(ฟรี)บทที่ 60 - แก๊งอ้ายโหยวรวมพลนั่งเรียงแถว ดูการ์ตูน!

(ฟรี)บทที่ 60 - แก๊งอ้ายโหยวรวมพลนั่งเรียงแถว ดูการ์ตูน!

◉◉◉◉◉

มองดูท่าทางอยากรู้อยากเห็นของสัตว์น้อยทั้งหลาย เฉินชวนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ตัดสินใจเปิดการ์ตูนเรื่องโปรด "ทอมแอนด์เจอร์รี่" ให้พวกมันดู

"นายเปิดการ์ตูนทำไมเนี่ย?"

อาอีกูลี่ถาม

เฉินชวนยักไหล่

"การ์ตูนไม่สนุกเหรอ? อีกอย่าง สัตว์พวกนี้ก็ชอบดูด้วย"

มองดูทีวีสลับกับพวกสัตว์ที่ดูอย่างตั้งอกตั้งใจ อาอีกูลี่เลิกคิ้ว

"สัตว์พวกนี้ ดูทีวีเป็นด้วยแฮะ"

เฉินชวนหัวเราะ

"ตราบใดที่เธอเต็มใจให้ดู พวกเขาก็ดูเป็นทั้งนั้นแหละ"

ทันใดนั้น ทางป่าก็มีเสียงสวบสาบดังขึ้น จากนั้นประตูรั้วก็ถูกเปิดออก

ทั้งสองหันไปมอง เห็นอ้ายโหยวตัวหนึ่ง วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาอย่างลับๆ ล่อๆ ตามด้วยตัวที่สอง สาม สี่...

อ้ายโหยวไปตามเพื่อนมาทั้งแก๊งเลย

เฉินชวนชี้ไปที่แนวรั้ว บอกเป็นนัยว่าให้พวกอ้ายโหยวไปนั่งตรงนั้นได้

"จี๊ดๆ!"

"จี๊ดๆ!"

"จี๊ดๆ!"

...

พวกอ้ายโหยวถูกดึงดูดด้วยภาพในทีวีก่อนเป็นอันดับแรก

ในฐานะสัตว์ท้องถิ่นอัลไต เคยเห็นทีวีที่ไหนกันล่ะ?

ดวงตาของพวกมันถูกตรึงไว้ทันที

อ้ายโหยวตัวที่พาพวกมา ดูเหมือนจะมีแววเป็นลูกพี่ใหญ่ มันเดินไปที่หน้าแนวรั้ว ร้องเรียกเพื่อนอีกเก้าตัวสองสามที

อ้ายโหยวเก้าตัวที่กำลังยืนดูทีวีตาค้าง สะดุ้งตื่น แล้ววิ่งไปนั่งเรียงแถวข้างๆ ลูกพี่

ถึงไอคิวสัตว์พวกนี้จะไม่สูงมาก แต่ภาพการ์ตูนเคลื่อนไหว พวกมันก็พอจะเข้าใจได้พื้นฐาน

เอ้อร์ฮาเห็นทอมโดนกระทะฟาดหน้า หน้าบี้แบน มันก็ทำหน้างงๆ

มันยกขาหน้าขึ้น ลูบหน้าตัวเอง แล้วลองตบเบาๆ

ไต๋เหมาเห็นทอมก้าวพลาด เหยียบอากาศ แต่ยังลอยค้างอยู่ได้สักพัก พอก้มลงมองถึงเพิ่งร่วงลงไป

มันบินขึ้นไปบนหลังคาด้วยความสงสัย ลองทำท่าก้าวพลาดเหมือนทอม แต่แรงโน้มถ่วงไม่ปรานี ร่วงตุบลงมาทันที

