(ฟรี)บทที่ 260 - ผิดปกติแล้ว! ที่นี่มีแพนด้ายักษ์ตัวอื่นอยู่!

(ฟรี)บทที่ 260 - ผิดปกติแล้ว! ที่นี่มีแพนด้ายักษ์ตัวอื่นอยู่!

◉◉◉◉◉

"มดคันไฟอันตรายมากครับ!"

เฉินชวนอธิบาย

"พวกมันถูกขนานนามว่าเป็นหนึ่งในมดที่อันตรายที่สุดในโลก"

"พวกมันมีนิสัยดุร้ายและก้าวร้าวมาก ถ้าเด็ก คนแก่ หรือคนที่เป็นภูมิแพ้ถูกกัด"

"มีความเป็นไปได้สูงที่จะเกิดอาการแพ้อย่างรุนแรง"

"ในรายที่รุนแรงอาจถึงขั้นเกิดอาการช็อกได้เลย"

"ถ้าไม่ได้รับการรักษาอย่างทันท่วงที ก็อาจถึงแก่ชีวิตได้"

"ไม่เพียงเท่านั้น มดคันไฟยังชอบกัดสายไฟ กัดกินโครงสร้างบ้านเรือนด้วย"

"เหตุเพลิงไหม้หลายคดีทั่วโลก ก็มีสาเหตุมาจากมดคันไฟกัดสายไฟจนขาดนี่แหละครับ"

"ซู้ดดด!"

ชาวเน็ตต่างพากันสูดปากด้วยความหวาดเสียว

"มิน่าล่ะเมื่อกี้สตรีมเมอร์ถึงวิ่งเร็วขนาดนั้น ถ้าโดนกัดขึ้นมา ไม่อยากจะคิดเลยว่าสภาพจะเป็นยังไง!"

"มดคันไฟเยอะขนาดนั้น ฉันไม่กล้าจินตนาการเลย ถ้าโดนรุมกัดจะทรมานขนาดไหน"

"ขอบใจที่ไม่ชวน แค่มองฉันก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัวแล้ว!"

"ทังหยวนเล่นแรงไปหน่อยแล้วนะ!"

"เมื่อกี้ถ้าสตรีมเมอร์วิ่งไม่ทัน ป่านนี้คงโดนกัดไปแล้วมั้ง"

หลังจากฟังคำอธิบายของเฉินชวน พวกหลิวอีอีก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันที

เธออุ้มทังหยวนขึ้นมา พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ทังหยวน หนูเกือบจะก่อเรื่องใหญ่แล้วรู้ไหม?"

เมื่อกี้ทังหยวนเองก็ตกใจเหมือนกัน

พอได้ยินหลิวอีอีพูดแบบนี้

มันก็คลานไปหาเฉินชวน แล้วโก่งตูดให้อย่างว่าง่าย

"จี๊ดๆ!"

'ตีหนูเลย หนูรู้ผิดแล้ว!'

เฉินชวนเห็นท่าทางของมันก็ยิ้มออกมา

"ฮ่าๆ เจ้าทังหยวนนี่เหมือนผมตอนเด็กๆ เลย พอรู้ว่าก่อเรื่องก็รีบไปนอนหมอบต่อหน้าแม่ รอโดนตี"

"โดนตีเสร็จก็ออกไปเล่นต่อ"

"ของนายนับเป็นอะไร? แม่ฉันนี่ให้ไปหยิบไม้เรียวมาเองเลยด้วยซ้ำ"

"บางทีกลัวเจ็บ ก็แกล้งเลือกอันที่หักๆ ไปให้"

"ทังหยวนน่ารักเกินไปแล้ว!"

"ดูทำปากเบะสิ น่าสงสารจะแย่!"

"เห็นน้องสำนึกผิดขนาดนี้แล้ว สตรีมเมอร์อย่าตีเลยนะ?"

มีชาวเน็ตเห็นท่าทางแบบนี้ ก็อดเข้ามาช่วยพูดไม่ได้

"นั่นสิ ทังหยวนรู้ผิดแล้ว!"

"คนทำผิดรู้แก้ไข ย่อมได้รับการให้อภัยนะ!"

"น้องยังเป็นแค่เด็กน้อย ทำผิดนิดหน่อยจะเป็นไรไป?"

เห็นคอมเมนต์ของชาวเน็ต เฉินชวนก็หลุดขำ

เดิมทีเขาก็ไม่ได้คิดจะลงโทษเจ้าทังหยวนจริงๆ อยู่แล้ว

นึกไม่ถึงว่าชาวเน็ตจะออกตัวปกป้องขนาดนี้

"วางใจเถอะครับ ผมไม่ตีมันหรอก!"

