(ฟรี)บทที่ 330 - ลูกเสือร้องไห้! กวางดาวอกสั่นขวัญแขวน!

(ฟรี)บทที่ 330 - ลูกเสือร้องไห้! กวางดาวอกสั่นขวัญแขวน!

◉◉◉◉◉

ขอแค่โดนคำสั่งสงบสัตว์ของเขา

สัตว์ก็จะมีความรู้สึกสนิทสนมกับเขาอย่างประหลาด

ลำพังแค่ข้อนี้ เขาก็มั่นใจว่า แม่เสือจะตอบตกลง

ยิ่งไปกว่านั้น สถานการณ์ของลูกเสือตอนนี้ ก็ดีกว่าตอนเพิ่งเกิดจริงๆ

จากนั้น แม่เสือคาบเจ้าตัวเล็ก มาวางตรงหน้าเฉินชวน

"โฮก!"

'นายอุ้มมันเถอะ!'

เฉินชวนอุ้มลูกเสือขึ้นมา

แล้วชี้ไปที่พวกเฉินเซียง พูดว่า:

"พวกเขาเป็นเพื่อนของผม คุณห้ามทำร้ายพวกเขานะครับ!"

แม่เสือพยักหน้า แสดงว่ารู้แล้ว

เห็นแบบนี้ เฉินชวนถึงให้พวกหลิวอีอีที่เดินไปไกลร้อยเมตรแล้วกลับมา

"เรียบร้อยแล้วเหรอ"

พวกหลิวอีอีเดินมา เห็นแม่เสือยืนอยู่ข้างเฉินชวน

ยังคงสยองนิดหน่อย

หลักๆ คือเสียงคำรามเมื่อกี้ น่ากลัวเกินไป

เห็นท่าทางพวกเขา เฉินชวนยิ้มอธิบาย

"วางใจเถอะครับ ไม่เป็นไรแล้ว!"

"ผมอธิบายกับแม่เสือเรียบร้อยแล้ว"

ได้ยินดังนั้น พวกหลิวอีอีถึงค่อยๆ ขยับเข้ามาอย่างระมัดระวัง

เป็นไปตามคาด เห็นพวกเขา แม่เสือก็แค่มองแวบหนึ่ง

ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้น

เห็นแบบนี้ ทุกคนถึงวางใจได้สนิท

"แม่เสือก็จะกลับไปกับพวกเราด้วยนะครับ"

เฉินชวนบอกสถานการณ์กับพวกเขาอีกรอบ

เรื่องนี้พวกเขาไม่มีปัญหา

สำหรับความสามารถในการฝึกสัตว์ของเฉินชวน ทุกคนเชื่อมั่นมาก

"งั้นไปกันเถอะ!"

เนี่ยเฟิงเก็บของบนพื้นขึ้นมา

เฉินชวนอุ้มลูกเสือ นำแม่เสือ เดินลงเขาไปก่อน

โบราณว่าขึ้นเขาไม่ยาก ลงเขายาก

โดยเฉพาะทางเขาแถบตงเป่ย ขึ้นชื่อเรื่องความคดเคี้ยวเดินยากอยู่แล้ว

แน่นอน นี่สำหรับคนอื่น

สำหรับเฉินชวน ไม่ต่างอะไรกัน

เขาอุ้มลูกเสือ ก้าวเดินบนทางเขาอย่างมั่นคง

ถ้าดูแค่สีหน้าเขา ดูไม่ออกเลยว่านี่กำลังลงเนิน

ไม่นาน เขาคนเดียวก็ทิ้งห่างพวกหลิวอีอีไปไกล

"ไปตายซะ เฉินชวนนายเดินช้าๆ หน่อยสิ!"

เฉินเซียงอยู่ข้างหลัง เห็นเฉินชวนเดินเร็วขนาดนี้ อดตะโกนไม่ได้

"แม่เจ้าโว้ย! ทางเขานี้ทำไมมันชันขนาดนี้นะ!"