พวกอ้ายโหยวเลียนแบบการไล่จับของทอมกับเจอร์รี่ วิ่งไล่กันไปมา

เดี๋ยวฉันจับแกยกขึ้น เดี๋ยวแกเหวี่ยงฉันออกไป

แม่จิ้งจอกแดงเห็นเจอร์รี่วิ่งจนขาเป็นวงล้อไฟ

มันลองถีบขาหลังบ้าง แต่ต่อให้ถีบจนดินเป็นหลุม ก็ไม่เห็นมีวงล้อไฟขึ้นมา

เล่นเอาเฉินชวนหน้าดำคร่ำเครียด

อาอีกูลี่เห็นสัตว์พวกนี้ตลกโปฮา ก็อดขำออกมาไม่ได้

เช้าวันรุ่งขึ้น เฉินชวนเปิดประตู บิดขี้เกียจอย่างสบายใจ

"วันนี้ ก็ต้องทำงานให้ดีเหมือนเดิม"

กินมื้อเช้าเสร็จ เขาเปลี่ยนชุด เตรียมอุปกรณ์ หมุนคอคลายเมื่อย

วันนี้เขาไม่คิดจะไปลาดตระเวนภูเขาแบบเดิม แต่จะไปลาดตระเวนป่าแทน

ป่าผืนที่มีงูแมวเซาเหนือ เขาสำรวจไปแล้ว พื้นที่ที่งูแมวเซาเหนืออาศัยอยู่ เขาปักหมุดไว้ในแผนที่มือถือเรียบร้อย

ป่าผืนนั้นนอกจากต้องระวังงูแมวเซาเหนือ อย่างอื่นก็ปกติ

นี่คือหน้าที่ผู้พิทักษ์ป่า ต้องคอยสังเกตความเปลี่ยนแปลงในป่าเป็นระยะ

ต่อไป เขาจะไปสำรวจป่าผืนใหม่

พาเอ้อร์ฮาไปด้วย เฉินชวนกดเปิดไลฟ์

"ฮัลโหล พี่น้องครับ ภารกิจวันนี้ของพวกเราคือการลาดตระเวนป่า"

คอมเมนต์เด้งขึ้นมา

"ฉันยังจำได้เลยว่าสตรีมเมอร์ลาดตระเวนป่าคราวก่อน ก็เจอเจ้างูพิษนั่น"

"ทำไมสตรีมเมอร์ถึงเลือกมาลาดตระเวนป่าวันนี้ล่ะ หรือว่าจะไปตามรอยหมูป่าเมื่อวาน?"

"สตรีมเมอร์จะเปิดแมพใหม่ ฉันเดาว่าต้องไม่มีเรื่องดีเกิดขึ้นแน่ๆ"

เฉินชวนพูดไม่ออก

"นี่พวกคุณแช่งให้ผมเจอเรื่องดีๆ ไม่ได้รึไง? ผมจะไปไล่ตามหมูป่าทำบ้าอะไร? เปิดแมพใหม่ทำไมต้องไม่มีเรื่องดีด้วย?"

"แอนตี้แฟน ผมว่าพวกคุณเป็นแอนตี้แฟนกันหมดแน่ๆ"

ในไลฟ์เริ่มมีคอมเมนต์ปลอบใจ

"ไม่เป็นไรสตรีมเมอร์ ต่อให้ทั้งโลกเป็นศัตรูกับนาย ฉันก็จะยืนอยู่ข้างทั้งโลก"

"ไม่เป็นไรสตรีมเมอร์ เดี๋ยวถ้านายเจอฝูงหมูป่าหรือดงงูพิษ ฉันจะช่วยติดต่อวัดให้"

"ไม่เป็นไรสตรีมเมอร์ ต่อให้เจออันตราย ครั้งนี้เราก็ต้องรอดแน่ๆ ถึงครั้งหน้าจะไม่แน่ก็เถอะ"

เฉินชวน : ...

เออดี พวกแกนี่มันคนดูคุณภาพจริงๆ

ครั้งนี้เฉินชวนเลือกป่าที่อยู่ห่างจากบ้านไม้ไปหน่อย ถือมีดเดินนำ มีเอ้อร์ฮาเดินตาม

