บทที่ 55 ข้ามีคนหนุนหลังนะ

บทที่ 55 ข้ามีคนหนุนหลังนะ

ท่ามกลางกลุ่มเมฆดำคลุ้ม มีร่างเทพปรากฏขึ้นราง ๆ

ด้านหลังเหล่าทหารสวรรค์ต่างสวมเกราะเงิน บ้างถือดาบศักดิ์สิทธิ์ บ้างยกธงรบสูงตระหง่าน อีกทั้งเสียงกลองศึกก็ดังก้องออกมาจากใจกลางเมฆครึ้มไม่ขาดสาย

"อะไรกันเนี่ย?"

"แค่คลอดลูก ยังจะมีสายฟ้าฟาดอีกเหรอ?"

ปลาคาร์ฟน้อยถึงกับมึนตึ้บ ไหนว่าภายในเขตรับผิดชอบ ทุกอย่างต้องยึดตามกฎแห่งเทพาเป็นหลัก? แล้วนี่ทำไมถึงโดนฟ้าผ่าได้ล่ะ?

"หวึม"

ธิดามังกรอ้าปากพ่นไข่มุกออกมาเม็ดหนึ่ง ลอยอยู่เหนือผืนน้ำ แสงของมันนุ่มนวลดั่งแสงจันทร์

ในไข่มุกนั้นมีลูกมังกรน้อยสีขาวกำลังว่ายน้ำอย่างแผ่วเบา

"บรรพชนมังกรเคยฝังข้อบัญญัติไว้ในมหาสัจธรรม ข้อหนึ่งระบุว่า: หากเผ่าอื่นทำให้เผ่ามังกรตั้งครรภ์จนเกิดลูกครึ่ง จะต้องถูกสวรรค์ลงทัณฑ์"

ธิดามังกรเอ่ยขึ้นอย่างช้า ๆ

แน่นอนว่า กฎฟ้าข้อนี้แอบลำเอียงเล็กน้อย เพราะมังกรเพศผู้สามารถไปผสมกับเผ่าอื่นได้ตามใจ ไม่เช่นนั้นจะมีเผ่าพันธุ์ลูกผสมเลือดมังกรเต็มแผ่นดินได้ยังไง

พูดตรง ๆ ก็คือเผ่าอย่างปลาเต่า งู ที่เห็นแปลงร่างเป็นมังกรได้บ่อย ๆ ก็เพราะสายเลือดเหล่านี้มีมังกรปะปนอยู่ไม่น้อย

แต่หากเผ่าอื่นไปยุ่งกับมังกรเพศเมียเมื่อไร นั่นแหละผิดใหญ่หลวง ต้องโดนสายฟ้ากวาดล้างให้สิ้นมลทิน

"ท่านเทพ ข้าขอรับกรรมทั้งหมดไว้คนเดียว"

"ขอลูกของข้า ฝากให้ท่านดูแลด้วย"

ธิดามังกรเรียกแรงพลังขึ้นมาอีกครั้ง ไข่มุกมังกรเปล่งประกายเจิดจ้า ร่างเธอกลายเป็นสีขาวบริสุทธิ์ยิ่งกว่าเดิม

พลังที่ดูอ่อนล้าเมื่อครู่กลับตื่นตัวขึ้น แต่สิ่งนี้ไม่ใช่สัญญาณดี เพราะแปลว่าเธอกำลังฝืนกระตุ้นต้นกำลังเพื่อสู้สุดชีวิต

ปลาคาร์ฟน้อยรู้ว่าตัวเองควรพูดอะไรสักอย่าง แต่พอเงยหน้ามองสายฟ้าที่กำลังรวมตัวกัน เขาก็หดหัวแทบไม่ทัน

เขายังจำได้ดีว่าเคยโดนสายฟ้าฟาดตกลงมาจากฟ้า ครั้งนั้นเขายังขยาดไม่หายเลย

ไม่อยากโดนฟาดแบบนั้นอีกเด็ดขาด!

ไข่มุกมังกรลอยอยู่เหนือศีรษะธิดามังกร เธอเงยหน้าขึ้นจ้องไปบนฟ้า เกลียวคลื่นโดยรอบก็พลันปั่นป่วนแรงขึ้นตามการเคลื่อนไหวของเธอ

มังกรขาวที่อยู่บนท้องฟ้ามองลงมาด้วยสายตาเย็นชากว่าเดิม ธิดามังกรเอ๋า จู  ถึงกับยอมตายเพื่อปกป้องลูกที่เกิดจากสายเลือดต้องห้าม

"เปรี้ยง!"

