(ฟรี)บทที่ 210 - เก็บลูกเสือดาวหิมะได้ แล้วแม่มันก็ตามมา!

(ฟรี)บทที่ 210 - เก็บลูกเสือดาวหิมะได้ แล้วแม่มันก็ตามมา!

◉◉◉◉◉

หืม

เฉินชวนก้มมองเจ้าจุก "เป็นอะไรไป"

"กี๊ซซซ~"

เจ้าจุกร้องเบาๆ พลางยื่นปีกชี้ไปทางซ้ายของพวกเขา

"เจออะไรเหรอ"

หลังจากอยู่ด้วยกันมาหลายวัน ทุกคนก็เริ่มเข้าใจสัตว์เลี้ยงของเฉินชวนแล้ว

ถ้าพวกมันเจออะไร ก็จะเตือนเขา

"ไปดูกันเถอะ"

พูดจบ เฉินชวนก็เปลี่ยนทิศทาง เดินไปตามที่เจ้าจุกชี้

"งื้ด~"

เดินไปได้ประมาณห้าสิบเมตร เสียงร้องแผ่วเบาของสัตว์วัยอ่อนก็ลอยเข้าหู

"นี่มัน..."

ทุกคนรีบเร่งฝีเท้า

ไม่นานนัก บนพื้นหญ้าที่มีหิมะปกคลุมอยู่ข้างหน้า ก็ปรากฏร่างของลูกสัตว์ตัวผอมแห้งนอนอยู่

ลูกสัตว์ตัวนี้มีขนสีขาวทั่วตัว แซมด้วยจุดสีดำประปราย

มันนอนอยู่บนพื้นหิมะ ส่งเสียงร้องงื้ดๆ อย่างอ่อนแรง เสียงเบามาก ลมหายใจก็รวยรินเต็มที

เห็นดังนั้น เฉินชวนรีบตรงเข้าไปอุ้มมันขึ้นมาแนบอก ใช้ความร้อนจากร่างกายช่วยให้ความอบอุ่น

ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในหัว

[ปลดล็อกสมุดภาพสัตว์หายากชิ้นใหม่ — เสือดาวหิมะ]

[ได้รับรางวัล คำสั่งสงบสัตว์1]

ตอนที่เห็นลูกสัตว์ตัวนี้ เฉินชวนก็รู้แล้วว่าเป็นเสือดาวหิมะ เขาเลยไม่ได้ตกใจอะไรมาก

ส่วนเจ้าลูกเสือดาวหิมะ พอรู้สึกถึงความอบอุ่น ก็มุดเข้าหาอกของเฉินชวนโดยสัญชาตญาณ

"นี่คือ..."

หลิวอีอีมองลูกสัตว์ตัวนี้ด้วยความตกตะลึง

"นี่คือเสือดาวหิมะที่เราตามหาครับ แต่ดูเหมือนอาการมันจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่"

เฉินชวนตอบ

"มันถูกทิ้งเหรอคะ"

นึกถึงภาพเมื่อกี้ที่เจ้าตัวเล็กนอนสั่นเทาอยู่บนพื้นหิมะ หลิวอีอีก็ปวดใจ

ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ เธอไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าไม่มีใครมาเจอ จุดจบของลูกเสือดาวหิมะตัวนี้จะเป็นยังไง

"อื้ม"

เฉินชวนพยักหน้า

พอได้ยินคำยืนยัน ห้องไลฟ์สดก็ระเบิดลงทันที

"เชี่ย! ลูกเสือดาวหิมะถูกทิ้ง!"

"น้องน่ารักขนาดนี้ ทิ้งลงได้ยังไง! ฮืออออ!"

"นั่นสิ นึกภาพเมื่อกี้แล้วใจจะขาด!"

เห็นคอมเมนต์ในไลฟ์ เฉินชวนก็อธิบาย

"เสือดาวหิมะเป็นสัตว์รักสันโดษ ปกติแล้วนอกจากช่วงผสมพันธุ์ พวกมันจะไม่ค่อยอยู่รวมกับตัวอื่น

เมื่อแรงกดดันในการเอาชีวิตรอดสูงเกินไป แม่เสือดาวหิมะอาจเลือกที่จะทิ้งลูก

จริงๆ สัตว์หลายชนิดก็มีพฤติกรรมแบบนี้ ถ้าคลอดลูกมาหลายตัว แล้วเลี้ยงไม่ไหว แม่สัตว์ก็จะเลือกทิ้งตัวที่อ่อนแอที่สุด เป็นกฎการคัดสรรตามธรรมชาติครับ"

"จะไปโทษแม่เสือก็คงไม่ได้"

"ไม่รู้แหละ ฉันสงสารน้อง!"

พอได้ฟังคำอธิบายของเฉินชวน ทุกคนก็เริ่มเข้าใจ

เฉินชวนไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาพยายามใช้ร่างกายให้ความอบอุ่นแก่เจ้าตัวเล็ก

ระหว่างนั้น ยอดคนดูในไลฟ์สดของเฉินชวนก็พุ่งติดเทรนด์ฮิต

แถมยังมีนักสัตววิทยาชื่อดังหลายคนเข้ามาดูด้วย

"เสือดาวหิมะจริงๆ ด้วย! แถมยังตัวเล็กนิดเดียว!"

"สตรีมเมอร์ช่วยมันหน่อยนะ น่าสงสารเกินไปแล้ว"

"เมื่อกี้ตอนสตรีมเมอร์เจอ ลมหายใจน้องแผ่วมาก ไม่รู้จะรอดไหม"

"ขอให้รอดเถอะ สาธุ!"

