บทที่ 16 - เย่เซวียนกับชุดขายไม้ค้ำอีกแล้วเหรอ?

บทที่ 16 - เย่เซวียนกับชุดขายไม้ค้ำอีกแล้วเหรอ?

"จริงๆ แล้วช่วงนี้ผมเองก็มีหนังเรื่องหนึ่งกำลังเตรียมงานสร้างอยู่ และกำลังหาพระเอกพอดี"

"ยังไงก็รบกวนทีมงานช่วยส่งคำเชิญของผมไปด้วยนะครับ ถ้าเย่เซวียนสนใจ ก็มาร่วมงานกับกองถ่ายเราได้"

โจวซิงซิงยกมือขึ้นแสดงท่าทีเชิญชวนเย่เซวียน

เสิ่นเถิงได้แต่ยิ้มอย่างจนใจ ทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้กรรมการ

"เอาล่ะสิ กลายเป็นว่ามีแค่ผมคนเดียวสินะที่ไม่ใช่ผู้กำกับ"

เสี่ยวซ้ารับมุกทันควัน

"ทางทีมงานจะถ่ายทอดความตั้งใจของทุกท่านไปให้เขาแน่นอนครับ โปรดวางใจ"

"อาจารย์เสิ่นไม่ต้องเสียใจไปนะครับ ปีหน้าเรายังมีโอกาส"

ทั้งสามคนหัวเราะและหยอกล้อกันพอหอมปากหอมคอ

ผู้เข้าแข่งขันในห้องอื่นๆ เห็นภาพนี้แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ

ถ้าพวกเขาได้รับความสนใจจากกรรมการทั้งสามท่านแบบนั้นบ้างก็คงดี

ความอิจฉาริษยาแล่นพล่านอยู่ในใจ แต่ต่อหน้ากล้องรายการ พวกเขาแสดงออกมาไม่ได้

ได้แต่จ้องมองไลฟ์สดของห้อง 13 ด้วยความเงียบงัน

ในห้องหมายเลข 78 หญิงสาวผมหางม้าเห็นเย่เซวียนพริมนิ้วลงบนแป้นพิมพ์ราวมือผีบอก

เธออดไม่ได้ที่จะบ่นกับคนข้างๆ

"พิมพ์เร็วขนาดนั้น คงไม่ใช่ว่ามั่วซั่วหรอกนะ?"

คนข้างๆ รีบส่งสัญญาณให้เธอเงียบเสียงลง

"ชู่ว นี่กำลังถ่ายทอดสดอยู่นะ อย่าพูดซี้ซั้ว"

หญิงสาวทำหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

แม้จะไม่กล้าพูดเสียงดัง แต่ก็ยังกระซิบกระซาบนินทากับคนข้างตัว

"ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะมีคนได้คะแนนเต็มสองทาง ต้องมีล็อกผลแน่ๆ"

"ดูความเร็วระดับนั้นสิ แทบไม่ได้คิดด้วยซ้ำ จะไปเขียนบทดีๆ ออกมาได้ยังไง?"

แม้ผู้ชายข้างกายเธอจะไม่ได้พูดสนับสนุน แต่ในใจก็แอบคล้อยตาม เขาก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน

คนแบบนี้มีอยู่ไม่น้อย

ผู้เข้าแข่งขันเหล่านี้ต่างมุ่งหวังชัยชนะสูงสุด

หรืออย่างน้อยที่สุด ก็อยากจะเฉิดฉายระหว่างการแข่งขันเพื่อกอบโกยยอดวิวและความสนใจ

แต่จู่ๆ ก็มีผู้เข้าแข่งขันที่ได้คะแนนเต็มโผล่มา แย่งชิงกระแสและการพูดถึงไปจนหมด

จะไม่ให้ริษยาก็คงเป็นไปไม่ได้

อยู่ที่ว่าใครจะเก็บซ่อนอาการได้เนียนกว่ากัน

แต่ความวุ่นวายภายนอกไม่ได้ส่งผลกระทบใดๆ ต่อเย่เซวียนในห้อง 13 เลย

เพียงแค่ 10 นาที เขาก็เขียนบทละครเสร็จสมบูรณ์

"10 นาที อีกแล้วครับท่าน!"

