บทที่ 169 - ฉันคือยอดนักขุด (3) [23-06-2019]

บทที่ 169 - ฉันคือยอดนักขุด (3)

เบร์ย่าเป็นโลกที่มีคนส่วนใหญ่เป็นผู้ที่ให้การบูชาในเทพเจ้าซึ่งส่งผลให้อารยธรรมของพวกเขาในด้านเทคโนโลยีกับวัฒนธรรมมีส่วนเกี่ยวข้องกับเหล่าเทพเจ้าอย่างมาก ในขณะเดียวกันก็เป็นโลกที่นักบวชที่ครอบครองพลังศักดิ์สิทธิ์มีอำนาจและอิทธิพลทางการเมือง

ยูอิลฮานได้มาถึงที่อาณาจักรศักดิ์สิทธิ์เอลฟอร์ ซึ่งเป็นสถานที่ที่เป็นกลุ่มที่คนเคารพบูชาในเทพแห่งความงามเรย์ต้า พร้อมๆกันกับคณะเดิมที่ได้ไปที่ลานปลาส บางทีอาจจะเป็นเพราะเป็นสัญลักษณ์แห่งเทพแห่งความงามทำให้สิ่งก่อสร้างส่วนใหญ่มีสีชมพูกันอยู่

"สวัสดีครับท่านสตรีศักดิ์สิทธิ์!"

"หวัดดี!"

"หืม อาณาจักรศักดิ์สิทธิ์..."

"ทำไมแสดงท่าทางแค่นี้อะ!"

ยูอิลฮานได้มองรอบๆไปในขณะที่นายูนาได้โบกมือถามเขาอย่างใกล้ชิด ยูอิลฮานได้ดันเธอออกไปและตอบกลับแบบไม่ใส่ใจ

"มันดูเหมือนที่โลกเลยแหะ"

"อ่า นั่นสตรีศักดิ์สิทธิ์"

"สวัสดี!... นี่ดูนี่สิ~"

ยูอิลฮานได้ยินคำพูดของนายูนาแล้วก็เบิกตาหันมองไปรอบๆ ยังไงก็ตามเขาก็ไม่เข้าใจเลยว่าเธอจะบอกให้เขาดูอะไร

"สตรีศักดิ์สิทธิ์!"

"หวัดดี!"

คนที่เดินไปมาที่นี่ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษเลยนี่... ไม่สิ เดี๋ยวนะ

"ท่านสตรีศักดิ์สิทธิ์"

"นั่นสตรีศักดิ์สิทธิ์จริงด้วย!"

"... เธอนี่ดังทีเดียวเลยนะ"

"เฮะเฮะ นั่นแหละๆ!"

นายูนาได้ตีหน้าอกของเธออย่างภูมิใจ ดูเหมือนว่าเธอจะรอให้เขาพูดแบบนี้มานานล้ว เธอนี่ไม่ได้ต่างไปจากเด็กปฐมเลยจริงๆ

"ฉันถูกปฏิบัติแบบนี้แหละ~! ดังนั้นในอนาคตก็รักฉันมากๆด้วยนะคุณอิลฮาน~!"

"..."

ยูอิลฮานได้เดินไปตามถนนกับยูมิลต่อโดยไม่สนใจนานยูนา แม้ว่าเขาจะมีอาหารจากงานเลี้ยงที่ลานปลาสที่ได้มา แต่ว่าการกินอาหารในสถานที่ที่พิเศษมันคือความสุขของการท่องเที่ยวที่แท้จริง! เขาได้วางแผนไว้ว่าจะสนุกไปกับทุกๆอย่างที่เขาไม่อาจจะทำที่บ้านได้

[ดูนายูนาจะน่าเศร้าพอตัวเลยนะ แต่ก็... ชั่งเถอะ นายคงเอาเวลาไปคิดเรื่องอาหารมากกว่าสินะ] (เอิลต้า)

[ต่อให้อิลฮานจะตกไปในนรก เขาก็ดูจะสนใจรสชาติอาหารกับเนื้อชนิดพิเศษก่อนเป็นอย่างแรกล่ะนะ] (เลียร่า)

[ถ้าหากเขาไม่คิดจะใช้เพลิงนิรันดร์เสริมเข้าไปในเพลิงที่นรก ฉันจะคิดว่ามันโชคดีมากเลยล่ะ] (สเปียร่า)

"พวกเธอจะมากไปแล้วนะ!"

