแล้ว

ทว่าเฉินหลินยังคงชะเง้อมองไปด้านหลังเธอแล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย "มีคุณคนเดียวเหรอครับที่มาแคสต์บทนำฝ่ายหญิง?"

"ใช่ค่ะ" โอวหยางเซียวพยักหน้าอย่างเก้อเขินเล็กน้อย "ศิลปินในสังกัดคนอื่นพอรู้ว่าเป็นงานจ้างถ่ายทำโฆษณาก็เลยไม่อยากมากัน อีกอย่างคือพวกเขาไม่มีคิวด้วยค่ะ"

"เข้าใจแล้วครับ"

เฉินหลินพยักหน้าเรียบๆ

ที่บอกว่าไม่อยากรับงานโฆษณาน่าจะเป็นแค่ข้ออ้าง

สาเหตุจริงๆ คงเพราะรังเกียจที่สตูดิโอของเขาไม่มีชื่อเสียง แถมงานนี้เป็นการช่วยแสดงฟรีไม่ได้ค่าตัวมากกว่า

"ผู้กำกับซูบอกรายละเอียดงานทั้งหมดแล้วใช่ไหมครับ?"

"บอกแล้วค่ะ แต่คุณเฉินคะ ฉันมีข้อสงสัยอยู่อย่างหนึ่ง คือพวกเราแค่ต้องถ่ายโมชั่นแคปเจอร์กับถ่ายโปสเตอร์โปรโมตแค่นั้นจริงๆ เหรอคะ? ไม่ต้องแสดงบทบาทอะไรเลยเหรอ?"

ในฐานะเด็กใหม่ สถานะของโอวหยางเซียวในกลุ่มศิลปินสังกัด Bilibili ถือว่าไม่สูงนัก และโอกาสได้รับงานแสดงก็น้อยนิด

ดังนั้นเธอจึงจริงจังกับงานนี้มาก

เธอหวังว่าจะอาศัยภาพยนตร์ CG เรื่องนี้ช่วยเพิ่มชื่อเสียงให้ตัวเองได้บ้าง แม้เพียงเล็กน้อยก็ยังดี

"ใช่ครับ แค่ถ่ายโมชั่นแคปเจอร์กับโปสเตอร์ เดี๋ยวเราจะไปใส่สเปเชียลเอฟเฟกต์ทีหลัง มีปัญหาอะไรไหมครับ?"

"ไม่มีปัญหาแน่นอนค่ะ งั้นต้องรบกวนคุณเฉินและพี่ๆ ทุกคนด้วยนะคะ"

โอวหยางเซียวโค้งตัวเล็กน้อย กล่าวอย่างนอบน้อม

หลังจากนั้น

เฉินหลินก็พาพวกเขาไปหาเหล่าซ่งและเริ่มกระบวนการถ่ายทำ

ทั่วทั้งโรงถ่ายเต็มไปด้วยความวุ่นวายคึกคัก

ลากยาวไปจนถึงเวลาเลิกงาน บรรยากาศถึงได้ค่อยๆ สงบลง

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา

เหล่าซ่งที่กำลังคุมงานอยู่ในออฟฟิศถูกเฉินหลินเรียกตัวเข้าไปในห้องประชุม

"นี่มัน... ภาพยนตร์ CG ฉบับสมบูรณ์!?"

ดวงตาของเหล่าซ่งเบิกกว้าง จ้องมองไฟล์วิดีโอบนคอมพิวเตอร์ของเฉินหลินและตัวอักษรขนาดใหญ่ที่เขียนว่า "ภาพยนตร์ CG Monster Hunter" อย่างไม่เชื่อสายตา

ในเวลาสั้นๆ เพียงแค่หนึ่งสัปดาห์

เขาทำภาพยนตร์เรื่องนี้เสร็จจริงๆ งั้นเหรอ

แถมยังมีความยาวถึง 60 นาที!

ถ้าไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง

เหล่าซ่งคงคิดว่าตัวเองทำงานหนักจนหลอนไปเองแน่ๆ

"ถึงจะกินเวลาไปหน่อย แต่ในที่สุดก็เสร็จสมบูรณ์"

เฉินหลินพ่นลมหายใจยาวเหยียดออกมา พลางลากไฟล์ลงในรายการส่งข้อมูล

ของชิ้นนี้ดูเหมือนง่าย แต่ผลาญเงินเก็บของเขาไปจนเกลี้ยง รวมทั้งหมด 6 ล้านแต้มความมั่งคั่ง ตกนาทีละ 100,000 แต้มเลยทีเดียว

