บทที่ 37 ซัดโจร!

บทที่ 37 ซัดโจร!

โจรร่างยักษ์ใช้ปืนจ่อหัวผู้จัดการแผนกลูกค้าสัมพันธ์ พลางตะคอกใส่พนักงานหน้าเคาน์เตอร์ที่กำลังตัวสั่นงันงกว่า "เอาเงินออกมาให้หมด! เร็วเข้า! ไม่งั้นยัยนี่หัวกระจุยแน่!"

"เราแจ้งตำรวจแล้ว พวกคุณหนีไม่รอดหรอก ต่อให้ได้เงินไปก็หนีไปไหนไม่ได้" ผู้จัดการสาวคนนี้หลังจากตั้งสติได้ ก็เอ่ยเตือนโจรที่จับตัวเธอไว้ ต้องยอมรับเลยว่าเธอเป็นพนักงานธนาคารที่มีความรับผิดชอบสูงมากจริงๆ

"ผัวะ!"

โจรร่างยักษ์ใช้ด้ามปืนกระแทกเข้าที่ศีรษะของผู้จัดการสาวอย่างแรง "ไม่ต้องมาสาระแน! บอกพวกมันให้เอาเงินมา! เร็ว!"

ผู้จัดการสาวยังคงพยายามเจรจาต่อ "ถ้าพวกเขาส่งเงินให้คุณ พวกเขาจะโดนหักเงินเดือน! เพราะงั้นพวกเขาไม่สนหรอกว่าฉันจะเป็นจะตาย สู้ปล่อยฉันไป แล้วฉันเข้าไปเอาเงินมาให้คุณเองดีกว่า"

โจรก็ไม่ได้โง่ดักดานขนาดนั้น มันตวาดกลับ "อย่ามาเล่นลูกไม้กับฉัน! วันนี้ถ้าไม่ได้เงิน แกก็อย่าหวังจะได้ออกไป!"

ในขณะเดียวกันที่โซนที่นั่งรอ โจรอีกสองคนกำลังใช้ปืนข่มขู่ให้ลูกค้าส่งทรัพย์สินมีค่าออกมาอย่างเป็นระบบระเบียบ ทุกคนต่างให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี แม้จะเสียดายทรัพย์สิน แต่ชีวิตสำคัญกว่า เงินทองของนอกกายไม่ตายก็หาใหม่ได้ ไม่นานนักลูกค้าสิบกว่าคนก็ถูกค้นตัวจนเกลี้ยง โจรสองคนนั้นกวาดทรัพย์สินลงเป้ แล้วเดินกลับไปสมทบกับโจรร่างยักษ์

เวลานี้โจรร่างยักษ์ยังคงเผชิญหน้าตึงเครียดอยู่กับผู้จัดการสาวและพนักงานหลังเคาน์เตอร์ ดูเหมือนพวกโจรจะไม่อยากยิงคนถ้าไม่จำเป็นจริงๆ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกมันจะใจเย็น มันตะโกนลั่น "รีบโยนเงินออกมาเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นฉันจะฆ่าคนจริงๆ นะโว้ย!"

พนักงานหลังเคาน์เตอร์ต่างหวาดกลัวจนตัวสั่น หลังจากโทรแจ้งตำรวจแล้ว พวกเขาก็ตัดสินใจว่าจะยอมส่งเงินให้โจรไปก่อน หน่วย SWAT กำลังเดินทางมา อีก 3-5 นาทีก็จะถึงที่เกิดเหตุ ตอนนี้ต้องถ่วงเวลาพวกโจรไว้ก่อน และต้องรับประกันความปลอดภัยของตัวประกันให้ได้

"คุณใจเย็นๆ ก่อนนะ เรากำลังเตรียมเงินให้ คุณต้องการเท่าไหร่คะ?" พนักงานคนหนึ่งถามออกไป... นี่เธอถามโจรว่าจะเอาเงินเท่าไหร่เนี่ยนะ? นึกว่ากำลังต่อรองราคาผักในตลาดสดหรือไง?

คำถามนี้ทำเอาเฉินเฟิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับหลุดขำออกมา

โจรร่างยักษ์ด่าสวน "ถามโง่ๆ ก็ต้องเอาทั้งหมดสิวะ!"