ผ่านไปพักใหญ่ เจ้าตัวเล็กถึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น

"ว้าว ลืมตาแล้ว!"

หลิวอีอีที่ยืนลุ้นอยู่ข้างๆ ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"อาการน้องยังไม่ดีขึ้นเท่าไหร่ ตอนนี้ถึงจะลืมตาแล้ว แต่ร่างกายยังไม่ฟื้นตัว"

เมื่อกี้ตอนตรวจดูอาการ เขาก็รู้แล้ว

เจ้าตัวเล็กอาการหนักเอาการ เพราะตากลมหนาวมานาน ร่างกายเลยแข็งเกร็งไปหมด

ที่พวกเขายังได้ยินเสียงร้อง ก็เพราะสัญชาตญาณการเอาตัวรอดเฮือกสุดท้ายของมันล้วนๆ

"แล้วจะทำยังไงดี"

หลิวอีอีใจหายวาบ

ลูกเสือดาวหิมะน่าสงสารขนาดนี้ พวกเขาอยากให้มันรอดจริงๆ

"พวกคุณไปเก็บฟืนมาก่อไฟก่อน อุณหภูมิร่างกายผมไม่พอ ต้องให้อุ่นกว่านี้"

อุณหภูมิร่างกายคนเราก็แค่สามสิบกว่าองศา ใส่เสื้อขนเป็ดกั้นไว้อีก ยังไงก็ไม่เกินสี่สิบ

สำหรับเจ้าตัวเล็กแค่นี้ มันแค่พอคลายหนาวได้นิดหน่อยเท่านั้น

"ได้เลย"

ทุกคนรีบแยกย้ายกันไปเก็บฟืน

โชคดีที่ในป่าแบบนี้ จะขาดอะไรก็ขาดได้ แต่ไม่ขาดฟืนแห้ง

ไม่นานกองไฟก็ลุกโชน

เฉินชวนรีบขยับเข้าไปใกล้กองไฟ อังตัวเจ้าตัวเล็กให้ได้รับความร้อน พลิกตัวไปมาให้ทั่ว

ได้ผล พอได้รับความอบอุ่น เจ้าตัวเล็กก็ดูสดชื่นขึ้น

มันลืมตากลมโตจ้องมองเฉินชวน น่ารักน่าเอ็นดูสุดๆ

"ว้าว น่ารักจังเลย!"

"ขอประณามแม่เสืออีกรอบ น้องน่ารักขนาดนี้ ทิ้งลงได้ไง?"

ชาวเน็ตเห็นความน่ารักแล้วใจละลายกันเป็นแถบ

พอเห็นว่าอาการดีขึ้นแล้ว เฉินชวนก็วางมันลงข้างกองไฟ กะจะให้มันนอนผิงไฟเอง

แต่ทว่า มือเพิ่งจะปล่อยลงพื้น

เจ้าตัวเล็กก็เดินโซซัดโซเซกลับมาหาเฉินชวน ส่งเสียงร้องงื้ดๆ ใส่

"น้องน่ารักขนาดนี้ ทำไมสตรีมเมอร์ไม่กอดไว้ล่ะ"

"เดี๋ยวนี้ ตอนนี้ อุ้มน้องขึ้นมาเดี๋ยวนี้!"

"ฮือออ เจ้าตัวเล็กมานี่มา แม่จะกอดเอง!"

"ผมแค่อยากให้มันผิงไฟเองครับ"

เฉินชวนตอบกลับคอมเมนต์

"นายไม่กอด ฉันกอดเอง!"

เห็นท่าทางน่าสงสารของเจ้าตัวเล็ก หลิวอีอีทนไม่ไหว ยื่นมือไปอุ้มมันขึ้นมา

แต่พออุ้มขึ้นมา เจ้าตัวเล็กกลับดิ้นรนจะไปหาเฉินชวนท่าเดียว

ทุกคนถึงได้สังเกตเห็นความผิดปกติ

"เจ้าตัวเล็กนี่ คงไม่ได้คิดว่าสตรีมเมอร์เป็นแม่มันหรอกนะ"

"เป็นไปได้สูง เมื่อกี้ลืมตามาก็เจอสตรีมเมอร์คนแรก"

"ฮ่าๆๆ สตรีมเมอร์เรากลายเป็นพ่อลูกอ่อนซะแล้ว!"

"สตรีมเมอร์ ฉันเปย์ของขวัญให้ นายรับบทพ่อลูกอ่อนไปเลยนะ!"

เฉินชวนก็จนปัญญา

เมื่อกี้เขารู้สึกแปลกๆ ถึงได้วางมันลง

เพราะตอนอยู่ในอ้อมกอด เจ้าตัวเล็กเอาแต่ซุกอกเขา จุ๊บๆ ดูดเสื้อไม่หยุด

ท่าทางแบบนั้น หานมกินชัดๆ

ไม่นึกเลยว่า จะหนีไม่พ้น

"คืนนี้เราจะกางเต็นท์ตรงนี้เหรอ"

จางฮ่าวมองไปรอบๆ แล้วถาม

กองไฟก็ก่อแล้ว จะพักตรงนี้ก็ได้อยู่

"ไม่ต้อง เมื่อกี้ตอนเก็บฟืน ผมเห็นสถานีร้างอยู่ข้างหน้า เราไปพักตรงนั้นดีกว่า ปลอดภัยกว่าเยอะ"

