บทที่ 35 ยูเอะ VS ปาคุระ!

บทที่ 35 ยูเอะ VS ปาคุระ!

"ฟุ่บ!"

ปาคุระเอนหลังสายตาของเธอหดตัวทันที

หลบดาบที่ฟันเข้ามายังศีรษะอย่างหวุดหวิด

"ฟึบ~"

จักระคลายออกจากเท้าทั้งสองข้างของปาคุระ ร่างเธอร่วงหล่นจากหน้าผาอย่างด้วยความเร็ว

"เอ๊ะ~ คุณเห็นมันไหม? ช่างน่าเสียดายจริงๆ"

ยูเอะพูดด้วยความเสียใจ

มีรอยเปื้อนเลือดจางๆ ผาดผ่านแก้ม

เวลานั้นความโกรธของปาคุระพลุ่งพล่าน สายตาของเธอเงยหน้าขึ้นจ้องมองไปที่เด็กหนุ่มสวมแว่นตาที่ยืนอยู่บนหน้าผา

"เป็นแก ไอ้เด็กสารเลว!"

ในเวลาเดียวกัน

เธอตกใจอยู่ในใจ

เด็กคนนี้ที่ดูอายุเพียงแค่สิบขวบตรงหน้าเธอ

สามารถทำร้ายเธอได้จริงหรือ?

"ไม่"

ยูเอะสายหัวและเช็ดคราบเลือดบนใบมีดด้วยนิ้วของเขา

"ตอนแรกฉันวางแผนที่จะตัดกะโหลกศีรษะเหลือคิ้วของคุณ แต่ตอนนี้ฉันทำได้แค่รอยถลอกบนผิวหนังไปเล็กน้อย ถือว่าล้มเหลวจริงๆ"

"แก!"

ปาคุระไม่ได้พูดไร้สาระยกมือขึ้นแล้วขว้างลูกบอลเพลิงแผดเผา

"บูม!"

ก้อนหินถูกเผาไหม้กลายเป็นหินหนืดทันที!

"ฟุ่บ~"

ยูเอะใช้ชุนโปหลีกเลี่ยงได้อย่างง่ายดาย

"ติ้ง!"

ปาคุระฟันคุไนทันที

ยูเอะเหวี่ยงดาบเข้าปะทะ

กระบวนท่าของปาคุระนั้นว่องไวมาก

เร็วกว่า ซารุโทบิชินโนะสุเกะ, ทรอย, เคียวชิ และโจนินคนอื่นๆที่เขาเคยเห็น!

"ฉึบ~"

คอเสื้อของยูเอะถูกฟันเป็นรอยขาด

"ฟุ่บ!"

ทักษะทางกายภาพของปาคุระก็ค่อนข้างรุนแรงเช่นกัน

ส่งลูกเตะพุ่งไปที่คอของยูเอะ

"เนตร!"

ดวงตาของยูเอะกลายเป็นสีแดง

วิถีการโจมตีของฝ่ายตรงข้ามถูกคาดการณ์ในทันที

หลบไปด้านข้าง ร่างของเขาหลบหลีกการเตะของคู่ต่อสู้ได้อย่างฉิวเฉียด

กำซัมปาคุโตะในอุ้งมือแน่นแล้วแทงเข้าใส่คู่ต่อสู้ทันที!

การแสดงออกของปาคุระยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เธอประสานอินสองสามตัวด้วยมือข้างเดียวอย่างรวดเร็ว

คุไนของเธอติดเปลวไฟ เสร็จสิ้นการแปลงคุณสมบัติธาตุไฟในทันที!

"ดาบจักระธาตุไฟ!"

"เคร้ง!"

ดาบจักระที่ร้อนแรงปะทะกับดาบของยูเอะ

"ฟุบ"

"ฟุบ"

ทั้งสองฝ่ายก้าวถอยหลัง

"คาถาแผดเผา บอลไฟแผดเผา!"

ปาคุระโบกมือส่งลูกบอลไฟแผดเผาออกไป

เนตรวงแหวนของยูเอะเห็นผ่านเส้นทางบอลที่ลุกเป็นไฟของฝ่ายตรงข้าม

"ทางหนีของฉันถูกปิดกั้นหมดแล้วเหรอ?"

หลบเลี่ยงไม่ได้

ถ้าอย่างนั้นต้านทานมันโดยตรง!

ยูเอะยกมือขึ้นเพื่อควบแน่นโล่วงกลม

"วิถีพันธนาการที่ 39 เอ็งโคเซน!"

"บูม!"

ลูกบอลเปลวไฟแผดเผาปะทะโล่ ปล่อยกระแสลมร้อนที่น่าสะพรึงกลัว

แนวหินทั้งสองด้านถูกเผาเป็นเถ้าถ่าน

"แครก~"

รอยแตกปรากฏขึ้นที่โล่ในมือของเขาด้วย

"แกต้องรู้ไว้ สายเลือดแผดเผาของฉันแข็งแกร่งมากในแง่พลังทำลาย!"

