บทที่ 9 ฉันต้องการเป็นคุณนายเฉา

บทที่ 9 ฉันต้องการเป็นคุณนายเฉา

"ให้มีลูกของพี่ก่อนเหรอคะ" จินเหยากล่าวอย่างระแวดระวัง "พี่ยังคิดจะหลอกให้ฉันยอมมอบตัวให้พี่อีกใช่ไหม"

เฉาผิงอ้าวหัวเราะ "จะเรียกว่าหลอกได้ยังไง"

"ผมกำลังเจรจาความร่วมมือกับคุณอย่างเปิดเผย"

"คุณมาเป็นแฟนของผม ผมจะให้เงินค่าขนมคุณเดือนละ 100,000 หยวน"

"เมื่อคุณท้องลูกของผมแล้ว ผมจะจัดงานแต่งงานอย่างยิ่งใหญ่ให้คุณที่บ้านเกิดของคุณ เพื่อให้คนรู้จักที่บ้านคุณรู้ว่าคุณก็ได้แต่งงานเข้าสู่ครอบครัวที่ดีเช่นกัน และจะมีค่าสินสอด 880,000 หยวน"

"แน่นอนว่า ผมจะไม่จดทะเบียนสมรสกับคุณ"

เฉาผิงอ้าวกล่าวด้วยสายตาที่เฉียบคม "ผมจะไม่ตกหลุมเดิมซ้ำอีก"

หลังจากได้ยินคำพูดของเฉาผิงอ้าว จินเหยาก็ขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง:

"พี่ใหญ่เฉา หมายความว่า ต่อหน้าญาติและเพื่อนๆ ที่บ้านเกิดของฉัน พี่จะเป็นสามีของฉัน แต่ที่เจียงเฉิง ฉันเป็นเหมือนภรรยาน้อยของพี่ ที่พี่เลี้ยงดูด้วยเงินเดือนละ 100,000 หยวนอย่างนั้นเหรอคะ"

เฉาผิงอ้าวยิ้มและพยักหน้า "ใช่ นั่นคือสิ่งที่ผมหมายถึง"

"วิธีนี้ คุณก็จะได้หน้าตาที่คุณต้องการ ได้เงินที่คุณชอบ และผมก็ได้ลูกที่ผมอยากมี ไม่ใช่ว่าเราต่างก็วิน-วินกันเหรอ"

จินเหยายังคงกังวลเล็กน้อย "แล้วถ้าฉันยอมมอบตัวให้พี่ ท้องลูกของพี่แล้ว แต่พี่ไม่ยอมให้ค่าสินสอด 880,000 ล่ะคะ"

"คุณโง่เหรอ ผมให้คุณเดือนละ 100,000 อยู่แล้ว ค่าสินสอดแค่ 880,000 เนี่ย ผมจะยังสนใจอีกเหรอ"

เฉาผิงอ้าวหัวเราะ "และถึงแม้ผมจะไม่จดทะเบียนสมรสกับคุณ แต่ถึงตอนนั้น คุณก็คือแม่ของลูกผมแล้ว ผมจะกล้าทำไม่ดีกับคุณได้ยังไง"

จินเหยารู้สึกว่าคำพูดของเฉาผิงอ้าวมีเหตุผลอย่างยิ่ง

เขาสามารถซื้อบ้านมูลค่า 6.5 ล้านหยวนในยู่หูสือเจียด้วยเงินสดทั้งหมดโดยไม่กระพริบตา เดินเล่นในห้างฯ แป๊บเดียวก็ซื้อเสื้อผ้าไปกว่า 300,000 หยวน และพักในห้องสวีทวิวทะเลสาบที่ราคาคืนละ 3,200 หยวน โดยจองล่วงหน้า 30 วันติด ความมั่งคั่งทางการเงินของเขาช่างยากจะหยั่งถึงจริงๆ ค่าสินสอดเพียง 880,000 หยวน จึงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสำหรับเขาเลยจริงๆ

ในขณะเดียวกัน จินเหยาก็เข้าใจดีว่า แม้รูปลักษณ์ของเธอจะดี แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นที่ผู้ชายจะยอมจ่ายค่าสินสอด 880,000 หยวนให้

ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยจนถึงวัยทำงาน มีคนมากมายมาตามจีบเธอในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แต่ "ราคา" สูงสุดที่เธอได้รับเสนอมาก็แค่ 288,000 หยวนเท่านั้น

ปีนี้เธออายุ 26 ปีแล้ว เกือบจะ 30 แล้ว "ราคา" ของเธอในตลาดการแต่งงานก็เริ่มลดลงแล้ว

ถ้าวันนี้เธอพลาดรถด่วนขบวนของเฉาผิงอ้าวไป "อนาคตทางการเงิน" ของเธอก็จะยิ่งไม่แน่นอนมากขึ้นไปอีก

"พี่ใหญ่เฉา ถ้าฉันท้องลูกของพี่แล้ว พี่จะยอมกลับไปบ้านเกิดของฉันเพื่อจัดงานแต่งงานจริงๆ เหรอคะ"

เฉาผิงอ้าวพยักหน้าอย่างมั่นใจ "แค่รับบทบาทเป็นเจ้าบ่าวสักสองสามวัน ผมไม่เสียเปรียบหรอก"

"ตราบใดที่เราไม่จดทะเบียนสมรส ทุกอย่างสามารถต่อรองกันได้"

จินเหยาลำบากใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว:

"ตกลงค่ะ ฉันยอมเป็นแฟนของพี่"

"ถ้าฉันท้องลูกของพี่แล้ว พี่ไม่ยอมกลับไปจัดงานแต่งงานกับฉัน ฉันจะพาลูกของพี่หายตัวไป พี่จะไม่มีวันได้เห็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองอีกเลย!"

เฉาผิงอ้าวยิ้มและพยักหน้ารับคำขู่ที่ไม่น่ากลัวเลยแม้แต่น้อยของจินเหยา

"ในเมื่อตกลงกันแล้ว ทำไมไม่รีบไปอาบน้ำให้สดชื่นล่ะ"

ในห้องน้ำที่ตกแต่งอย่างสวยงาม แสงสว่างจ้า และมีการแบ่งส่วนแห้งส่วนเปียกในห้องสวีทวิวทะเลสาบ จินเหยาถอนหายใจขณะอาบน้ำ:

"ห้องน้ำนี้ใหญ่เกินไปแล้ว ใหญ่กว่าห้องสตูดิโอเล็กๆ ที่ฉันพักอยู่ตอนนี้เสียอีก!"

"ชีวิตของคนรวยเป็นแบบนี้เองเหรอเนี่ย"

---"เหยาเหยา ต่อไปนี้เรียกผมว่าสามีนะ"

"สามี~" จินเหยาเรียกออกมาอย่างคล่องปาก

"สามีคะ สามีอยากมีลูกมากขนาดนี้ ทำไมไม่ให้อดีตภรรยาคลอดให้ล่ะคะ"

"เธอกลัวว่ารูปร่างจะเปลี่ยนหลังคลอด เลยปฏิเสธที่จะมีลูกให้ผมมาตลอด"

ดวงตาของจินเหยาเหลือบมอง "นั่นคือเหตุผลที่พี่หย่ากับเธอเหรอคะ"

เฉาผิงอ้าวกล่าวโดยไม่ลังเล "ใช่"

อันที่จริง การที่เขายอมหย่ากับหลิวหรูเยียนเป็นเพราะเขาได้รับระบบ

เฉาผิงอ้าวไม่สามารถปล่อยให้เงินที่เขาหามาอย่างยากลำบากผ่านระบบถูกหลิวหรูเยียนผู้หญิงร้ายกาจคนนั้นเอาไปได้ครึ่งหนึ่ง

เอนกายซบอยู่บนหน้าอกของเฉาผิงอ้าว จินเหยาคิดในใจ: สามีเพิ่งหย่ามาหมาดๆ แน่นอนว่าคงไม่ต้องการแต่งงานใหม่อีกในเร็วๆ นี้

แต่เมื่อฉันท้องเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา และเขายอมจัดงานแต่งงานให้ฉันที่บ้านเกิด ฉันก็จะค่อยๆ เกลี้ยกล่อมเขา แล้วบางทีฉันอาจจะเลื่อนขั้นเป็นคุณนายเฉาอย่างเป็นทางการได้สำเร็จ!