บทที่ 270: การลอบโจมตียังดำเนินต่อไป
บทที่ 270: การลอบโจมตียังดำเนินต่อไป
ทหารห้าหมื่นนายบุกทะลวงค่ายทหารสองแสนนาย แล้วถอยออกมาได้อย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน เผาทำลายกองเสบียงและหญ้าเลี้ยงม้าจนวอดวาย ทั้งยังสังหารศัตรูไปได้อย่างน้อยหนึ่งหมื่นคน
แม้ทหารทุกนายจะเหนื่อยล้าจนแทบขาดใจ แต่ใบหน้าของพวกเขากลับฉายแววปิติยินดี
“เจ้าเห็นหรือเปล่า? ข้าฟันดาบเดียวร่วงไปตั้งสามคน!”
“แค่นั้นไม่เท่าไหร่หรอก หมู่ของข้าจัดการเก็บไปได้อย่างน้อยยี่สิบคนเชียวนะ!”
“อุบายของท่านแม่ทัพช่างล้ำเลิศนัก ที่ให้สวมเครื่องแบบของพวกมัน พวกมันตายโดยไม่ทันรู้ตัวเลยด้วยซ้ำ”
เมื่อกลับถึงค่าย เฉาเย่ยืนรออยู่ที่หน้าประตูค่ายเรียบร้อยแล้ว
เมื่อเห็นซูโม่กลับมา เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“เจ้าเด็กบ้า ในที่สุดเจ้าก็กลับมาเสียที”
“ข้าเกือบจะนำทหารออกไปช่วยเจ้าอยู่แล้วเชียว”
ซูโม่ถอดหมวกเกราะออกอย่างสบายๆ
“ไม่ต้องช่วยหรอก”
“ทุกอย่างราบรื่นดี”
ทั้งสองเดินเคียงไหล่กันตรงไปยังกระโจมบัญชาการ