นอกจากเลียร่าที่อยู่กับยูอิลฮานมานานแล้ว แม้แต่เอิลต้ากับสเปียร่าก็รู้จักเขาดีเกินไปเหมือนกัน! ระหว่างกำลังช็อคอยู่ ยูอิลฮานก็ได้แต่เพิ่มการไปทัวร์นรกเข้าไปในตารางงานเขา

"เอาไอติมคาเวอร์สองอันครับ"

"สองอัน นี่ครับ"

จากนั้นเขาก็ได้สั่งไอติมจากร้านที่อยู่ตรงหน้าและแบ่งให้ยูมิลอันหนึ่ง

"พ่อครับ นี่มันอร่อย"

"ก็จริงนะ"

มันดูเหมือนว่าจะมีผลไม้หรือวัตถุดิบพิเศษบางอย่างในโลกนี้ถูกใส่เข้าไปด้วย ยูอิลฮานได้คิดเขาได้สำเร็จวัตถุประสงค์ในการลิ้มรสชาติใหม่ๆแล้ว จากนั้นเขาก็ซื้อเพิ่มอีกสองอันก่อนจะกลับไปหาคังมิเรย์กับนายูนา

"สู้ๆล่ะกันนะนายูนา ที่นี่มีคนตั้งเยอะที่ยินดีจะเล่นกับเธอเลยนี่ คนที่ไม่ใช่ฉันน่ะ"

"แต่ฉันอยากจะเล่นกับนาย... อ่า นี่เยี่ยมไปเลย"

แม้ว่านายูนาจะบ่นออกมา แต่เธอก็ได้กินไอติมที่ยูอิลฮานมอบให้กับเธอ คังมิเรย์ได้มองภาพๆนี้อย่างตกใจ แต่แล้วเธอก็เงียบลงไปเพราะไอติมที่รสชาติดีมากๆ ยูอิลฮานได้ตัดสินใจจะเอาวัตถุดับของไอเทมคาเวอร์หรืออะไรก็ตามนี่กับไปบนโลกของเขาทันที

"แล้วฉันต้องมาทำอะไรที่นี่ล่ะ? ฉันต้องไปสู้กับโกเลมที่ทำขึ้นมาจากหินศักดิ์สิทธิ์ไรงี้ป่ะ?"

"แล้วถ้าฉันบอกว่าใช่ล่ะ?"

"แน่นอนว่าฉันยินดีเลย หลังจากนั้นหินศักดิ์สิทธิ์นั่นจะต้องตกเป็นของฉัน"

ในตอนนี้ต่อให้หลับตายูอิลฮานก็มั่นใจว่าจะเอาชนะโกเลมได้แล้ว สว่าน... เครื่องมือขุดมรณะกับไพท์บังเกอร์ที่ทรงพลัง - เขามั่นใจในของพวกนี้! นอกไปจากนี้เขายังมีระเบิดที่ทำขึ้นมาจากดินปืนเวทย์กับหนังยางยักษ์ด้วยดังนั้นมันไม่มีเหตุผลอะไรให้เขาต้องกลัว

"ฉันไม่อยากจะให้เป็นแบบนั้นเลย มันเป็นเรื่องแย่มากที่ฉันทำอะไรไม่ได้เลยในการต่อสู้"

"ผมด้วย"

น่าเสียดายที่ดูเเหมือนการต่อสู้กับโกเลมก่อนหน้านี้จะสร้างบาดแผลไว้ในใจกับทั้งยูมิลกับคังมิเรย์ ยูอิลฮานได้เปลื่ยนเรื่องไปเร่งนายูนาทันที

"งั้นแล้วเรื่องอะไรล่ะ?"