ทันใดนั้น สายฟ้าสายหนึ่งฟาดลงจากกลุ่มเมฆ พุ่งตรงลงมายังร่างธิดามังกร

แต่แล้ว... กลับพลาดเป้าเฉียดผ่านร่างเธอไป ฟาดลงตรงตลิ่งข้าง ๆ จนระเบิดเป็นเปลวเพลิงสายฟ้าโหมลุก

เปลวเพลิงยังคงลุกไหม้ ขณะที่กลุ่มเมฆดำบนฟ้าก็ค่อย ๆ จางหาย

"หา...ผ่า...ผ่าผิด?"

โยวหมิงยื่นหน้ามา เหวอเต็มที่กับภาพที่เห็น

ไม่ใช่แค่เขา สองมังกรขาวและเผ่าน้ำทั้งหลายก็อึ้งไปหมด ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

นี่ทัพสายฟ้าดื่มเหล้ามาหรือไง ใกล้แค่นี้ยังพลาดเป้าได้อีก?

"ท่านจอมพลฟ้าผ่า ดูเหมือนว่า... เราอาจจะพลาดเป้าแล้วครับ"

เหล่าทหารร่วมรบของแผนกสายฟ้าที่ซ่อนตัวอยู่ในกลุ่มเมฆแอบกระซิบกับอวี้หยวน

"ข้าได้ปฏิบัติตามกฎสวรรค์แล้ว จุดสายฟ้าเรียบร้อย หากสวรรค์ยังคงเปิดทาง นั่นก็แสดงว่าโชคชะตาไม่ให้เธอตาย"

ใบหน้าดำขลับของอวี้หยวนสงบนิ่ง ไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ

เขาเพียงปรายตามองพวกทหารประจำกลุ่มนั้น ทุกคนก็พากันพยักหน้ารับอย่างพร้อมเพรียง ไม่กล้าพูดอะไรเพิ่มอีก

ในอดีต มังกรรุ่นเก่าหลายตนมีอิทธิฤทธิ์ล้ำฟ้า ร่วมกับผู้มีอำนาจสวรรค์รังสรรค์กฎแห่งสัจธรรมขึ้น จึงส่งผลให้เผ่ามังกรรุ่งเรืองยาวนาน

แต่ตอนนี้ มังกรยังต้องลงมาอาศัยอยู่ตามสี่ทะเล ทัพสายฟ้าแค่ยอมทำตามกฎชี้ขาด ก็ถือว่าถนอมน้ำใจเผ่ามังกรมากแล้ว จะให้บริการหลังการผ่าด้วยก็เกินไปหน่อย

"ถอนทัพ!"

เสียงฆ้องสัมฤทธิ์ดังขึ้นเบา ๆ จากเหล่าทหารร่วมรบ กลุ่มเมฆดำบนฟ้าก็ค่อย ๆ สลายหายไป

"ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเรื่องนี้ยังพัวพันถึงสายของปี้เสียด้วย โชคดีที่เราปรับตัวทัน ไม่งั้นได้ไปขัดใจกิมทงเสินจวินแน่ ๆ"

อวี้หยวนเหลือบมองปลาคาร์ฟน้อยด้วยความรู้สึกโล่งใจอยู่ลึก ๆ

"แค่นี้จบแล้วเหรอ?"

ทุกคนต่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น มันช่างไร้เหตุผลเหลือเกิน

สถานการณ์แปลกประหลาดนี้ทำให้ฝั่งทะเลตะวันตกโดยเฉพาะเอ๋า หาน และเผ่าน้ำทั้งหลายรู้สึกไม่ดีอย่างรุนแรง เหมือนเหตุการณ์กำลังจะหลุดออกจากการควบคุม

"ยังไม่ไปอีกเหรอทุกท่าน?"

"หรือจะให้ข้าเลี้ยงมื้อดึกกันล่ะ?"

โยวหมิงเงยหน้ามองเผ่าน้ำของทะเลตะวันตก เปิดใช้การจับจุดอ่อนทันที แสงเสวียนจับจ้องตรงจุดอ่อนบนร่างมังกรขาวตลอดเวลา

มังกรขาวบนฟ้าขบกรามแน่นด้วยความโกรธ แต่ก็ไม่กล้าประมาทในวิธีการของโยวหมิงเลยแม้แต่น้อย

"ท่านเทพ..."

