บทที่ 73 หาเงิน: เริ่มจากแจกฟรี

บทที่ 73 หาเงิน: เริ่มจากแจกฟรี

ในแวดวงโปรแกรมเมอร์เคยมีคำพูดฮิตอยู่สองประโยค

ประโยคแรกคือ “เดินหน้าในภูเขาแห่งอุจจาระ” หมายความว่า ถึงแม้ระบบเก่าที่คุณต้องดูแลโค้ดจะเละเหมือนกองขี้แค่ไหน ก็อย่าคิดจะรีบปรับปรุงหรือเขียนใหม่สุ่มสี่สุ่มห้า

ถึงแม้ว่าคุณจะมองออกทันทีว่ามันมีปัญหา แต่อย่างน้อยถ้าโค้ดนั้นยังรันได้ก็ปล่อยมันไป อย่าไปแตะ เพราะถ้าคุณแตะแล้วระบบพังขึ้นมา ภาพที่จะเห็นคือพลุระเบิดบนภูเขาขี้ รับประกันได้เลยว่าคนแบกผิดจะไม่ใช่หัวหน้าแน่ แต่จะเป็นคุณที่ทำงานอยู่

ประโยคที่สองคือ “ไม่มีอะไร ลองรันดูสักหน่อย” หมายถึง ไม่ต้องไปสนใจคุณภาพโค้ดมากนัก ขอแค่ให้โปรแกรมรันได้ก่อน เชื่อมต่อขั้นตอนต่าง ๆ ให้สำเร็จ พอระบบรันได้แล้วค่อยแก้ไขทีหลัง เจอบั๊กก็แก้ตาม เจอปัญหาก็ค่อยๆ เคลียร์ไป

และตอนนี้เฉินโม่ก็กำลังทำตามแนวทางที่สอง ขอแค่ให้ทุกอย่างรันขึ้นมาได้ก่อน แล้วค่อยปรับแก้ระหว่างทาง

เฉินโม่นั่งดูสถิติจำนวนผู้เข้าชมเว็บ Tuan123 จากที่ก่อนหน้านี้ยังถอนหายใจที่ไม่มีคนเข้าเลย ตอนนี้เขากลับอยู่ในสภาพ “เจ็บแต่สุขใจ”

จากจอแสดงสถิติ เว็บ Tuan123 เคยมีผู้เข้าชมแค่หลักหน่วยต่อวัน แต่พอเข้าสู่สัปดาห์นี้ ตัวเลขก็พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว เริ่มจากวันละพัน ผ่านไปแค่สามวัน กลายเป็นหมื่น และในวันศุกร์ก็แตะใกล้แสน

เนื่องจากเมื่อวานเป็นวันเสาร์ ตัวเลขเลยพุ่งทะยานสูงสุดที่ 130,000 คน

และถ้าดูตามแนวโน้มแบบนี้ สัปดาห์หน้าด้วยพลังของการบอกต่อกันปากต่อปาก น่าจะทะลุวันละ 200,000 คนได้ไม่ยาก

ซึ่งตัวเลขนี้มันเกินเป้าหมายที่เฉินโม่ตั้งไว้แต่แรกไปเยอะมาก

และที่สำคัญ ตอนนี้ยังไม่มี “เฉินถง” มาช่วยโปรโมตเลย ถ้าเฉินถงลงสนามเมื่อไหร่ อาจไปถึงหลักล้านได้เลยทีเดียว

แต่พอเขาคิดตามสถานการณ์จริงก็ต้องสะดุ้ง เว็บของเขารองรับคนได้สูงสุดแค่หลักล้านต้น ๆ ต่อวันแค่นั้นเอง

และนี่แค่เป็นระบบค้นหาเฉย ๆ ถ้า “เฟสสอง” เปิดตัว ซึ่งจะมีการโต้ตอบกับผู้ใช้มากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นคำขอส่งข้อมูลหรือคำสั่งจากฝั่งเซิร์ฟเวอร์ มันจะกลายเป็นภาระที่สูงขึ้นหลายเท่า ซึ่งต้องใช้แบนด์วิธและเซิร์ฟเวอร์ที่แรงขึ้นมาก

แต่เขาไม่มีเงินแล้วนี่สิ!