"ถ้ามากับฉันนายจะรู้เองล่ะ!"

นายูนาได้ดึงแขนเสื้อยูอิลฮานไป ตอนนี้เขาไม่อาจจะซ่อนความกังวลไว้ได้เลย แต่ว่าเขาตัดสินใจตามไปโดยดีๆ ไม่ว่ายังไงมันก็่น่าจะดีกว่าในสถานการณ์ที่ลานปลาสใช่ไหมล่ะ?

แต่แล้วสิ่งที่เขาคิดเอาไว้ก็เป็นจริง

"แท่นแท๊น!"

ที่ที่นายูนาพาเขามาคือซากปรักหักพัง

"ที่นี่แหละ!"

"ที่นี่มันอะไรเนี้ย?"

ขณะมองดูไปรอบๆยูอิลฮานก็ถามออกมา

เขาคาดเดาเอาไว้ว่ามันน่าจะเป็นอะไรบางอย่างที่สำคัญที่พวกเขาต้องเดินลึกเข้าไปในป่าที่ถูกนักบวชจำนวนมากคุ้มกันพร้อมด้วยพาลาดิน แต่แล้วเมื่อมาถึงกลับเป็นซากปรักหักพัง ซากปรักหักพักที่ดูเหมือนจะเป็นสิ่งก่อสร้างที่สูงเล็กน้อย

ตัวอาคารเองก็ดูจะถูกสร้างมาเมื่อนานมากๆแล้ว แต่เมื่อดูจากคำขอของนายูนา เขาก็เดาว่ามันพึ่งจะพังลงมาไม่นานนัก ระหว่างที่คำถามในหัวกำลังเพิ่มมากๆขึ้นไปนี้องนายูนาได้เปิดปากพูดออกมา

"ที่นี่เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงมากๆที่ที่นับได้ว่าครั้งหนึ่งเทพธิดาแห่งงามเคยลงมาเยือน มันยังเป็นที่ตั้งแต่เดิมของวิหารเรย์ต้าที่เอาไว้ทำพิธีกรรมด้วย... ไม่ว่าจะยังไงที่แห่งนี้ก็นับได้ว่าเป็นที่ที่สำคัญที่สุดในศาสนจักรเราแล้ว"

"ฉันมีอยู่สองคำถาม"

"ฉันจะตอบถ้านายจุ๊... แอ๊กกกกก"

ยูอิลฮานได้หยิกแก้มของนายูนาจนเป็นรอยจางๆและถามด้วยหน้าที่เฉยเมย มันไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากจะรู้ว่าบันทึกแห่งเทพลงมาที่พื้นดินได้ยังไง แต่ว่าสำหรับตอนนี้เขาต้องสนใจในข้อมูลที่จำเป็นก่อน

"ทำไมที่แบบนั้นถึงมีสภาพแบบนี้ล่ะ?"

"เมื่อก่อนหน้านี้ไม่นานได้มีการต่อสู้ครั้งใหญ่กับมอนสเตอร์คลาส 4 เลเวลสูงกว่า 250 ที่ขนาดโครตจะใหญ่ขึ้น ด้วยการที่มีผู้บาดเจ็บจำนวนมากทำให้เราตัดสินใจจะล่อมันมาสู้ที่นี่ ที่ทำแบบนี้ก็เพราะว่าพลังศักดิ์สิทธิ์แห่งเทพธิดาจะถูกเสริมขึ้นที่นี่~!"

นี่มันเป็นเหตุผลที่น่าตกใจมาก เขาได้พูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกลำบากใจเล็กน้อยที่ไปหยิกแก้มนายูนา

"...โชคดีนะที่เธอปลอดภัย คุณนายูนา"

"ฉันไม่เป็นไรหรอก ฉันน่ะเป็นโครตโครต VIP เลยนา ฉันจะไม่ตายเว้นแต่คนอื่นๆจะตายกันไปหมดแล้ว ยังไงก็ตาม..."