หลิวอีอีแบกเป้ แทบอยากจะคลานลงไป

ทางนี้แทบจะเก้าสิบองศาแล้ว

แถมกลางทางยังมีหินก้อนใหญ่ขวางทางอีก

เผลอนิดเดียวสะดุดล้ม เผลอๆ กลิ้งตกเขาไปทั้งตัว

นอกจากเฉินชวน ทุกคนเดินกันระวังมาก

ได้ยินเสียงพวกเขา เฉินชวนถึงหยุดเท้า

หันมามองพวกเขา

"พวกคุณไม่เป็นไรนะ? ลงมาได้ไหม"

พอดีตอนนี้ หลิวอีอียืนอยู่บนหินสูงเมตรครึ่ง

ข้างหน้าเป็นเนินสูงเมตรครึ่ง ข้างๆ ก็เป็นหลุมใหญ่

เธอเริ่มปอดแหกแล้ว

"เนินนี้ สูงไปหน่อยนะ!"

เมื่อกี้เห็น เฉินชวนกระโดดลงไปฟึ่บเดียว

เธอนึกว่าไม่สูงเท่าไหร่!

ผลคือพอเดินมาใกล้ สูงขนาดนี้

ต้องรู้ก่อนนะ เธอสูงแค่ร้อยเจ็ดสิบเอง

เนินนี้ สูงกว่าครึ่งตัวเธอแล้ว

เห็นสีหน้าหลิวอีอี เฉินชวนก็รู้ว่า เธอกลัวแล้ว

"ไม่เป็นไร ผมขึ้นไปรับคุณเอง!"

พูดจบ เฉินชวนปีนขึ้นมา

แล้วอุ้มลูกเสือด้วยมือเดียว อีกมือยื่นไปหาหลิวอีอี

"คุณนั่งบนไหล่ผมเลย ผมอุ้มคุณลงมา"

หลิวอีอีได้ยิน พยักหน้าอย่างเขินอาย

แล้วค่อยๆ ย่อตัว นั่งลงบนไหล่เฉินชวน

สองมือโอบหัวเฉินชวนไว้แน่น

เธอเพิ่งนั่งมั่นคง เฉินชวนมือหนึ่งประคองขาเธอ อุ้มเธอลงมาอย่างง่ายดาย

ต่อไป หลี่ตานก็ลงมาแบบนี้เหมือนกัน

ช่วยไม่ได้ หลี่ตานเตี้ยกว่าหลิวอีอีอีก!

เธอสูงแค่ร้อยหกสิบกว่า ถ้าปีนลงมาแบบนี้ กลัวว่าขาจะแตะไม่ถึงพื้น

ในห้องไลฟ์สด ชาวเน็ตเห็นฉากนี้ ระเบิดลงทันที

"กรี๊ดดด! ความเป็นผัวนี้ ทะลุปรอทแล้ว!"

"อิจฉา! อิจฉา! สตรีมเมอร์บินมาอุ้มฉันสักทีไม่ได้เหรอ"

"อุ้มมือเดียว! เจ๋งเป้ง!"

"มีความรู้ใหม่เรื่องแรงของสตรีมเมอร์อีกแล้ว"

"ไม่ใช่แค่นั้น ความอึดเขาก็ดีมากนะ!"

"เมื่อกี้อุ้มลูกเสือคนเดียว เดินบนทางแบบนี้ ก็เหมือนเดินบนพื้นราบ"

"แถมพวกคุณสังเกตไหม จนถึงตอนนี้ เขาไม่ได้หอบหายใจแรงขึ้นเลยสักนิด!"

"เจ๋งจริงๆ!"

"วันหลังต้องหาแฟนแบบนี้ให้ได้ ขอบคุณ!"