ปาคุระพูดอย่างเย็นชา

อย่างไรก็ตาม

ยูเอะไม่ได้คิดว่าวิถีมารที่เปิดใช้งานโดยการละทิ้งบทร่าย จะสามารถต้านทานพลังขีดจำกัดสายเลือดของฝ่ายตรงข้ามได้

เพียงเพื่อซื้อเวลา…

"–ผู้ปกครองเอ๋ย ผู้สวมหน้ากากแห่งเลือดเนื้อ ปรากฏอยู่ กระพือปีกโบยบินสูง สวมนามแห่งมนุษย์ ความจริงและความลวง จงกางเล็บเพียงน้อยใส่กำแพงฝันอันไร้มลทินด้วยเถิด…"

พร้อมกับบทร่ายลึกลับ เปลวไฟสีน้ำเงินควบแน่นอย่างรวดเร็วในมือของยูเอะ

บวมขึ้นแล้วบีบอัด

"วิถีทำลายที่ 33 โซคะซุย!"

โล่วิญญาณถูกถอดออก และคลื่นเปลวเพลิงบนฝ่ามือถูกยิงออกไป!

"บูม!"

เปลวไฟสีน้ำเงินชนกับลูกบอลเพลิงสีส้ม

คลื่นความร้อนอุณหภูมิสูงที่ปั่นป่วนถูกปล่อยออกมา

บังคับให้ปรมาจารย์หุ่นเชิดซึนะ และอุจิวะพวกเขาทั้งหมดต้องซ่อนตัวให้ห่างออกไป

ทั้งสองฝ่ายต่างมองอย่างตกตะลึงทันที

"อะไรน่ะ?! คาถาไฟนี่คืออะไร…สามารถหักล้างกับขีดจำกัดสายเลือดแผดเผาของฉันได้?"

สีหน้าของปาคุระเปลี่ยนไปทันที

เกี่ยวกับเรื่องพลังทำลายล้าง

ขีดจำกัดสายเลือดแผดเผาของเธอ เป็นหนึ่งในสิ่งที่ดีที่สุดในซึนะงาคุเระ

ไฟสีน้ำเงินและสีส้มหักล้างซึ่งกันและกัน

เปลวเพลิงที่ลุกโชนได้ดับลง

"โอ้~ นี่มันน่าทึ่งจริงๆ ถ้าอย่างนั้นเรามาต่อกันเถอะ!"

ยูเอะเอื้อมมือออกไปแล้วแตะแว่นตาของเขา รอยยิ้มที่มีความหมายปรากฏขึ้นบนใบหน้า

คู่ต่อสู้ที่ดีหายาก

สมควรนำมาใช้เพื่อฝึกฝนความสามารถของวิถีมาร

"เด็กคนนี้…ดูเหมือนเขาจะใช้คาถานั่นได้อย่างง่ายดาย"

ปาคุระขมวดคิ้ว

เธอยังไม่ลืมภารกิจในการต่อสู้ครั้งนี้

อย่าเข้าไปพัวพันกับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง

เป้าหมายแรกของเธอคือการพุ่งขึ้นไปที่ด้านหลังและสร้างความปั่นป่วนให้กองกำลังของอุจิวะ!

คิดอย่างนี้

ปาคุระยอมแพ้การต่อสู้กับยูเอะอย่างเด็ดเดี่ยว และวิ่งอ้อมไปอีกด้านหนึ่ง พุ่งขึ้นไปยังด้านบนของหน้าผา

"อยากไปไหม"

ยูเอะใช้ชุนโปตามทัน

"คาถาแผดเผา กำแพงเพลิง!"

มือของปาคุระประสานอิน กำแพงไฟที่แผดเผาก็สว่างขึ้นทางด้านหลังของเธอ

ปิดกั้นเส้นทางการไล่ล่าของยูเอะ

"อย่าพัวพันเกินไปเจ้าหนูอุจิวะ! ฉันแค่อยากทำงานให้เสร็จ…"

"หืม?"

ดวงตาของยูเอะหรี่ลงเล็กน้อย

แม้ว่าเขาจะไม่กลัวการต่อสู้กับคู่ต่อสู้แบบตัวต่อตัว

แต่ถ้าปาคุระหลีกเลี่ยงการต่อสู้ มันยากสำหรับเขาที่จะรั้งคู่ต่อสู้เอาไว้

"ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันจะทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี"

ยูเอะยิ้มอย่างอ่อนโยน

เขาไม่มีเหตุผลใดๆ ที่จะไล่ตามปาคุระ

เป้าหมายหันไปหาปรมาจารย์หุ่นเชิดของซึนะที่เหลือแทน

แค่เอาวิญญาณของคนพวกนี้ไปเลี้ยงโฮเงียวคุ

……………………….

อ่านแบบต่อเนื่องคุ้มค่ากว่าซื้อแยกเป็นตอนได้ที่ Facebook TohRu นิยายแปล