เพราะฉะนั้น แผนที่ถูกต้องควรจะเป็น:

เปิดเว็บ Tuan123 ระยะแรกแล้วโปรโมตจากนั้นก็ ขยายแบนด์วิธและเพิ่มเซิร์ฟเวอร์ แล้วก็เปิดเว็บ TuanJian (สร้างรายได้) แล้วค่อย เปิดเฟสสองของ Tuan123

เมื่อวานเขาแม้จะป่วยแต่ก็คิดได้เยอะมาก วันนี้พอหายดี ก็รีบไปบอกซุนจื่อเหวยให้หยุดพัฒนาเฟสสองของ Tuan123 ชั่วคราว แล้วอธิบายแผนใหม่ให้ฟัง

ซุนจื่อเหวยฟังจบแล้วเงียบไปก่อนจะเอามือมาแตะหน้าผากเฉินโม่ “ยังไม่ไข้แล้วใช่มั้ย ทำไมพูดเหมือนเพ้อเจ้อ?”

เฉินโม่ปัดมือทิ้ง “ฉันสบายดี”

“โอเค งั้นขอถามทีละขั้น เว็บ TuanJian ที่จะเปิดใหม่นี่ ทำมาเพื่อหาเงินใช่ไหม?”

“ใช่”

“งั้นถ้าจะหาเงิน แล้วคุณจะเปิดให้ใช้ฟรีทำไมล่ะ! ฉันว่าคุณไข้กลับแน่!”

“ไม่ใช่แบบนั้นซะทีเดียว” เฉินโม่รีบอธิบาย “ไม่ใช่แจกฟรีตลอดไป แต่คือ เริ่มแรกฟรี ต่างหาก”

“แล้วจะหาเงินยังไงล่ะ?”

“ขายธีมกับฟีเจอร์เสริมไง”

“หา? ขยายความหน่อย”

เฉินโม่เริ่มอธิบายอย่างใจเย็น

“สมมติว่านายชื่อ ‘ต้าจ้วง’ เป็นเจ้าของกิจการรวยล้นฟ้า อยากลงมาเล่นในตลาดออนไลน์ เห็นว่าตลาด O2O (Online to Offline) กำลังมาแรง เลยอยากมีเว็บดีลของตัวเอง

แต่นายไม่มีทีมเทคนิค ไม่มีประสบการณ์ มีอยู่สองทางเลือก

ทางที่หนึ่ง: จ้างทีมโปรแกรมเมอร์สิบถึงยี่สิบคน ทำเว็บตั้งแต่ศูนย์ ใช้เวลาสัก 1-3 เดือน จ่ายเงินไปหลายแสนหรืออาจถึงหลักล้าน พอเว็บเสร็จกลับใช้งานได้ไม่เต็มที่

ทางที่สอง: เจอเว็บหนึ่งที่ให้ระบบทำเว็บสำเร็จรูปแบบพร้อมใช้ มีคนเดียวก็ใช้งานได้ ใช้เวลาไม่ถึงวัน แถมใช้ฟรี

นายจะเลือกอันไหน?”

ซุนจื่อเหวยตอบแบบไม่ต้องคิด “แน่นอนต้องทางที่สองสิ ฉันไม่ได้โง่นะ!”

เฉินโม่ยิ้มให้กำลังใจ “ดีมาก นายเปิดเว็บ ‘ต้าจ้วงดีล’ เรียบร้อย ทุกอย่างไปได้สวย แต่หลังจากนั้น นายเริ่มเห็นเว็บที่หน้าตาเหมือนกันออกมาเป็นร้อยๆ เว็บ”

“แล้ววันหนึ่ง เจ้าของระบบนั้นก็เริ่มขายธีมตกแต่งเว็บ ฟีเจอร์พิเศษต่างๆ มีตั้งแต่ราคาถูกยันแพงสุดบางแบบยังจำกัดจำนวนขายอีกต่างหาก นายจะซื้อไหม?”

“ซื้อสิ ถ้าจะซื้อก็ต้องเอาที่ดีที่สุด ฉันรวย จะไปเหมือนคนอื่นได้ยังไง!”

เฉินโม่ยิ้มพอใจ “นั่นแหละ เป้าหมายของฉันไง”

ซุนจื่อเหวยเริ่มคิดออก “เฮ้ เดี๋ยวนะ ทำไมคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นแนวนี้มาก่อน…”

เฉินโม่พูดตรงๆ “เคยได้ยินเกม ZhengTu ไหม?”