เฉินเซียงชี้ไปข้างหน้า

ในป่าเขา ถ้าเลี่ยงการนอนกลางแจ้งได้ก็ควรเลี่ยง

เพราะไม่รู้ว่าตอนกลางคืนจะมีอันตรายอะไรบ้าง

"โอเค งั้นออกเดินทางกันเลย"

เฉินชวนอุ้มลูกเสือดาวหิมะขึ้นมา เดินไปตามทางที่เฉินเซียงบอก

เนี่ยเฟิงกับคนอื่นช่วยกันดับไฟจนมอดสนิท แล้วเก็บของตามไป

เดินไปไม่นานก็เจอสถานีร้างที่เฉินเซียงบอก

พอผลักประตูเข้าไป ฝุ่นก็ฟุ้งกระจายออกมา

ข้างในกว้างพอสมควร ตรงกลางห้องมีหลุมสำหรับก่อไฟ เต็มไปด้วยขี้เถ้าเก่า

มุมห้องมีเตียงไม้เก่าๆ แต่เหลือแค่โครง

ใต้เตียงยังมีกาน้ำกับหม้อเหล็กวางอยู่

"ที่นี่ใช้ได้เลยนะเนี่ย"

จางฮ่าวชมเปาะ

เดินป่ามาหลายวัน นอนกลางดินกินกลางทรายมาตลอด

พอมาเจอห้องหับมิดชิดแบบนี้ ก็รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาทันที

"เปิดหน้าต่างระบายอากาศหน่อยเถอะ"

กลิ่นฝุ่นคลุ้งไปหมด หลิวอีอีขมวดคิ้ว

เปิดประตูหน้าต่างเสร็จ เฉินชวนกับพวกก็เอาฟืนมาก่อไฟในหลุมกลางห้อง

ไม่นาน ห้องก็เริ่มอุ่นขึ้น

เฉินชวนวางเจ้าตัวเล็กลงพื้น

แต่มันก็ยังเดินตามต้อยๆ

ตอนแรกยังเดินเป๋ไปเป๋มา สักพักก็เริ่มเดินคล่องขึ้น

"ใจเย็นๆ นะ เดี๋ยวชงนมร้อนๆ ให้กิน"

เฉินชวนใช้นิ้วจิ้มหัวมันเบาๆ อย่างเอ็นดู

ราวกับฟังรู้เรื่อง เจ้าตัวเล็กเอียงคอมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เลิกตาม

มันเดินไปหาเอ้อร์ฮา เบียดตัวเข้าไปซุก แล้วหมอบลงอย่างว่าง่าย

เอ้อร์ฮาเห็นดังนั้น ก็แลบลิ้นเลียหัวมันแผล็บๆ

ลิ้นเอ้อร์ฮาใหญ่มาก เลียทีเดียวแทบมิดหัวเจ้าตัวเล็ก

พอมันชักลิ้นกลับ หน้าเจ้าตัวเล็กก็เปียกโชกไปด้วยน้ำลาย

"ยี้ เอ้อร์ฮาสกปรกอะ!"

"ฮ่าๆๆ น้องน่าสงสาร โดนเอ้อร์ฮาล้างหน้าด้วยน้ำลาย"

แต่เจ้าตัวเล็กกลับไม่ถือสา

แถมยังมุดเข้าไปในอ้อมกอดเอ้อร์ฮา อ้าปากดูดพุงเอ้อร์ฮาจ๊วบๆ

พอเฉินชวนชงนมเสร็จ เดินถือมาจะป้อน ก็เห็นภาพนั้นพอดี

ขนหน้าท้องเอ้อร์ฮาเปียกชุ่มเป็นหย่อมๆ ดูตลกพิลึก

"ลุกมากินนมได้แล้ว"

เฉินชวนอุ้มเจ้าตัวเล็กออกมาจากท้องเอ้อร์ฮา

ปากเจ้าตัวเล็กยังขยับจุ๊บๆ อยู่เลย ลิ้นสีชมพูเล็กๆ ขยับไปมา น่ารักน่าชัง

"แม่เจ้า ใจฉันเหลวเป็นน้ำแล้ว!"

"น้องน่ารักเกินปุยมุ้ย!"

"มีแค่ฉันเหรอที่สงสัยว่า ทำไมสตรีมเมอร์ถึงพกนมผงขึ้นเขามาด้วย"

"พูดก็พูดเถอะ ฉันก็สงสัย เป้สตรีมเมอร์เหมือนกระเป๋าโดราเอมอนเลย มีทุกอย่าง"

เฉินชวนเลยอธิบาย

"นมผงก็ถือเป็นเสบียงเดินป่าชนิดหนึ่งครับ พกพาง่าย สารอาหารครบถ้วน เหมาะกับทุกสถานการณ์

ขอแค่ก่อไฟได้ มีน้ำ ก็กินได้แล้ว"

"อ๋อ แบบนี้นี่เอง ได้ความรู้ใหม่อีกแล้ว!"

