บทที่ 8 ความสามารถของ เคียวกะ ซุยเกสึ!

บทที่ 8 ความสามารถของ เคียวกะ ซุยเกสึ!

"นี่มันอะไรกัน…ภาพลวงตา?"

ซารุโทบิ ชินโนะสุเกะตกตะลึง

ในสายตาของเขา

รอบๆอุจิวะ ยูเอะน้ำและหมอกปรากฏขึ้น

ภายใต้แสงแดดสลัวๆ ร่างของอุจิวะ ยูเอะก็ปรากฏตัวขึ้นมา

"ฟุบ"

จู่ๆ ร่างของอุจิวะ ยูเอะปรากฏขึ้นที่ด้านข้างของเขา

สีหน้าของชินโนะสุเกะเปลี่ยนไป คุไนที่ถือไว้ในมือก็ตวัดออกไป

"ฟับ"

อุจิวะ ยูเอะที่โดนฟันกลายเป็นกลุ่มควันก็โผล่มาจากอีกฝั่ง

"เอาล่ะ พอแค่นี้!"

ชินโนะสุเกะ แสดงความเข้าใจ

ประสานอินด้วยมือทั้งสองข้าง ตั้งสมาธิกระตุ้นจักระในร่างกาย——

"คลาย!"

วูบ~

น้ำและหมอกทั้งหมดที่อยู่ตรงหน้าเขาหายไป และอุจิวะ ยูเอะก็แสดง "ร่างจริง" ของเขา

ชินโนะสุเกะ พุ่งเข้าไปด้วยกระบวนท่าอย่างรวดเร็วแล้ววางคุไนบนคอของคู่ต่อสู้

"อ่ะ…ผมแพ้แล้ว"

ยูเอะยิ้มยอมจำนน

ชินโนะสุเกะ ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ในเวลาเดียวกัน เขาชื่นชม: "มันสามารถทำให้ฉันสัมผัสกับภาพลวงตาโดยไม่รู้ตัวสมควรได้รับชื่อของตระกูลอุจิวะ!"

"อาจารย์ชินโนะสุเกะมองผ่าน นี่เป็นภาพลวงตาที่เกิดจากการรบกวนการมองเห็นของผู้อื่นด้วยการสะท้อนของหมอกและน้ำกับแสงแดด…"

ยูเอะอธิบายหลักการของภาพลวงตาอย่างจริงจัง

เด็กดี…

เขายังบอกความลับหลักการทั้งหมดของภาพลวงตาของเขาด้วย!

ชินโนะสุเกะรู้สึกสะเทือนใจทันที

ไม่มีการป้องกันเลยจริงๆ

ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะถือว่าตัวเองเป็นอาจารย์จริงๆ

ชินโนะสุเกะตัดสินใจว่าเขาจะแลกเปลี่ยนความจริงใจกับความจริงใจของลูกศิษย์

จากนี้ไปเขาจะสอนวิชานินจาให้อุจิวะ ยูเอะอย่างจริงจัง

เป็นอาจารย์และลูกศิษย์ที่แท้จริง!

[ความสามารถ เคียวกะ ซุยเกสึ +1]

ใช่แล้ว…

ภาพที่ ซารุโทบิ ชินโนะสุเกะ เห็นทั้งหมดเป็นเพียงภาพที่แสดงโดย เคียวกะ ซุยเกสึ

ด้วยภาพลวงตาที่ครอบงำประสาทสัมผัสทั้งห้าอย่างสมบูรณ์ อีกฝ่ายจึงไม่สามารถบอกได้ว่าอะไรคือความจริงและอะไรคือภาพลวงตา

…………

ยุคนี้

ภารกิจของ เกะนิน นั้นไม่ง่ายเหมือนเนื้อเรื่องดั้งเดิม

งานที่น่าเบื่อ เช่น กำจัดวัชพืช ดูแลเด็ก เก็บกวาดขยะ ตามหาสัตว์เลี้ยงหาย ฯลฯ ไม่มีอยู่จริงในยุคนี้