“อ๋อ! ใช่เลย แบบขายไอเทมในเกมฟรี นี่มันเวอร์ชันเว็บดีล!”

“แล้วนายว่าขายบัตรเติมเกมกับขายไอเทมอันไหนได้เงินมากกว่า?”

ซุนจื่อเหวยพยักหน้าอย่างเข้าใจ ถูกโน้มน้าวเรียบร้อย

เฉินโม่เปลี่ยนเรื่องทันที “แล้วตอนนี้นายมีเงินเหลือเท่าไหร่?”

“เยอะ! อยากได้เท่าไหร่ก็ว่ามา”

“สองหมื่น?”

“แค่นี้เอง? เอาไปเลย! ใช้ตามสบาย!” ซุนจื่อเหวยพูดจบก็โยนบัตรมาให้ “รหัสคือรหัสไปรษณีย์บ้านเรา!”

“ขอบใจมาก เดี๋ยวกลับมาแล้วค่อยคุยต่อ”

เฉินโม่ออกจากห้องไป

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา เฉินโม่กลับมาพร้อมข้าวกล่องแบบจัดเต็ม มีทั้งผักทั้งเนื้อ

พอส่งบัตรคืนให้ ซุนจื่อเหวยมองด้วยสายตาแปลกๆ

“นายเอาเงินไปทำอะไรมา?”

“ฉันกลัวว่าถ้าเว็บดังขึ้นมาจริง ระบบเราจะรับไม่ไหว เลยไปเช่าเซิร์ฟเวอร์เพิ่มกับเพิ่มแบนด์วิธมา”

“…แล้วเหลือในบัตรเท่าไหร่?”

“เอาเป็นว่า...พอให้เงินเดือนปลายเดือนได้อยู่น่า”

ซุนจื่อเหวยอยากร้องไห้ “พี่ครับ ช่วยเหลือเงินผมหน่อยก็ได้!”

“ไม่ต้องห่วง พอเว็บเราขายของได้ เราแบ่งกันคนละครึ่ง!”

ซุนจื่อเหวยประทับใจ แต่ก็รีบส่ายหัว “ไม่ได้ๆ ไอเดียทั้งหมดก็มาจากนาย งานส่วนใหญ่ก็นายทำ ฉันแค่ช่วยเหลือเฉยๆ นายเอาเก้าฉันเอาหนึ่ง!”

“งั้นหกสี่”

“เก้า-หนึ่ง!”

“เจ็ดสาม?”

“เก้า-หนึ่ง!”

เฉินโม่โมโห “แปดสอง! นายลงแรงลงเงินทั้งคู่ ถ้าไม่ตกลงฉันงอนจริงนะ!”

“งั้นก็ได้…”

ตกลงแบ่งผลประโยชน์เรียบร้อย

หลังจากนั้น เฉินโม่เริ่มทดสอบ Tuan123 แบบจำลองการรับโหลดจำนวนมาก และการรองรับผู้ใช้งานพร้อมกันจำนวนมาก เพื่อประเมินขีดจำกัดระบบ

และเริ่มปรับปรุงระบบเตือนล่วงหน้า เช่น ปรับปรุงแคช ตั้งค่ามิดเดิลแวร์ และจัดการโหลดบาลานซ์ให้ดีขึ้น

ส่วนซุนจื่อเหวยก็หันมาแยกฟีเจอร์ของ TuanJian ออกเป็นสองแบบ

แบบพื้นฐาน: มีเฉพาะฟีเจอร์จำเป็น

แบบมืออาชีพ: ธีมตกแต่ง ฟีเจอร์พิเศษ ขายแยก อัปเดตได้เรื่อย ๆ

ทั้งคู่แบ่งงานชัดเจน มีเป้าหมาย และโฟกัสกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

เฉินโม่รู้ดีว่าแบบนี้แหละคือหนทางรอด ขั้นต่อไปค่อยว่ากันเรื่องคุณภาพชีวิต

ของที่ “ใหญ่และครบทุกอย่าง” คือของที่ไม่มีอะไรโดดเด่นเลย และจะล้มเหลวแน่นอน

เพราะนั่นคือสิ่งที่ “นายจ้างโง่ๆ” หรือ “ลูกค้าที่ไม่เข้าใจงาน” เท่านั้นที่อยากได้