"สตรีมเมอร์รอบรู้จริงๆ รู้ไปซะทุกเรื่อง"

"มืออาชีพมาก ถ้าเป็นฉันคงพกแต่ขนมที่ชอบกิน"

ชาวเน็ตพากันชื่นชม

ตอนนั้น เฉินชวนเอานมจ่อปากเจ้าตัวเล็กแล้ว

ได้กลิ่นหอมๆ มันก็หันขวับมาทันที

เห็นนมตรงหน้า ก็แลบลิ้นเลีย

เฉินชวนเลยยัดจุกนมเข้าปากมันไปเลย

เจ้าตัวเล็กดูดจ๊วบๆ ทันที

พอนมไหลเข้าปาก สีหน้าของมันก็ดูผ่อนคลายลง

สักพัก มันถึงกับใช้สองมือประคองขวดนมดูดเองเลย

พอกินอิ่ม เฉินชวนก็เอาขวดไปล้าง แล้วชงไว้อีกขวดเผื่อมื้อหน้า

ส่วนเจ้าตัวเล็กพอกินอิ่มก็นอนหลับปุ๋ยคาอกเฉินชวน

เขาเลยอุ้มมันไปวางคืนที่ท้องเอ้อร์ฮา

สัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มหอมกรุ่น เอ้อร์ฮาก็เลียตัวมันเบาๆ

...

คืนนี้ได้ที่พักดีๆ ทุกคนเลยผ่อนคลาย

เนี่ยเฟิงกับเฉินเซียงออกไปหาของกินกลับมาเพิ่ม

"คืนนี้เราคงไม่ต้องเฝ้ายามแล้วมั้ง"

"บ้านแข็งแรงขนาดนี้"

หลายวันที่ผ่านมาต้องผลัดกันเฝ้ายามตลอด มันเหนื่อยล้าสะสม

นอนไม่พอ แถมกลางวันต้องเดินป่าอีก

ถ้าไม่ใช่เพราะร่างกายแข็งแรง คงร่วงกันไปนานแล้ว

ขณะที่ทุกคนกำลังวางใจ เฉินชวนกลับส่ายหน้า

"ไม่ได้ คืนนี้ต้องเฝ้ายาม"

"ทำไมล่ะ"

เฉินเซียงไม่เข้าใจ

นอนกลางแจ้งต้องเฝ้าก็เข้าใจได้

แต่นี่นอนในบ้าน บ้านก็ดูปลอดภัยดี จะเฝ้าทำไม

"แม่เสือดาวหิมะอาจจะตามมา"

เฉินชวนพูดเสียงเครียด

"ทำไมล่ะ ก็มันทิ้งลูกไปแล้วไม่ใช่เหรอ"

ตามที่เฉินชวนบอก มันน่าจะถูกทิ้งไปแล้ว

ทิ้งแล้วจะกลับมาหาทำไม

"เมื่อกี้ตอนตรวจร่างกาย ผมพบว่านอกจากอาการหนาวสั่น ร่างกายส่วนอื่นปกติดีมาก"

"แสดงว่าก่อนหน้านี้มันได้รับการดูแลอย่างดี"

"อีกอย่าง เรายังไม่แน่ใจว่าแม่เสือตั้งใจทิ้งจริงหรือเปล่า"

"ถ้าไม่ใช่ แม่มันต้องกลับมาตามหาแน่"

"ยังไงก็กันไว้ดีกว่าแก้"

ได้ยินแบบนั้น ทุกคนก็พยักหน้า

ก็จริง

"งั้นคืนนี้ผมกับพี่เฟิงเฝ้าเอง"

เฉินเซียงพูดพลางหยิบปืนออกมาจากเป้

"นี่ปืนยาสลบ เราจะสลับกันเฝ้า ถ้ามีอะไรจะรีบปลุกทุกคน"

เฉินชวนพยักหน้า แล้วเรียกเอ้อร์ฮากับต้าหวงมา

"พวกนายสองตัวคอยดูรอบๆ ด้วยนะ ถ้ามีอะไรผิดปกติ ให้รีบส่งเสียง เข้าใจไหม"

เอ้อร์ฮากับต้าหวงพยักหน้าหงึกๆ

เฉินชวนหยิบเนื้อตากแห้งให้เอ้อร์ฮา แล้วก็พายไข่สองชิ้นให้ต้าหวง

"หมานายชอบกินพายไข่เหรอ"

เนี่ยเฟิงเห็นแล้วแปลกใจ

ปกติสัตว์พวกนี้ต้องชอบกินเนื้อสดไม่ใช่เหรอ

เพิ่งเคยเห็นหมาชอบกินพายไข่

"อื้ม มันชอบกินเจ้านี่แหละ"

เฉินชวนไม่ได้บอกความจริงเรื่องตัวตนของต้าหวง

เนี่ยเฟิงเลยเข้าใจว่าต้าหวงเป็นสุนัขล่าเนื้อ

ก็มันอยู่กับเอ้อร์ฮาตลอด นิสัยก็เริ่มติดหมามา ถ้าไม่คุ้นเคยจริงๆ ดูไม่ออกหรอกว่าเป็นหมาป่า

พอกินเสร็จ เฉินชวนกับคนอื่นก็เข้านอน

เตียงเดียวที่มี ยกให้หลิวอีอีไป

เฉินชวนกับจางฮ่าวปูถุงนอนนอนพื้น

ครึ่งคืนแรก ต้าหวงกับเนี่ยเฟิงรับหน้าที่

ทั้งคนทั้งสัตว์ไม่ค่อยคุ้นกัน ต้าหวงนอนหมอบอยู่ตรงแผ่นไม้หน้าประตู จ้องเขม็งไปข้างหน้า

เนี่ยเฟิงพิงเสา ตาชำเลืองมองต้าหวงเป็นระยะ

เขารู้สึกทะแม่งๆ กับเจ้าต้าหวงยังไงชอบกล

คิดได้ดังนั้น เขาเลยหยิบพายไข่ออกมาจากเป้ ส่องไฟฉายไปที่ต้าหวง

"จุ๊ๆๆ!"