สีหน้าของเธอได้หม่นหมองลงไปเหมือนกับเธอกำลังจะพูดถึงสิ่งที่น่ากลัวซึ่งต่างไปจากเธอตามปกติ ยูอิลฮานก็พอจะเดาได้ว่าเธอจะพูดอะไรต่อมาทำให้เขารีบพูดออกไปและห้ามเธอไว้

"แล้วเธออยากจะให้ฉันมาทำอะไรที่นี่ล่ะ?"

"สร้างมหาวิหารขึ้นมาอีกครั้งไงล่ะ"

เขาไม่รู้เลยว่าคำขอเธอจะเป็นแบบนี้ ถึงแม้ว่าเขาจะพอเดาได้ว่ามันเป็นเรื่องระหว่างทางก็ตามที

"มันมีองค์ประกอบหลายอย่างเลยที่จำเป็นจะต้องใช้มาสร้างมหาวิหาร แล้วก็มีช่างฝีมือเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถเติมเต็มเงื่อนไขได้ทั้งหมด แถมยังเสริมพลังให้กับวิหารได้อีกด้วย คนๆนั้นคือนายไง คุณอิลฮาน"

"ในมุมมองของชาวศาสนจักรเรย์ต้าแล้วนี่มันคงเป็นคำขอที่สำคัญมากงั้นสินะ..."

ถ้างั้นพวกเขาก็น่าจะเรียกผู้เชี่ยวชาญในงานก่อสร้างสิทำไม พวกเขาถึงได้มาเรียกเขากัน!

"ถ้านายทำคฤหาสน์หลังใหญ่แบบนั้นได้ งั้นนายก็ทำได้แน่! ฉันเชื่อในตัวนายยย~!"

"ความเชื่อใจที่ไร้มูลความจริงมักจะทำให้ทุกอย่างพังตลอดนะ!"

ยูอิลฮานได้ถอนหายใจและมองอกอกไปรอบๆ จากขนาดของซากปรักหักพังเขาก็พอจะประมาณขนาดโครงสร้างได้แล้ว มันดูเหมือนว่าจะไม่จบลงแค่วันสองวันแน่ ถ้าหากเป็นตามนิสัยปกติแล้วเขาคงจะปฏิเสธออกไป แต่ว่า

'ฉันอยากจะได้หินศักดิ์สิทธิ์'

ยูอิลฮานคิดว่าเขาน่าจะสร้างไอเทมที่น่าทึ่งขึ้นมาได้แน่หากเขาใช้หินศักดิ์สิทธิ์ และแน่นอนว่ามันจะยิ่งไปกว่าเดิมอีกหลังจากเขาได้เรียนรู้เรื่องวิศวกรรมเวทย์อย่างลึกซึ้ง บางทีอาจจะอยู่ในระดับเดียวกับพื้นที่แห่งความอบอุ่นและความเศ้า... หรือบางทีอาจจะดีกว่านั้นอีก

เขาได้เปิดปากพูดออกไปทันที

"โอเค ฉันจะช่วย แต่ว่ามีเงื่อนไขอยู่นะ"

"เย้~!"

อย่างแรกเลยยูอิลฮานอยากจะไปเจอคนดูแลเรื่องที่นี่ เขาจะยอมพูดถึงการทำงานก็ต่อเมื่อเขาได้คุยกับนายจ้างแล้วก็ได้รับค่าจ้างล่วงหน้าแล้วเท่านั้น

แต่ว่า

"ฉันเป็นผู้ดูแลไง!"

"ได้ไงกัน"

"เพราะฉันเป็นสตรีศักดิ์สิทธิ์"

ยูอิลฮานรู้สึกไม่พอใจกับนายูนาที่ฉีกยิ้มไร้เดียงสาออกมาทันที แม้ว่าเขาจะคิดว่าโลกนี้มันแปลกมากแล้วที่นายูนาได้รับความเคารพนับถือ ได้รับการยอมรับ แล้วก็ได้รับความไว้ใจ แต่เขา....