ทีมที่สี่ ได้รับภารกิจอย่างต่อเนื่อง

ภารกิจระดับ D ลาดตระเวนรายวัน

ภารกิจระดับ D บำรุงรักษาอาวุธอุปกรณ์

ภารกิจระดับ D เก็บสมุนไพรจากหน้าผา

ภารกิจระดับ C จับกลุ่มอาชญากร

ภารกิจระดับ C สงครามกับกองโจร

ภารกิจระดับ C ส่งจดหมายถึงไดเมียว

ฯลฯ ฯลฯ

เป็นเวลากว่าครึ่งปีแล้วที่ทีมสี่ยุ่งวุ่นวาย

มีงานเกือบทุกวัน

คุเรไนและชิซึเนะเหนื่อยเหมือนสุนัข

ถ้าถามว่าอุจิวะ ยูเอะทำอะไร

คำตอบคือ เคียวกะ สุยเกสึ!

[ความสามารถเคียวกะ ซุยเกสึ + + + + + ]

"จบงานของวันนี้ คุเรไนกับชิซึเนะ กลับไปพักผ่อนเถอะ"

ซารุโทบิ ชินโนะสุเกะสั่ง

ยูเอะรีบออกจากบ้านทันทีแทนที่ร่างจำลองที่ เคียวกะ ซุยเกสึ ทำไว้โดยไม่มีใครรู้ตัว

"เอ่อ…เธอดูเหมือนจะมีแรงเหลือมาก?"

ชินโนะสุเกะทำหน้าสงสัย

ทุกคนยุ่งกับงานตลอดทั้งวัน

ทำไมอุจิวะ ยูเอะดูเรียบร้อยดี

"ไม่ จริงๆแล้วผมเหนื่อยมาก แต่เมื่อผมคิดถึงการเรียนวิชานินจากับอาจารย์ชินโนะสุเกะในภายหลัง ผมรู้สึกกระฉับกระเฉงขึ้นมาทันที"

ยูเอะมีสีหน้าจริงใจ

อะไร?

นี่….

คุณดูสิ!

เด็กดีอะไรอย่างนี้!

ชินโนะสุเกะยิ้มอย่างพึงพอใจ

มันไม่ไร้ประโยชน์ที่เขาจะมอบบทเรียนเล็กๆ ให้อุจิวะ ยูเอะหลังเสร็จสิ้นภารกิจประจำวัน

สิ่งที่ครูทุกคนชอบที่สุดในการเป็นครูคือนักเรียนที่ขยันและตั้งใจเรียน!

วิชาดาบโคโนฮะ…

กระบวนท่าโคโนฮะ…

วิชาลม…

วิชาดิน…

วิชาไฟ…

วิชาสายฟ้า…

เทคนิคเงาโคลน…

ซารุโทบิ ชินโนะสุเกะในฐานะลูกชายของโฮคาเงะ เชี่ยวชาญวิชานินจามากมาย

ในช่วงครึ่งปีนี้อาจารย์และลูกศิษย์เข้ากันได้ดี

ชินโนะสุเกะล้วนให้บทเรียนดีๆแก่พวกเขา

"ยูเอะ วันนี้ฉันจะสอนวิชานินจาระดับสูงของตระกูลซารุโทบิให้ ขอให้จับตามองการประสานอินของฉันให้ดี"

ชินโนะสุเกะชื่นชมลูกศิษย์ที่สมบูรณ์แบบต่อหน้าเขามาก จนเขาไม่ลังเลเลยที่จะสอนวิชานินจาของตระกูลให้

"ขอบคุณอาจารย์ชินโนะสุเกะ"

ยูเอะเปิดเนตรและเตรียมคัดลอกวิชานินจา

อย่างไรก็ตามภายใต้อิทธิพลของ เคียวกะ ซุยเกสึ

ซารุโทบิ ชินโนะสุเกะมองไม่เห็นการเปิดเนตร

"วิชานินจา คาถาแยกเงาชูริเคน!"

"ฟึบ ฟึบ ฟึบ~"

ชูริเคนบินไปทั่วท้องฟ้าพุ่งเข้าใส่เป้าหมายทั้งสิบในครั้งเดียว!

