บทที่ 8: อาณาเขตระดับ 4

ความจริงแล้วเครื่องกลั่นน้ำระดับต้นของเขา เกิดจากการใช้ทักษะที่สองในการสร้างโดยละเว้นวัตถุดิบ 'หินพลังงาน'

แม้เขาจะอยากใช้ทักษะนี้เร่งสะสมทรัพยากรและสร้างไอเทมทรงพลัง แต่เขาคิดว่าน้ำเป็นทรัพยากรที่มีผลต่อความอยู่รอดแค่ในช่วงแรกๆ และไม่ได้ขาดแคลนขนาดนั้น เพราะถ้าไม่เลือกมากก็ยังละลายหิมะกินประทังชีวิตได้

สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการเร่งเพิ่มความแข็งแกร่งให้เร็วที่สุดต่างหาก

ความคิดนี้ตรงกับเจียงฉีเป๊ะ จะเรียกว่าเป็นแนวทางหลักในการพัฒนาของผู้เล่นหัวก้าวหน้าส่วนใหญ่เลยก็ว่าได้

เจียงฉีไม่รู้หรอกว่าอีกฝ่ายเล่นตุกติกใช้พรสวรรค์สร้างเครื่องกลั่นน้ำขึ้นมา

เธอเข้าใจแค่ว่าอีกฝ่ายคงเปิดได้พิมพ์เขียวซ้ำ แล้วอยากเอามาแลกเปลี่ยนเป็นพิมพ์เขียวอาวุธเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้เห็นผลทันตามากกว่า

ระหว่างนี้ อาณาเขตได้เลื่อนระดับเป็นเลเวล 4 เรียบร้อยแล้ว เจียงฉีรีบอัปเกรดบ้านพักอาศัยที่ฟรายด์พักอยู่ตามไปด้วย ซึ่งใช้เวลาเพียงสามนาทีเท่านั้น

เมื่อมองไปเห็นโรงอาหารที่ปรากฏขึ้นอีกด้านของตัวบ้าน เจียงฉีก็กดอัปเกรดมันด้วยเช่นกัน เพราะใช้ทรัพยากรแค่ไม่กี่ร้อยหน่วย

กลับเข้ามาในตัวบ้าน เจียงฉีตรวจเช็คทรัพยากรที่เหลืออยู่: เนื้อดิบหนึ่งช่อง, ไม้หนึ่งช่อง, ถ่านหินหนึ่งช่อง, ก้อนเหล็กสองช่อง ส่วนหินเหลือไม่ถึงร้อยก้อน

ถ้าหาหินมาเพิ่มได้ เธอน่าจะอัปเกรดได้อีกสักระดับ

ช่างเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ตอนออกไปล่าสัตว์ค่อยแวะทุบหินเอาก็ได้

เธอเรียกฟรายด์มาเตรียมอาหารเย็นในโรงอาหาร พร้อมแบ่งทรัพยากรส่วนหนึ่งไว้ในครัวให้เขาจัดสรรใช้งานในแต่ละวัน จากนั้นเจียงฉีก็ออกมายืนรอที่ลานบ้าน

วันนี้ผู้พเนจรคนที่สองน่าจะเดินทางมาถึงแล้ว

ไม่รู้ว่าจะได้คนที่มีคุณภาพระดับไหน เจียงฉีไม่ได้โลภมาก ขอแค่ด้อยกว่าฟรายด์นิดหน่อยก็พอใจแล้ว

ไม่นานนัก หญิงชราในชุดเสื้อผ้าขาดวิ่นก็ค่อยๆ เดินฝ่าความมืดและหิมะเข้ามา

"ท่านลอร์ดผู้เมตตา ได้โปรดรับหญิงชราคนนี้ไว้ด้วยเถิด ข้ายินดีถวายความภักดีโดยไม่มีข้อแม้"

เจียงฉีไม่ได้ตอบรับ แต่กดดูข้อมูลตัวละครอย่างเงียบๆ

[ตัวละคร: โอฟุ

สถานะ: ผู้พเนจร

ทักษะ: เย็บปักถักร้อย

ความภักดี: 0]

เจียงฉีลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจปฏิเสธ

ตราบใดที่มีพิมพ์เขียว โต๊ะช่างก็สามารถสร้างเสื้อผ้าได้ทุกชนิด แถมอาณาเขตของเธอก็เลเวล 4 แล้ว ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด พรุ่งนี้ก็น่าจะถึงเลเวล 5

ทักษะของผู้พเนจรคนนี้ดูจะไร้ประโยชน์ไปหน่อย

เจียงฉีมองดูอีกฝ่ายเดินคอตกออกจากอาณาเขตไป พลางเหลียวหลังกลับมามองทุกย่างก้าว เธอหันหลังกลับเดินเข้าครัวไป

ช่วยไม่ได้จริงๆ ตอนนี้เธอยังแบกรับภาระคนเพิ่มไม่ไหว โดยเฉพาะคนแก่ที่ทำงานหนักไม่ได้

เมื่อกลับเข้ามาในโรงอาหาร ซุปเนื้อหนึ่งชาม เนื้อทอดหั่นเต๋าหนึ่งจาน และผลเบอร์รี่ถ้วยเล็กถูกวางเตรียมไว้บนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว

เบอร์รี่จานนี้ฟรายด์เป็นคนเก็บมาจากรอบๆ อาณาเขตเมื่อตอนกลางวัน ดูไม่สดและอวบอิ่มเท่ากับเบอร์รี่ที่เจียงฉีเปิดได้จากหีบสมบัติ

เธอนั่งลงอย่างพอใจ แล้วผายมือเชิญฟรายด์ให้นั่งลงที่ปลายโต๊ะเพื่อทานอาหารด้วยกัน

ระหว่างทานอาหารมื้อเย็นอันเรียบง่าย เจียงฉีก็ไถอ่านข้อความในช่องสื่อสารอาณาจักรไปด้วย

[หู กัวกัว: ฉันกำลังจะเป็นลักปิดลักเปิดแล้ว!! ใครมีผลไม้บ้าง? ยินดีเอาทรัพยากรแลกครับ!!]

[ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า: เรตดรอปผลไม้มันต่ำเตี้ยเรี่ยดินเลยนะรู้ไหม? เนื้อดิบในเกมก็รสชาติไม่เลวหรอก หอมกลิ่นเนื้อดีออก]

[เจียงเทา: ฉันมีถุงเมล็ดผักสุ่มอยู่ถุงนึง หาแลกของระดับสีเขียว]

[อย่าบ่นฉันเลย: ทำไมนายถึงได้แต่ของดีๆ ตลอดเลยวะ? เกมเวรเอ๊ย]

[พาวเวอร์แบงค์: นั่นสิๆ]

พอเห็นเมล็ดผักสุ่ม เจียงฉีก็รู้สึกสนใจขึ้นมานิดหน่อย

แต่ราคาที่เรียกมาสูงเกินไป แถมตอนนี้ยังไม่มีสภาพแวดล้อมที่เหมาะแก่การเพาะปลูก เจียงฉีจึงล้มเลิกความตั้งใจ

ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็มี เดี๋ยวก็หาได้ทุกอย่างเองแหละ

เจียงฉีปลอบใจตัวเองพลางยัดเบอร์รี่ลูกเหี่ยวๆ รสเปรี้ยวจี๊ดเข้าปาก

เมื่อเห็นว่ายังเหลือสิทธิ์พูดคุยฟรีอีกสามครั้ง และด้วยความคิดว่าไม่อยากให้เสียของเปล่าๆ เจียงฉีจึงพิมพ์ข้อความลงในช่องแชทไม่กี่คำ

[ฉี: แลกพิมพ์เขียวด้วยพิมพ์เขียว ใครสนใจทักมา]

[ไม่ใช่มนุษย์: ลูกพี่ฉีมีพิมพ์เขียวเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?? ผมทักไปเดี๋ยวนี้แหละ!]

[ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า: ลูกพี่ฉีโหดเกินไปแล้ว ขนาดพิมพ์เขียวยังมีเหลือมาแลก?! คารวะเลย คารวะ]

[จั่วจือ: พี่สาว ต้องการลูกสมุนไหมครับ? ผมอุ่นเตียงได้นะ~]

เจียงฉีเมินเฉยต่อคำหยอกล้อในช่องแชท เพราะกล่องข้อความส่วนตัวของเธอเริ่มแจ้งเตือนรัวๆ แล้ว

[พาวเวอร์แบงค์: ลูกพี่ ผมมีพิมพ์เขียวเสื้อนวมกับพิมพ์เขียวกางเกงนวม ลูกพี่อยากแลกกับอะไรครับ?]

[ฉี: พิมพ์เขียวผ้านวม 1 ใบ + เนื้อดิบ 10 ชิ้น ตกลงไหม?]

[พาวเวอร์แบงค์: ตกลง!]

[อีกฝ่ายได้เริ่มการแลกเปลี่ยน]

ได้พิมพ์เขียวเสื้อนวมกับกางเกงนวมมาก็ดีเหมือนกัน เพราะตอนนี้เธอมีกางเกงนวมอยู่แค่ 30 ตัว นอกจากสิบตัวที่เอาไปปูรองเตียง และอีกสองตัวสำหรับเธอและฟรายด์ ก็เหลือแค่ 18 ตัว ถ้ามีผู้พเนจรมาเพิ่มอีก ก็ต้องแจกจ่ายไปคนละตัว มีพิมพ์เขียวไว้ผลิตเองย่อมสะดวกกว่า

[ไม่ใช่มนุษย์: ผมมีพิมพ์เขียวหม้อเหล็ก ลูกพี่มีอะไรบ้าง?]

[ฉี: พิมพ์เขียวอีเต้อเหล็ก แลกไหม?]

[ไม่ใช่มนุษย์: จัดไป]

เจียงฉีใช้เวลาประมาณสิบนาทีในการแลกเปลี่ยนพิมพ์เขียวซ้ำๆ ในกระเป๋าออกไปจนหมด โดยเก็บไว้ใช้อย่างละใบ สรุปแล้วเธอได้พิมพ์เขียวเสื้อนวม, กางเกงนวม, หม้อเหล็ก, ถังไม้, ขวานเหล็ก, สูตรปุ๋ย, เป้หนัง, รองเท้าบูทหนัง, แก้วน้ำ และพิมพ์เขียวของใช้จิปาถะอื่นๆ มาอีกเพียบ

กลับเข้ามาในเรือนหลัก ยังไม่ทันจะสี่ทุ่ม แต่เจียงฉีก็เตรียมตัวเข้านอนแล้ว เธอต้องเก็บแรงไว้ลุยศึกหนักในวันพรุ่งนี้

ในขณะเดียวกัน ผู้คนที่แลกเปลี่ยนพิมพ์เขียวกับเธอไปต่างกำลังพูดถึงเธอในช่องสื่อสารอาณาจักร

[ซูเหลียน: ฉันได้พิมพ์เขียวผ้านวมแล้ว! สร้างเสร็จเมื่อไหร่จะได้ไม่ต้องนอนข้างเตาผิงสักที!]

[หู กัวกัว: ผมได้พิมพ์เขียวอีเต้อเหล็ก! แร่จ๋า พี่จะขุดให้ยับเลยคอยดู]

[ไม่ใช่มนุษย์: ฉันก็ได้พิมพ์เขียวผ้านวมเหมือนกัน ลูกพี่ฉีมีพิมพ์เขียวซ้ำเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?]

[มิ้นต์หิ่งห้อย: ฉันก็ได้มาใบหนึ่ง เพื่อนฉันถึงกับได้พิมพ์เขียวดาบเหล็กเลยนะ]

[งงงวย: ผมก็แลกพิมพ์เขียวดาบเหล็กกับคุณฉีมาเหมือนกัน]

[ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า: เดี๋ยวนะ พวกนายเอาพิมพ์เขียวจากไหนมาแลกกันเยอะแยะ?]