"โอเค ถ้างั้นก็มาเจรจางานกัน"

เขาคิดว่าถ้าเป็นเธอแล้ว เขาก็น่าจะรีดไถเธอได้มากกว่าเดิม ดังนั้นนี่ก็ไม่ได้แย่อะไร

"อึก! คุณอิลฮาน นายทำหน้าตาน่ากลัวอะ! มิเรย์ช่วยฉันด้วย!"

"คุณอิลฮาน ถ้ามันเป็นการเจรจางานกันงั้นฉันก็คงขอตัวล่ะนะ ทำอะไรตามสบายเลย"

"ครทรยศ~~!"

การเจรจาได้เป็นไปอย่างราบรื่น ยูอิลฮานได้หันไปหาซากปรักหักพังพร้อมกับกระดาษพิมพ์เขียววิหารในมือนับสิบแผ่นหลังจากทำการเจรจาเสร็จ

ทรัพยากรมนุษย์ เวลาทำงาน รวมไปถึงหินศักดิ์สิทธิ์คุณภาพที่ดีเป็นรางวัล นอกจากนี้รอบๆพื้นที่ซากปรักหังพังก็ยังมีเศษชิ้นส่วนอะไรต่ออะไรมากมายอีกด้วย

"พวกเธอคงไม่เอาเศษซากนี่ไปทำอะไรใช่ปะ?"

"พวกเราไม่ใช้อะไรหรอก แต่ว่าทำไมหรอ..."

ยูอิลฮานได้สูดหายใจลึกและยกมือขึ้นมา เพียงแค่นี้เศษซากส่วนหนึ่งด้านหน้าก็ได้หายไป เขาได้เก็บเศษซากพวกนั้นเข้าไปในช่องเก็บของ

"ว้าว"

"พ่อน่าทึ่ง!"

จริงๆแล้วยูอิลฮานไม่จำเป็นต้องยกมือด้วยซ้ำไป หลังจากนั้นครู่หนึ่งเศษชิ้นส่วนซากปรักหักพังทั้งหมดก็ได้ถูกเก็บเข้าไปในช่องเก็บของยูอิลฮานโดยไม่หลงเหลือแม้แต่เม็ดทรายเม็ดเดียวด้วยซ้ำไป ประวัติศาสตร์ คุณค่า ความเศร้า ความแค้น - ได้หายไปหมดเช่นกัน

ทั้งกลุ่มได้ตกตะลึงกันทุกคนเมื่อได้เฝ้าดูยูอิลฮานจัดการทำงานเก็บทุกๆอย่างเข้าไปในช่องเก็บของเหมือนกับเครื่องดูดฝุ่น พวกเขารู้ในความสามารถของยูอิลฮานอยู่แล้วแต่ว่าพวกเขาก็ยังทึ่งอยู่ดี

มันยังไม่จบแค่นั้น ในเวลาเดียวกันนี้ยูอิลฮานได้บีบอัดดินที่แตกให้แบนราบติดกัน มีบางอย่างกระเด็นขึ้นมาเป็นครั้งคราวในระหว่างที่เขาทำให้พื้นแบนราบด้วยเช่นกัน แม้ว่าพวกเธอจะกำลังเฝ้าดูอยู่ก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลย

"ฉันคิดว่ามันต้องใช้เวลาเก็บกวาดหลายวันซะอีก..."

"ฉันจะไปเอาอันที่ใช้งานได้คืนมาทีหลัง"

ในอีกด้านหนึ่งเขาก็จะลือกอันที่ค่อนข้างใช้งานได้หรืออันที่อาจจะใช้งานได้หลังจากเสร็จงานแล้ว แม้ว่าเศษซากทั้งหมดจะดูยุ่งเหยิงไปหมดในตอนที่พวกเขาเข้ามา แต่ว่าเมื่อเขาเอามาทำขึ้นกลับมาใหม่แล้ว มันจะดูเหมือนใหม่โดยไม่มีแม้แต่ฝุ่นแม้แต่นิด