แฟนคลับสาวๆ เริ่มขอพรในห้องไลฟ์สดแล้ว

อุ้มหลิวอีอีสองคนลงมาเสร็จ

ต่อมาก็เป็นพวกเฉินเซียง

สองคนนี้ไม่มีปัญหาอะไร

การฝึกปกติ โหดกว่านี้เยอะ

เห็นทุกคนลงมาแล้ว เฉินชวนก็อุ้มลูกเสือ เดินลงเขาต่อไป

เดินไปประมาณชั่วโมงกว่า หลายคนก็มาถึงค่ายพักแรม

ตอนนี้ ฟ้าเริ่มมืดแล้ว

ตอนพวกเฉินชวนกลับมา เสี่ยวลู่กำลังเดินเตาะแตะฝึกเดินอยู่ในลานบ้าน

ข้างๆ สองผัวเมียกวางดาว อิงแอบแนบชิด มองดูเสี่ยวลู่

สองตัวบางทียังถูไถกันและกัน

ทันใดนั้น แม่เสือก็เดินเข้ามา

สองผัวเมียกวางดาว พอเห็นแม่เสือ ก็ตกใจจนลุกพรวด

กวางตัวผู้รีบต้อนเสี่ยวลู่ไปไว้ข้างหลังตัวเอง

แล้วจ้องแม่เสืออย่างระแวดระวัง

เห็นกวางดาวในลานบ้าน ใบหน้าแม่เสือ เผยสีหน้าผู้ล่าออกมาทันที

"โฮก!"

แม่เสือคำรามต่ำ เตรียมจะพุ่งเข้าไป จัดการเหยื่อ

วินาทีต่อมา ตัวเองก็โดนคนคนหนึ่งขวางไว้

เฉินชวนยืนอยู่หน้าแม่เสือ มองมันอย่างจริงจัง

"อันนี้คุณก็กินไม่ได้ พวกมันก็เป็นแขกของผม!"

'โฮก?'

'นี่ก็กินไม่ได้?'

