บทที่ 28: ลูกวัวแรกเกิดไม่กลัวเสือ
บทที่ 28: ลูกวัวแรกเกิดไม่กลัวเสือ
บทที่ 28: ลูกวัวแรกเกิดไม่กลัวเสือ
ในชั่วพริบตานั้น ชายร่างยักษ์ก็ได้พุ่งเข้าประชิดตัวหลินฟานแล้ว
แม้แต่คนนอกมองแวบเดียวก็รู้ว่าหลินฟานไม่ใช่คู่ต่อสู้ของชายร่างยักษ์ผู้นี้เลย
ชายร่างยักษ์เองก็คิดเช่นนั้น!
เขาเป็นนักเลงที่มีชื่อเสียงพอตัวในย่านนี้ การจัดการหนุ่มหน้าขาวคนหนึ่งก็เหมือนการละเล่นของเด็กไม่ใช่หรือ?
เขาเอื้อมมือคว้าคอเสื้อของหลินฟานทันที!
เห็นดังนั้น เสี่ยวโหรวที่อยู่ด้านหลังก็ตื่นตระหนกสุดขีด สองมือกุมหน้าอกแน่นด้วยความหวาดกลัว!
แต่ในนาทีวิกฤตนั้น หลินฟานกลับยื่นมือออกไปคว้าข้อมือของชายร่างยักษ์ไว้อย่างมั่นคง!
ชายร่างยักษ์เลิกคิ้ว!
เจ้าหนูนี่มีฝีมือเหมือนกันนี่!
จากนั้นเขาพยายามสะบัดมือหลินฟานออก แต่พอเริ่มออกแรง เขากลับต้องชะงักค้าง!
เพราะแขนที่ดูบอบบางของหลินฟานกลับแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็ก บีบข้อมือเขาไว้แน่นจนขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว!
บ้าอะไรเนี่ย?
หมอนี่เป็นราชาปีศาจวัวกลับชาติมาเกิดหรือไง?
ทำไมพละกำลังถึงได้มหาศาลน่าหวาดหวั่นขนาดนี้!
เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้า ผู้คนรอบข้างต่างพากันงุนงง
"หลี่หู่เป็นอะไรไป? ทำไมไม่ลงมือล่ะ?"
"ไม่รู้สิ หรือเขาจงใจหยามเจ้าหมอนั่น?"
ได้ยินเสียงซุบซิบของฝูงชน หลี่หู่หน้าเปลี่ยนสีทันที!
ข้าไม่ได้จะหยามมัน!
ข้ากะจะจัดการมันรวดเดียวจบ!
แต่มือข้ามันขยับไม่ได้โว้ย!
นี่มันเรื่องเหลือเชื่ออะไรกัน!
เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของหลี่หู่ หลินฟานก็หัวเราะออกมา
เมื่อกี้ยังทำกร่างอยู่ไม่ใช่หรือ?
ข้าจะให้เจ้ากร่างให้พอ!
คิดได้ดังนั้น หลินฟานก็เพิ่มแรงบีบที่ข้อมือ!
กร๊อบ แกร๊บ!
เสียงกระดูกหักดังลั่นบาดหู!
ใบหน้าหลี่หู่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะแหกปากร้องโหยหวนออกมา!
ความหวาดกลัว!
วินาทีนี้หลี่หู่รู้ซึ้งแล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติ คนตรงหน้าไม่ได้กระจอกอย่างที่เห็น!
เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดผวาอย่างสุดขีด!
ลำพังแค่แรงแขนขนาดนี้ หมอนี่ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่!
เขามองหลินฟาน สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย "ไอ้หนู แน่จริงก็ปล่อยมือ แล้วมาสู้กันซึ่งๆ หน้าสิวะ!"
หลินฟานแค่นหัวเราะ "สู้กันซึ่งๆ หน้า? เจ้าคู่ควรด้วยรึ?"
พูดจบ เขาก็เงื้อมืออีกข้างขึ้นสูง!
แล้วตบฉาดลงไปเต็มแรง!
หลี่หู่โดนตบจนหัวหมุน กลางวันแสกๆ ถึงกับเห็นดาวระยิบระยับ!
ภาพตรงหน้ามืดดับ จนแทบจะหมดสติ!
ต้องบอกว่าแรงตบครั้งนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ!
เมื่อเห็นว่าหลี่หู่ถูกหลินฟานตบจนหน้าหัน ทุกคนต่างตกตะลึงอ้าปากค้าง!
เสี่ยวโหรวตะลึงงันไปชั่วขณะ ดวงตาคู่เล็กเปล่งประกายระยิบระยับด้วยความชื่นชม!