[ถึงฉันจะไม่อยากยอมรับ แต่ว่าฟังก์ชั่นการควบคุมระยะไกลอาจจะเป็นตัวช่วยที่ดีที่สุดในการใช้แรงงานมือกับการก่อสร้างเลยล่ะ] (เลียร่า)

[เธอไม่ต้องพูดมันออกมาก็ได้นะ] (เอิลต้า)

ยูอิลฮานได้จัดการกับวัสดุพวกนี้ ไม่นานหลังจากนั้นงานของเขาก็สิ้นสุดลง

"เราจัดการมาได้ 20% แล้ว"

"ฉันคิดว่าเราจะใช้วัสดุพวกนี้ไม่ได้อีกแล้วซะอีก... ขอบคุณนะ"

บางทีนายูนาอาจจะมีความผูกพันธ์เอามากๆกับองค์ประกอบเดิมของวิหาร เธอได้ยิ้ออกมาอย่างสดใสขณะที่ลูบเสาที่กลับมาใหม่อีกครั้ง รอยยิ้มนี้ได้ฝังความประทับใจลงไปในจิตใจของยูอิลฮาน

"แล้วงั้น? วัสดุที่เหลือล่ะ?"

"อ่า"

เธอดูจะคิดขึ้นได้ว่ายูอิลฮานถามถึงอะไรและทำตามสัญญาที่ให้ไว้

"พวกเรากำลังทำให้อยู่... แต่ว่าถ้าได้นายช่วยก็น่าจะเสร็จเร็วขึ้น"

ดูเหมือนว่ายูอิลฮานกับพรรคพวกจะต้องย้ายสถานที่อีกครั้ง ยูอิลฮานได้เนว่ารอยยิ้มของนายูนาดูเสียใจเล็กน้อย แต่ว่าสำหรับตอนนี้เขาก็ตามเธอไปก่อน มันจะดีที่สุดถ้าทำงานให้เสร็จเร็วๆ

วัสดุทั้งหมดที่ใช้สร้างมหาวิหารแห่งศาสนจักรเรย์ต้าเป็นหินที่มาจากภูเขาหินที่ศาสนจักรได้จัดการมานานแล้ว

ด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ของเทพที่อยู่ในหินทำให้หินพวกนี้ทนทานมากๆ และหากนำหินพวกนี้มาขึ้นรูปเป็นวิหารต่อให้เป็นคลาส 4 ก็ไม่อาจจะทำลายได้ง่ายๆ

"ย๊ากกกกก!"

"สลักอีกนิด! ถ้าเราสลักอีกนิด เสาวิหาร..."

"ท่านหญิงเรย์น่า ได้โปรดมอบพลังให้เราอีกนิด!พลังที่จะสลักหินนี่...!"

พวกเขาได้พยายามอย่างหนักเพื่อที่จะสลักเข้าไปในหินพวกนี้ คนปกติแล้วจะไม่ได้รับอนุญาติให้เข้ามาที่นี่ดังนั้นคนที่ทำงานนี้อยู่ก็คือพาลาดินกับนักบวช และฉากๆที่พวกเขากำลังดิ้นรนพยายามพร้อมเรียกหาเทพนั้นเป็นฉากที่เห็นได้ยากมาก

"ข้าทำมัน ในนามของท่านหญิงเรย์น่า....!"

"อ๊ากกก ตอนนี้มาได้ครึ่งทางแล้ว!"

"..."

เมื่อเห็นฉากที่พิลึกพิลั่นอยู่ตรงหน้าทำให้ยูอิลฮานพูดไม่ออกไปทันที เขาได้พยายามจะก้าวถอยหลังกลับไปแต่นายูนาก็ได้จับตัวเขาไว้ ดวงตาของเธอได้เต็มไปด้วยประกาย

"การขุดของคุณอิลฮานน่าจะได้ผลน้าาา~~~!"

"...ให้ตายสิ"

เพราะแบบนี้ทำให้การขุดเจาะของยูอิลฮานได้ถูกนำกลับมาใช้อีกครั้ง