ได้ยินแบบนี้ แม่เสือมองกวางดาวอย่างหิวโหย

ครอบครัวกวางดาวสามชีวิต ตกใจจนลงไปกองกับพื้นแล้ว

กวางตัวเมียกอดเสี่ยวลู่ ซุกอยู่หลังกวางตัวผู้ ตัวสั่นงันงก

กวางตัวผู้แม้จะกลัว แต่เพื่อเมียและลูก ยังคงยืนหยัดอยู่ข้างหน้าอย่างกล้าหาญ

เอ้อร์ฮาเห็นแบบนั้น รีบวิ่งไปหน้าพวกมัน ปลอบโยนเสียงเบา

กินพวกนี้ไม่ได้ ในแววตาแม่เสือฉายแววเสียดาย

แต่สุดท้ายก็หันหน้าหนีไป

เห็นแบบนี้ กวางดาวถึงถอนหายใจโล่งอก บวกกับมีเอ้อร์ฮาอยู่ข้างๆ คอยปลอบโยนไม่หยุด

ค่อยๆ อารมณ์พวกมันก็ดีขึ้นไม่น้อย

เพียงแต่ยังไม่กล้าไปมองแม่เสือ

แม่เสือเดินตรวจตราในลานบ้านรอบหนึ่ง แล้วหาที่มุมหนึ่ง หมอบลง

เห็นแบบนี้ เฉินชวนก็อุ้มลูกเสือในมือไปวางข้างๆ มัน

แม่เสือช่วยเลียขนให้ลูกเสือ

เฉินชวนกลับห้อง เอายาออกมา

เมื่อกี้อยู่บนเขา เขาเอายาไปไม่ครบ

เลยไม่ได้ป้อนลูกเสือไปเท่าไหร่

ตอนนี้ได้เวลาข้าวพอดี ให้ลูกเสือกินเข้าไปพร้อมนมเลย

พอดีเลย ลูกเสือตอนนี้ก็หิวแล้ว กำลังซุกไซ้ในอ้อมกอดแม่เสือ หานมกินอยู่

เห็นมัน เดี๋ยวถูตรงนี้ที เดี๋ยวดูดตรงโน้นที

แต่ก็หาตำแหน่งที่เหมาะสมไม่เจอ

ดูดเท่าไหร่ นมก็ไม่ออกมา

แลบลิ้นสีชมพูเล็กๆ ออกมา ท่าทางหิวจัด

เฉินชวนถือขวดนมเดินมา

ลูกเสือได้กลิ่นก็มาทันที

มันงัวเงียปีนขึ้นขาเฉินชวน

แล้วดมกลิ่น ปีนไปที่มือเขา

ไม่นาน ก็ได้กลิ่นนมที่คุ้นเคยบนมือเฉินชวน

แลบลิ้นเล็กๆ ออกมา เลียบนมือโดยสัญชาตญาณ

ชาวเน็ตเห็นฉากนี้ ร้องโอดโอยว่าโดนดาเมจจนตายแล้ว

"กรี๊ดดด! ลูกเสือน้อยน่ารักจังเลย!"

"ลิ้นสีชมพูเล็กๆ นั่น อยากบีบจัง ไม่ให้หดกลับเข้าไป"

"ขำจะขิต เม้นบนเป็นยมทูตเหรอ?"

"เกินไปแล้วนะ! น้องเสือยังเล็กแค่นี้เอง!"

เลียนมผงบนนิ้วเสร็จ มันก็เริ่มปีนต่อ

ตอนนี้ เฉินชวนก็เอาขวดนมไปวางตรงหน้ามัน

ไม่ต้องให้สอน ลูกเสือใช้สองอุ้งเท้า กอดขวดนมเอง ดูดจ๊วบๆ อย่างตะกละตะกลาม

กินไป ยังส่งเสียงฮึดฮัดไปด้วย

ฟังแล้วใจละลาย

เพราะข้างในมียา เฉินชวนเลยไม่ได้ชงเยอะ

ไม่ถึงครู่ ลูกเสือก็กินนมผงหมด

จากนั้น มันก็หันมา ถูนิ้วเฉินชวน

"โฮ่ววว~"

ไม่พอ ยังอยากกินอีก!

ร้องไป ก็อ้าปากไปด้วย ท่าทางยังอยากกินอีก

"น่ารักจัง! ดุแบบตะมุตะมิ!"

"เร็วเข้า! ให้มัน! กินนมสิ!"

"สตรีมเมอร์เร็วเข้า หิวหลานรักฉันแล้ว รู้ไหม?"

ชาวเน็ตพากันส่งของขวัญ และสั่งให้เฉินชวนรีบไปชงนมให้ลูกเสือ

แต่ทว่า เฉินชวนไม่ได้ไปชงให้มัน แต่เอามันไปวางข้างกายแม่เสือ

ให้แม่เสือป้อน

เมื่อกี้ที่ไม่ได้ให้ป้อน เพราะต้องกินยา

พอถึงข้างกายแม่เสือ เจ้าตัวเล็กก็หลับตาหา

มีแม่เสือให้ความร่วมมือ ธรรมชาติย่อมหาเจออย่างรวดเร็ว

เห็นกินไปพอสมควรแล้ว เฉินชวนถึงอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมา

"เอิ๊ก~"

เสียงเรอเล็กๆ ดังขึ้น

เฉินชวนก้มหน้า ก็ได้กลิ่นคาวนมเข้มข้น

ในปากไม่มีนมให้กิน ลูกเสือก็ไม่พอใจทันที

มันดิ้นรนในมือเฉินชวน พร้อมทั้งส่งเสียงร้องอ๊าวอูอ๊าวอู

สีหน้าเคร่งขรึม แต่เสียงกลับไร้เดียงสา

"ใช้ได้เลย อายุแค่นี้ ก็มีมาดราชาแห่งสรรพสัตว์แล้ว"

"อู่ซงปีนั้นถ้าตีเสือตัวนี้ คงเจอปุ๊บ ก็โดนความน่ารักฆ่าตาย"

"ฮ่าฮ่าฮ่า น่ารักขนาดนี้ ไม่มีใครต้านทานได้หรอก!"