ผู้ชายตรงหน้านางไม่เพียงแค่รวยและหล่อ แต่ยังมีฝีมือร้ายกาจขนาดนี้!
คำว่า 'คนไม่อาจตัดสินที่หน้าตา' คงหมายถึงเขาคนนี้สินะ?
เดิมทีนางรู้สึกเสียใจนิดหน่อยที่เสียครั้งแรกไปอย่างง่ายดาย
แต่ตอนนี้นางกลับรู้สึกว่าการมอบครั้งแรกให้ชายผู้ยอดเยี่ยมคนนี้ช่างคุ้มค่า!
คุ้มค่ามากจริงๆ!
ยามที่นางเผชิญอันตราย ก็เป็นชายคนนี้ที่ยืนขวางอยู่ตรงหน้าปกป้องนาง!
ผู้หญิงคนไหนในโลกจะต้านทานเสน่ห์แบบนี้ได้?
หลี่หู่ได้สติกลับมา ก็รีบขมวดคิ้วคำรามลั่น "ไอ้หนู รู้ไหมว่าทำอะไรลงไป!"
"รู้ไหมว่าข้าเป็นใคร!"
"แกต้องเสียใจแน่!"
เสียใจ?
หลินฟานยิ้มมุมปาก ยกมือขึ้นตบซ้ำอีกหลายที!
เพียะ เพียะ เพียะ เพียะ!
เพียงไม่กี่ฉาด หลี่หู่ก็ถูกตบจนหน้าบวมเป่งราวกับหัวหมู
ใบหน้าบวมปูดจนมารดาบังเกิดเกล้าคงจำไม่ได้แล้ว
ผู้คนมุงดูต่างสูดหายใจเฮือก!
หมอนี่ลงมือโหดเหี้ยมเกินไปแล้วกระมัง?
ไม่รู้หรือว่าหลี่หู่เป็นใคร?
นี่คือคนของแก๊งมังกรเขียวเชียวนะ!
การที่เขาตบหลี่หู่ ก็เท่ากับประกาศตัวเป็นศัตรูกับแก๊งมังกรเขียว!
แก๊งมังกรเขียวมีอิทธิพลขนาดไหน?
นี่คือแก๊งอันธพาลอันดับสามของเซี่ยงไฮ้!
แม้จะเป็นแค่อันดับสาม แต่ก็ไม่ใช่ใครจะมาล่วงเกินได้ง่ายๆ!
ในอดีตเคยมีคนไม่รู้อีโหน่อีเหน่ไปล่วงเกินแก๊งมังกรเขียว คิดว่าเป็นแค่แก๊งระดับสามเลยไม่ใส่ใจ
ต่อมาคนคนนั้นแค่ออกไปดื่มชา ก็ถูกคนของแก๊งมังกรเขียวตามเจอ!
คนนับสิบรุมยำคนคนเดียว!
ถูกซ้อมจนกลายเป็นคนปัญญาอ่อนโดยสมบูรณ์!
ปัจจุบันยังนอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวช!
หลี่หู่เจ็บปวดทรมาน แก้มทั้งสองข้างแสบร้อนอย่างรุนแรง!
เขาอ้าปากถุยน้ำลายปนเลือดออกมา!
ในกองเลือดนั้นมีเศษฟันปะปนออกมาด้วย!
ฟันถึงกับหักเลยทีเดียว!
เวลานี้ จิตสังหารในใจเขาพุ่งพล่าน!
ไม่เพียงแค่เจ็บกาย แต่เขายังถูกหลินฟานเหยียบย่ำศักดิ์ศรี!
หลี่หู่ถ่มน้ำลาย แววตาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง "ไอ้หนู แกจบเห่แน่! แก๊งมังกรเขียวไม่ปล่อยแกไว้แน่!"
"แกกล้าหาเรื่องคนที่แกรับมือไม่ไหว!"
"ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ คุกเข่าขอขมา ข้าอาจจะพิจารณาแค่หักแขนแกแล้วไว้ชีวิต!"
เสี่ยวโหรวดึงแขนหลินฟาน พูดด้วยความกังวล "เสี่ยวฟาน แก๊งมังกรเขียวมีอิทธิพลมาก เราสู้เขาไม่ได้หรอก!"
"ตอนนี้คุณไปทำร้ายคนของแก๊งมังกรเขียว พวกเขาไม่ปล่อยคุณไปแน่!"
"คุณรีบหนีไปเถอะ!"
