บทที่ 14 สังหารทรอย!
บทที่ 14 สังหารทรอย!
บทที่ 14 สังหารทรอย!
ชารินกันกลายเป็นหกเหลี่ยม
หกเหลี่ยมถูกคั่นด้วยสามเหลี่ยมตื้นและลึก
วงกลมศูนย์กลางปรากฏขึ้นที่รูม่านตา
"นี่…เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา!"
เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงพลังม่านตาที่แข็งแกร่ง และการเปลี่ยนแปลงที่ผิดปกติในดวงตา
ยูเอะรู้สึกประหลาดใจมากกับสิ่งนี้
ซารุโทบิ ชินโนะสุเกะ…
ตั้งแต่แรกเขารู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนที่โฮคาเงะส่งมา
ทำหน้าที่ครูที่ดี
จุดประสงค์คือเพื่อสร้างพันธะให้กับเขา
กลายเป็นสุนัขที่ถูกล้างสมองให้ภัคดีต่อหมู่บ้านโคโนฮะแบบไม่รู้ตัว
อุจิวะ ยูเอะรู้ทั้งหมดนี้และในขณะเดียวกันก็ทำหน้าที่เป็นนักเรียนที่ดี
ต่างฝ่ายต่างแสดงต่อกัน
ทำหน้าที่เป็นอาจารย์และลูกศิษย์เป็นเวลาครึ่งปี
ซารุโทบิ ชินโนะสุเกะ เข้ามารับบทนี้
อุจิวะ ยูเอะ ไม่ได้ปราศจากความรู้สึก คนไม่ใช่ท่อนไม้
แม้ว่าจะเป็นโซ่ตรวนปลอมก็ตาม
แต่ประสบการณ์นั้นจริง
นี่คือเหตุผล
ตอนที่อุจิวะ ยูเอะแทงซารุโทบิ ชินโนะสุเกะข้างหลัง เขาอดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตาออกมา
แต่..
เพียงไม่กี่หยด
ความตื่นเต้นอย่างมากของการสังหารอาจารย์ ทำให้เขาเปิดเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา!
นี่คือกำไรที่คาดไม่ถึง!
"อ่า~"
"อาจารย์ชินโนะสุเกะ ขอบคุณสำหรับของขวัญชิ้นสุดท้าย~"
มุมปากของยูเอะกระตุกและรอยยิ้มที่มีความสุขปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา
ความรู้สึกของการสังหาร "อาจารย์"
ยอมเยี่ยมมาก!
"..."
ดูอาจารย์กับลูกศิษย์โคโนฮะฆ่ากันเอง
ทรอยรู้สึกเสียวซ่าที่หนังศีรษะเท่านั้น
ความคิดละโมบในการดูละครหายไป
ในเวลานี้ในใจเขา
มีเพียงความคิดเดียว
วิ่ง!
ไม่มีเรื่องไร้สาระ
ทรอยหันหลังวิ่งหนี!
"ฟุบ"
ร่างของยูเอะปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าคู่ต่อสู้ในชั่วพริบตา
สะบัดมือขึ้นและลง!
[ความเชี่ยวชาญ เซนจุสุ +1]
"พัฟ!"
"อ๊ะ!!!"
ทรอยปล่อยเสียงกรีดร้องและขยับถอยหลังอย่างรวดเร็ว
เลือดจำนวนมากเปอะเปื้อนอยู่บนร่างกายของเขา!
"ทำไมคุณถึงอยากหนี? เห็นได้ชัดว่าฉันเป็นแค่ โคโนฮะเกะนิน"
อุจิวะ ยูเอะสะบัดเลือดบนซัมปาคุโตะ
"แก…เกะนินอึ!"
ทรอยอดไม่ได้ที่จะสาบแช่ง
ครั้งแรก แทงโจนินที่ด้านหลัง
ตอนนี้โผล่มาฟันเขาบนหัว
เกะนิน แบบไหนกันวะ?
ในการต่อสู้กับ ซารุโทบิ ชินโนะสุเกะ เมื่อครู่นี้
เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส
ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาได้รับบาดเจ็บ แม้ในจุดสูงสุดตอนที่เขาไม่ได้รับบาดเจ็บ
เขาก็ยังไม่มีความมั่นใจอย่างเต็มที่ด้วยซ้ำ ว่าเขาจะสามารถเอาชนะเกะนินที่แปลกประหลาดตรงหน้าเขาได้
โดยเฉพาะภาพลวงตาอันน่าสะพรึงกลัวของอีกฝ่าย
ทรอยผงะถอยหลังกลับมาโดยไม่รู้ตัว
"ไม่ต้องกัลวล จัดการกับคุณ ฉันไม่จำเป็นต้องใช้ความสามารถของเคียวกะ ซุยเกสึ"
อุจิวะ ยูเอะถือดาบในมือทั้งสองข้างและแสดงท่าทางแปลกๆ
โจนินที่บาดเจ็บสาหัส
เหมาะสำหรับใช้เพื่อฝึก เปลี่ยนให้เป็นค่าความชำนาญของทักษะ
"เรอัตสึ!"