ถ้าไม่ใช่เพื่อโปรโมตเกมตัวใหม่

เขาคงทำใจจ่ายไม่ลงแน่ๆ

"ไอ้น้องชาย นายถึงกับมีเส้นสายในวงการภาพยนตร์เลยเหรอเนี่ย ปิดเงียบเชียวนะ"

เหล่าซ่งอึ้งไปพักใหญ่กว่าจะตั้งสติหายตกตะลึงได้

ในความคิดของเขา เฉินหลินต้องรู้จักกับค่ายหนังยักษ์ใหญ่และมีคอนเน็กชันที่นั่นแน่ๆ

เป็นไปได้ว่าตั้งแต่ก่อนจะเริ่มโปรเจกต์ "Monster Hunter" เขาอาจจะดีลงานและเริ่มทำสเปเชียลเอฟเฟกต์ไว้ล่วงหน้าแล้ว ไม่อย่างนั้นภาพยนตร์ไม่มีทางเสร็จเร็วขนาดนี้ได้

"เอาเป็นว่าเร็วทันใจไหมล่ะครับ"

เฉินหลินตอบยิ้มๆ

เขารู้ว่าเหล่าซ่งเข้าใจผิด

แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะแก้ความเข้าใจผิดนั้น

การอ้างว่ามีเส้นสายในวงการภาพยนตร์ถือเป็นข้ออ้างที่ดีในการปิดบังที่มาที่ไป

ตราบใดที่เขาไม่เอ่ยชื่อบริษัท ต่อให้ใครอยากจะสืบ ก็ไม่มีทางสาวถึงต้นตอของภาพยนตร์เรื่องนี้ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกรรมวิธีการสร้างเลย

และในขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกัน

เสียงฝีเท้าก็ดังแว่วมาจากด้านนอก

เหล่าหลี่และคนอื่นๆ ที่ทราบข่าวต่างรีบร้อนวิ่งเข้ามา

"ไหน? ไหน CG ที่เสร็จแล้ว?"

"ได้ยินว่าหนังโปรโมตเสร็จแล้ว จริงหรือเปล่าครับ?"

"คุณเฉิน รีบเปิดให้พวกเราดูหน่อยครับ!"

ในฐานะที่เป็นไม้เด็ดของการโปรโมตเกม พนักงานย่อมให้ความสนใจเป็นพิเศษ

โดยเฉพาะคนที่ได้ร่วมแสดงด้วยยิ่งตื่นเต้นกันใหญ่ อยากจะรีบเห็นมาดเท่ๆ ของตัวเองในบทบาทนักแสดงจะแย่แล้ว

ยังไงซะ ใครๆ ก็ต้องมีความฝันอยากเป็นดารากันทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ?

"เอาล่ะ ทุกคนนั่งลงก่อน จะเริ่มฉายรอบทดลองเดี๋ยวนี้แหละ"

พอได้ยินเฉินหลินพูด พนักงานก็เงียบเสียงลงทันที รีบหาที่นั่งจับจอง ส่วนพวกผู้ช่วยก็ยืนอยู่ข้างๆ จ้องเขม็งไปที่หน้าจอ

"เหล่าซ่ง เริ่มเลย ผมส่งไฟล์ให้แล้ว"

"โอเค"

เหล่าซ่งสูดหายใจเข้าลึกๆ มือสั่นเล็กน้อยขณะเลื่อนเมาส์ ภายในใจรู้สึกตื่นเต้นประหม่าสุดขีด

ช่วยไม่ได้

ก็เขาดันรับบทเป็นพระเอกของเรื่องนี่นา

ท่ามกลางความประหม่า อารมณ์แปลกประหลาดบางอย่างก็ก่อตัวขึ้นในใจ ราวกับสวิตช์ลับบางอย่างในร่างกายถูกเปิดออก ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นขึ้นมานิดๆ ซะงั้น

คลิก!

เสียงคลิกเมาส์ดังขึ้น

ไฟล์วิดีโอถูกเปิดและฉายขึ้นบนจอใหญ่ในห้องประชุม ทุกคนเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

ทันใดนั้น

หน้าจอก็สว่างวาบ

รองเท้าบูตเดินป่าคู่หนึ่งปรากฏขึ้นบนจอ กำลังย่ำเท้าอย่างเชื่องช้าผ่านสถานที่ที่ดูเหมือนป่าดึกดำบรรพ์ โดยถ่ายจากมุมต่ำ

รอบข้างเงียบสงัดจนน่าขนลุก มีเพียงเสียงฝีเท้าย่ำลงบนกิ่งไม้แห้งและใบไม้ร่วง สลับกับเสียงลมหายใจที่กระชั้นถี่เล็กน้อย

แม้มองผ่านหน้าจอ ก็ยังสัมผัสได้ว่าเจ้าของฝีเท้านั้นระแวดระวังตัวอย่างมาก เหมือนกำลังเฝ้าระวังภัยคุกคามบางอย่าง

