บทที่ 27: ดินแดนเลเวลเก้า

หนึ่งคนหนึ่งนกคุยกันกระหนุงกระหนิงท่ามกลางความมืด แม็กซ์ที่พักอยู่ในบ้านพักพลเรือนกับไฟรด์ มองผ่านหน้าต่างไปยังแสงไฟวิบวับในบ้านหลังใหญ่อย่างอาลัยอาวรณ์

เมื่อวานเขาเพียงสัมผัสได้ถึงแรงกดดันบางอย่างจากท่านเจ้าเมือง แต่พอวันนี้ที่นางกลับมา นอกจากแรงกดดันนั้นจะรุนแรงขึ้นแล้ว เจ้านกน้อยที่ติดตามนางมายังแผ่รังสีข่มขวัญสายเลือดหมาป่าหิมะในตัวเขาจนหงอ

บางทีการเข้าร่วมดินแดนแห่งนี้และติดตามเจียงฉีอาจเป็นทางเลือกที่ถูกต้องที่สุดแล้วก็ได้

ลมหนาวพัดกรรโชกอยู่นอกเขตแดน ในขณะที่ผู้คนข้างในค่อยๆ ผล็อยหลับไป... วันรุ่งขึ้น เจ้าหนูชื่อเจวี๋ยสมาชิกใหม่ และแม็กซ์ ยืนตาแป๋วอยู่หน้าห้องครัว มองดูเจียงฉีผัดอาหารมือหนึ่ง อีกมือเปิดตำราอาหารดูขั้นตอนไปด้วย

ข้างๆ กัน เวลเลียหันมาอธิบายให้ชื่อเจวี๋ยที่เกาะอยู่บนไหล่ฟัง "ท่านเจ้าเมืองได้ตำราอาหารมาเล่มหนึ่ง พอเรียนรู้ครบทุกเมนูก็จะได้รับสกิล ตอนนี้เหลืออีกแค่ไม่กี่เมนูที่ยังหาวัตถุดิบไม่ครบถึงจะทำสำเร็จ"

ได้ยินแบบนั้น ชื่อเจวี๋ยก็ตั้งตารออย่างใจจดใจจ่อ

เมื่อคืนเพิ่งได้กินมื้อค่ำฝีมือวิลิตไป วันนี้จะได้กินรสมือเจียงฉีแล้ว!

ไม่นาน อาหารสองจานที่หน้าตาคล้ายกับ 'มันเทศเคลือบน้ำตาล' และ 'ปูเทียม' ของโลกเดิมก็ถูกยกมาเสิร์ฟ ส่วนที่เหลือเป็นสลัด เนื้อย่าง และผลไม้รวมที่วิลิตเตรียมไว้ล่วงหน้า

ชื่อเจวี๋ยฟาดเรียบจนหน้าแทบจะจมลงไปในจาน

ขนาดตอนที่เจียงฉีจะออกไปข้างนอก เจ้าตัวเล็กยังบินวนรอบตัวส่งเสียงเจื้อยแจ้ว พร่ำบ่นว่าพรุ่งนี้อยากกินมันเทศเคลือบน้ำตาลนั่นอีก

"ถ้าวัตถุดิบพอ พรุ่งนี้จะทำให้กินอีก ตอนนี้ไปฆ่ามอนสเตอร์กันก่อน"

"โอเค!"

เจ้าตัวยุ่งชื่อเจวี๋ยยอมสงบปากสงบคำ แล้วบินนำหน้าออกไปสำรวจเส้นทาง

เจียงฉีส่งทหารออกไปขุดแร่สี่จุด แล้วตัวเองก็ตามพิกัดที่ชื่อเจวี๋ยบอกไปฟาร์มเลเวลอย่างรวดเร็ว

แค่ช่วงเช้า เธอจัดการมอนสเตอร์ไปได้ 36 ตัว ได้หีบเหล็ก 31 ใบ และหีบแพลทินัม 5 ใบ

มื้อเที่ยงเธอไม่ได้กลับไปกินที่เมือง แค่ย่างเนื้อกินในเหมืองแกล้มกับเสบียงในกระเป๋าแก้ขัดไป

เจียงฉีอยากจะขุดแร่ให้ได้มากที่สุดเพื่อเร่งอัปเกรดดินแดน ยิ่งดินแดนเลเวลสูง มอนสเตอร์ก็จะเลเวลสูงตาม และของที่ดรอปจากหีบก็จะมีคุณภาพดีขึ้น

ทุ่งหิมะมีอีเวนต์ผุดขึ้นมาเรื่อยๆ เธอไม่อยากให้การเข้าร่วมกิจกรรมพวกนั้นมาถ่วงความคืบหน้าในการอัปเกรดเมือง

ด้วยเหตุนี้ หลังจากขุดแร่มาราธอนสองวันติด สิ่งปลูกสร้างทั้งหมดในดินแดนของเจียงฉีก็แตะเลเวล 8 และหลังจากขุดแร่ต่ออีกวัน ก็น่าจะเริ่มนับถอยหลังสู่ดินแดนเลเวล 9 ได้