พูดจบ เขาก็ยื่นมือไปลูบตูดกลมๆ ของทังหยวน

"คราวหลังห้ามดื้อห้ามซนอีกนะ!"

"จะไม่ดูตาม้าตาเรือ เห็นอะไรก็จะตะกุยอย่างเดียวไม่ได้!"

"แว้ๆ!"

พอเห็นว่าเฉินชวนไม่ตี ทังหยวนก็ดีใจทันที

มันเงยหน้าขึ้นมา เอาหัวถูไถมือเฉินชวนอย่างอารมณ์ดี

ดวงตากลมโตคู่สวยที่ดูฉ่ำวาวคู่นั้น ดูน่ารักน่าเอ็นดูสุดๆ

หลิวอีอีที่อยู่ข้างๆ โดนสายตานี้ตกจนใจละลายไปแล้ว

หลังจากนั้น พวกเขาก็ช่วยกันตรวจสอบบริเวณรอบๆ อย่างละเอียด

พอแน่ใจว่าแถวนี้ไม่มีมดคันไฟแล้ว ถึงได้ออกเดินทางต่อ

แต่เพื่อป้องกันไม่ให้ไปจ๊ะเอ๋กับฝูงมดกองนั้นอีก พวกเขาเลยจงใจเปลี่ยนเส้นทางเดิน

ทั้งกลุ่มเดินไปเล่นไป เลยไม่ค่อยรู้สึกเหนื่อยเท่าไหร่

บางครั้ง เฉินเซียงก็จะเดินล่วงหน้าไปสำรวจทางก่อน

"ว้าว ทุกคนรีบมาดูเร็ว อันนี้อร่อยมาก!"

จู่ๆ เฉินเซียงก็ตะโกนเรียกมาจากด้านหน้า

พวกเฉินชวนได้ยินดังนั้น ก็รีบเร่งฝีเท้าตามไป

พอไปถึง ก็เห็นเฉินเซียงยืนอยู่หน้าพุ่มไม้พุ่มหนึ่ง

บนพุ่มไม้นั้นออกผลเต็มต้น

เฉินเซียงเด็ดจากต้น แล้วโยนเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ

ทังหยวนกับจือหมาเห็นเข้า ก็รีบวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าไปหา ร้องแว้ๆ ใส่เขา

ทำท่าเหมือนอยากกินด้วย

เฉินเซียงย่อมไม่ปฏิเสธ

เขาเด็ดให้เจ้าตัวเล็กสองตัวตั้งเยอะ วางกองไว้ตรงหน้า

ที่ไหนได้ เจ้าตัวเล็กสองตัวยื่นจมูกเข้าไปดมๆ แล้วก็สะบัดตูดเดินหนีเฉยเลย

"อ้าว? ทำไมไม่กินล่ะ? อันนี้อร่อยนะเว้ย!"

เฉินเซียงงงเป็นไก่ตาแตก

หลิวอีอีเดินเข้าไป ลองเด็ดมาชิมลูกหนึ่ง

พอกัดเข้าไป ก็พบว่ารสชาติไม่เลวเลยจริงๆ

ข้อเสียอย่างเดียวคือ เนื้อน้อยมาก

เม็ดข้างในใหญ่สุดๆ แทบจะเป็นเม็ดทั้งลูก

แต่รสชาติเปรี้ยวอมหวาน กินแล้วสดชื่นดี

เฉินชวนเดินเข้ามา มองแวบเดียวก็จำได้

"อันนี้คือลูกโทะ หรือที่เรียกว่าลูกพรวด รสชาติดีครับ แต่ไม่แนะนำให้กินเยอะ!"

ตอนนั้น เฉินเซียงกำลังโยนเข้าปากรัวๆ ไปหลายลูก

พอได้ยินเฉินชวนทักแบบนี้ ก็ถามด้วยความสงสัย :

"ทำไมอะ? มีพิษเหรอ?"

เมื่อกี้เขากินเข้าไปตั้งเยอะแล้วนะ!

เฉินชวนส่ายหน้า

เฉินเซียงถอนหายใจโล่งอก

แต่ลมหายใจยังไม่ทันสุด เขาก็ต้องสะดุ้งโหยงกับประโยคถัดมาของเฉินชวน

"ไอ้นี่ถ้ากินเยอะ ท้องผูกง่ายมาก"

"พรวด!!"

