บทที่ 720 - ครองฟ้า ดิน และคน ครบถ้วน

บทที่ 720 - ครองฟ้า ดิน และคน ครบถ้วน

◉◉◉◉◉

คำชมจากใจจริงของซุนเซ็ก ไม่ได้ทำให้จิวยี่รู้สึกลิงโลดจนออกนอกหน้าแต่อย่างใด

เพียงแต่ซุนเซ็กที่มีนิสัยโผงผางย่อมไม่ทันสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ บนสีหน้าของจิวยี่ เขายังคงจ้องมองแผนที่ด้วยความตื่นเต้น และคำนวณระยะเวลาการเดินทัพในใจอย่างรวดเร็ว

"หากแผนของกงจินสำเร็จ เราจะค่อยๆ รุกคืบกลืนกินชิงโจว และตัดแขนข้างหนึ่งของโจโจรทิ้ง ขังมันไว้ในจี้โจวให้ต้องสู้ตายกับอ้วนเสี้ยว! วิเศษ! วิเศษจริงๆ!"

ซุนเซ็กยิ่งดูแผนที่ก็ยิ่งพอใจ ก่อนจะตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

"ขอให้กงจินช่วยข้าจัดเตรียมกองทัพโดยเร็ว ข้าจะส่งม้าเร็วไปแจ้งขอนายท่าน ให้ส่งกองเรือขนเสบียงไปที่ท่าเรือตงเฉาทันที"

"รับทราบ"

จิวยี่รับคำด้วยสีหน้าจริงจัง

ซุนเซ็กติดตามออกรบตั้งแต่วัยเยาว์ เคยติดตามหลี่จีไปทำศึกทั้งที่โยวโจวและเกาะอิงโจว

แม้ซุนเซ็กจะไม่มีพรสวรรค์ด้านการวางแผนกลยุทธ์ แต่ในเรื่องการบัญชาการรบและการจัดทัพ เขาได้เรียนรู้จากหลี่จีมาไม่น้อย

การสั่งการทหารสองหมื่นนาย สำหรับซุนเซ็กในวัยยี่สิบปี ถือเป็นเรื่องที่คล่องแคล่วราวกับขยับแขนขาของตนเอง

ทว่าสำหรับงานเอกสารและธุรการต่างๆ ในกองทัพ ซุนเซ็กกลับรู้สึกปวดหัวทุกครั้งที่ต้องแตะต้อง จึงมักจะโยนภาระทั้งหมดไปให้จิวยี่จัดการแทน

...

ณ เมืองเซี่ยพี

เล่าปี่ที่ได้รับจดหมายด่วนจากซุนเซ็ก อ่านข้อความในจดหมายด้วยรอยยิ้ม

"แผนการเดินทัพทางไกลจู่โจมจี้หนาน... ช่างกล้าหาญและเฉียบขาดสมกับเป็นกงจินจริงๆ"

เล่าปี่ส่งจดหมายต่อให้ชีซีที่ยืนอยู่ข้างๆ

"นายท่าน กองเรือขนเสบียงไม่มีปัญหาขอรับ ข้าจะรีบจัดการประสานงานให้ทันที" ชีซีอ่านจบก็รีบประสานมือรับคำสั่ง

เล่าปี่มองดูชีซีด้วยความชื่นชม

"เหยียนจื๋อ เจ้ามีความคิดเห็นอย่างไรกับแผนการของกงจินบ้าง"

ชีซีครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "เป็นแผนที่เสี่ยงแต่คุ้มค่าขอรับ การใช้เส้นทางเดินเรือเพื่อแก้ปัญหาเสบียง เป็นการพลิกแพลงที่ชาญฉลาด ทำให้กองทัพมีความคล่องตัวสูง หากทำสำเร็จ โจโฉจะตกที่นั่งลำบากทันที"

เล่าปี่พยักหน้าเห็นด้วย "ข้าเคยได้ยินจื่อคุนกล่าวชมเชยเจ้ากับกงจินอยู่บ่อยครั้ง จื่อคุนบอกว่ากงจินมีพรสวรรค์ดั่งหยกงามที่ส่องประกาย ส่วนเจ้าก็เหมือนดาบคมในฝักที่รอวันชักออกมา"

"ข้าน้อยมิกล้าเทียบท่านจิวยี่ขอรับ" ชีซีรีบถ่อมตัว "ท่านจิวยี่รูปงามปานหยก ทั้งยังเก่งกาจทั้งบุ๋นและบู๊ ข้าน้อยเป็นเพียงคนธรรมดา..."

เล่าปี่หัวเราะเบาๆ โบกมือห้าม

"คนเก่งมักมีความถือตัว เป็นเรื่องปกติ"

"ในสายตาข้า ความสามารถของเหยียนจื๋อกับกงจินนั้นสูสีกัน เพียงแต่เหยียนจื๋อเริ่มเรียนหนังสือช้ากว่า ทำให้พื้นฐานอาจจะน้อยกว่าบ้าง แต่เหยียนจื๋อกลับไม่มีความถือตัวเย่อหยิ่งแม้แต่น้อย"

เล่าปี่ส่ายหน้าเล็กน้อย คำพูดนี้แฝงนัยว่าแม้จิวยี่จะเก่งกาจ แต่เรื่องนิสัยใจคออาจจะเป็นรองชีซีอยู่บ้าง

ส่วนหลี่จีนั้น...

เล่าปี่ไม่เคยเอาหลี่จีไปเปรียบเทียบกับใคร เพราะในใจของเล่าปี่ จื่อคุนคือหนึ่งเดียวในใต้หล้า ไม่มีใครเสมอเหมือน

ทั้งวิสัยทัศน์ ความสามารถ จิตใจ และปณิธาน สำหรับเล่าปี่แล้ว จื่อคุนคือมนุษย์ที่สมบูรณ์แบบ

จะมีข้อเสียเพียงข้อเดียว... ก็ตรงที่จื่อคุนไม่ยอมมีลูกสักที ซึ่งในสายตาของคนยุคนี้ถือเป็นเรื่องใหญ่มาก

"ข้าน้อยเป็นเพียงคนเขลา ได้รับความเมตตาจากนายท่าน และได้รับการสั่งสอนจากท่านกั๋วซื่อโหว จึงมีวันนี้ได้ ไหนเลยจะกล้าถือตัวขอรับ"

ชีซีไม่ได้กล่าวถึงจิวยี่ แต่ตอบกลับด้วยความนอบน้อม

เล่าปี่ลอบพยักหน้าด้วยความพอใจ

ในฐานะผู้นำ การที่มีลูกน้องเก่งกาจเป็นเรื่องดี แต่ถ้าลูกน้องเก่งแล้วหยิ่งยโส ก็ปกครองยาก

ชีซีที่มีความสามารถสูงแต่ถ่อมตัว จึงเป็นคนที่เล่าปี่โปรดปรานและวางใจเป็นพิเศษ

"เอาล่ะ เรื่องกองเรือฝากเหยียนจื๋อจัดการด้วย ข้าเชื่อมือเจ้า"

"รับทราบขอรับ นายท่าน!"

[จบแล้ว]