เถาวัลย์รูปร่างประหลาดขนาดใหญ่ยักษ์เลื้อยพันเกลื่อนพื้น มันขยับตัวช้าๆ ราวกับงู เติมแต่งความสยองขวัญให้กับบรรยากาศอันเงียบงัน

จากนั้นมุมกล้องก็ซูมออก

ทีมฮันเตอร์ปรากฏตัวขึ้นหน้าเลนส์ แต่ละคนพกอาวุธต่างชนิดกันที่ดูทรงอานุภาพ

ทว่า

เมื่อพวกเขาเห็นหน้าตาของหัวหน้าทีมชัดเจน ทุกคนก็ถึงกับตะลึงงันไปพร้อมกัน

โดยเฉพาะเหล่าซ่ง เขาถึงกับผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที

เพราะหัวหน้าทีมคนนั้นดันเป็นตัวเขาเอง!

"เชี่ย! นั่นพี่ใหญ่ซ่งเหรอ!?"

"เกิดอะไรขึ้น? พี่ใหญ่ซ่งไปเท่ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่??"

"ชุดโคตรเท่เลยว่ะ! นี่ใช้เอฟเฟกต์สร้างขึ้นมาเหรอ?"

"ซีจีเทพเกินไปแล้ว! ดูเหมือนของจริงเปี๊ยบ!"

"พี่ใหญ่ซ่ง ดูสิ พี่หล่อขึ้นเป็นกองเลย!"

ณ วินาทีนี้ พนักงานทุกคนต่างตกตะลึง จ้องมองหน้าจอด้วยความทึ่งสุดขีด

ภาพในจอปรากฏร่างของเหล่าซ่งที่เดินนำอยู่หน้าสุด สวมชุดเกราะหนังสัตว์ แบกดาบใหญ่ที่ทำจากกระดูกไว้บนหลัง สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ บุคลิกทั้งตัวดูราวกับสัตว์ร้ายที่หลุดออกจากกรงขัง

แถมบนใบหน้าและแขนยังมีรอยแผลเป็นน่ากลัวอยู่หลายแห่ง ทำให้เขาดูดุดันน่าเกรงขามยิ่งขึ้นไปอีก

นี่มันฉันเหรอเนี่ย?

เหล่าซ่งอ้าปากค้าง เริ่มสงสัยในชีวิตตัวเองขึ้นมาตงิดๆ

เขาจำไม่ได้เลยว่าเคยถ่ายฉากแบบนี้มาก่อน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงออร่าความเฉียบคมดุดันขนาดนั้น มันเหมือนกับเขาถูกสลับตัวเป็นคนอื่นชัดๆ!

ถ้าไม่ใช่เพราะใบหน้านั้นที่เหมือนกับเขาเปี๊ยบ เขาคงสงสัยไปแล้วว่าเฉินหลินแอบเปลี่ยนตัวนักแสดง

แต่แล้วความคิดนั้นก็ต้องหยุดลง

เพราะจู่ๆ ศีรษะล้านเลี่ยนเตียนโล่งอันเงาวับก็โผล่เข้ามาในกล้อง

ชายหัวโล้นแบกค้อนยักษ์ปรากฏตัวขึ้น ดึงดูดความสนใจของทุกคนในทันที

ห้องประชุมเงียบกริบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น

"พรืดดด ฮ่าฮ่าฮ่า... เหล่าหลี่ นั่นมันเหล่าหลี่นี่หว่า!"

"เหล่าหลี่ ดูสิ พี่ออกจอด้วย!"

"เชี่ย! ชุดนี้โคตรเหมาะ เกิดมาเพื่อพี่หลี่ชัดๆ!"

"เห็นหัวเหม่งนั่นแวบเดียวก็รู้เลยว่าเป็นพี่หลี่"

"สรุปว่าพี่หลี่รับบทเป็นตัวแทงค์สายถึกประจำทีมสินะ?"

พอเห็นเหล่าหลี่โผล่มาในสภาพพิลึกพิลั่นแบบนั้น ทุกคนก็ขำกลิ้ง คาดไม่ถึงเลยว่าจะได้เห็นพวกเดียวกันในภาพยนตร์จริงๆ

ส่วนเหล่าหลี่เจ้าตัวก็ได้แต่หน้าแดงก่ำ พูดไม่ออกบอกไม่ถูก อยากจะมุดดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด

"ระวัง! มีบางอย่างกำลังมา!"

ทันใดนั้น เสียงตะโกนต่ำๆ ก็ดังขึ้นจากในจอ หยุดเสียงหัวเราะของทุกคนลงทันที