ลูกเสือร้องอ๊าวอูตั้งนาน ก็ไม่เห็นมีนมกิน

มันลืมตาอย่างโมโห จ้องเฉินชวน

เห็นแบบนั้น เฉินชวนแปลกใจนิดหน่อย

"เจ้าตัวเล็กนี่ย อย่าตะกละเกินไปนะ!"

"ดูพุงน้อยๆ ของแกสิ กลมป๊อกแล้ว"

"กินอีก ท้องจะแตกเอานะ"

พูดจบ เขาก็ยื่นมือ จิ้มพุงมันเบาๆ

รู้สึกจั๊กจี้ที่ท้อง ลูกเสือยกอุ้งเท้า ตะปบมือเฉินชวนโดยสัญชาตญาณ

ยังดีที่เขาชักมือกลับเร็ว ไม่งั้น โดนข่วนไปแล้ว

ลูกเสือแม้จะเพิ่งเกิด แต่เล็บก็เริ่มแข็งแล้วนะ

ถ้าโดนข่วนถลอก ไม่ต้องไปฉีดวัคซีนพิษสุนัขบ้าที่ตำบลเหรอ?

ข้างๆ พวกหลิวอีอี เห็นท่าทางน่ารักของเจ้าตัวเล็ก

ก็อดไม่ได้ที่จะยื่นนิ้ว หยอกล้อมันตรงหน้า

ลูกเสือเห็น ก็ยื่นอุ้งเท้าเล็กๆ ไปจับ

แต่จับเท่าไหร่ก็จับไม่ได้

จับอยู่พักใหญ่ ไม่มีอะไรเลย

ลูกเสือโกรธแล้ว

มันพลิกตัว หันก้นให้พวกหลิวอีอี

หางด้านหลัง ยังสะบัดไปมา น่ารักสุดๆ

"อุ๊ย? งอนแล้วเหรอ"

หลิวอีอีจับหางมัน ไม่ให้มันขยับ

ลูกเสือดิ้นแรงๆ ทีหนึ่ง ไม่หลุด

จากนั้น ก็ไม่ขยับแล้ว ปล่อยให้เธอจับไป

นอนหมอบในอ้อมกอดเฉินชวน ไม่นานก็ส่งเสียงครอกฟี้

นี่คือหลับไปแล้ว

เฉินชวนหน้าตาจนใจ

"เจ้าตัวเล็กนี่ กินแล้วก็นอนนะ!"

ชาวเน็ตก็ขำ

"สตรีมเมอร์ ลูกเสือคงไม่เห็นคุณเป็นแม่แล้วหรอกนะ?"

"ก็ปกติไม่ใช่เหรอ?"

"สตรีมเมอร์ของเรา คือพ่อลูกอ่อนมืออาชีพ"

เฉินชวนก็ยิ้มแซว:

"ผมเป็นแม่ให้สัตว์มาไม่รู้กี่ตัวต่อกี่ตัวแล้ว!"

"เพิ่มอีกสักตัวจะเป็นไรไป!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า สตรีมเมอร์เจ๋งเป้ง!"

"นึกถึงสองพี่น้องถังข้าว (ฟ่านถ่ง) นี่ก็สตรีมเมอร์ป้อนนมทีละคำจนโตมาเหมือนกัน!"

หลังจากนั้น เฉินชวนก็อุ้มลูกเสืออีกสักพัก

จนแน่ใจว่ามันหลับสนิท ถึงเตรียมวางมันไว้ข้างๆ

ตัวเองจะไปเตรียมทำแผลให้แม่เสือ

เขาเห็นตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว บนตัวแม่เสือ ก็มีรอยแผลอยู่บ้าง

แต่ไม่ร้ายแรง เป็นแผลถลอกภายนอก

เฉินชวนทำแผลให้มันง่ายๆ ก็เตรียมกลับห้อง โทรศัพท์รายงานเบื้องบน

ยังไงนี่ก็เสือโคร่งไซบีเรียตามธรรมชาติ

"ฮัลโหลเฉินชวน มีเรื่องอะไรเหรอ"

ปลายสาย เสียงผอ.จางดังมาอย่างรวดเร็ว

"ผอ.จางครับ คืออย่างงี้..."