เสียงหัวเราะของเฉินเฟิงดังขึ้นผิดที่ผิดเวลา ทำให้โจรร่างยักษ์หันขวับมามอง และสังเกตเห็นว่ายังมี 'เหยื่อ' อีกคนที่ยังไม่ได้ถูกรีดไถ แม้ว่ามันกำลังจะได้เงินก้อนโตจากเคาน์เตอร์ แต่ยุงตัวเล็กก็ถือเป็นเนื้อเหมือนกัน มันจึงส่งสายตาให้สมุนอีกสองคนไปจัดการรีดไถเฉินเฟิงซะ

เฉินเฟิงมองดูโจรสองคนที่ถือปืนเดินตรงเข้ามาหา พลางนึกเสียใจว่าเมื่อกี้ไม่น่าหัวเราะเลย ไม่อย่างนั้นเขาก็คงกลายเป็นอากาศธาตุที่พวกมันมองข้ามไป แล้วรอจนตำรวจมาเคลียร์สถานการณ์ เพราะเขาเองก็ไม่มั่นใจว่าจะต่อกรกับอาวุธปืนได้ไหม เกิดกระสุนไม่มีตาพุ่งมาเจาะกบาลเข้าให้ ชีวิตนี้ก็จบเห่กันพอดี

แม้เขาจะฉลาดพอที่จะไม่ลงมือวู่วาม แต่เขากลับไม่มีคุณสมบัติของการเป็น 'ไทยมุง' ที่ดี ดันเผลอหัวเราะออกมาในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ อาจเป็นเพราะเฉินเฟิงไม่เคยถูกปล้นมาก่อน เลยไม่รู้สึกถึงบรรยากาศกดดันอันน่าหวาดกลัว เขาถึงได้ขำออกมาได้

โจรคนหนึ่งยกปืนเล็งไปที่เฉินเฟิง "ตรงนี้หลุดไปคนนึงนี่หว่า! เอาเงินออกมา อย่าบีบให้ฉันต้องเป่าสมองแกนะ!"

โจรอีกคนคล้องปืนกลมือไว้ที่คอ แล้วเดินเข้ามาค้นกระเป๋าเสื้อของเฉินเฟิง เฉินเฟิงถอยหลังกรูด เอามือกุมกระเป๋าเสื้อไว้แน่น ในนั้นมีเงินสดตั้งสองหมื่นหยวนเชียวนะ! เงินที่เขาหามาด้วยความยากลำบาก จะยอมให้พวกมันแย่งไปง่ายๆ ได้ยังไง

เฉินเฟิงกุมกระเป๋าแน่น ปากก็ปฏิเสธเสียงแข็ง "ผมไม่มีเงินจริงๆ!"

โจรคนที่ถือปืนเอาปากกระบอกปืนจิ้มไปที่หน้าผากของเฉินเฟิง "อย่ามาตอแหล! ลองขยับดูสิ?" แล้วหันไปสั่งเพื่อนที่กำลังค้นตัว "ค้นดูซิ รีบๆ หน่อย ลูกพี่จะได้เงินแล้ว"

โจรคนที่ค้นตัวล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อตรงหน้าอกของเฉินเฟิงอย่างหยาบคาย ปืนจ่อหัวอยู่แบบนี้ เฉินเฟิงย่อมไม่กล้าขยับตัวสุ่มสี่สุ่มห้า โจรล้วงเอาเงินสดสองหมื่นหยวนที่เขาเตรียมมาฝากธนาคารออกมาจนได้ เฉินเฟิงเห็นเงินหลุดมือไปต่อหน้าต่อตาก็ร้อนรนใจแทบคลั่ง

โจรที่เอาปืนจ่อหัวเห็นเพื่อนได้เงินแล้ว ก็ลดปืนลง "ก็แค่นี้! รู้จักเจียมตัวบ้าง!"

เมื่อปืนไม่ได้จ่อที่หน้าผากแล้ว หัวใจที่เต้นระรัวของเฉินเฟิงก็เริ่มสงบลง ทันใดนั้น เขาก็รวบรวมลมปราณแท้ในร่างอย่างรวดเร็ว ผนึกพลังไว้ที่หมัด แล้วซัดเปรี้ยงเข้าที่ศีรษะของโจรคนที่แย่งเงินเขาไป!

