บทที่ 135 - ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นลูกของฉัน! (3) [อ่านฟรีวันที่ 13/03/2562]

บทที่ 135 - ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นลูกของฉัน! (3)

 

ภัยพิบัติการล่มสลายของจักรวรรดิคาดร้า มันได้เกิดขึ้นที่เนินเขาใกล้ๆปราสาทโดยไร้ซึ่งการแจ้งเตือนล่วงหน้า

ร่างกายที่มหึมา ขาหนาๆ พลังเวทย์มืดที่ปกคลุม และเพลิงสีดำที่กระจายจากร่างกายของมันราวกับว่าจะเป็นการมาเกิดใหม่ของเรื่องสยองขวัญ

"โอ้ พระเจ้า..."

"มันเป็นการลงทัณฑ์จากสวรรค์ พระเจ้าคงลงโทษเราเพราะเราฝ่าฝืนข้อห้าม"

"จักรวรรดิจบสิ้นแล้ว"

"อ่า เราไม่น่ายื่นมือไปยุ่งเลย"

ทุกๆคนที่รู้ถึงรูปลักษณ์ของมอนสเตอร์ต่างก็ตกลงไปสู่ความสิ้นหวัง

เนื่องจากว่าสัตว์ปีศาจจะไม่ปรากฏตัวออกมาหากว่ายังมีสมาชิกของราชวงศ์คนใดรอดอยู่ มันก็ชัดเจนว่าจักรพรรดิได้ตายไปแล้ว

ปราสาทก็กำลังถูกเผาจนพังลงและอัศวินระดับสูงกับจอมเวทย์แทบจะทั้งหมดได้ถูกฆ่าไปแล้ว กองกำลังภายในปราสาทในตอนนี้มีเพียงแค่ 3000 กว่าคนเท่านั้น ที่เป็นคลาส 3 เลเวลต้นๆมีแค่ไม่กี่สิบคนและเกินครึ่งเป็นคลาส 2 ทั้งหมด

ในตอนที่เรื่องราวมาจนถึงจุดนี้แล้ว ชนชั้นสูงในประเทศย่อยๆต่างๆก็จะไม่ช่วยราชวงศ์แน่นอน พวกเขาจะหลบซ่อนในถิ่นฐานของตัวเอง ภาวนาให้ความโกรธของสัตว์ปีศาจไปไม่ถึงดินแดนพวกเขา หรือต่อให้พวกเขาเข้ามาช่วย พวกเขาก็ไม่ได้มีคลาส 4 เลย ดังนั้นพวกเขาแทบจะไม่อาจจะทำให้สัตว์ร้ายบาดเจ็บได้เลยด้วยซ้ำไป

จักรวรรดิจบสิ้นแล้ว มันจะต้องเจอกับจุดสิ้นสุดแน่นอน

"ถ้างั้นพวกนายจะรอความตายอย่างงั้นหรอ?"

จากนั้นเองยูอิลฮานได้แสดงตัวเองออกมาต่อหน้ากองทัพนับพัน เขาได้วางหอกมังกรแปดหางที่เปื้อนเลือดเอาไว้บนไหล่ซ้ายและในมือขวาของเขามีหัวของจักรวรรดิ เขาดูเหมือนตัวโกงจริงๆ

"กะ แก ที่ทั้งหมดนี่มันเกิดขึ้นก็เพราะแก!"

คนที่ดูเหมือนกับหัวหนาของอัศวินได้ชี้หน้ายูอิลฮาน ยูอิลฮานได้จัดการโยนหัวไปให้ชายคนนั้นและชายคนนั้นได้รีบรับมันไว้ทันที

"พูดให้ถูกสิ ทุกๆอย่างมันเกิดขึ้นเพราะจักรพรรดิของพวกนายไม่ใช่หรอ?"

"ท่านจักรพรรดิเพียงแค่-!

"หุบปาก"

เมื่อหัวหน้าอัศวินกำลังพูดอยู่ ยูอิลฮานได้พูดขึ้นอีกครั้งหลังจากมองดูไปที่ความสิ้นหวังบนอัศวินนับพันคน

"พวกแกจะรอคอยความตายอย่างนี้งั้นหรอ?"

"แล้วพวกเราจะทำอะไรได้ล่ะ!"