ได้ยินเสียงเรียก ต้าหวงหันขวับมามอง

วินาทีนั้น เนี่ยเฟิงเห็นตาของต้าหวงวาวโรจน์เป็นสีเขียว

เชี่ย ตาเขียวนี่มันตาหมาป่าไม่ใช่เหรอ

เนี่ยเฟิงชะงัก

ตอนนั้น ต้าหวงลุกเดินตรงเข้ามาหาเขาแล้ว

หรือว่าจะเป็นหมาป่าจริงๆ

เนี่ยเฟิงคิดในใจ

แต่พอนึกถึงท่าทางหมาๆ ของมัน ก็เริ่มลังเล

ต้าหวงเดินมาหยุดตรงหน้า จ้องพายไข่ในมือเนี่ยเฟิงตาเป็นมัน รอให้ป้อน

แต่มันรอตั้งนาน เนี่ยเฟิงก็เอาแต่ยืนเหม่อ ไม่ยื่นให้สักที

"บรู๊ว?"

มันเลยร้องถามเบาๆ ยกขาหน้าสะกิดพายไข่

ไหนว่าจะให้ไง เรียกมาแล้วทำไมไม่ให้กิน

ได้ยินเสียงร้อง เนี่ยเฟิงถึงได้สติ

เห็นสายตาฉงนของต้าหวง เขาก็ยิ้มแหย

"โทษทีๆ เอ้า กินซะ"

เขาแกะห่อ แล้วป้อนให้ต้าหวง

จะเป็นหมาหรือหมาป่าก็ช่างเถอะ ดูไม่มีพิษมีภัยก็พอแล้ว

จริงๆ แล้ว หลังจากเจอทั้งอินทรีทอง ทั้งหมีดำ

ในใจเนี่ยเฟิงก็ไม่เชื่อแล้วว่าต้าหวงจะเป็นแค่หมาธรรมดา

ต้าหวงไม่สนใจหรอกว่าคนจะคิดยังไง มีพายไข่กินก็พอใจแล้ว หางส่ายดุ๊กดิ๊กไปมา

ท่าทางเหมือนเอ้อร์ฮาเปี๊ยบ

เนี่ยเฟิงอดไม่ได้ เอื้อมมือไปลูบหัวต้าหวง

อืม ขนสากๆ หน่อย แต่ก็เต็มไม้เต็มมือดี

เขาประเมินในใจ

โดนลูบหัว ต้าหวงก็ไม่ว่าอะไร

สำหรับมัน มีพายไข่กิน อะไรก็ยอมหมดแหละ

ขณะที่ต้าหวงกำลังกินเพลิน

จู่ๆ เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ลอยเข้าหู

มันเงยหน้าขวับ มองไปทางหน้าบ้าน

"บรู๊วว~"

เสียงเห่าเตือนภัยดังขึ้น เนี่ยเฟิงคว้าปืนยาสลบทันที คนในบ้านก็สะดุ้งตื่น รีบวิ่งออกมาข้างนอก

ต้าหวงวิ่งไล่ออกไปแล้ว

เฉินชวนกับเนี่ยเฟิงรีบตามไปติดๆ

วิ่งไปได้ไม่กี่สิบเมตร ก็เห็นเงาร่างหนึ่งอยู่ข้างหน้า

ลายจุดบนตัวเหมือนลูกเสือดาวหิมะเปี๊ยบ

"เฉินชวนนายเดาถูกจริงๆ แม่มันตามมาแล้ว!"

เห็นเงานั้น ก็ไม่ต้องเดาแล้ว

นั่นคือเสือดาวหิมะตัวเต็มวัย

"ไม่ต้องตามแล้ว กลับไปพักผ่อนเถอะ"

พอยืนยันได้แล้ว เฉินชวนก็เลิกตาม พากันกลับสถานี

"เป็นไงบ้าง เห็นชัดไหมตัวอะไร"

พอเห็นพวกเขากลับมา จางฮ่าวกับคนอื่นก็รีบถาม

"เสือดาวหิมะตัวเต็มวัย ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด น่าจะเป็นแม่ของเจ้าตัวเล็ก"

"นึกไม่ถึงเลยว่าจะตามมาจริงๆ"

ทุกคนตกใจ และรู้สึกโชคดีที่เฉินชวนรอบคอบ

ถ้าเฉินชวนไม่เตือนให้เฝ้ายาม ป่านนี้เสือดาวหิมะคงประชิดตัวโดยไม่รู้ตัวแล้ว

เสือดาวหิมะเป็นสัตว์ดุร้าย ถ้าเข้าใกล้ได้ขนาดนั้น พวกเขาคงแย่แน่

"โอเค พวกนายไปนอนเถอะ ครึ่งหลังฉันเฝ้าเอง"

เฉินเซียงอาสา

เขานอนมาครึ่งคืนแล้ว ตื่นมาตอนนี้ก็ไม่ง่วง พอดีเลย

คนอื่นไม่มีปัญหา

เฉินชวนกลับเข้าห้อง เห็นเจ้าตัวเล็กตื่นแล้ว กำลังส่งเสียงงอแง เอาหัวมุดไปทั่วหานมกิน

เฉินชวนเลยเอานมที่ชงไว้ป้อนให้

มันถึงได้สงบลง

ครึ่งคืนหลังไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น

แต่เฉินชวนหลับไม่ค่อยสนิท

เจ้าตัวเล็กกินเก่ง ย่อยเร็ว ต้องตื่นมาป้อนนมทุกสองสามชั่วโมง

แถมยังฉี่รดอีก เฉินชวนต้องลุกมาจัดการ

พอถึงตีสามตีสี่ เขาก็ตาค้างนอนไม่หลับแล้ว

เลยมานั่งผิงไฟเลี้ยงลูกเสือกับเฉินเซียง

...