"ถึงจะยาวกว่าภาคแรกนิดหน่อย แต่ก็ไม่เกิน 10 นาทีอยู่ดี"

"น่าเลื่อมใสจริงๆ พ่อคุณเอ๊ย"

ผู้ชมต่างพากันชื่นชมเย่เซวียนไม่ขาดปาก

โดยเฉพาะคนที่ดูรอบแรกมาแล้ว พอเห็นเย่เซวียนอยู่ในโหมดนี้ก็มั่นใจได้เลยว่า 'ของจริง'

ส่วนกรรมการและผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ต่างก็อยากรู้อยากเห็นเนื้อหาในบท

แต่น่าเสียดายที่ทีมงานไม่ได้เอาเนื้อหาขึ้นโชว์บนหน้าจอใหญ่

เย่เซวียนเขียนเสร็จก็ส่งบทให้โอวหยางมี่และเถียนอวี่

ทั้งสองรับไปอ่านแบบกวาดสายตาอย่างรวดเร็ว

ยิ่งอ่านก็ยิ่งตกใจ

พวกเขาแทบจะก้มกราบเย่เซวียนด้วยความนับถือหมดใจ

เวลาสั้นแค่นี้ เขาเขียนบทที่ดีขนาดนี้ออกมาได้ยังไง?

แถมเนื้อหายังเชื่อมโยงกับบทที่แล้วได้อย่างแนบเนียน

ความสามารถของเย่เซวียนเหนือความคาดหมายของพวกเขาไปไกลลิบ

ครั้งแรกอาจจะเรียกว่าโชคช่วย หรือแค่สมองแล่น

แต่นี่ครั้งที่สองแล้ว แถมคุณภาพบทยังดูจะเหนือกว่าครั้งก่อนเสียอีก

นี่คือความเก่งกาจของเย่เซวียนล้วนๆ

โอวหยางมี่กำบทในมือแน่น

สายตาที่เธอมองเย่เซวียนเริ่มเปลี่ยนไป

หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะเล็กน้อย รู้สึกตัวได้ชัดเจนว่าเริ่มหวั่นไหว

เมื่อก่อนทำไมเธอไม่เคยสังเกตเลยนะว่าเย่เซวียนมีพรสวรรค์ขนาดนี้? เธอมองเขาเป็นแค่เพื่อนชายที่ขยันขันแข็งธรรมดาๆ แถมบางทียังดูมืดมนหน่อยๆ ด้วยซ้ำ

ไม่น่าเลยจริงๆ

คนแบบนี้เขาแค่เงียบขรึม และความเงียบขรึมก็เพื่อการสร้างสรรค์ผลงานที่ดีกว่า ไม่ใช่ความมืดมนสักหน่อย

เป็นเธอเองที่มีตาหามีแววไม่ เข้าใจผิดไปเอง

พออ่านบทจบ ทั้งคู่ก็หลุดขำออกมา

ผู้ชมในไลฟ์สดเห็นฉากนี้ก็ยิ่งอยากรู้เข้าไปใหญ่

ผู้ชมขาประจำตบเข่าฉาด

"สองคนนั้นขำแล้ว บทต้องเด็ดแน่นอน"

"นอนมาเลยงานนี้"

ผู้ชมหน้าใหม่ยังคงสงสัย

"ทำไมพวกเขาขำแล้วถึงบอกว่านอนมาล่ะ?"

ขาประจำตอบกลับอย่างภูมิใจ

"พวกนายคงไม่รู้สินะ ตอนได้บทขายไม้ค้ำ สองคนนี้ก็หัวเราะแบบนี้เป๊ะ"

ผู้เข้าแข่งขันห้องอื่นเริ่มสงสัย

"เขียนบทเร็วขนาดนี้ คงไม่ใช่ว่าเอาแต่ยัดมุกตลกเข้าไปทั้งเรื่องหรอกนะ?"

"ฉันก็ว่างั้น ไม่งั้นสองคนนั้นจะขำทำไม"

ผู้ชมที่เห็นคำพูดของผู้เข้าแข่งขันก็พิมพ์ตอบโต้ในคอมเมนต์

"อย่ามองคนอื่นในแง่ร้ายว่าต้องใช้มุกดาษๆ มาหากินสิ"

"นั่นสิ ฉันมั่นใจในตัวเย่เซวียน เขาไม่มีทางใช้มุกโหลยโท่ยแบบนั้นแน่"