ไม่จำเป็นต้องปลดปล่อย ซัมปาคุโตะ เพียงแกว่งดาบปล่อยแรงดันวิญญาณเพื่อโจมตีศัตรู!
[ความเชี่ยวชาญ เซนจุสุ +1]
"อะไร?!"
รูม่านตาของทรอยหดขึ้นทันใด
เขาเห็นดาบโปร่งใสต่อหน้าเขา ฟันเขาจากอากาศ!
ชูริเคนยักษ์ชูขึ้นโดยไม่รู้ตัว
"ปัง! ปัง!"
ชูริเคนยักษ์ถูกตัดขาดพร้อมกัน
"ฟุ่บ! ฟุ่บ!"
ฟาดฟันใส่ ทรอยเลือดสาด!
"คุณคือโจนิน โปรดให้ความร่วมมือด้วย"
อุจิวะ ยูเอะ ตวัดซัมปาคุโตะและพุ่งไปหาคู่ต่อสู่อย่างรวดเร็ว
[ความเชี่ยวชาญ เซนจุสุ +1]
[ความเชี่ยวชาญ เซนจุสุ +1]
[ความเชี่ยวชาญ เซนจุสุ +1]
ทำการฟันอย่างต่อเนื่อง
ทรอยรีบหลบ
"พัฟ พัฟ พัฟ~"
"ให้ตายเถอะ…..นี่มันวิชาดาบอะไรกันเนี่ย!"
ทรอยมีสีหน้าหวาดกลัว
ใบมีดที่แวววาวของอีกฝ่ายทำให้เขาสั่นสะท้าน
ดูเหมือนยมทูตจากนรกกำลังจะเก็บเกี่ยววิญญาณของเขาในตอนนี้!
"บูม!"
ยูเอะเตะคู่ต่อสู้ล้มลงกับพื้น
[ความชำนาญ ฮาคุดะ +1]
"บูม! บูม! บูม! บูม!"
ดาบคมแทงอย่างต่อเนื่อง
เจาะรูหลายรูบนพื้น
ทรอยกลิ้งไปบนพื้นอย่างลนลาน ดูสะบักสะบอมมาก
"ถูกต้อง ได้โปรดดิ้นรนต่อไป!"
อุจิวะ ยูเอะยกมือขึ้น
ลูกบอลแสงสีแดงเข้มรวมตัวกันในทันที
"วิถีทำลายที่ 31 ชัคคาโฮ!"
[ความเชี่ยวชาญวิถีมาร +1]
"นี่มัน? วิชานินจา?!"
ทรอยสายเกินไปที่จะประสานอินด้วยมือทั้งสองข้าง
ถูกระเบิดเพลิงอัดเข้าใส่
"บูม!"
เปลวเพลิงระเบิดและมีพลังเทียบเท่ากับคาถาไฟระดับสูง!
"อั่ก!"
ทรอยอาเจียนเป็นเลือดอีกครั้งและกำลังจะหมดสติ
เขาพยายามยืนขึ้นหลายครั้ง
แต่สุดท้ายก็ล้มลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง
"จบแค่นี้เหรอ"
ยูเอะรู้สึกเบื่อ
เขาไม่เคยคาดคิดเช่นกัน
โจนินทั้งสองคนต่อสู้กัน
เขากลายเป็นผู้ชนะในการเก็บเกี่ยวครั้งสุดท้าย
"ไอ้หนู….บอกฉันมา ชื่อของแก!"
ฝ่ามือที่เปื้อนเลือดของทรอยถือชูริเคนที่ขาดสะบั้น
ด้วยย่างก้าวที่อ่อนแอ เขาพุ่งใส่ อุจิวะ ยูเอะ เป็นครั้งสุดท้าย
"อุจิวะ ยูเอะ จำเอาไว้ ชื่อคนที่ฆ่าคุณ!"
ซัมปาคุโตะในมือของยูเอะมีแสงวาบ
ในช่วงเวลาที่ทั้งสองตัดผ่านกัน
"พัฟ!"
หัวของทรอยลอยขึ้น
ชูริเคนยักษ์ในมือของเขาล่วงหล่นกับพื้นอย่างแรง
[ความชำนาญของเซนจุสุเบื้องต้นถึงระดับสมบูรณ์ เลื่อนขั้นเป็นระดับกลาง]
…………