บทที่ 38 - พวกมันยืนกรานจะช่วยขุด ผมห้ามก็ไม่อยู่!

บทที่ 38 - พวกมันยืนกรานจะช่วยขุด ผมห้ามก็ไม่อยู่!

◉◉◉◉◉

งานนี้เล่นเอาเฉินชวนตั้งตัวไม่ทัน

คนกำลังทอดสเต็กอยู่ในบ้าน มอเตอร์ไซค์ปริศนาก็โผล่มาจากตีนเขา

ข้างหลัง สัตว์น้อยสามตัวก็รู้ตัวว่ามีเสียงมอเตอร์ไซค์ดังขึ้น แต่พวกมันทำแค่เงยหน้ามองไปทางตีนเขา

ด้วยสมองอันน้อยนิด พวกมันยังไม่ตระหนักว่า สถานการณ์ตอนนี้ สิ่งเร่งด่วนคือต้องรีบไปซ่อนตัว

ไม่สิ ซ่อนไปก็เปล่าประโยชน์แล้ว

เฉินชวนมองดูหลุมสามหลุมที่มีขนาดและรูปร่างต่างกันตรงหน้า รู้สึกหมดหนทางเยียวยา

ต่อให้เป็นคนโง่ ก็ดูออกว่านี่มันฝีมือสัตว์สามชนิดขุด

เยี่ยม บ้านไม้หลังเล็กๆ รอบบ้านมีอินทรีทอง มีเพียงพอน ในบ้านยังมีครอบครัวจิ้งจอกแดง

เฉินชวนรู้สึกว่าต่อให้มีปากสักหมื่นปาก ก็อธิบายสถานการณ์นี้ไม่ถูก

สมองประมวลผลเร็วรี่ คิดว่าใครกันนะที่จะขี่มอเตอร์ไซค์มาหาเขาแต่เช้าตรู่

คิดไปคิดมา ก็หาคำตอบที่เข้าท่าไม่ได้ เลยช่างมัน เลิกคิด

ไม่ว่าใคร จะมาก็มาเถอะ เขาเฉินชวนไม่แคร์แล้ว

คิดได้ดังนั้น เขาก็จุดไฟต่อ ไม่สนโลกแล้ว ทอดสเต็กกินอย่างสบายใจเฉิบ

มอเตอร์ไซค์คันนั้นเหมือนคราวที่อาอีกูลี่มา พอถึงตีนเขาก็เสียงเงียบไป แต่เฉินชวนฟังเสียงแล้ว รู้สึกตะหงิดๆ ว่าเสียงเหมือนรถอาอีกูลี่ชอบกล

นึกว่าคนขี่จะขี่ขึ้นมาไม่ได้ แล้วเดินขึ้นมา

แต่เฉินชวนกลับได้ยินเสียงเครื่องยนต์คำรามก้อง เหมือนสัตว์ร้ายคำราม

หางตาเหลือบเห็นเงาร่างขี่มอเตอร์ไซค์ พุ่งทะยานขึ้นมาจากเนินชัน

มอเตอร์ไซค์หมุนตัวกลางอากาศนิดหนึ่ง ก่อนจะลงพื้น ทิ้งรอยเบรกเป็นทางยาว

เฉินชวน: ...

เช้าตรู่แบบนี้ มาโชว์ฉากระทึกขวัญให้ดู เขาความดันสูงอยู่นะ

เฉินชวนมองมอเตอร์ไซค์ ADV สุดเท่ใต้ร่างคนขี่ แล้วนึกถึงรถเครื่องเก่ากึกหน้าบ้านตัวเอง น้ำตาแห่งความอิจฉาเกือบจะไหลหยดลงบนสเต็ก

เอ๊ะ?

สเต็ก!