เช้าวันรุ่งขึ้น

หกโมงเช้า พระอาทิตย์เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า

เฉินชวนมาที่ลำธารข้างสถานี ตั้งกล้องมือถือ เปิดไลฟ์สด

"อรุณสวัสดิ์ครับทุกคน"

"สตรีมเมอร์ทำอะไรน่ะ ซักผ้าเหรอ"

เห็นท่าทางเฉินชวน ชาวเน็ตก็สงสัย

"เช้าขนาดนี้ มีผ้าอะไรให้ซัก"

"ซักผ้าอ้อมให้ลูกเสือดาวหิมะครับ เมื่อคืนฉี่ไปหลายรอบ วันนี้เลยต้องซักตากไว้ คืนนี้จะได้มีใช้"

เฉินชวนอธิบาย

"ซักผ้าอ้อม? คุณพระ สตรีมเมอร์กลายเป็นพ่อลูกอ่อนเต็มตัวแล้วเหรอเนี่ย"

"ทำไมต้องซักด้วย ให้ฉี่ข้างนอกไม่ได้เหรอ"

ชาวเน็ตบางคนไม่เข้าใจ

สัตว์ป่าก็ต้องฉี่เรี่ยราดเป็นปกติไม่ใช่เหรอ

"น้องยังเด็ก ไม่มีใครสอน ฉี่เองข้างนอกไม่เป็นหรอกครับ ก็ต้องฉี่ในห้องแหละ"

"อีกอย่าง ตอนกลางคืนต้องกินนมเฉลี่ยทุกสามชั่วโมง ห้าชั่วโมงก็ต้องเปลี่ยนผ้าอ้อมทีนึง"

"อยู่บนเขาของจำกัด ก็ต้องใช้หมุนเวียนกันไปครับ"

"ซักเสร็จตากลมบนเขา เดี๋ยวเดียวก็แห้ง พอจะใช้ก็เอามาอังไฟฆ่าเชื้อหน่อย ก็ใช้ได้แล้ว"

"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง"

ฟังคำอธิบาย ทุกคนถึงเข้าใจ

"เลี้ยงลูกสัตว์ตัวนึงนี่ ลำบากขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย"

"ไม่อยากจะคิดเลย ถ้ามีลูกเองจะวุ่นวายขนาดไหน"

"มีเงินก็จ้างพี่เลี้ยงเถอะ เลี้ยงเด็กยุ่งยากกว่านี้อีก ต้องคอยดูด้วยว่าป่วยไหม"

"อย่างเจ้าตัวเล็กนี่ถือว่าเลี้ยงง่ายแล้วนะ"

"ใช่ ลูกคนเลี้ยงยากกว่าลูกสัตว์เป็นร้อยเท่า!"

"เมนต์บน ลูกคุณคงคุณหนูเกินไปมั้ง ลูกผมนี่ปล่อยๆ ขว้างๆ ก็โตมาได้นะ!"

ชาวเน็ตเริ่มคุยเรื่องลูกเต้ากันอย่างออกรส

คนมีลูกแล้วก็ออกมาแชร์ประสบการณ์

บรรยากาศในห้องไลฟ์คึกคักสุดๆ

เปิดไลฟ์ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ก็พุ่งขึ้นอันดับหนึ่ง

คนแห่เข้ามาดูกันเพียบ

เรื่องพวกนี้เฉินชวนไม่ได้สนใจ

ซักผ้าอ้อมเสร็จ เขาก็เอาไปตากไว้บนกิ่งไม้หน้าบ้าน

ที่นี่สูง ลมแรง อากาศแห้ง

ตากไว้ไม่ถึงสองชั่วโมงก็แห้งสนิท

ตากเสร็จ เฉินชวนก็กลับเข้าบ้าน

เจ้าตัวเล็กตื่นแล้ว กำลังเล่นกับเอ้อร์ฮา

เรียกว่าเล่น แต่จริงๆ คือเอ้อร์ฮาแกล้งเด็กมากกว่า

พอน้องกระโดดเข้าใส่ เอ้อร์ฮาก็เอาขาเขี่ยจนล้มกลิ้ง

ทำแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมา สนุกอยู่ตัวเดียว

"ฮ่าๆ เอ้อร์ฮานิสัยเสียอะ!"