ยูอิลฮานได้ชี้ไปที่มอนสเตอร์ที่กำลังร้องอยู่บนเนินเขาด้วยหอกของเขาราวกับกำลังรอคอยคำนี้อยู่ ปากของเขาได้โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มออกมา

"ก็ไปฆ่ามันซะสิ"

"เราไม่อาจจะทำให้มันบาดเจ็บได้ด้วยซ้ำไป การฆ่ามันยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย แก แกฆ่าทุกๆคนที่ฆ่ามอนสเตอร์นั่นไปแล้ว!"

"ใช่ไง"

ยูอิลฮานไม่ได้ปฏิเสธแม้แต่นิดเดียว เขาได้ฆ่าคลาส 4 ทั้งห้าคนที่มีอยู่ที่นี่ไปแล้ว ถ้าหากว่ายังมีคนที่รอดอยู่อีกงั้นเขาก็ต้องทึ่งแล้วจริงๆ จำนวนคลาส 4 ห้าคนนี่มันก็น่าทึ่งมากพอแล้ว

"เอาล่ะถ้างั้นหากนายยังมีหัวคิดอยู่ก็ลองใช้มันสิ ฉันฆ่าทุกๆคนที่ทำสิ่งนั้นได้ แล้วงั้นทำไมฉันจะทำสิ่งนั้นไม่ได้กันล่ะ?"

"อะไรนะ? แก... ฆ่าสิ่งนั้น?"

"ก็ใช่ ถ้าฉันได้เตรียมอะไรซักอย่างไว้ก่อนนะ?"

อัศวินได้เงียบลงไป สีหน้าของพวกเขาต่างก็มีแต่ 'คนๆนี้ต้องการจะทำอะไร' อยู่บนใบหน้าพวกเขา มันไม่ต้องสงสัยเลยที่พวกเขาจะคิดแบบนี้ในเมื่อยูอิลฮานเป็นคนที่มาบนโลกนี้เพื่อแก้แค้นกลับมาบอกว่าเขาจะฆ่ามอนสเตอร์ตัวนั้นที่มีจุดประสงค์ที่เหมือนกันกับเขา

แน่นอนว่ายูอิลฮานก็ไม่ต้องการให้คนทั้งหมดนี่เข้าใจสักนิด

"ฉันมีอยู่สองตัวเลือก หนึ่งคือพวกนายตายภายใต้มือของฉัน สองพวกนายถูกเจ้ามอนสเตอร์มหึมานั่นกินไป"

"แล้วสองอย่างนั่นมันต่างกันตรงไหนล่ะ?"

อัศวินได้ยิ้มออกมาอย่างสิ้นหวัง ยูอิลฮานก็ยิ้มออกมาเช่นกัน

"ใครจะรู้ล่ะ บางทีเจ้าสัตว์ปีศาจนั่นอาจจะกินมนุษย์น้อยลงไปเพราะพวกนายไปทำให้มันท้องอืดก็ได้นะ"

คนที่ถามไม่ได้ตอบอะไรกลับมา กลับกันอัศวินคนที่เงียบมาตลอดได้จ้องยูอิลฮานแล้วถามกลับมา

"ถ้างั้นทำไมนายถึงบอกว่านายจะฆ่าเจ้าสิ่งนั้นล่ะ?"

"นากำลังถามเรื่องนั้นหรอ? มันดูเหมือนว่าประชาชนคนบริสุทธิ์ทั้งหมดจะต้องตายเพราะไอ้สารเลวอย่างพวกแกไงล่ะ แล้วจะให้ฉันปล่อยไว้เฉยๆงั้นหรอ?"

อ่า สิ่งนี้มันไม่มีประโยชน์อีกต่อไปแล้ว วงจรความคิดของคนพวกนี้มันก็ไม่เปลื่ยนไปต่อให้เขาจะพูดอะไรไปก็ตามงั้นสินะ? ยูอิลฮานแค่เดาะลิ้นและยกมือขึ้นมา มันถึงเวลาที่จะต้องมอบความตายที่ไร้ค่าให้กับพวกคนไร้ค่า...

"ฉันจะไป"

ในตอนนี้เองอัศวินคนหนึ่งได้ยืนหยัดขึ้นมา

"แม้ว่ามันจะไม่น่าพอใจจากการที่มันดูเหมือนแกกำลังจะใช้ฉัน... แต่ถ้ามีบางอย่างมันเปลื่ยนไปเพราะตัวฉันได้ ฉันก็จะไป"

"ฉันไปด้วย"

"ฉันจะไมปล่อยให้ชะตาของจักรพรรดิไปอยู่ในมือคนแบบแกได้ ฉันก็จะไป"

"อึก ถ้าเป็นเพื่อจักรวรรดิ ต่อให้ฉันต้องจับมือกับปีศาจก็ตามเถอะ...!"