สองวันแรกที่ขุดแร่ ชื่อเจวี๋ยยังเกาะติดเธอแจ คอยคุ้ยเขี่ยหาเศษทรัพยากรเล็กๆ น้อยๆ มาให้ แต่พอเข้าวันที่สาม เธอก็บอกลาเจียงฉีแล้วบินไปเที่ยวเล่น

ในเมื่อหน้าที่หลักคือแค่มาเป็นเพื่อน และไซต์งานขุดแร่ก็น่าเบื่อจริงๆ เจียงฉีก็ไม่อยากบังคับ นางจึงกำชับให้ระวังตัวแล้วปล่อยเจ้าตัวเล็กไปเที่ยว

ดังนั้นในวันที่สาม ขณะที่เจียงฉีกำลังถลกแขนเสื้อกะเทาะถ่านหินอย่างขะมักเขม้น ชื่อเจวี๋ยก็บินกลับมาอย่างเริงร่า พร้อมลากหีบเหล็กใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋ามิติ

"เจียงฉี! หนูฆ่ามอนสเตอร์เป็นแล้วนะ! ดูนี่สิ!"

"สาวเหมือง" เจียงฉีได้ยินเสียงตื่นเต้นของชื่อเจวี๋ยแว่วมาจากนอกถ้ำโดยไม่ต้องหันไปมอง

เมื่อเดินออกมาดูหีบเหล็ก เจียงฉีสำรวจหารอยแผลบนตัวชื่อเจวี๋ยก่อนเป็นอันดับแรก แล้วค่อยเอ่ยปาก:

"ช่วงสองสามวันนี้หนูจะออกไปล่าเองก็ได้ แต่พอดินแดนเลเวล 10 เมื่อไหร่ มอนสเตอร์ยักษ์จะเริ่มเกิดตามป่าเขา ถึงตอนนั้นฉันจะออกไปสู้พร้อมกับหนูนะ"

"ไม่เป็นไรหรอกเจียงฉี หนูเห็นเจียงฉีตั้งใจขุดแร่มากเลย ในเมื่อเจียงฉีชอบขุดแร่ เดี๋ยวหนูออกไปล่าให้เอง! หนูเลี้ยงเจียงฉีได้!"

เจ้าตัวเปี๊ยกยืดอกขนฟูๆ พูดจาจีบปากจีบคอน่าหมั่นไส้

เธอชอบขุดแร่งั้นเหรอ? เปล่าเลย เธอ 'จำเป็น' ต้องขุดต่างหาก

แม้จำนวนทหารที่พาออกไปได้จะเพิ่มขึ้นตามความแข็งแกร่ง แต่พวกเขาก็ขุดได้แค่วันละ 5 จุด ส่วนเธอขุดได้คนเดียว 7 จุด แถมยังมีโบนัสจากพรสวรรค์ที่ทำให้ทรัพยากรที่ได้คูณสิบเข้าไปอีก

ต่อเมื่อทรัพยากรที่ทหารหาได้เพียงพอต่อความเร็วในการอัปเกรดเมืองของเธอ เมื่อนั้นแหละเธอถึงจะทุ่มเวลาไปกับการฟาร์มเลเวลข้างนอกได้อย่างเต็มที่

ความจริงไม่ใช่ว่าทหารหาทรัพยากรได้น้อย แต่เป็นเพราะเจียงฉีอัปเกรดเมืองไวเวอร์ต่างหาก ในเวลานี้ผู้เล่นคนอื่นที่แตะเลเวล 5 ยังมีแค่นับหัวได้ ดังนั้นทรัพยากรที่ทหารหาได้ตามปกติถือว่าเหลือเฟือสำหรับการอัปเกรด

หลังจากยิ้มให้กำลังใจชื่อเจวี๋ยเพื่อให้เจ้าตัวเล็กได้ภูมิใจกับการ "เลี้ยงดูมนุษย์สองขา" แล้ว เจียงฉีก็กลับไปก้มหน้าก้มตาขุดแร่ต่อ

สองวันที่ผ่านมาแม็กซ์ก็มาร่วมวงด้วย ตอนกลางวันเขาจะออกล่าและลาดตระเวนรอบนอก ส่วนกลางคืนก็จะตามเจียงฉีและชื่อเจวี๋ยมาขุดแร่จนถึงเที่ยงคืน

จนกระทั่งวันที่สาม ผู้เล่นคนอื่นในอาณาจักร 008 ก็พบว่าเลวัลดินแดนของยอดฝีมืออันดับหนึ่งอย่าง 【ฉี】 พุ่งไปถึงเลเวล 9 แล้ว

เกิดกระแสความอิจฉตาร้อนผ่าวไปทั่วอีกระลอก

ตั้งแต่ทำสัญญากับเจียงฉี ชื่อเจวี๋ยก็สามารถมองเห็นช่องแชตและโพสต์ข้อความในนามตัวเองได้

