Chapter 216: Hope (1)

Chapter 216: Hope (1)

---

จุดเริ่มต้นที่เรียบง่าย ยึดอาร์ค อย่างไรก็ตามความสัมพันธ์ทั้งสองคนก็จะกลายเป็นอุปสรรคใหญ่.

เอเรียลและยูป้า

ทั้งสองทำสงครามกัน

พวกเขาวางแผนตัดพลังของกันและกัน

หลังจากมาที่นี่พวกเขาก็คิดไว้แล้วว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ต่อสู้

แต่นั้นไม่ใช่อะไรมากไปกว่าการวางเพลิงอย่างลวกๆ

ไฟได้เผาใหม้ใหญ่ขึ้น

มันไม่ได้กังวลจนกว่ามันจะกลายเป็นปัญหาใหญ่

ผลลัพธ์คือ...

ไม่มีผลลัพธ์ที่น่าแปลกใจ

การเผชิญหน้าระหว่างคนทั้งสองได้รับการยอมรับ.

ในแง่ของจำนวนยูป้าเหนือกว่า อย่างไรก็ตามเอเรียลก็เดินนำออกไปด้วยคุณภาพที่เหนือกว่าและฝ่ายของเอเรียลก็ตามาติดๆ.

การเผชิญหน้าที่เรียบง่ายระหว่างเทวดาและดีม่อนแพร่กระจายออกไปยังที่ต่างๆจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

‘นี่เเป็นสิ่งที่สุนกที่สุดในโลก.’

ผลยังเหลืออยู่ ครึ่งนึงที่เกิดขึ้นมีเพียงคนเดียวที่กำลังล่าเทวดาอยู่คือ แพนเดอโมเนี่ยม

มันจะง่ายถ้าหันไปมองศัตรูร่วมกันแต่แพนเดอโมเนี่ยมเป็นคนเดียวที่ถูกบังคับให้สู้กับเทวดา.

ผม...เป็นคนนอก

ผมไม่ได้เอาสิ่งมีชีวิตมากมายมาที่นี่ หลายคนได้เจอกับนักเวทย์ดวงจันทร์แล้วบาดเจ็บอย่างหนัก ผมตัดสินใจที่จะไปดูการต่อสู้ระหว่างเอเรียลและยูป้า

ถ้าพวกเขาสังเกตเห็นผมแล้ว ผมสามารถแกล้งทำเป็นล่าเทวดาได้

นอกจากนี้ผมยังเป็นคนเดียวที่เปิดทางให้กับพวกเขาได้ ผมจะไม่ถูกโจมตีในทันที แต่.

ไฟลุกลามและไม่มีใครหยุดมันได้

"คุณต้องการจะเอาเรือของเทวดาหรอ? ตอนนี้มันกำลังโดนเผาอยู่!”

เอเรียลตะเบ็งเสียง เธอมีสายเลือดของเดวิลและมีความคิดแย่ๆกับเทวดา

"มันไม่ใช่เรือของเทวดาแต่มันเป็นแค่เรือเฉยๆ? มันดูดีมาก ดูท่าแล้วอีหมาตัวเมียนี้สายตาจะไม่ค่อยดี.”

ยูป้าเปลี่ยนความคิดของเขา

เทวดาส่วนใหญ่ที่อยู่บนเรือถูกเตะออก

ตอนนี้มีการตัดสินใจเพียงอย่างเดียวคือครอบครองหรือเผาเรือ

แต่ความเห็นของทั้งสองไม่สามารถไปทางเดียวกันได้

มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่แกร์นดยุคมีความภูมิใจมาก พวกเขาไม่ลังเลที่จะสู้กันตรงๆ

"การแก้ปัญหามันก็อยู่ตามเนื้อผ้า ยูป้า ฉันจะทำให้มันจบลง”

เอเรียลยกดาบงาช้างของเธอ

บัลร๊อค.ดาบที่ทำจากงาที่แข็งแกร่งที่สุด! มันเป็นโชคร้ายของบัลร๊อคมันถูกทำลายจากเดวิลเนื่องจากความแข็งแกร่งของมัน จำนวนของมันหายากมาก ผมอยากรู้ว่ามันมาอยู่ในมือของเธอได้อย่างไร

"ตกลง ฉันจะตอบรับการต่อสู้จากหมาตัวเมียนี่.”

