ตอนที่ 9: กายาเทวะอสูรโกลาหล, หมัดหกวิถีสังสาระ

ตอนที่ 9: กายาเทวะอสูรโกลาหล, หมัดหกวิถีสังสาระ

“หืม???.....ยาเสน่ห์เซียน? ยามังกรเทวะ?”

เมื่อได้ยินรางวัลสำหรับมือใหม่สองอย่างนี้ ซูเสวียนก็ตะลึงงัน

มันใช่ความหมายที่เขาคิดหรือไม่?

เมื่อเชื่อมโยงกับเสียงแจ้งเตือนของระบบ ซูเสวียนก็ตระหนักได้...

ดูเหมือนว่า... มันใช่จริงๆ!

“รับ”

ขณะที่ซูเสวียนร่ายมนตร์ในใจอย่างเงียบๆ ทั่วทั้งห้องก็พลันถูกห่อหุ้มด้วยรัศมีสีแดงเลือดนก

และในมือของซูเสวียน ยาเม็ดใสราวคริสตัลที่เปล่งประกายล้ำค่าจางๆ ก็ปรากฏขึ้นทันที

“......เป็นอะไรไป......เหตุใดข้ารู้สึกร้อนเล็กน้อย......”

ใบหน้าของเหลิ่งรั่วหลีแดงก่ำยิ่งขึ้น เกือบจะมีหยาดน้ำไหลออกมา

ในขณะนี้ ดวงตาคู่สวยของเหลิ่งรั่วหลีสั่นไหวด้วยแววตาที่พร่ามัวและเคลิบเคลิ้ม

ช่างเป็นสาวงามที่สามารถล่มเมืองและสะกดใจสรรพชีวิตได้โดยแท้จริง

เมื่อเวลาผ่านไป เหลิ่งรั่วหลีก็ได้ฉีกอาภรณ์ของนางแล้ว และแววตาแห่งความปรารถนาก็ปรากฏขึ้นในดวงตาที่ใสดุจน้ำของนาง

ในทันใดนั้น ผิวขาวราวหิมะผืนใหญ่ก็ถูกเปิดเผยออกมา งดงามจนแทบหยุดหายใจ ราวกับฝันแต่ก็ไม่ใช่ฝัน

“ท่าน......ใช้ยากับข้างั้นรึ?!”

ดวงตาคู่สวยของเหลิ่งรั่วหลีจ้องมองซูเสวียน น้ำเสียงของนางเย็นเยียบ

เหลิ่งรั่วหลีอยู่ในสภาวะกึ่งกลางระหว่างความปรารถนาและเหตุผล

ร่างกายทั้งหมดของนางถูกรุกรานด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายได้

มันยากจะพรรณนา และค่อนข้างอึดอัด

นางไม่เคยฝันมาก่อนว่าตนเองจะตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้

และยานี้ก็มีฤทธิ์รุนแรงอย่างยิ่ง

แม้แต่นางก็ยังหาวิธีต้านทานมันไม่ได้ชั่วขณะ

“ซูเสวียน หากท่านทำเรื่องแบบนั้นกับข้า ในชาตินี้ข้าจะไม่มีวันให้อภัยท่าน!!”

เหลิ่งรั่วหลีกล่าวอย่างเย็นชา

แต่นางเองก็ไม่รู้ว่าตนเองในสภาพนี้น่าหลงใหลเพียงใด

เครื่องหน้าที่สมบูรณ์แบบ ท่าทีที่เย็นชา แก้มที่แดงก่ำ...

องค์ประกอบทั้งหมดนี้รวมกันเป็นภาพวาดที่สมบูรณ์แบบที่สุดในโลก

นี่คือเหลิ่งรั่วหลี

บุรุษใดในโลกที่ได้เห็นนางย่อมต้องมีความคิดอย่างไม่ต้องสงสัย

ไม่ต้องพูดถึงชายหนุ่มที่ได้รับผลกระทบจากยาเช่นกัน เปี่ยมไปด้วยพลังและความมีชีวิตชีวา

เมื่อมองดูเหลิ่งรั่วหลีในขณะนี้ ซูเสวียนรู้สึกราวกับว่าหัวใจของเขากำลังถูกเผาไหม้ด้วยไฟที่โหมกระหน่ำ

ไม่นานนัก ซูเสวียนก็ไม่สามารถอดกลั้นตัวเองได้อีกต่อไป และทำได้เพียงอุทานในใจ:

นี่ไม่ใช่ความประสงค์ของข้า แต่เป็นชะตากรรม!