ลูกโทะในปากเฉินเซียง ถูกพ่นออกมาทันที

"ทำไมนายไม่บอกให้เร็วกว่านี้? เมื่อกี้ฉันซัดไปตั้งเยอะ!"

ซวยแล้ว! ช่วงนี้เขายิ่งถ่ายไม่ค่อยคล่องอยู่ด้วย

ทีนี้มากินลูกโทะเข้าไปอีกตั้งขนาดนี้

ไม่ใช่ว่าจะขี้ไม่ออกเลยหรอกนะ?

พอนึกถึงสภาพนั้น เขาก็แทบอยากจะตบกะโหลกตัวเองเมื่อกี้สักที

จะตะกละอะไรนักหนา กินเข้าไปได้ตั้งเยอะแยะ?

ทีนี้ล่ะ ขี้ไม่ออกแน่ๆ

เฉินเซียงยิ่งคิดก็ยิ่งเสียใจ ลูกโทะที่เด็ดมาอยู่ในมือเมื่อกี้ ถูกเขาโยนทิ้งไปหมดแล้ว

เห็นท่าทางเหมือนโลกจะแตกของเฉินเซียง เฉินชวนก็อดขำไม่ได้

"ไม่ขนาดนั้นหรอกน่า เดี๋ยวพอกลับไป นายก็กินผลไม้ที่ช่วยระบายเยอะๆ หน่อยก็หายแล้ว!"

เฉินเซียงทำหน้าบอกบุญไม่รับ

"ฉันเข้าใจ ลบเจอลบเป็นบวกใช่มะ?"

ในห้องไลฟ์ ชาวเน็ตเห็นฉากนี้ก็ขำกันกลิ้ง

"ฮ่าๆๆ พี่ทหารของเรา ก็มีอารมณ์ขันเหมือนกันนะเนี่ย!"

"ทำไมรู้สึกว่าเขาน่ารักจัง?"

"ก็น่ารักอยู่แล้วปะ!"

"สรุปว่าลูกโทะกินเยอะแล้วท้องผูกจริงเหรอ?"

"มิน่าล่ะตอนเด็กๆ กินทีไร รู้สึกขี้ไม่ออกทุกที แต่ก็หาสาเหตุไม่เจอว่าเพราะอะไร!"

"อี๋ เมนต์บนพูดจาให้มันสุภาพหน่อย รักษาภาพลักษณ์กันนิดนึง"

"ฮ่าๆๆ!"

พวกเขานั่งพักกันตรงนั้นสักครู่ กินเสบียงแห้งรองท้อง

ป้อนผลไม้ให้ลูกแพนด้ากินอีกหน่อย

แล้วค่อยออกเดินทางต่อ

ไม่นาน พวกเขาก็เดินเข้ามาในป่าไผ่เขียวชอุ่มผืนหนึ่ง

"ว้าว หน่อไม้เยอะขนาดนี้ พวกเราหักกลับไปเยอะๆ เอาไปเป็นข้าวให้เจ้าตัวเล็กสองตัวนี้ดีไหม?"

บนเทือกเขานี้ หน่อไม้หาไม่ง่ายเลย

เมื่อวานพวกเขาหาตั้งนานก็ไม่เจอ

สุดท้ายก็ทำได้แค่ป้อนผลไม้ให้ลูกแพนด้ากินประทังหิว

ถึงผลไม้จะอร่อย

แต่สำหรับแพนด้าแล้ว หน่อไม้น่าจะเป็นของโปรดที่สุดไม่ใช่เหรอ?

"เอาสิ!"

ทุกคนเห็นด้วย

"เดี๋ยว!"

ในขณะที่ทุกคนกำลังจะลงมือ เฉินชวนก็ร้องห้ามขึ้นมาก่อน

"แถวนี้น่าจะมีแพนด้าตัวอื่นอยู่ พวกเราระวังตัวหน่อย"

สายตาของเขา จับจ้องไปที่พื้น ตรงกองวัตถุสีเขียวๆ ที่ดูเหมือนอึ

จากกองวัตถุนั้น ยังพอมองออกว่า วัตถุดิบหลักคือไผ่

นี่เป็นเหตุผลที่เฉินชวนคาดเดาว่ายังมีแพนด้าตัวอื่นอยู่

อึลักษณะแบบนี้ นอกจากแพนด้าแล้ว แทบจะไม่ใช่สัตว์อื่นเลย

คนอื่นๆ ได้ยินดังนั้น ก็หยุดมือทันที

"จะเป็นแม่ของจือหมากับทังหยวนหรือเปล่านะ?"

หลิวอีอีถามด้วยความคาดหวัง

[จบแล้ว]