ต่างจากเจียงฉีที่แทบไม่ปริปากพูด ชื่อเจวี๋ยจะคอยส่องว่าชาวบ้านคุยอะไรกัน แล้วเข้าไปแจมเป็นระยะ แถมยังมาถามศัพท์สแลงจากโลกเดิมที่เธอไม่เข้าใจกับเจียงฉีอีกต่างหาก

บางทีเธอก็หัวเราะคิกคักกับช่องแชตกลางดึก ตอนแรกเจียงฉีก็คิดว่าน่ารักดี

เธอยกหน้าที่ดูแลแผงร้านค้าทั้งสองให้ชื่อเจวี๋ยจัดการ ยกเว้นพวกทรัพยากรอัปเกรดและไอเทมสำคัญที่เธอกำหนดไว้ นอกนั้นให้ชื่อเจวี๋ยตัดสินใจเองว่าจะขายอะไร แล้วค่อยมาปรึกษาราคากัน

แต่พอศัพท์สแลงเถื่อนๆ เริ่มหลุดออกจากปากชื่อเจวี๋ยคำแล้วคำเล่า เจียงฉีจะห้ามก็ไม่ทันเสียแล้ว

ชื่อเจวี๋ยผู้ไร้เดียงสา น่ารัก เรียบร้อยของเธอ กำลังถูกพวกผู้เล่นทำให้เสียคน!

พอกลับมาถึงดินแดน บ้านพักพลเรือนหลังที่ 4 ก็สร้างเสร็จ ผู้พเนจรที่รับเข้ามาสองวันมานี้ถือว่าใช้ได้เลย คนหนึ่งเป็นเด็กหนุ่มชื่อกริส มีความสามารถในการอัญเชิญพ่อค้าเร่ 'เหวินจี' มาได้ทุกๆ 5 วัน อีกคนคือดาว่า ซึ่งมีสกิลสาย "ถึกทนชนแหลก"

พ่อค้าเร่ที่ถูกอัญเชิญมาจะมีวัสดุหายากติดไม้ติดมือมาด้วย และราคาขายก็ถูกกว่าร้านค้าในเกม เจียงฉีจึงเก็บกริสไว้

เหตุผลที่เธอรับผู้พเนจรสายต่อสู้เข้ามา เพราะรู้ว่าเมื่อผู้เล่นพัฒนาไปถึงจุดหนึ่ง จะมีอีเวนต์สงครามระหว่างเมืองเกิดขึ้น

นอกจากเธอที่เป็นเจ้าเมืองจะนำทัพได้แล้ว ประชากรสายต่อสู้ก็สามารถคุมทัพได้เช่นกัน แม้พลังรบจะด้อยกว่าตอนเธอคุมเองบ้างก็เถอะ

แต่นั่นไม่สำคัญ สำคัญที่ว่ามีทัพเพิ่มขึ้นอีกกอง เธอก็ทำอะไรได้มากกว่าคนอื่น

เธอเปิดหีบสมบัติที่ดองไว้หลายวัน แล้วโยนหินขยายกระเป๋าเป้ให้ชื่อเจวี๋ยกับห้องเก็บของดินแดน ส่วนหินคุณสมบัติ ชื่อเจวี๋ยมองดูค่าสถานะหลักสิบของเจียงฉีแล้วก็ปฏิเสธอย่างใจป้ำ

ในฐานะหงส์ไฟผู้ยิ่งใหญ่ นางย่อมไม่แย่งของจากเจ้าเมืองผู้อ่อนแอหรอก

หลังจากเร่งพัฒนาเมืองอยู่ไม่กี่วัน เจียงฉีก็ออกไปจัดการมอนสเตอร์ได้ราวสิบกว่าตัว ยังไม่ทันจะกลับเข้าเมือง เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้น:

【ติ๊ง—

ประกาศถึงผู้เล่นคุนหลิง: กิจกรรมจำกัดเวลา "ศึกชิงป้อมปราการ" จะเริ่มในอีก 10 นาที ผู้เล่นที่ติดอันดับท็อป 50,000 ในกระดานจัดอันดับเลวัลดินแดน และมีเลเวลถึงระดับ 5 มีสิทธิ์เข้าร่วม

กติกาของกิจกรรม "ศึกชิงป้อมปราการ" มีดังนี้:

สุดท้ายนี้ ขอแจ้งเตือนด้วยความหวังดี: การโจมตีระหว่างผู้เล่นในกิจกรรมนี้จะส่งผลให้เกิดการบาดเจ็บล้มตายจริง ขอให้ผู้เล่นที่เข้าร่วมพึงระวังและปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยความรอบคอบ】

เมื่อได้ยินว่ากิจกรรมเริ่มแล้ว เจียงฉีก็ควบสโนว์โมบิลบึ่งกลับดินแดนทันที

ชื่อเจวี๋ยก็บินเร็วมากเหมือนกัน แต่น่าเสียดายที่ตัวยังเล็ก แบกเธอไม่ไหว