[อย่าบ่นฉันเลย: แสดงว่าพิมพ์เขียวที่ทุกคนได้จากลูกพี่ฉีไม่ใช่แค่ใบเดียวเหรอ? หรือว่าคุณฉีจะเป็นยี่ปั๊วขายส่งพิมพ์เขียว?]

[ฟ่านเอ้อฮวน: ทุกครั้งที่ลูกพี่ฉีแลกเปลี่ยนทรัพยากร จะมีลักษณะเด่นสองอย่าง: ปริมาณเยอะ และของซ้ำ!]

[เจียงเทา: ยัยนั่นโปรแน่ๆ! โกงเกมชัดๆ! แจ้งแบน @ฉี ทำไมพวกเราหาแทบตายได้แค่สองสามใบ แต่เธอเอาออกมาแลกเป็นกองทัพได้ขนาดนั้น?]

[ปลาพูดได้: ทรัพยากรของคุณฉีต้องมหาศาลมากแน่ๆ ใครจะรู้ว่าเธอไปหามาจากไหน]

[อย่าบ่นฉันเลย: ไม่เอาน่า พวกนายกุข่าวเพราะไม่ได้ของหรือเปล่า? บางทีเธออาจจะขุดแร่ฆ่ามอนสเตอร์ทุกวัน ไม่เหมือนบางคนที่วันๆ ไม่ทำอะไร เอาแต่ใส่ร้ายชาวบ้าน หรือหากินด้วยวิธีสกปรก]

[วันดาคือของข้า: ใช่ๆ เธอไม่ได้ทำอะไรผิดศีลธรรมสักหน่อย แค่มือขึ้นแล้วมันหนักหัวใครไม่ทราบ?]

...แปดโมงเช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากล้างหน้าแปรงฟันอย่างลวกๆ เจียงฉีก็ก้าวเท้าสู่ทุ่งหิมะพร้อมหม้อใส่ซุปเนื้อและเนื้อแดดเดียวหนึ่งกำมือที่ฟรายด์เตรียมไว้ให้

ที่หน้าประตูรั้ว ฟรายด์ทำท่าสวดภาวนาที่หน้าอก

"โอ้ พระเจ้า ได้โปรดคุ้มครองท่านลอร์ดเจียงฉี ให้แคล้วคลาดปลอดภัยและประสบความสำเร็จด้วยเถิด"

กล่าวจบ เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังกลับไปที่บ้านพัก คว้าถุงผ้าที่ทำจากเสื้อเชิ้ตขาดๆ ของตัวเอง แล้วเดินมุ่งหน้าสู่ทุ่งหิมะเช่นกัน

เขาคิดว่าควรจะหาผลไม้และผักสดมาให้ท่านลอร์ดน้อยของเขาให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

ในขณะเดียวกัน เจียงฉีเดินทางมาถึงเหมืองแห่งแรกแล้ว สัตว์อสูรเลเวล 2 ที่เกิดมาคือ 'แมงมุมหน้าคน' ลำตัวของมันเหมือนแมงมุมทารันทูล่า ส่วนใบหน้ากลับดูคล้ายมนุษย์ ขนาดตัวเท่าครึ่งคน แต่การเคลื่อนไหวกลับว่องไวอย่างเหลือเชื่อ หากใครโดนใยของมันพันธนาการเข้า ยากนักที่จะดิ้นหลุด—เว้นแต่จะมีขวานเหล็กหรือดาบเหล็กไว้ตัดใย

ปากของมันซ่อนเขี้ยวพิษเอาไว้ หากถูกมัดและโดนกัดในระยะประชิด เหยื่อจะตายภายในหนึ่งชั่วโมง ยาแก้พิษต้องใช้ถุงน้ำดีของแมงมุมหน้าคนผสมกับน้ำคั้นจากดอกม่วงตี้ติงถึงจะปรุงได้