ยูป้าหัวเราะร่าจนเห็นฟัน

มีกองทัพนับแสนรายล้อมเขา

กองทัพของเอเรียลมีประมาณห้าพันคน แม้ว่าจะต่างกันในเชิงคุณภาพ แต่ก็ยากที่จะลดความแตกต่างของจำนวนดังกล่าว พูดอีกอย่าง..ที่นี่มันจะเป็นหลุมศพของเอเรียล!

“วิซัค แมนทรัม คุณเป็นคนนำการโจมตีนี้”

เขาเป็นหนึ่งในดยุคของเขา ยูป้าให้เขาเป็นผู้นำ

อาร์คขนาดใหญ่กำลังล่มลงกับพื้น และเกิดสงครามใหญ่ระหว่างยูป้าและเอเรียล

การต่อสู้จองดีม่อนทำได้ง่ายมาก

รวบรวม, ต่อสู้, บดขยี้

มันเป็นประเพณีของดีม่อนที่จะโชว์พลังอำนาจของพวกเขาแม้ว่ามันจะเป็นการต่อสู้ที่ง่ายดายก็ตามพวกเขาก็จะทำแบบนี้ มีส่วนน้อยเท่านั้นที่จะเป็นการต่อสู้เล็กๆ

มันเหมือนกับเป็นการต่อสู้ของชนชั้นสูงแต่เป็นในรูปแบบของสงคราม

ตอนนี้พวกเขาทั้งสองได้ต่อสู้ตามแบบ ‘ประเพณี’.

สรุปคือพวกเขาจะทุ่มกำลังทั้งหมดของเขา

อยู่ป้ามีพวกมากมาย แต่ผมก็เดาว่าการชนะของเขาอยู่ที่6:4ความแตกต่างจากจำนวนไม่สามารถมองข้ามได้และผมก็เห็นได้ชัดจากฝั่งของยูป้านั้นดีกว่าเล็กน้อย อย่างไรก็ตามเอเรียลคงไม่ตัดสินใจสู้ถ้าเธอไม่มั่นใจในชัยชนะ

‘ดี.’

นี่อาจไม่ดีสำหรับผมเท่าไรนัก

จุดแข็งของพวกเขาทั้งสองจะสามารถจัดการกับผมได้

คนเดียวอาจจะสามารถสู้กลับไปได้ แต่ความเสียหายก็จะมีมาก

ถ้าอย่างนั้นแล้วแพนเดอโมเนี่ยมคงไม่ใช้กำลังขนาดนี้...เขาไม่สามารถที่จะจัดการกับเทวดาเพียงคนเดียวได้ บางทีคนที่สับสนมากที่สุดเกี่ยวกับสถานการณ์นี้คือแพนเดอโมเนี่ยม.

ขอบคุณพวกเขาที่ไม่สามารถอยู่เฉยๆและเข้าร่วมทำสงครามกับเทวดาได้.

เห็นได้ชัดว่าเทวดาก็เห็นโอกาศสำหรับการต่อสู้ของแกร์นดยุคทั้งสองคน.

ผมคาดว่ามันจะมีความขัดแย้งแต่ผมไม่คิดว่ามันจะระเบิดออกมาอย่างนี้ ผมพอใจและเฝ้าดูการต่อสู้ครั้งนี้ อย่างไรก็ตามผมก็ต้องทำตามขั้นตอนต่อไป

‘ตอนนี้...’

ผมหันหัวไป

ผมกำลังมองหารูปสลักตัวน้อยในเสื้อคลุมของผม.

“โรส.”

เธอปรากฎออกมาเมื่อผมเรียกชื่อของเธอ

โรส.

ดาร์กเอลฟ์หญิง ฝาแฝดของรอย.