"ใจร้ายชะมัด น้องน่ารักขนาดนี้ แกล้งลงได้ไง"

พอเห็นเฉินชวนเข้ามา เจ้าตัวเล็กก็เลิกเล่นกับเอ้อร์ฮา วิ่งเตาะแตะมาหาเขา

"แหม จำคนได้แล้วเหรอเรา"

เฉินชวนอุ้มมันขึ้นมา ขยี้หัวเบาๆ ยิ้มอย่างเอ็นดู

เจ้าตัวเล็กนี่ฉลาดไม่เบา

"นั่นสิ เมื่อกี้พอมันตื่น ฉันจะเข้าไปอุ้ม มันดิ้นหนีใหญ่เลย ไม่ยอมให้อุ้ม"

หลิวอีอีทำหน้าอิจฉา

เจ้าตัวเล็กน่ารักเกินต้าน

เธอทาสแมวอยู่แล้ว ที่บ้านก็เลี้ยงไว้หลายตัว

พอมาเจอแบบนี้ ยิ่งอยากกอดอยากฟัดให้หนำใจ

แต่มันดันดิ้นหนี

แถมยังร้องโวยวาย ปากที่ยังไม่มีฟันก็พยายามจะงับ กรงเล็บก็ข่วน

ถึงจะไม่เจ็บกาย แต่เจ็บใจชะมัด

เฉินชวนหัวเราะ

"น้องยังเด็ก ช่วงจำกลิ่นจำคน เป็นเรื่องปกติครับ"

หลิวอีอีเบะปาก มองเจ้าตัวเล็กในอ้อมกอดเฉินชวนตาละห้อย

"ฉันอยากลูบบ้างจัง กอดแล้วคงนุ่มนิ่มน่าดู!"

เมื่อกี้ได้อุ้มแป๊บเดียว แต่สัมผัสนั้นทำเอาหลิวอีอีเคลิ้มไปเลย

ลูกแมวน้อยตัวหอมๆ นุ่มๆ น่ารักที่สุด!

เห็นแบบนั้น เฉินชวนก้มลงเกาคางเจ้าตัวเล็กเบาๆ

เจ้าตัวเล็กเริ่มง่วงแล้ว

พอโดนเกา ก็เอาหัวถูไถมือเขาโดยสัญชาตญาณ

"คุณลองอุ้มเบาๆ สิครับ อย่าเกร็ง ผมจะช่วยดูอยู่ข้างๆ"

"จริงเหรอ"

หลิวอีอีตาลุกวาว

จ้องเจ้าตัวเล็กตาเป็นมัน

"วางใจเถอะ ฉันจะเบามือที่สุด!"

เฉินชวนค่อยๆ ส่งเจ้าตัวเล็กให้หลิวอีอี

หลิวอีอีเกร็งไปทั้งตัว ไม่กล้าขยับแรง จ้องมันเขม็ง

เจ้าตัวเล็กรู้สึกตัว ทำท่าจะลืมตา

เฉินชวนรีบยื่นมือไปเกาคางมันอีก

พอได้กลิ่นคุ้นเคย มันก็หลับต่อ

"ว้าว น่ารักจังเลย!"

มองดูใบหน้าตอนหลับพริ้มของเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขน หลิวอีอีใจละลายกลายเป็นน้ำ

ดูอยู่พักใหญ่ พอเจ้าตัวเล็กเริ่มคุ้นกลิ่นหลิวอีอี เฉินชวนก็ผละออกมา

ส่วนหลิวอีอีก็ลูบหัวมันไม่หยุดมือ

ชาวเน็ตเห็นท่าทางของหลิวอีอี ก็อดแซวไม่ได้

"เพิ่งเคยเห็นอีอีโหมดอ่อนโยนแบบนี้ครั้งแรกเลย"

"นั่นสิ ปกติเป็นสตรีมเมอร์สายลุย หญิงแกร่งตลอด"

"ผ่าฟืน ปีนต้นไม้ ก่อไฟ ทำได้หมด"

"ใครจะคิดว่าจะมีมุมมุ้งมิ้งกับเขาด้วย"

...

ขณะที่บรรยากาศในบ้านกำลังอบอุ่น ข้างนอกเอ้อร์ฮาก็เห่ากระโชกขึ้นมา

เฉินชวนกับเนี่ยเฟิงลุกพรวด วิ่งออกไปดู

เห็นเสือดาวหิมะตัวหนึ่งยืนอยู่หน้าบ้าน จ้องตาเขม็งกับเอ้อร์ฮา

ต้าหวงก็วิ่งมายืนข้างเอ้อร์ฮา จ้องเสือดาวหิมะอย่างระแวดระวัง

พอเห็นคนออกมา เสือดาวหิมะก็หมอบตัวลงต่ำ เตรียมถอยหนี

"น่าจะเป็นแม่เสือเมื่อคืน!"

เนี่ยเฟิงกระซิบ

เมื่อคืนมืดมาก มองไม่ชัด

แต่เวลานี้ ตัวที่จะโผล่มาที่นี่ได้ ก็คงมีแต่แม่เสือตัวเมื่อคืนนั่นแหละ

เฉินชวนสังเกตดู พบว่า

ขาหลังของมันมีเลือดหยด

ยืนอยู่แป๊บเดียว หิมะใต้เท้าก็ย้อมเป็นสีแดงฉาน

"พวกคุณถอยเข้าไปในบ้านก่อน อย่าออกมา ตัวนี้บาดเจ็บอยู่"

เฉินชวนสั่งเนี่ยเฟิง

"เสือดาวหิมะบาดเจ็บจะดุร้ายมาก ถ้าจวนตัว มันอาจจะพุ่งเข้าใส่ไม่ยั้ง!"