ยูอิลฮานมั่นใจแล้วนะว่าในตอนแรกมีคนยืนแค่คนสองคน แต่นี่มัน... พวกเขายืนขึ้นมาทีล่ะคนตามๆกันงั้นหรอ? ดูจากท่าทางของพวกนี้แล้ว พวกนี้ดูเหมือนกับพวกของตัวเอกที่กำลังจะถึงการต่อสู้ครั้งสุดท้ายแล้วเลยนี่

'ฮ่า ยังจะมาโม้กันอีกทั้งๆที่พวกนายมันยอมจำนนจากการคุกคามของฉัน'

ไม่ว่าจะมองยังไง พวกเขาก็คือคนที่ตายไปแล้วไม่ว่าจะทำยังไง... ในเมื่อตอนนี้เขาใช้คนพวกนี้ได้แล้ว เขาก็ไม่จำเป็นต้องขู่เข็ญอะไรอีก

ไม่นานนักอัศวินทั้งหมดก็ได้ลุกขึ้นยืนและหัวหน้าก็ยังตัดสินใจที่จะทำตามยูอิลฮาน แม้ว่าเขาจะรู้สึกเหมือนติดกับดักยูอิลฮาน แต่เขาก็ไม่อาจจะทนต่อแรงกดดันของฝูงชนได้

[อิลฮาน] (เลียร่า)

ในตอนนี้เอง เลียร่าได้ออกมาจากอ้อมอกของยูอิลฮานและพูดขึ้นมา

[หลังจากฉันสังหารคนทรยศแล้วจะกลับมานะ] (เลียร่า)

"เธอเจอพวกมันแล้วงั้นหรอ?"

[ใช่ ฉันมั่นใจว่าเป็นมัน แม้ว่ามันจะค่อนข้างยากที่จะหาตัวมันที่ซ่อนตัวอยู่... แต่ฉันก็ได้เจอว่ามีคนที่มีข้อมูลในการทำพันธะสัญญาของจักรพรรดิกับผู้บัญชาการกองพันแห่งความตาย สิ่งนี้มันทำให้ฉันยืนยันได้... คือมันคนนั้นได้เขามาในเกตแล้ว] (เลียร่า)

โอ้ ถ้างั้นตอนนี้มันก็แน่นอน 100% แล้ว

เลียร่าได้ขยายขนาดกลับมาเป็นปกติเท่ายูอิลฮานในทันทีและบินขึ้นไป

[ระวังเจ้าสัตว์ร้ายนั่นด้วยนะ ถึงแม้ว่าเลเวลมันจะไม่ได้ต่างไปจากอัศวินที่นายสู้ก่อนหน้านี้ แต่ว่าพละกำลังมันน่าจะอยู่ในระดับที่ต่างไปโดยสิ้นเชิง] (เลียร่า)

"เธอก็ระวังด้วยนะเลียร่า"

[ได้เลย ฉันจะกลับมา] (เลียร่า)

เลียร่าได้จุ๊บแก้มยูอิลฮานเบาๆก่อนที่จะบินหายไปในทันที ยูอิลฮานที่ถูกทิ้งไว้ได้แต่สับสนใจก่อนที่จะรู้ตัวว่าอัศวินจ้องเขาอยู่และเขาได้พูดออกมาด้วยใบหน้าที่แดงเล็กๆ

"ถะ ถ้างั้นจากนี้ฉันจะอธิบายแผนการที่จะทำให้พวกนายตายไม่น่าอนาถที่สุดให้ฟัง"

สัตว์ปีศาจได้วิ่งมาในขณะที่ถูกเพลิงที่ออกมาจากร่างมันท่วมตัว ทุกๆสิ่งในเส้นทางได้ถูกเผาจนเป็นสีดำและมันไม่ได้หยุดแค่นั้น มันยังกระจายหมอกควันฉุนออกมารอบๆอีกด้วย

[ก๊าซซซซซซซซซซ!]

ไม่ใช่แค่นั้น เสียงร้องของมันไม่ได้หยุดแค่คลืนกระแทกและทำให้ต้นไม้กับหินรอบๆแตกเท่านั้น ทุกๆการกระทำของมันต่างก็เป็นภัยพิบัติทางธรรมชาติ

"หือออ...."