เขารีบพลิกสเต็ก แต่มันสายไปแล้ว ด้านที่แนบกระทะ ไหม้เกรียมไปเรียบร้อย

"แหม่ เสี่ยวชวน เช้าขนาดนี้มีอารมณ์สุนทรีย์จังนะ ทอดสเต็กกินด้วย"

หญิงสาวบนรถลงมา วางหมวกกันน็อคไว้บนรถ เดินตรงมาหาเฉินชวน

สายตาเธอกวาดไปทั่ว แล้วก็ไปสะดุดตากับรังนกที่วางอยู่บนคานหน้าประตู

เฉินชวนเห็นคนมา ก็มีคำบ่นเป็นหมื่นคำติดอยู่ที่คอหอย

ไม่ใช่สิ เจ๊ มาทำไมแต่เช้า? ต่อให้จะมาไถข้าวกิน ค่าน้ำมันรถเจ๊ก็พอกินของดีได้มื้อหนึ่งแล้วนะ

หรือว่าเป็นเรื่องงาน?

ก็ไม่ใช่อีก!

คราวก่อนลุงอาลีมู่บอกแล้วนี่ว่าส่งเสบียงทุกครึ่งเดือน นี่เพิ่งผ่านไปไม่ถึงอาทิตย์เอง

แล้วอาอีกูลี่จะมาก็มา ทำไมไม่บอกล่วงหน้าสักหน่อย

เล่นโผล่มาแบบนี้ เขาเฉินคนนี้ทำตัวลำบากนะ

"ฮะๆ อารมณ์สุนทรีย์น่ะมี แต่ตอนนี้คงไม่มีแล้วแหละ"

อาอีกูลี่แววตาเจ้าเล่ห์ เดินมาข้างเฉินชวน ชี้ไปที่รังนกบนคาน

"รังนกนั่นทำไมเอาออกมาวางล่ะ? วางบนคานด้วย?"

เฉินชวนระดมสมองอย่างหนัก คิดหาคำโกหกมาแถ

แต่จังหวะนั้นเอง แค่กำแพงกั้น แม่จิ้งจอกแดงในห้องก็ส่งเสียงร้องเหมือนเพิ่งตื่นนอน

"วู้วว~"

เฉินชวน: !!!

ผีซ้ำด้ามพลอยจริงๆ

อาอีกูลี่แววตาฉายแววประหลาดใจ ชี้ไปที่บ้านไม้

"เสี่ยวชวน เสียงอะไรข้างในน่ะ?"

เฉินชวนสายตาลอกแลก

"ไม่รู้สิ แมวป่ามั้ง?"

อาอีกูลี่ไม่ฟังคำแก้ตัว ก้าวขายาวๆ เดินตรงไปที่ประตู

เฉินชวนเห็นท่าไม่ดี ไม่ห่วงสเต็กแล้ว ดับไฟแล้วเดินตามไป

"ว้าย!"

เดินเข้าห้อง อาอีกูลี่ร้องอุทาน ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปที่ครอบครัวจิ้งจอกแดง

เธอวิ่งเหยาะๆ เข้าไป นั่งยองๆ ดวงตากลมโตมองดูเหล่าลูกจิ้งจอกแดงที่กลิ้งไปมาในอ้อมกอดแม่

แม่จิ้งจอกแดงเห็นคนแปลกหน้า ตอนแรกก็ระแวง แต่พอเห็นเฉินชวนเดินตามหลังมา ก็ผ่อนคลายลง

แม่จิ้งจอกแดงผ่อนคลาย แต่ใจเฉินชวนนี่สิ หนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ

อาอีกูลี่ไม่หันหัวกลับมาด้วยซ้ำ

"เสี่ยวชวน นี่จิ้งจอกแดงใช่ไหม?"

เฉินชวนขยับปาก สุดท้ายก็พูดความจริง

"ใช่"

"นายเลี้ยงเหรอ?"