ทุกครั้งที่เข้าป่า เขาต้องตื่นตัวตลอดเวลา กันไว้ดีกว่าแก้

เหตุการณ์เจองูแมวเซาเหนือคราวก่อน ยังตราตรึงอยู่ในใจ

ป่าผืนนี้ค่อนข้างรกร้าง ทางลาดลง ยิ่งเฉินชวนเดินเข้าไปลึก ต้นไม้รอบๆ ก็ยิ่งบางตา

เป็นเรื่องปกติ ป่าผืนนี้ต้นไม้ไม่หนาแน่น สัตว์ที่อาศัยอยู่ก็น้อยตาม เลยดูรกร้าง

เดินไปได้ประมาณสิบกว่านาที เฉินชวนพบว่าป่าผืนนี้ไม่ได้ใหญ่มาก อย่างน้อยส่วนที่เขาอยู่นี้ก็ใกล้จะสุดทางแล้ว เพราะพื้นที่เริ่มราบเรียบขึ้น

คนดูในไลฟ์เริ่มง่วงเหงาหาวนอน

นึกว่าเปิดแมพใหม่จะเจออีเวนต์พิเศษ แต่เดินมาเกินครึ่งป่าแล้ว ทุกอย่างยังปกติ ไม่มีแม้แต่ลมพัดใบหญ้าไหว

"เอ๊ะ?"

จู่ๆ เสียงอุทานของเฉินชวน ก็ปลุกให้คนดูในไลฟ์ตาสว่าง

ตอนนี้ เฉินชวนเดินมาถึงริมแม่น้ำสายหนึ่ง ต้นไม้รอบๆ น้อยมาก

เขาเดินเลาะริมแม่น้ำ ตั้งใจจะเดินย้อนกลับไปทางอีกฝั่งของป่า ภารกิจก็จะเสร็จสิ้น

แต่เฉินชวนกลับเจออะไรบางอย่าง

ริมแม่น้ำตรงหน้า มีรอยรองเท้ามนุษย์ ดูจากขนาด น่าจะมีประมาณสองถึงสามคน

ข้างๆ ยังมีอุปกรณ์ตั้งแคมป์วางอยู่เกลื่อน ทั้งเต็นท์ แหจับปลา เก้าอี้พับ กองไฟ ฯลฯ

คนดูในไลฟ์เหมือนหมาป่าได้กลิ่นเหยื่อ

"มาแล้วๆ รายการบังคับของเสี่ยวเฉิน อีเวนต์พิเศษทำงานแล้ว!"

"พวกล่าสัตว์! นี่ต้องเป็นร่องรอยของพวกล่าสัตว์แน่ๆ สตรีมเมอร์ระวังตัวด้วย!"

"ฉันว่านะ นี่ต้องเป็นนักโทษแหกคุก หนีมากบดานในป่าลึกแน่ๆ"

เฉินชวนอธิบายให้พวกชอบมโนฟัง

"พวกคุณอย่าเพ้อเจ้อ ร่องรอยพวกนี้ ดูยังไงก็เป็นของพวกนักปีนเขาที่มาเที่ยวเล่นในป่า"

แต่ยังไงซะ นี่ก็เป็นเขตรับผิดชอบของเขา เขามีหน้าที่ต้องไปตรวจสอบ

ต่อให้เป็นแค่นักท่องเที่ยวเข้ามาเล่น แต่ในเมื่อเขาเห็นแล้ว ก็ต้องไปดูให้แน่ใจ

เดินตามรอยเท้าเลียบฝั่งแม่น้ำไป เฉินชวนเดินต่อไปอีก

ไม่ถึงสิบนาที ข้างล่างมีทางลาดลงเนิน พร้อมกันนั้น เฉินชวนก็เห็นคนสองคน

เฉินชวนชะโงกหน้ามองลงไป เห็นเป็นผู้ชายสองคน อายุประมาณยี่สิบสามสิบปี

สวมชุดกันลม แจ็กเก็ตปีนเขา และอุปกรณ์เดินป่าครบชุด ดูทรงแล้วเป็นพวกมือโปรด้านเอาท์ดอร์

อยู่ไกลไปหน่อย เฉินชวนมองไม่ชัดว่าสองคนนี้กำลังทำอะไร แต่เห็นว่าทั้งสองคนหันหน้าไปทางเดียวกัน

เขามองตามสายตาทั้งสองคนไป

วินาทีถัดมา ดวงตาของเฉินชวนก็หดเกร็ง

ไม่ถูกต้อง! กลางแม่น้ำนั่น ยังมีคนอยู่อีกคน!

[จบแล้ว]