แม้แต่ยูอิลฮานที่ตั้งใจจะฆ่ามันด้วยตัวเองแล้วยังคิดว่า 'ฉันจะไม่ตายจากการต่อสู้ครั้งนี้แน่นะ?' ในตอนที่เขาได้เข้าไปในพื้นที่ของมัน

ชุดเกราะของเขาจะกันได้ไหมนะ? ยูอิลฮานได้กลืนน้ำลายลงไปหลังจากที่มองดูที่เป็นรูเล็กน้อยจากการต่อสู้กับอัศวินก่อนหน้านี้ เขาทำได้แต่ต้องลองเท่านั้น

"ฉันบอกแผนไปแล้วนะ ฉันจะโยนและมันก็จะถูกแทง จากนั้น?"

"...พวกเราจะจับและดึงมันไว้"

อัศวินได้ตอบกลับมาด้วยท่าทางที่อึดอัดเอามากๆ ยูอิลฮานได้หยักหน้าและหยิบเอาฉมวกกระดูกมังกรหนาขึ้นมาด้วยมือทั้งสองข้าง

ฉมวกที่ได้รับการอัพเกรดมาอย่างมากทั้งเสริมความทนทาน พลังในการเจาะทะลวงและพลังในการรัดตรึง แน่นอนว่าเขาก็ได้เสริมทำให้มันยาวขึ้นด้วยเพราะมันต้องเชื่อมกับเสาเข้าด้วยกัน

ในตอนนี้ยูอิลฮานกับอัศวินได้เปลื่ยนพื้นที่ที่สัตว์ปีศาจกำลังจะมาถึงใน 1 นาทีหากมันมุ่งตรงมาให้กลายเป็นสนามรบที่กำลังเตรียมการรบ

ฉมวกกับเสาขนาดใหญ่มหืมานับสิ้นได้ถูกติดตั้งไว้กับพื้นดินและข้างๆนั้น ยูอิลฮานก็ยังได้ติดตั้งบาลิสต้าที่เหลืออยู่หลังจากมอบให้เอิลต้าเอาไปส่งคังมิเรย์แล้ว

แม้ว่าพวกเขาจะเป็นอัศวินที่อ่อนแอ แต่ว่าด้วยจำนวนที่มากก็ทำให้พวกเขาน่าจะช่วยกันเติมกระสุนบาลิสต้าได้หากร่วมมือกัน แล้วก็นอกจากนี้ยูอิลฮานก็ยังเอาของหลายๆอย่างออกมาจากช่องเก็บของ หากเขาแบบถ้างั้นความสูญเสียของเขาก็ไม่อาจจะเทียบเทียมได้

"ถ้าหากฉันฆ่าเจ้าสัตว์ปีศาจนี่สำหรับด้วยความช่วยเหลือจากพวกแก ถ้างั้นฉันจะไม่อยู่ให้พวกแกเห็นหน้าอีก"

จู่ๆยูอิลฮานก็ประกาศออกมาเมื่อสัตว์ปีศาจได้เข้ามาใกล้ จากนั้นอัศวินทั้งหมดได้เงยหน้าขึ้นมา

"มัน...คือความจริง?"

"ใช่แล้ว ฉันบอกว่าฉันไม่สนหากพวกแกจะสร้างปราสาทขึ้นมาใหม่หรือจะทำอะไรก็ตาม มันดูไม่เหมือนว่าพวกแกจะมีพลังไปบุกโลกฉันอีกแล้วนี่นา"

"โอ้ โอ้วววววววววว!"

ในที่สุดแล้วอัศวินทั้งหมดก็ได้เต็มไปด้วยไฟแห่งการต่อสู้

เอาชนะสัตว์ร้าย สร้างจักรวรรดิขึ้นมาใหม่จากคนที่รอดอยู่ เป็นเรื่องน่าเศร้าอะไรแบบนี้!

คนทั่วไปจะรักใคร่อัศวินอยากมากที่ปกป้องเมืองหลวงนี่เอาไว้และแม้ว่าพวกเขาจะต้องเจรจากับขุนนาง พวกเขาก็ยังคงมีแกนหลักประวัติศาสตร์ใหม่แล้ว! นี่มันคือวีรบุรุษ ตำนานที่อัศวินทุกคนต่างปรารถนา

"พะ พวกเราจะต้องฆ่าเจ้าสัตว์ร้ายนี่ให้ได้"

"พวกเราต้องรอด!"