แต่ผู้เข้าแข่งขันมองไม่เห็นคอมเมนต์

จึงไม่รู้ตัวว่ากำลังโดนวิจารณ์

โอวหยางมี่และเถียนอวี่เริ่มตั้งสมาธิท่องบท

ส่วนเย่เซวียน เนื่องจากเป็นคนเขียนเอง บทจึงแม่นยำอยู่ในหัวอยู่แล้ว เขาจึงไม่ต้องท่อง

เขาเริ่มจัดฉากในห้อง

และขออุปกรณ์ประกอบฉากจากทีมงาน

ขั้นตอนการเตรียมตัวนี้ดูน่าเบื่อและยาวนานไปบ้าง

ผู้ชมต่างเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ

ในเว็บบอร์ดของเว็บไซต์ทางการ

หัวข้อเกี่ยวกับภาคต่อของขายไม้ค้ำค่อยๆ ถูกดันขึ้นมา

ทีมงานถึงกับตัดต่อคลิปไฮไลต์ของเรื่องขายไม้ค้ำลงเน็ต

ด้วยการแชร์อย่างกระตือรือร้นของแฟนคลับรุ่นบุกเบิก

ทำให้มีผู้ชมหน้าใหม่กดเข้ามาดูละครสั้นเรื่องนี้เรื่อยๆ

แฟนคลับรุ่นแรกช่วยกันปั่นกระแสบอกต่อความดีงามของขายไม้ค้ำ จนดึงดูดความสนใจจากกลุ่มคนที่ไม่ได้ติดตามรายการศึกชิงจ้าวตลกมาก่อน

ด้วยแรงหนุนจากผู้ชมหน้าใหม่และคนนอกวงการ

รายการศึกชิงจ้าวตลกก็พุ่งทะยานสู่จุดพีคระลอกใหม่

ชาวเน็ตจำนวนมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาในห้องไลฟ์สด

ชั่วพริบตาเดียว ยอดผู้ชมพร้อมกันก็ทะลุหลักแสน

"นี่รายการอะไรเนี่ย?"

"ทำไมไม่มีใครพูดอะไรเลย?"

"เกิดอะไรขึ้น? รายการล่มเหรอ?"

คนที่เพิ่งเข้ามาใหม่งงเป็นไก่ตาแตก

เห็นคลิปแล้วตามมาดูละครตลกแท้ๆ

แต่ดันมาเจอภาพคนนั่งท่องบทกับจัดฉากซะงั้น ไม่เห็นมีการแสดงอะไรเลย

"อะไรวะ ถ้ายังไม่พร้อมก็อย่าเพิ่งเปิดไลฟ์สิ"

ผู้ชมเหล่านั้นคิดว่าโดนหลอก เริ่มบ่นด้วยความหงุดหงิด

ขาประจำรีบออกมาแก้ต่าง

"ไม่ได้ล่มครับ เดี๋ยวจะเริ่มแล้ว"

"ขายไม้ค้ำจบไปนานแล้ว ตอนนี้กำลังจะเล่นภาคต่อ เรื่องขายรถ"

"เย่เซวียนเพิ่งเขียนบทเสร็จเมื่อกี้ ต้องให้เวลาเขาเตรียมฉากหน่อย"

คำอธิบายของขาประจำช่วยดับไฟในใจผู้ชมหน้าใหม่ได้สำเร็จ

"ไม่นึกเลยว่ามาถึงจะได้ดูภาคต่อ ดีจัง"

"ไม่รู้ภาคต่อจะเล่นมุกอะไร หวังว่าจะคุ้มค่ากับการรอคอยนะ"

ผู้ชมในไลฟ์สดใช้ความอดทนขั้นสูงสุดในการรอคอยผลงานระดับมาสเตอร์พีซ

ความคาดหวังที่มีต่อเย่เซวียนสูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ระหว่างนี้รายการก็คั่นโฆษณาเป็นระยะ

ทำเอาผู้ชมคันไม้คันมืออยากจะกดข้าม

ผ่านไปพักใหญ่ หน้าจอไลฟ์สดก็มืดลง

ตอนที่ทุกคนนึกว่าจะตัดเข้าโฆษณาอีก

แสงไฟก็สว่างวาบขึ้น เผยให้เห็นเวทีการแสดง

ทั้งสามคนแต่งกายด้วยชุดเดิมเป๊ะ ต่างกันแค่เถียนอวี่มีหนวดแปะเพิ่มขึ้นมา ทำให้ดูแก่ขึ้นโข

"เอ๊ะ? อะไรกัน? ทำไมแต่งตัวชุดเดิมอีกแล้ว?"

(จบแล้ว)