เฉินชวนส่ายหัวรัวๆ

"เปล่าๆๆ เจอในป่าเมื่อไม่กี่วันก่อน มันหน้าด้านมาขออยู่ด้วย"

"ฉันมันคนใจดี ทนเห็นสัตว์ตกยากไม่ได้ ก็เลยจัดที่พักพร้อมอาหารให้ ที่ไหนได้ จิ้งจอกนี่เห็นสวัสดิการดี เลยคลอดลูกที่นี่ซะเลย"

พวกนี้เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง จะแถยังไงก็ช่าง แต่ห้ามยอมรับว่าเลี้ยงเด็ดขาด

อาอีกูลี่พยักหน้า แล้วก็ไม่ถามต่อ

เฉินชวนเห็นแบบนั้น ก็รู้สึกเหลือเชื่อ

หรือว่า? เรื่องที่เขาพูด ยัยนี่จะเชื่อจริงๆ?

มองดูอาอีกูลี่เล่นกับครอบครัวจิ้งจอกแดง ใจเฉินชวนก็พอจะชื้นขึ้นมาบ้าง

อย่างน้อย ยังมีสัตว์อีกสองตัวที่อาอีกูลี่ไม่เห็น

เมื่อกี้มุมที่เขายืนทอดสเต็กมันบังมุมสายตาอาอีกูลี่พอดี

แต่กฎของเมอร์ฟี่ก็คือ ยิ่งกลัวสิ่งไหน สิ่งนั้นยิ่งเกิด

หลังบ้านไม้ มีเสียงกุกกักดังขึ้น คนในบ้านที่มีแค่กำแพงกั้น ได้ยินชัดแจ๋ว

"เสียงอะไร?"

เฉินชวนเหงื่อซึมหน้าผาก

"ไม่มีอะไรหรอก แมวป่ามั้ง"

อาอีกูลี่ลุกขึ้นยืน ดูเหมือนความอยากรู้อยากเห็นเรื่องข้างนอก จะชนะความน่ารักของลูกจิ้งจอก

มองดูฝีเท้าเธอ เฉินชวนอยากจะยื่นมือไปรั้งไว้ใจจะขาด

เสียดายที่ทำไม่ได้

เดินตามอาอีกูลี่ไปหลังบ้าน เฉินชวนเหลือบมอง แย่แล้ว สเต็กที่ตกพื้นเมื่อกี้หายไป

เจ้าเพียงพอน! บอกให้ขุดดิน ดันแอบมาขโมยสเต็ก!

อาอีกูลี่มองไปรอบๆ ดวงตากลมโตก็ถูกสัตว์สามตัวไม่ไกลดึงดูดความสนใจทันที

"นี่มัน... อินทรีทอง? เพียงพอน? แล้วก็เจ้าตัวแสบของนาย?"

ปากเธออ้ากว้าง ความสงสัยและความอยากรู้อยากเห็นบนใบหน้าแทบจะจับต้องได้

เฉินชวนมองไป

ถึงเห็นว่าพวกมันกำลังถือสเต็กสองชิ้นมาเทียบกัน เหมือนกำลังแบ่งสมบัติ

เฉินชวนมองลงไปในกระทะ

เยี่ยม สเต็กไหม้ๆ ก็ยังไม่เว้น

เฉินชวนยิ้มแห้งๆ

"ใช่"

"ทำไมสัตว์สองตัวนั้นมาอยู่นี่?"

เฉินชวนทำหน้านิ่ง

"อาจจะเป็นเพราะเสน่ห์ส่วนตัวของฉันมั้ง เดิมทีก็สัตว์ป่านั่นแหละ แต่ตอนนี้ไล่ก็ไม่ไป"

อาอีกูลี่พยักหน้า แล้วชี้ไปที่หลุมสามหลุมที่สภาพต่างกันโดยสิ้นเชิง

"แล้วที่พวกมันช่วยนายขุดดินนั่นคืออะไร?"

เฉินชวน: ...

"พูดไปเธออาจไม่เชื่อ พวกมันยืนกรานจะช่วยขุด ฉันห้ามก็ไม่อยู่"

[จบตอน]