เดิมทีเธอควรจะอยู่ที่เกาหลีแต่ผมก็ได้เรียกเธอออกมา

โรสยิ้มกว้างหลังจากที่หัวของเธออกมาจากผ้าคลุม.

“ค่ะมาสเตอร์.”

“ตามมา.”

“ค่ะมาสเตอร์”

"มองไปที่เหลือของเทวดา ไม่จำเป็นต้องสู้อย่างเอาเป็นเอาตาย เจ้าขาวจะดึงดูดเทวดามาที่นี่.”

มีเจ้าขาวเกิดขั้นมาหลายร้อยตัวในดันเจี้ยนและโตขึ้นอย่างรวดเร็ว ในฐานะที่มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่สำคัญดังนั้นผมจึงใช้เสื้อเขี้ยวดาบเป็นเหยื่อ.

ผมตั้งใจที่จะดึงดูดเทวดามาที่แห่งนี้และทำให้มันเป็นการต่อสู้ที่น่าทึ่งมากขึ้น

ผมได้นำสิ่งมีชีวิตทั้งหมดสามพันตัวออกจากหอดูดาว ส่วนใหญ่เป็นสิ่งมีชีวิตขึ้นกลางไปถึงสูง มีเสื้อเขี้ยวดาบประปนอยู่ในหมู่ของพวกมัน.

จะไม่มีปัญหาใดๆในการดำเนินการ

โฮกกก!

เจ้าขาวร้องออกมา

จากนั้นมันก็หายตัวไปอย่างรวดเร็วในสายตาของผม

เมื่อไม่จำเป็นต้องคอยดูแลแล้ว ผมก็ได้เคลื่อนไหวออกไป

‘ตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่สินค้าจะถูกส่งมา.’

ผมเกาไปที่แก้ม

ผมต้องการเห็นความหวังของมนุษย์เพื่อให้มันบรรลุถึงวัตถุประสงค์อื่นๆ ตอนนี้พวกเขาได้บรรลุเป้าหมายของเขาเข้ามาที่หอดูดาวแล้ว

สถานการณ์ในสนามรบเป็นเรื่องเร่งด่วน

อึนเฮถูกบังคับให้เคลือนที่เร็วขึ้น

มีการต่อสู้ที่คาดเดาได้ยากอยู่ข้างหน้าไม่ถึง1วินาที การต่อสู้ของราชา.

มีความเป็นไปได้สูงที่พวกเขาจะติดอยู่ตรงกลาง ถ้าพวกเขาถูกจับได้เท่ากับความตายของพวกเขา

"มีทางใต้ดินเชื่อมต่อไปยังชั้นใต้ดินของหอดูดาว จะไม่มีสิ่งมีชีวิตมากมายและเราสามารถออกมาได้หลังจากที่ติดตั้งความหวังแล้วในใจกลาง มันยังเหลือเวลาอีกนิดหน่อย.”

สถานที่ๆพวกเขาอยู่มันเป็นที่ๆรกร้างอย่างไรก็ตามมันมีช่องว่างระหว่างอาคาร ช่องว่าที่เป็นทางใต้ดินที่เชื่อมกับหอดูดาว

อีนเฮและสมาชิกในทีมของเธอเริ่มที่จะรื้อซากปรักหักพังออก หลังจากนั้นเขาก็เดินไปโดยไม่ผ่อนคลายความตึงเครียด

ทางเดินที่มืดมิด ถ้าพวกเขาไม่ใช่อเวคพวกเขาจะไม่สามารถมองเห็นข้างหน้าได้ ขอบคุณที่สามารถเพื่มขึดจำกัดของมนุษย์ได้ เนื่องจากมนุษย์สามารถมองเห็นในที่มืดได้.

'การสื่อสารถูกตัดออก.’

การติดต่อโดยตรงระหว่างอึนเฮและยองวูถูกตัดขาดและมีแต่ความมืดรอบๆตัวเธอ ต่อจากนี้ไปไม่สามารถคาดหวังได้จากการช่วงเหลือภายนอก.

