ตอนที่ 23 สองจิ๋วทะลวงระดับ การพิจารณาวงแหวนวิญญาณ

ตอนที่ 23 สองจิ๋วทะลวงระดับ การพิจารณาวงแหวนวิญญาณ

สวนมะลิ

วิญญาณยุทธ์ จระเข้ทองคำราชันย์ ลอยอยู่ด้านหลังเด็กสาวผู้สวมสร้อยคอรูปตัวล็อคเงินอายุยืน เมื่อนางสิ้นสุดการบำเพ็ญเพียร ก็กางมือน้อยๆ ออก ใบหน้าจิ้มลิ้มฉายแววยินดีปรีดา

"ในที่สุดก็ระดับสิบแล้ว!"

จินเย่เอ๋อพ่นลมหายใจออกยาวๆ ลุกขึ้นยืน เตรียมจะไปบอกข่าวดีนี้กับท่านปู่

วูบ!

ชายวัยกลางคนในชุดเกราะทองคำปรากฏกายขึ้นตรงหน้านาง สองมือไพล่หลัง

"ท่านปู่!"

"อืม~ เย่เอ๋อเก่งมาก! ปู่สัมผัสได้ว่าเจ้าทะลวงระดับแล้ว"

จระเข้ทองคำย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง ลูบศีรษะนางอย่างอ่อนโยน ใบหน้าเปี่ยมด้วยความรักใคร่เอ็นดูขยับเข้าไปใกล้

จินเย่เอ๋อใช้สองมือดันหน้าเขาออก ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วบ่นอุบ "ท่านปู่ ท่านต้องโกนหนวดบ้างแล้วนะคะ!"

"ได้ๆๆ ปู่จะเชื่อฟังหลานนะ"

จระเข้ทองคำยิ้มกว้าง ก่อนจะดึงกาววาฬชิ้นหนึ่งออกมาจากด้านหลัง

เขาจำคำพูดของเจียงเนี่ยนได้แม่นว่า จินเย่เอ๋อต้องรอให้ถึงระดับสิบก่อนจึงจะกินกาววาฬได้ หนึ่งปีกว่าที่ผ่านมาเป็นเพียงการปรับสภาพร่างกาย

บัดนี้ เวลาที่รอคอยมาถึงแล้ว

"เย่เอ๋อ แม้ร่างกายของเจ้าจะยังอ่อนแออยู่บ้าง แต่ก็ดีขึ้นกว่าปีก่อนมากโข"

"เอ้านี่ กาววาฬหมื่นปีที่ปู่เตรียมไว้ให้เจ้าโดยเฉพาะ"

จระเข้ทองคำหยิบกล่องเล็กๆ ออกมา ซึ่งบรรจุกาววาฬที่หลอมละลายเรียบร้อยแล้ว

ทันทีที่เปิดออก กลิ่นหอมฟุ้งก็กระจายไปทั่ว

จินเย่เอ๋อรีบยื่นมือน้อยๆ ไปรับ แล้วโยนเข้าปากกลืนลงท้องทันที

คลื่นความร้อนแผ่ซ่านออกมาจากภายในร่าง เพียงครู่เดียวตัวนางก็แดงก่ำ

นางนั่งขัดสมาธิและเริ่มโคจรพลังวิญญาณ

จระเข้ทองคำยืนเฝ้าอยู่ข้างๆ ในใจอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่า

ไม่นานนัก

เด็กสาวหางหมาป่าก็เรอออกมาอย่างพึงพอใจ สีแดงบนตัวจางลงไปมาก

เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายเต็มหน้าผาก แต่สีหน้าดูดีกว่าก่อนหน้านี้มาก

"ท่านปู่ ข้ารู้สึกอุ่นไปทั้งตัวเลยค่ะ สบายตัวมาก"

จินเย่เอ๋อลุกขึ้นยืนและแกว่งกำปั้นไปมา ใบหน้ารูปไข่ที่เคยซีดเซียวเพราะขาดสารอาหาร บัดนี้ดูมีเลือดฝาด

ส่วนสูงดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นเล็กน้อย และร่างกายก็แข็งแรงขึ้นมาก

"ดี! สมกับเป็นกาววาฬจริงๆ..."

หินก้อนใหญ่ที่ถ่วงอยู่ในใจของจระเข้ทองคำถูกยกออกไปในที่สุด

เขาบีบแขนนางเบาๆ ประเมินดูแล้ว ตอนนี้นางน่าจะดูดซับวงแหวนวิญญาณระดับหกร้อยปีได้เป็นอย่างน้อย

น่าเสียดาย ถ้าร่างกายของนางไม่เคยอ่อนแอมาก่อน บางทีอาจมีหวังลุ้นวงแหวนวิญญาณระดับพันปี

แต่ผลลัพธ์แค่นี้ก็ถือว่ายอดเยี่ยมแล้ว

"ข้าจะไปบอกข่าวดีนี้กับพี่เจียงเดี๋ยวนี้เลย!"