ยูอิลฮานได้หยักหน้าอย่างพอใจในขณะที่มองดูอัศวินที่ลุกฮืออย่างปาฏิหาริย์

'เยี่ยม ฉันคิดว่ามันถึงเวลาที่ฉันจะได้สกิล 'หลอกลวง' เลเวลสูงสุดแล้ว'

แนนอนว่า เจ้าสารเลวพวกนี้ทุกคนมีส่วนเกี่ยวข้องกับการบุกโลก ดังนั้นเจ้าพวกสารเลวนี่คือแกนหลัก ยูอิลฮานได้วางแผนว่าจะจัดการทุกสิ่งต่อให้มีคนรอดหลังจากเจ้าสัตว์ร้ายตายไป

เขาได้โกหกเพื่อปลุกใจและดึงเอาพลังของอัศวินทั้งหมดออกมา แต่ว่าเขาไม่เคยคิดว่ามันจะได้ผลขนาดนี้!

"มันมาแล้ว!"

ในตอนนี้เองอัศวินคนหนึ่งได้ตะโกนออกมา มันไม่มีพื้นที่ให้ผ่อนคลายแล้ว อัศวินคนอื่นๆก็ยังไปประจำตำแหน่งตัวเองแล้ว

ยูอิลฮานได้หยิบเอาฉมวกขึ้นมาด้วยพละกำลังที่มหาศาลองเขาและเปิดใช้งานการปกปิดตัวตนหลังจากที่ถอยออกมาห่างจากอัศวิน จากนั้นเขาได้ใส่พลังทั้งหมดลงไปในฉมวก เขาเปิดใช้พลังเหนือมนุษย์ดึงเอาพลังทั้งหมดเท่าที่เขาจะดึงมาได้จากสกิลความแม่นยำสัมบูรณ์ และในที่สุดเขาก็อัดพลังของศิลปะการต่อสูงอื่นๆลงไปในการขว้างครั้งนี้

'ความแหลมคมของหอก พลังทำลายของค้อน ความเร็วของแส้ จงทำลายทุกสิ่งโดยที่ไร้ตัวตน!'

กล้ามเนื้อทุกมัดของยูอิลฮานได้ตรึงขึ้น เมื่อเขาเปิดตาขึ้นมา ภาพขิงสัตว์ร้ายก็อยู่เต็มในมุมมองของเขา

ยูอิลฮานได้กำลังจะขว้างฉมวกออกไปแล้ว แต่ว่าตัวสัตว์ปีศาจที่มีขนาดกว่า 30 เมตรเป็นภาพที่ท้าทายจิตใจของเขาเอามากๆ

'ไม่ โอโรจิกับมังกรตัวอื่นๆก็ไม่ด้อยไปกว่าเจ้านี่เลย'

แม้ว่าตอนนั้นเขาจะใช้อาวุธสังหารมังกร แล้วมันยังไงล่ะ?

ยูอิลฮานแกร่งขึ้นแล้ว ไม่ใช่แค่อาร์ติแฟค แต่ว่าทั้งเลเวลกับสกิลเขาก็เพิ่มขึ้น ดังนั้นเขาทำมันได้!

เขาได้สูดหายใจลึกและขว้างฉมวกออกไปอย่างสุดความสามารถ

[ติดคริติคอล!]

[ก๊าซซซซซซซซซซซ!]

ฉมวกของยูอิลฮานได้ปักลึกเข้าไปที่เท้าที่เหมือนเล็บแมวของมัน ถ้าหากว่าไม่คิดถึงขนาดของมัน มันดูเหหมือนว่าการโจมตีจะทำให้มันเจ็บปวดได้ไม่ว่ามันจะตัวใหญ่ขนาดไหน ดูได้จากเสียงคำรามที่เหมือนมาจากนรกกับเพลิงที่พุ่งออกมาทั่วร่างมันได้เลย

"อั๊ก!"

ด้วยแค่เสียงคำรามก็ทำให้อัศวินถึงสามคนแหลกเป็นชิ้นๆไปแล้ว พื้นดินได้แยกออกและเพลิงจากร่างของมันได้กระจายไปที่ฉมวก จากนั้นก็เชือกหนังมังกร และเสา เสาดูจะไม่อาจจะทนได้มันราวกับว่าเสาจะถูกดึงออกไปได้ทุกเมื่อและอัศวินก็มีอยู่เพื่อต้องหยุดในสิ่งนี้

"..."