จากนั้น ซูเสวียนก็กลืนยาเม็ดในมือของเขาลงไป

ด้วยการสะบัดแขนเสื้อ

ทันใดนั้น แสงเทียนที่ริบหรี่ก็ดับลง

ในห้อง มีเพียงแสงจันทร์สว่างสองสามสายที่ส่องผ่านรอยแยกเข้ามา

…

…

ค่ำคืนนี้ วสันตฤดูเบ่งบานเต็มที่

......

【ติ๊ง! วันแรกของการแต่งงาน รางวัล: กายาเทวะอสูรโกลาหล (ปลุกขึ้น 1%, อาวุธเทวะและยาศักดิ์สิทธิ์สามารถเร่งความเร็วในการปลุกได้)】

......

วันต่อมา แสงตะวันสาดส่อง

ซูเสวียนตื่นขึ้นมา เพียงเพื่อพบว่าเหลิ่งรั่วหลีที่อยู่ข้างๆ เขาได้จากไปแล้ว

หืม???

เมื่อรู้สึกถึงความร้อนจากร่างกายที่ยังคงหลงเหลืออยู่ข้างๆ และเห็นดอกเหมยสีแดงสดบนผ้าปูที่นอน ซูเสวียนก็ตกอยู่ในความสับสน

“ภรรยารั่วหลีของข้าไปไหน?”

“ไปแล้วรึ?”

ซูเสวยนที่ยังไม่ตื่นเต็มที่รู้สึกเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและจิตใจ และล้มตัวลงนอนอีกครั้ง

......

นอกตระกูลซู ในสถานที่ห่างไกล

ร่างในชุดขาวกำลังเหินอากาศไปยังวังไท่ชิงจิ่วเทียนที่อยู่ไกลออกไป

หากสังเกตอย่างละเอียด จะพบว่าร่างกายของนางดูไม่มั่นคงเล็กน้อย พยายามรักษาสมดุลอย่างยากลำบาก

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าบุคคลผู้นี้คือเหลิ่งรั่วหลี

ในขณะนี้ สีหน้าของเหลิ่งรั่วหลีไม่ดีนัก ค่อนข้างซีดเผือด แต่ก็ยังคงงดงามเกินจริง ราวกับเทพธิดาที่ก้าวออกมาจากภาพวาด

เมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ นางเพียงรู้สึกราวกับว่ามันเป็นความฝันอันยิ่งใหญ่

“เจ้าเด็กนั่นซูเสวียน กล้าดียังไงมาใช้ยากับข้า!!”

“เจ้าคอยดูเถอะ เมื่อข้าบำเพ็ญเพียรอีกสักพักและกลับสู่จุดสูงสุด ข้าจะทำให้เจ้าชดใช้!!”

“ถึงตอนนั้น ข้าคนนี้จะจับเจ้ามาเป็นชายบำเรอให้จงได้!!”

เหลิ่งรั่วหลีกัดฟัน สาบานในใจอย่างลับๆ

ต้องบอกว่า ซูเสวียนนั้นทรงพลังมากจริงๆ

ในทุกๆ ด้าน เขายังทำให้นางรู้สึกเหลือเชื่อเล็กน้อย

แต่ แล้วอย่างไรเล่า?

ครั้งหน้าที่ได้พบกัน นางจะกดข่มซูเสวียนอย่างรุนแรงแน่นอน!!

ในทุกๆ ด้าน!!!

......