จินเย่เอ๋อทำท่าจะวิ่งออกไปข้างนอก แต่ถูกจระเข้ทองคำคว้าตัวไว้

เห็นสีหน้าเคร่งขรึมของท่านปู่ เด็กสาวก็เกาหัวแกรกๆ รู้สึกกระดากอายเล็กน้อย

"เอ่อ... ข้าลืมไปเลย นี่มันดึกมากแล้ว เขาคงออกมาไม่ได้"

"ช่างเถอะ พรุ่งนี้ค่อยไปหา..."

พูดจบ จินเย่เอ๋อก็ยื่นมือไปดึงหน้าบานๆ ของจระเข้ทองคำ "ท่านปู่ ข้าไปนอนแล้วนะคะ!"

มองดูหลานสาวสุดที่รักวิ่งกลับเข้าห้อง

สีหน้าของเขาก็ซับซ้อนยิ่งนัก

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว รู้สึกอยากจะดื่มเหล้าย้อมใจสักจอก

"ช่างเถอะ ไปดื่มกับพี่ใหญ่ดีกว่า"

"บางทีเขาอาจจะกำลังกลุ้มใจเหมือนข้าก็ได้"

--- เช้าวันรุ่งขึ้น

เจียงเนี่ยนได้รับข่าวพร้อมกันว่าทั้งสองคนกำลังจะไปดูดซับวงแหวนวิญญาณ

ช่วงพักกลางวันมีเวลาชั่วโมงครึ่ง ซึ่งเชียนเหรินเสวี่ยก็ผูกขาดเวลานั้นไปทันที

ที่ภูเขาด้านหลังโรงเรียนวิญญาณยุทธ์ ทั้งสามคนนั่งอยู่บนพื้นหญ้าที่เต็มไปด้วยดอกแดนดิไลออน เด็กหญิงผมทองเอาแต่โอ้อวดเรื่องการบำเพ็ญเพียรของตน เจียงเนี่ยนก็เออออห่อหมกชมไปตามน้ำ ทำเอานางยิ้มแก้มปริด้วยความภาคภูมิใจ

"เสี่ยวเสวี่ยสุดยอดจริงๆ ไม่เคยมีใครในทวีปทำได้มาก่อนเลยนะเนี่ย"

"อิอิ~ ไม่ขนาดนั้นหรอก เสี่ยวเจียงก็เก่งเหมือนกัน"

"เฮ้อ... ข้ายังเทียบเจ้าไม่ได้แม้แต่หนึ่งในสิบเลย"

ใบหน้าสวยของเชียนเหรินเสวี่ยแดงซ่านด้วยคำชม แล้วก็ส่งเสียงหัวเราะดังเอิ๊กอ๊ากออกมา

เจียงเนี่ยนนอนเอกเขนกอยู่บนหญ้า แกล้งทำเป็นงีบหลับ วันนี้แดดดี การตากแดดบ้างก็ดีต่อสุขภาพ

"พี่เสี่ยวเสวี่ย ท่านระดับสามสิบแล้วเหรอคะ?"

จินเย่เอ๋ออ้าปากน้อยๆ พลางนับนิ้ว

พอคิดว่าอีกฝ่ายแก่กว่านางแค่ปีเดียว แต่มีพลังวิญญาณมากกว่าตั้งยี่สิบระดับ มันช่างบั่นทอนกำลังใจเสียเหลือเกิน!

เชียนเหรินเสวี่ยเชิดคางขาวผ่องขึ้นอย่างภูมิใจ แล้วตบหัวนางเบาๆ "ไม่เป็นไรหรอกน่า เย่เอ๋อ เดี๋ยวเจ้าก็ตามทันเอง"

"ดูเสี่ยวเจียงสิ เขาไม่เห็นจะเดือดร้อนอะไรเลย"

ความจริงแล้ว ไม่ใช่เลย

ตอนนี้เขากำลังร้อนรนแทบบ้า

เขาอยากจะเป็นราชทินนามพรหมยุทธ์ให้ได้ก่อนอายุสิบแปดด้วยซ้ำ

ความทุกข์ระทมของเขา พวกนางไม่มีวันเข้าใจหรอก

จินเย่เอ๋อพยักหน้าอย่างงงๆ กำหมัดน้อยแน่น

"ข้าจะพยายามให้แซงพี่เจียงให้ได้เลยค่ะ!"

เจียงเนี่ยนพลิกตัวตะแคงข้าง ถอนหายใจเงียบๆ

แซงเลย แซงไปเลย

ในขณะที่ทั้งสามคนกำลังนอนเล่นบนพื้นหญ้า คนสามคนที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดก็กำลังจับตามองพวกเขาอยู่เช่นกัน

"น้องรอง เจ้าว่าข้าควรจะไปทดสอบฝีมือเจ้าเด็กนั่นดูหน่อยไหม"

"พี่ใหญ่ อย่าใจร้อนสิ... ให้ข้าไปก่อนดีกว่า ข้ากลัวท่านกะแรงไม่ถูก"

"..."