พูดถึงตรงนี้ ขอบตาของเสี่ยวโหรวก็เริ่มแดง น้ำตาคลอเบ้า
"ขอโทษนะ เป็นความผิดข้าเองที่ทำให้คุณเดือดร้อน..."
"เดิมทีเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณเลยแท้ๆ!"
"ฮือๆๆ!"
"ข้านี่มันตัวซวยจริงๆ!"
พูดไปพลาง เสี่ยวโหรวก็ไม่อาจกลั้นความอัดอั้นในใจได้อีกต่อไป เริ่มสะอื้นไห้เบาๆ
ดวงตาที่เคยสดใสแดงก่ำ เหมือนกระต่ายน้อยที่ถูกรังแก
ตอนที่หลินฟานให้เงินล้านนางที่โรงแรม นางก็รู้สึกติดค้างเขามากพอแล้ว
ตอนนี้หลินฟานยังต้องมาล่วงเกินหลี่หู่เพื่อปกป้องนางอีก!
ยิ่งทำให้นางรู้สึกผิดจับใจ!
หลินฟานยื่นมือไปลูบศีรษะเล็กๆ ของเสี่ยวโหรวเบาๆ เช็ดน้ำตาบนใบหน้านางอย่างอ่อนโยน แล้วยิ้มให้
"ถ้าร้องไห้อีก เดี๋ยวก็กลายเป็นแมวสามสีหรอก"
"ไม่ต้องห่วง ในเมื่อข้ากล้าจัดการมัน ข้าก็ไม่กลัวการแก้แค้น ยิ่งไอ้แก๊งมังกรเขียวอะไรนั่น ข้ายิ่งไม่กลัว"
หลินฟานพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ราวกับมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม
เห็นท่าทีของหลินฟาน ความกังวลในใจเสี่ยวโหรวก็คลายลงไปมากโดยไม่รู้ตัว
แต่สิ่งที่นางไม่รู้คือ!
หลินฟานไม่มีความมั่นใจอะไรเลย!
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแก๊งมังกรเขียวคืออะไร!
เขาแค่ลูกวัวแรกเกิดไม่กลัวเสือล้วนๆ!
หลังจากปลอบเสี่ยวโหรวเสร็จ หลินฟานก็หันกลับมาตบหน้าหลี่หู่อีกฉาดใหญ่
หลี่หู่งงเป็นไก่ตาแตก!
สายตาแทบจะกินเลือดกินเนื้อ!
บ้าเอ๊ย ต้องกร่างขนาดนี้เลยรึ? ข้าบอกสังกัดไปแล้ว แกยังกล้าลงมืออีกเรอะ!
นี่มันเหลืออดจริงๆ!
ชื่อเสียงแก๊งมังกรเขียวใช้ไม่ได้ผลแล้ว หรือไอ้เด็กนี่มันไม่รู้จักคำว่ากลัว!
หลินฟานปัดมือเบาๆ แล้วพูดอย่างเย็นชา "ไสหัวไปซะ"
"กลับไปบอกหัวหน้าแก๊งมังกรเขียวของแกว่า ข้าชื่อ 'หูไหล' ข้าไม่เปลี่ยนชื่อแซ่ มีอะไรก็ให้มาหาข้าได้เลย!"
ทิ้งคำพูดสุดเท่ไว้แล้ว หลินฟานก็ลากเสี่ยวโหรวหนีทันที
บทเรียนที่ควรให้ก็ให้ไปแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาชิ่ง!
แม้จะไม่รู้อิทธิพลที่แท้จริงของแก๊งมังกรเขียว แต่หลินฟานรู้ดีว่าหากอีกฝ่ายยกพวกมาเยอะ เขาคงสู้ไม่ไหวแน่
อีกอย่าง หลินฟานก็ไม่ได้โง่พอที่จะบอกชื่อจริง
เขาแค่บอกชื่อมั่วๆ ไป
คนทำชื่อหูไหล อยากแก้แค้นก็ไปหาหูไหลสิ
ไม่เกี่ยวกับข้าหลินฟานสักหน่อย
มองแผ่นหลังของหลินฟานและเสี่ยวโหรวที่เดินจากไป หลี่หู่แค้นจนแทบกระอักเลือด!
เดี๋ยวสิ!
ตอนนี้เขาไม่เหลือฟันให้กัดแล้วนี่หว่า!
ฟันส่วนใหญ่ถูกตบจนหักหมดแล้ว
ผ่านไปครู่ใหญ่ หลี่หู่จึงพูดอย่างอาฆาตมาดร้าย "หูไหล ฝากไว้ก่อนเถอะ ข้าไม่เลิกรากับแกแน่!"
...