"ป้องกันมันด้วยร่างของแกซะ ยื้อเอาไว้อย่าให้เสาถูกดึงออกไป!"

ด้วยคำสั่งของยูอิลฮานทำให้อัศวินที่สับสนอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกระโดดออกไป ดวงตาสีเหลืองยักษ์แวววาวของสัตว์ปีศาจได้จ้องมาที่ยูอิลฮาน

"บาลิสต้า ยิง!"

ในเวลาเดียวกันที่เพลิงดำได้เข้ามาหายูอิลฮาน อัศวินก็ยังได้รีบเคลื่อนไหวทันที พวกเขาได้ดึงตัวยิงบาลิสต้าออกไปอย่างสุดพลัง

[ติดคริติคอล!]

[ติดคริติคอล!]

ลูกบาลิสต้าขนาดยักษ์พิเศษที่ทำขึ้นมาจากกระดูกมังกรทุกลูกได้แทงเข้าไปใน่รางกายของสัตว์ปีศาจ ยังไงก็ตามตอนนี้เองมันก็ได้หันไปทางที่ยิงลูกบาลิสต้าพวกนี้มา ยังไงก็ตามยูอิลฮานก็ขว้างฉมวกอันที่สองต่อเข้าใส่หลังมันทันที

[ติดคริติคอล!]

[ก๊าซซซซซซซ!]

"เยี่ยม!"

ยูอิลฮานมั่นใจแล้วว่าเขาได้ใส่ความคมของหอกกับความเร็วของแส้ไปในฉมวกที่เขาขว้างเมื่อกี้นี้ ไม่เช่นนั้นมันจะไม่มีทางแทงลึกไปขนาดนี้

เขาได้นำไปสู่พื้นที่ที่สามและตะโกนออกมา

"(อาวุธที่ทำจาก)มังกรจะลงลงทัณฑ์แก"

[กรรรรรรรรรรรรรรรรร!]

สัตว์ปีศาจได้คำรามอีกครั้งหนึ่ง และอัศวินทั้งหมดไดถูกกวาดไปเหมือนกับหญ้าแห้งในฤดูใบไม้ร่วง ในตอนนี้อัศวินน่าจะได้รู้แล้วถึงความยากในการเป็นตัวเอกในตำนาน!

[ก๊าซซซซซซซซซซซว!]

สัตว์ปีศาจได้ยิ่งคำรามมากยิ่งขึ้น เพลิงจากร่างของมันได้เล็งไปที่ยูอิลฮานและมาจากหลายทาง! ในขณะที่ยูอิลฮานอยากจะทดลองพลังโจมตีของมันในมุุมหนึ่งของจิตใจ เขาก็ยังคิดว่ามันไม่จำเป็นที่เขาจะต้องยอมโดนโจมตี

"บาลิสต้า! เติมกระสุนแล้วก็ยิง! ไพท์บังเกอร์ด้วย! ไปเร็ว!"

จากนั้นเขาก็หยิบฉมวกในพื้นที่ที่สามขึ้นมาและขว้างมันไปใส่เท้าของสัตว์ปีศาจและแอบผลักดันอัศวินออกกไปเพื่อให้พวกเขาโดนเพลิงก่อนที่จะรีบไปทีพื้นที่ที่สี่

เขาจะต้องทำแบบนี้ประมาณ 30 กว่าคร้งเพื่อที่จะหยุดการเคลื่อนไหวของมัน บางทีอาจจะมากกว่านั้นเพราะฉมวกในจุดที่สองดูจะทนไม่ได้แล้ว

[ก๊าซซซซซซซซซซซซซซ!]

สัตว์ปีศาจได้คำรามออกมา หน้าผาหินที่อยู่ไกลออกไปได้แตกกระจายและอัศวินก็ได้ร่างระเบิดอีกครั้ง

วิกฤตินี้มันบ้ามากเกินไปจนแทบจะเป็นเรื่องล้อเล่นเลย ยูอิลฮานได้เตรียมขว้างฉมวกอันใหม่ทันที

"มาหาฉันสิ.... อ่า นั่นแหละ เฮ้! เข้ามานี่! มาเร็วเข้า!"

การต่อสู้เพิ่งจะเริ่มขึ้นเท่านั้น แม้ว่าอัศวินนับร้อยจะตายไปแล้ว แต่ก็ยังเหลืออยู่อีกมากกว่าสามพันคน