เฉินชวนเล่าสถานการณ์ทางฝั่งตนเองคร่าวๆ

"ผมเลี้ยงพวกมันไว้ในค่ายพักแรมชั่วคราว น่าจะไม่มีผลกระทบอะไรนะครับ"

ได้ยินว่าเฉินชวนทำงานวันที่สอง ก็เจอเสือโคร่งไซบีเรีย

ผอ.จางก็ประหลาดใจมาก

"ร้ายกาจจริงๆ นะเฉินชวน! นี่เพิ่งทำงานวันที่สอง เสือโคร่งไซบีเรียที่คนอื่นทั้งปีก็ไม่เจอ โดนนายเจอซะงั้น"

"แค่โชคดีเฉยๆ ครับ!"

เฉินชวนถ่อมตัว

"คุณวางใจเถอะครับ พวกคุณเลี้ยงไว้ก็ไม่เป็นไร แค่รอพวกมันหายดี อย่าลืมปล่อยกลับป่าก็พอ"

เสือโคร่งไซบีเรียยังไงก็เป็นสัตว์ป่า

ใช้ชีวิตข้างนอกตลอดปี ย่อมไม่ชินกับการถูกคนเลี้ยงดู

"วางใจเถอะครับ พวกเราไม่จำกัดอิสรภาพพวกมันหรอก อยากไปเมื่อไหร่ก็ไปได้เลย!"

เฉินชวนพูด

"งั้นก็ดี!"

ผอ.จางชมเฉินชวนอีกสองประโยค ถึงวางสายไป

ขณะเดียวกัน ในลานบ้าน ลูกเสือเพิ่งถูกเฉินชวนวางลง

ก็นอนไม่ค่อยสนิท ส่งเสียงฮึดฮัดตลอด หัวก็ดุนไปข้างหน้าไม่หยุด

ดูท่าทาง เหมือนกำลังหาอะไรบางอย่าง

ดุนอยู่ครึ่งค่อนวัน เจ้าตัวเล็กก็หาของที่ต้องการไม่เจอ

มันลืมตาโพลง เงยหน้ามองซ้ายมองขวา

กลับไม่เห็นคนที่อยากเจอ

ทีนี้ ทำเอามันตกใจแทบแย่

มันลุกขึ้นยืนโซเซ ปากก็ร้องอย่างตื่นตระหนก พยายามจะปีนข้ามรังออกมา

พวกหลิวอีอีเดิมทีก็ดูอยู่ข้างๆ

ตอนนี้เห็นลูกเสือเป็นแบบนี้ ก็งงๆ

"มันทำอะไรน่ะ"

"ดูไม่ออก กำลังหาอะไรอยู่เหรอ"

ดูท่าทางลูกเสือ หลิวอีอีมีความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว

"มันคงไม่ได้ กำลังหาเฉินชวนอยู่หรอกนะ?"

"เฉินชวนยุ่งอยู่ พวกเรากล่อมมันก่อนเถอะ!"

พูดจบ หลี่ตานก็ยื่นนิ้วไปหยอกมัน เหมือนที่หลิวอีอีทำเมื่อกี้

ผลคือเจ้าตัวเล็กไม่มองเธอสักนิด

ใจจดใจจ่อจะปีนออกจากรัง ไปหาเฉินชวนท่าเดียว

ปีนอยู่ตั้งนาน ก็ปีนไม่ออก

ลูกเสือก็ร้อนใจ

มันตะโกนเรียกสุดเสียง น้ำตาก็ไหลพรากๆ

ดูสภาพนี้ ชัดเจนว่าร้องไห้แล้ว

"อุ๊ยๆๆ นี่ทำไมร้องไห้ซะแล้วล่ะ!"

พวกเฉินเซียงเริ่มลนลานแล้ว

เจ้าตัวเล็กสะอึกสะอื้น ตะเบ็งเสียงร้อง ไม่นานเสียงก็แหบ

[จบแล้ว]