หญิงสาวคนสุดท้ายขยับตัวเล็กน้อยขณะจดบันทึกอะไรบางอย่างลงบนมือ เมื่อเขียนเสร็จ นางก็ถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ

--- เลิกเรียนตอนบ่าย

เจียงเนี่ยนเก็บข้าวของและเดินออกมา ไม่ถึงครึ่งนาที เด็กสาวตัวน้อยก็โผล่มาข้างหลัง

"พี่เจียง ท่านว่าข้าควรดูดซับวงแหวนวิญญาณประเภทไหนดีคะ"

จินเย่เอ๋อกระโดดโลดเต้นตามมา มองด้านข้างใบหน้าของเขา อดไม่ได้ที่จะหาเรื่องคุย

"สายโจมตีหรือป้องกันก็ได้... แต่เรื่องนี้ท่านปู่ของเจ้าคงจัดการให้แล้ว เชื่อฟังเขาเถอะ"

ในฐานะอภิมหาพรหมยุทธ์ระดับเก้าสิบแปด ความรู้ความเชี่ยวชาญในด้านนี้ย่อมเหนือกว่าเขามากโข

เขาไม่ต้องไปกังวลเรื่องวงแหวนวิญญาณของเด็กคนนี้ให้เปลืองสมองหรอก

"อ๋อ เข้าใจแล้วค่ะ..."

จินเย่เอ๋อพยักหน้าอย่างว่าง่าย ในใจกำลังคำนวณว่าจะซื้อของขวัญอะไรกลับมาฝากพี่เจียงดีหลังจากออกจากเมืองวิญญาณยุทธ์คราวนี้

ขณะที่กำลังครุ่นคิด ก็ถึงเวลาที่ทั้งสองต้องแยกย้ายกันอีกแล้ว

วันนี้วันศุกร์ เลิกเรียนเร็ว พวกเขาจึงไม่ได้นัดกินมื้อเย็นด้วยกัน

เจียงเนี่ยนวางแผนว่าจะไปบอกปี๋ปี่ตงว่าเขาจะกลับไปเยี่ยมสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าสักหน่อย

ครั้งสุดท้ายที่ไป ก็คือครั้งนั้นนั่นแหละ

เขาเดินขึ้นบันไดเก้าสิบเก้าขั้นอย่างชำนาญ

เจียงเนี่ยนมาหยุดอยู่หน้าห้องส่วนตัวของปี๋ปี่ตง แล้วเคาะประตูเบาๆ

สามวินาทีต่อมา เสียงราบเรียบไร้อารมณ์ก็ดังลอดออกมา

"เข้ามา"

เขาจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วค่อยๆ ผลักประตูเดินเข้าไป

เห็นปี๋ปี่ตงอยู่ในห้องหนังสือ เขาจึงเดินเข้าไปหาช้าๆ

"ท่านอาจารย์ ศิษย์กลับมาแล้วขอรับ"

"อื้ม"

ปี๋ปี่ตงขานรับ แล้วก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ

เห็นดังนั้น เจียงเนี่ยนจึงชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ด้วยความอยากรู้ว่านางกำลังทำอะไร

ทันทีที่เข้าใกล้ กลิ่นกายหอมกรุ่นแบบผู้หญิงก็พุ่งเข้าจมูก ซึ่งมีเสน่ห์ดึงดูดใจชายทุกวัยอย่างรุนแรง

เมื่อมองดูดีๆ เขาก็พบว่านางกำลังคัดลายมือ?

หายากแฮะ

สองปีมานี้ เขาแทบไม่เคยเห็นนางทำแบบนี้เลย

เดี๋ยวนี้มีเวลาว่างขนาดนี้แล้วเหรอ?

"เสี่ยวเนี่ยน เจ้าคิดว่าลายมืออาจารย์เป็นอย่างไรบ้าง"

ปี๋ปี่ตงหยุดพู่กันในมือ แล้วถามอย่างใจเย็น

"ลึกซึ้งทรงพลัง สง่างามและยิ่งใหญ่ขอรับ"

"เขาว่าลายมือสะท้อนตัวตน ลายมือท่านอาจารย์งดงามดั่งสวรรค์สร้างจริงๆ"

เจียงเนี่ยนเอ่ยชมพลางถอนหายใจ

เขาไม่ได้พูดเกินจริง ลายมือนั้นสวยงามจริงๆ ถ้าเป็นเขาเขียน คงดูเหมือนไก่เขี่ยแน่ๆ

"ไม่เลว... ในเมื่อลายมืออาจารย์สวยขนาดนี้ ลายมือศิษย์ก็น่าจะดูดีไม่แพ้กันใช่ไหม?"

"มา เขียนให้ข้าดูสักสองสามคำซิ"

จบตอน