"ผัวะ!"

กะโหลกศีรษะของโจรคนนั้นยุบลงไปทันที แสดงให้เห็นว่าหมัดของเฉินเฟิงนั้นหนักหน่วงเพียงใด โจรผู้โชคร้ายที่โดนทุบกะโหลกจนยุบ ร่างกายเซถลา กระอักเลือดออกมาคำโต แล้วล้มฟุบลงไปกองกับพื้น

ในจังหวะที่มันกำลังจะล้มลง เฉินเฟิงก็คว้าเงินของตัวเองกลับคืนมาแล้วยัดใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็ว โจรอีกคนที่ถือปืนเห็นเพื่อนถูกทำร้าย ก็รีบยกปืนขึ้นเล็งมาที่เฉินเฟิง

แต่เฉินเฟิงเตรียมพร้อมรับมือไว้แล้วตั้งแต่ตอนออกหมัด ทันทีที่โจรยกปืนขึ้น เขาก็ทิ้งตัวลงกับพื้นแล้วกลิ้งหลบ พุ่งเข้าประชิดตัวโจรคนนั้น

"ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!"

เสียงปืนดังรัวชุดใหญ่ กระสุนเจาะพื้นกระเบื้องจนแตกกระจาย บางนัดแฉลบไปมา แต่ไม่มีนัดไหนโดนตัวเฉินเฟิงเลย

เวลานี้เฉินเฟิงพุ่งตัวมาถึงตัวโจรแล้ว เขาผนึกลมปราณไว้ที่เท้าแล้วเตะสกัดเข้าที่หน้าแข้งของมันเต็มแรง

"กร๊อบ!"

เสียงกระดูกหักดังลั่นชัดเจน กระดูกหน้าแข้งของโจรคนนั้นหักสะบั้นจนพับเป็นมุมฉาก 90 องศา!

แต่สมกับที่เป็นโจรใจโหด แม้ขาจะหักจนร้องโหยหวน "อ๊ากกก!" แต่มันก็ยังกัดฟันหันกระบอกปืนจะกราดยิงใส่เฉินเฟิงที่นอนอยู่บนพื้น

เฉินเฟิงยื่นมือออกไปคว้าหมับที่ลำกล้องปืนกลมือ แล้วดันมันชี้ขึ้นฟ้า โจรพยายามออกแรงกดปืนลง แต่ไม่ว่าจะออกแรงแค่ไหนก็สู้แรงของเฉินเฟิงไม่ได้

เฉินเฟิงใช้มือข้างหนึ่งยึดปืนไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างระดมหมัดชกเข้าที่ท้องของโจรอย่างไม่ยั้ง

"ตั้บ! ตั้บ! ตั้บ!"

หมัดหนักๆ กระแทกเข้าเนื้อเน้นๆ เพียงไม่กี่หมัด โจรคนนั้นก็เริ่มกระอักเลือดออกมา

เหตุการณ์ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเร็วมาก การตอบโต้ของเฉินเฟิงกินเวลาเพียง 7-8 วินาทีเท่านั้น

โจรร่างยักษ์และโจรที่เฝ้าประตูสังเกตเห็นความผิดปกติทางด้านนี้ พวกมันไม่รอช้า หันกระบอกปืนแล้วกราดยิงมาทางเฉินเฟิงทันที

เฉินเฟิงรีบกลิ้งตัวหลบไปหลบอยู่หลังเสาต้นใหญ่กลางห้องโถง ใช้เสานั้นเป็นกำบัง เขาดูปืนกลมือที่เพิ่งแย่งมาได้ในมือ แล้วหันไปมองกลุ่มชาวบ้านที่หมอบราบอยู่

เฮ้อ... เขาใช้ปืนไม่เป็นนี่หว่า ยิงไปก็คงไม่โดน แถมถ้าพลาดไปโดนชาวบ้านเข้าจะทำยังไง?

ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ โจรที่เหลืออีกสองคนคงไม่คิดจะปล่อยเขาไปแน่ๆ ดูจากที่พวกมันสาดกระสุนใส่อย่างไม่เสียดายของแบบนี้ เห็นทีงานนี้คงต้องสู้กันให้ตายไปข้างหนึ่ง!