"เรื่องทั้งหมดนี้เกิดจากเอ๋า จู เอง นางไม่อยากให้ผู้อื่นเดือดร้อน ที่รอดมาได้ครั้งนี้ก็นับว่าโชคดีเกินพอ หากยังอยู่ที่นี่ต่อไป มีแต่จะสร้างปัญหาให้ผืนดินแห่งนี้"

"ขอฝากลูกของข้าให้ท่านดูแลด้วย"

เอ๋า จู ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนร่างเป็นหญิงสาวซีดเซียวคนหนึ่ง

นางจับมือโยวหมิงไว้แน่น เอ่ยเบา ๆ

โยวหมิงอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่ก่อนจะทันได้พูด เอ๋า จู ก็ลอยตัวเข้าไปกลางกลุ่มเผ่าน้ำทะเลตะวันตกแล้ว

"พาตัวไป"

เอ๋า หานเอ่ยสั้น ๆ เผ่าน้ำก็เข้ามาใส่โซ่ตรวนนางทันที

ในแม่น้ำเฟิงเกิดคลื่นทะลักสูงส่ง เผ่าน้ำทั้งหมดถูกห่อหุ้มด้วยมหาคลื่น

พอคลื่นสงบลง เผ่าทะเลตะวันตกก็หายไปหมดสิ้น

"เฮ้อ..."

เฮ่อป๋อแห่งแม่น้ำเฟิงถอนหายใจหนักหน่วง การที่ธิดามังกรกลับสู่ทะเลตะวันตก แม้ไม่ถึงตาย แต่ก็ย่อมต้องเผชิญความทุกข์ทรมานมากมาย

แต่พวกเขามีอำนาจเพียงเล็กน้อย จะไปทำอะไรได้เล่า

โยวหมิงเองก็เงยหน้ามองท้องฟ้า พอเผ่าทะเลตะวันตกหายไป เมฆดำก็ค่อย ๆ สลาย เขาเองก็ไม่ได้รู้สึกหวั่นไหวอะไรมากนัก

ยังไงเขาก็ทำคลอดให้ธิดามังกรในฐานะเทพา ไม่ได้มีความรู้สึกพิเศษลึกซึ้งใด ๆ

แต่ก็เถอะ...

"แผล่บ แผล่บ แผล่บ!"

เจ้ามังกรน้อยตัวยาวกว่า 1 จั้งก็กลับมากอดรัดโยวหมิงอีกครั้ง เลียหน้าเลียตัวไม่หยุด คล้ายไม่รับรู้อารมณ์ความเศร้าของการพรากจากเลยแม้แต่น้อย

แต่คราวนี้โยวหมิงไม่ได้หลบหนี เพียงลูบหัวที่ยังดูอ่อนวัยของมันอย่างเบามือ

"ไป กลับบ้านกันเถอะ"

แสงเสวียนสาดขึ้นใต้เท้าโยวหมิง ในพริบตาเขาก็พามังกรน้อยกลับไปยังเขาเหวียนหลิง

"จากนี้ไป เจ้าคือสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ผู้พิทักษ์เขาเหวียนหลิงของเรา ส่วนสระอธิษฐานตรงนั้น ก็เป็นบ้านของเจ้า"

โยวหมิงชี้ไปที่บ่อน้ำหน้าวิหาร

เจ้ามังกรน้อยไม่ได้เข้าใจคำพูดเขาเลยสักนิด แต่ก็ตื่นเต้นสุดขีด กระโจนเข้าบ่อน้ำอธิษฐานทันที นั่งตูมลงไปจนทำให้น้ำเอ่อล้นขึ้นมาแต่ก็ยังท่วมได้แค่ท้อง

สำหรับมัน สระนี้ก็เหมือนอ่างไม้ขนาดเล็กที่มนุษย์ใช้แช่ตัว

แม้จะเพิ่งคลอด แต่เจ้ามังกรก็ตัวใหญ่เกินกว่าสระแห่งนี้จะรองรับได้ โยวหมิงเลยตั้งใจว่าจะขอให้เหล่าวิญญาณจากกรมช่างมาขยายสระให้ลึกขึ้นอีก หากเชื่อมกับบ่อน้ำเย็นใต้ดินได้ก็จะเหมาะกับมังกรมาก

โยวหมิงมองทุกอย่างอย่างสงบ ในมือลูบลูกแก้วขนาดเท่าไข่ห่านที่ปรากฏขึ้น

ไข่มุกมังกร!

ก่อนจากไป ธิดามังกรได้ยัดไข่มุกมังกรลูกนี้ไว้ในมือเขาอย่างเงียบ ๆ