"ขออภัย อาจารย์ชินโนะสุเกะ การประสานอินของอาจารย์เร็วเกินไป ช่วยทำอีกครั้งได้ไหมครับ"

ยูเอะกล่าวอย่างนอบน้อม

ภายใต้การสังเกตของเนตรวงแหวนของเขา

ยูเอะได้คัดลอกการประสานอินบนมือพร้อมกับวิธีการไหลเวียนของจักระแล้ว

"ไม่เป็นไร ฉันจะทำให้ช้าลง…"

ซารุโทบิ ชินโนะสุเกะพยักหน้า

ตอนนั้นเขาจงใจแสดงทักษะของเขา ประสานอินด้วยความเร็วที่เร็วที่สุด

นอกจากนี้ยังเป็นการทดสอบ

ดูว่าอุจิวะ ยูเอะปกเนตรหรือเปล่า

จ้องมองแว่นตาของอีกฝ่าย ดวงตากลมโตสีดำสนิท

[ความสามารถเคียวกะ ซุยเกซึ +1]

ซารุโทบิ ชินโนะสุเกะถอนหายใจ

แอบพูดในใจดูเหมือนเขากังวลเกินไป

เด็กที่ซื่อสัตย์แบบนี้จะเสแสร้งได้ยังไง?

"วิชานินจา คาถาแยกเงาชูริเคน!"

มือของยูเอะชะงัก ล้มเหลวในการใช้วิชานินจา

[ความสามารถเคียวกะ ซุยเกสึ +1]

"ขอโทษครับ อาจารย์ชินโนะสุเกะ เทคนิคนี้ยาก…"

อยู่เอะเกาหัวด้วยความลำบากใจ

"ฮ่าฮ่า~ ไม่ต้องห่วง นี่คือวิชานินจาอันดับต้นๆของตระกูลซารุโทบิของฉัน เป็นเรื่องปกติหากเธอไม่สามารถเรียนรู้ได้ในทันที เธอสามารถจำตราประทับให้ได้ก่อนแล้วค่อยฝึกช้าๆทีหลัง…"

ซารุโทบิ ชินโนะสุเกะกล่าวว่ามันเป็นเรื่องที่แน่นอน

มีความภาคภูมิใจบนใบหน้าของเขา

ถ้าวิชานินจาระดับ A นั้นเรียนง่ายขนาดนั้นจะต้องมีครูคอยสอนไปทำไม?

นอกจากนี้เขายังนิ่งเงียบ

เขาไม่ได้อธิบายให้อุจิวะ ยูเอะฟังว่าจักระไหลอย่างไรเมื่อปล่อยวิชานินจา

เป็นแบบนี้

อุจิวะ ยูเอะใช้เวลาอย่างน้อยสามปีในการฝึกฝนนินจาระดับ A

เวลาสามปี

ซารุโทบิ ชินโนะสุเกะสามารถทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาและให้แนะนำนักเรียนในวิชานินจา

ความผูกพันระหว่างอาจารย์กับลูกศิษย์ต้องลึกซึ้งมากไม่ใช่เหรอ?

แผนดี!

"ยูเอะ การฝึกซ้อมวันนี้จะจบลงแค่นี้"

"อาจารย์ชินโนะสุเกะไปก่อนได้เลยครับ ผมอยากฝึกซ้อมต่ออีกสักพัก…"

"งั้นก็ค่อยๆฝึกไป ถ้าเหนื่อยเกินไปก็พักบ้าง"

ชินโนะสุเกะกำลังจะไปที่อาคารโฮคาเงะ

รายงานโฮคาเงะรุ่นที่สามเกี่ยวกับ "โซ่ตรวน" ของช่วงเวลานี้

หลังจากยืนยันว่าลมหายใจของอีกฝ่ายจากไปแล้ว

"เกมครู-นักเรียนน่าสนใจจริงๆ~"

ยูเอะหยิบชูริเคนขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจ

ในช่วงเวลาของการขว้าง มือของเขาประสานอินขึ้นอย่างรวดเร็ว

การกระทำทั้งหมดนี้เหมือนน้ำไหล!

ไม่มีความรู้สึกชะงักมาก่อน!

"วิชานินจา คาถาแยกเงาชูริเคน!"

"ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ~"

ฝนชูริเคนหนาแน่นที่โปรยปรายไปทั่วท้องฟ้าได้ทำลายเป้าหมายทั้งหมด

นินจาระดับ A ของซารุโทบิ เขาได้เรียนรู้ตั้งแต่ครั้งแรกแล้ว!

……………………….