พวกเขาต้องเอาชนะอุปสรรคเหล่านี้เอง

ตึก ตึก.

เสียงของฝีเท้าที่พวกเขาได้ยิน

จิ๊! ชวิ๊ ชวิ๊!

มีน้ำไหลและหนูมากมาย ดูเหมือนสถานที่แห่งนี้ถูกทอดทิ้งมาหลายปีแล้ว.

อึนเฮได้เห็นสิ่งที่น่ากลัวมาหลายอย่างไม่แปลกที่เธอจะไม่กลัวหนูอีกต่อไป เธอเดินไปตามทางขณะเตรียมพร้อมที่จะโดนโจมตี.

‘ไม่มีเหตุผลที่พวกเขาจะไม่รู้ทางลับของหอดูดาว.’

นั่นเป็นเหตุผลที่เธอไม่อาจปล่อยความตึงเครียดออกมาได้

ถ้าเธอสร้างปรากสาทมันก็จะต้องมีทางใต้ดิน

เธอรู้เกียวกับเส้นทางใต้ดินและกระจายกำลังเฝ้าไปรอบๆไว้ล่วงหน้า มันไม่แปลก

แต่...ไม่ว่าพวกเขาจะไปไกลขนาดไหนก็ไม่มีสิ่งมีชีวิตที่สามารถมองเห็นได้

สิ่งมีชีวิตเพียงอย่างเดียวที่นี่คือหนู.

‘มันจะง่ายไปไหม?’

เธอขมวดคิ้ว ไม่มีสิ่งมีชีวิตในเส้นทางยาวๆแห่งนี้ ไม่มีการป้องกันเลย

‘กับดัก?’

มันเป็นไปได้ อย่างไรก็ตามดีม่อนคงไม่กังวลในการวางกับดัก มันจะสะดวกสบายและมีประสิทธิภาพมากกว่าถ้าปล่อยสิ่งมีชีวิตปกป้องใต้ดิน

“นูน่า ผมรู้สึกไม่ดี”

เอ็ดเวิร์ดพูดอย่างระมัดระวัง

"ไม่มีสิ่งมีชีวิต.”

"แม้ว่าจะไม่มีอะไร...ผมก็รู้สึกไม่ดี”

"ไม่ทางเลือกอื่นนอกจากเส้นทางนี้ ไม่สามารถเข้าไปที่หอดูดาวได้จากเส้นทางปกติ.”

เธอเองก็ยังรู้สึกไม่ดี

อึนเฮหันกลับมองไปที่สมาชิกคนอื่นๆอีกครั้ง

การแสดงออกทางใบหน้าของพวกเขาก็มีความแตกต่างกัน.

ตอนนี้เป็นขึ้นตอนสุดท้ายของภารกิจ

และ...การแสดงออกของคิมยูราก็ออกไปทางมืดหม่น

ขอโทษ? ความรู้สึกผิด?

‘เธอน่าจะเป็นแค่ความกังวลใจ.’

ไม่มีเวลาเจาะลึกรายละเอียด.

อึนเฮหันกลับมาและก้าวออกไปข้างหน้า

เธอได้จำทางเดินล่วงหน้าเอาไว้แล้ว.

ไม่มีอุปสรรคขวางทางของพวกเขา

ในเวลานั้นพวกเขาได้ยินเสียงในที่มืด

"หยุด”

ตอนแรกเธอคิดว่ามันเป็นภาพหลอนแต่มีเสียงเข้ามาในหูของเธอย่างชัดเจน

“ฉันบอกให้คุณหยุด.”

มันมาจากอีกด้านของพวกเขา

เกือบจะถึงเป้าหมายแล้วแต่มีบางคนปรากฎตัวออกมา

ตาของอึนเฮและเอ็ดเวิร์ดเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นคน

คนอื่นๆตื่นตระหนกและระวังตัว แต่สำหรับอึนเฮและเอ็ดเวิร์ดการปรากฎตัวครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องปกติ