ด้วยค่าความสนิทสนมที่มี บวกกับคำสั่งสงบสัตว์ที่เพิ่งได้มา เฉินชวนมั่นใจว่าเอาอยู่

แต่คนอื่นไม่แน่

แถมถ้าคนอยู่เยอะ มันจะยิ่งเครียด

ถ้ามันหนีไปอีก คราวนี้คงตามหายากแล้ว

แผลฉกรรจ์ขนาดนั้น ต้องรีบรักษา ไม่งั้นอาจไม่รอด

"แล้วนายล่ะ"

เนี่ยเฟิงขมวดคิ้ว

อันตรายขนาดนี้ จะทิ้งเฉินชวนไว้ข้างนอกคนเดียวได้ไง

"ผมไม่เป็นไร มันไม่ทำร้ายผมหรอก เฉินเซียง คุณเล็งปืนยาสลบรอไว้ข้างหลัง ถ้าผมบอกให้ยิงค่อยยิง!"

พูดเพื่อให้พวกเขาสบายใจ

"ไม่ได้..."

เนี่ยเฟิงกำลังจะค้าน จางฮ่าวก็ดึงแขนไว้

"เอาน่า เชื่อใจเขาเถอะ อยู่ด้วยกันมาตั้งหลายวัน นายไม่เห็นฝีมือเขาเหรอ"

"มีเขาอยู่ ไม่เป็นไรหรอก ขืนพวกเราอยู่ด้วย จะยิ่งทำให้วุ่นวายเปล่าๆ"

พอนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ที่สัตว์ต่างๆ เข้าหาเฉินชวนอย่างเป็นมิตรตลอดทาง

สุดท้ายทุกคนก็ยอมถอยเข้าบ้าน

เฉินเซียงตั้งปืนเล็ง เตรียมพร้อม

พอคนอื่นเข้าบ้านหมด เฉินชวนก็ส่งสัญญาณให้เอ้อร์ฮากับต้าหวง

ทั้งคู่หยุดเห่า แต่ยังจ้องเขม็ง

เฉินชวนค่อยๆ ขยับเข้าไปหาเสือดาวหิมะ

มันจ้องเขาเขม็ง หมอบต่ำลง ขาหลังเกร็งแน่น

เตรียมกระโจนใส่ได้ทุกเมื่อ!

บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด

เนี่ยเฟิงกับคนที่ดูอยู่ข้างหลัง รวมถึงชาวเน็ตในไลฟ์สด

ต่างกลั้นหายใจ ตาไม่กระพริบ ลุ้นระทึก

"แฮ่!!"

พอเฉินชวนเข้าใกล้ระยะสิบเมตร มันก็ขู่คำราม แล้วพุ่งตัวออกมา!

เสือดาวหิมะดีดตัวจากพื้นพุ่งเข้าใส่เฉินชวนดุจลูกธนูหลุดจากคันศร

สายตาจับจ้องที่ลำคอของเฉินชวน หมายปลิดชีพในทีเดียว

ข้างหลัง เฉินเซียงเผลอกดไกปืนจะยิงยาสลบ

แต่พอเห็นสีหน้าเรียบเฉยของเฉินชวน เขาก็ชะงักนิ้ว

"จุ๊ๆๆ!"

ท่ามกลางความเงียบและความตึงเครียด เสียงที่แฟนคลับคุ้นเคยก็ดังขึ้น

วินาทีต่อมา เสือดาวหิมะที่พุ่งเข้ามาถึงตัวเฉินชวนแล้ว กลับสงบลงอย่างเหลือเชื่อ

มันหยุดกึก เงยหน้ามองเฉินชวนอย่างงุนงง เหมือนไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงไม่อยากโจมตีเขาแล้ว

ไม่ใช่แค่ไม่โจมตี มันยังอยากจะเอาหัวมาถูไถเขา อยากขอให้เขาช่วยด้วยซ้ำ

ในห้องไลฟ์สด

แฟนคลับรุ่นเก๋ายิ้มกริ่ม

"มาแล้วๆ! วิชาจุ๊ๆๆ ในตำนาน!"

"กะแล้วเชียว วิชาจุ๊ๆๆ ของสตรีมเมอร์นี่ของจริง!"

"ไอ้จุ๊ๆๆ นี่มันมีอิทธิฤทธิ์อะไรกันแน่นะ?"

แฟนคลับหน้าใหม่ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

"เมื่อกี้ฉันหูฝาดไปหรือเปล่า สตรีมเมอร์แค่จุ๊ปากใส่เสือดาวหิมะ แล้วมันก็หยุดเลยเหรอ"

"สตรีมเมอร์เป็นพ่อมดเหรอ จุ๊ๆๆ นี่คาถาอะไร?"

"เชี่ย เมื่อกี้โคตรระทึก ฉันลืมหายใจเลย"

"ถ้าสตรีมเมอร์ช้ากว่านี้นิดเดียว คอขาดแน่ๆ"

"ไม่ต้องห่วง สตรีมเมอร์เราไม่เคยทำอะไรที่ไม่มีแผนรับมือ!"

แฟนคลับรุ่นเก๋าปลอบใจ

"แนะนำให้ไปดูคลิปเก่าๆ โดยเฉพาะตอนหมีดำกับงู นั่นแหละคลาสสิก!"

ไม่ใช่แค่ชาวเน็ตที่อึ้ง คนในบ้านก็ช็อกตาตั้ง

เฉินเซียงกดไกไปครึ่งนึงแล้ว เสือดาวหิมะดันหยุดซะงั้น?

"บ้าเอ๊ย ตอนนี้ฉันเชื่อแล้วว่าเฉินชวนมีของดีจริงๆ"

"ไอ้จุ๊ๆๆ ของเขานี่มันคืออะไรกันแน่ฟะ?!"

[จบแล้ว]