ตอนเที่ยง

ในที่สุดซูเสวียนก็ตื่นขึ้นมาอย่างเต็มที่

【ติ๊ง! วันที่สองของการแต่งงาน รางวัล: หมัดหกวิถีสังสาระ!】

【หมัดหกวิถีสังสาระ: พลิกผันหกวิถี ตัดขาดสังสารวัฏ เมื่อหมัดถูกปล่อยออกไป ข้าคือผู้ไร้เทียมทาน!】

ในขณะนี้

ระบบผู้ใจดีก็ส่งเสียงแจ้งเตือนที่น่าพอใจเข้ามา

สิ่งนี้ทำให้จิตใจของซูเสวียนปลอดโปร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว

“หมัดหกวิถีสังสาระ?!”

“บ้าเอ๊ย! นี่มันจะเกินเรื่องไปแล้วไม่ใช่รึ?!”

ถึงแม้ว่าซูเสวียนจะไม่รู้ว่าหมัดหกวิถีสังสาระนี้เป็นพลังเทวะระดับใด

แต่เพียงแค่จากคำอธิบายนี้ ซูเสวียนก็รู้ว่าพลังเทวะนี้ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน!!

เขากำลังตั้งตารอฉากที่กำปั้นของเขาจะครอบครองโลกแล้ว

“โอ้ แล้วก็ยังมีกายาเทวะอสูรโกลาหลจากเมื่อวานด้วย!!!”

เมื่อคืนนี้ ถึงแม้ว่าซูเสวียนจะยุ่งอยู่กับเรื่องสำคัญ

เขาก็ไม่ลืมรางวัลจากระบบของเขา

“ระบบ แนะนำกายาเทวะอสูรโกลาหลอีกครั้ง”

ซูเสวียนกล่าวในใจ

【ติ๊ง! กายาเทวะอสูรโกลาหลสามารถหลอมรวมกับเต๋าทุกชนิดได้โดยธรรมชาติ ไม่เพียงแต่ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรจะรวดเร็ว และพลังเวทมนตร์จะเหนือกว่าผู้บำเพ็ญเพียรในขอบเขตเดียวกันอย่างมาก มันยังจะไม่ถูกกดข่มโดยกฎเกณฑ์ใดๆ ครอบครองพลังต่อสู้ที่หาที่เปรียบมิได้!】

【ยิ่งไปกว่านั้น กายาเทวะอสูรโกลาหลสามารถหลอมรวมกับกายาอื่นได้ เติบโตแข็งแกร่งขึ้นอย่างต่อเนื่อง กลายเป็นตัวแปร หนึ่งเดียวในทุกยุคสมัย!】

【อันดับสามพันกายา: อันดับหนึ่ง!】

“ให้ตายเถอะ! คราวนี้ข้ารุ่งโรจน์จริงๆ แล้ว!!!”

เมื่อได้ยินการแนะนำของระบบ ซูเสวียนรู้สึกว่าอนาคตของเขาสดใส!

“อย่างไรก็ตาม การปรากฏตัวของกายาเทวะอสูรโกลาหลจะต้องก่อให้เกิดพายุขึ้นนับไม่ถ้วนอย่างไม่ต้องสงสัย บางทีผู้ยิ่งใหญ่อาจจะโจมตีข้า ต้องการจะแย่งชิงกายานี้ของข้า ใครจะรู้”

“ดังนั้น นอกจากจะจำเป็นจริงๆ ข้าต้องไม่เปิดเผยการมีอยู่ของกายาเทวะอสูรโกลาหลโดยง่าย มันน่าอัศจรรย์เกินไปและอาจนำมาซึ่งหายนะร้ายแรงได้อย่างง่ายดาย!”

ด้วยความคิดหนึ่ง แผงหน้าระบบสีฟ้าอ่อนก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าดวงตาของซูเสวียน

【ชื่อ: ซูเสวียน】

【ตัวตน: ประมุขน้อยตระกูลซูแห่งแดนเหนือ, โอรสสวรรค์แห่งแดนศักดิ์สิทธิ์ต้าเหยียน แดนบูรพา】

【ขอบเขต: แปลงมังกรขั้นที่สาม】

【เคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียร: คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ต้าเหยียน, คัมภีร์จักรพรรดิตระกูลซู (ไม่สมบูรณ์)】

【พลังเทวะ: เก้ากระบี่ต้าเหยียน】

【กายา: กระดูกเทวะ, กายาเทวะอสูรโกลาหล (ปลุกขึ้น 0.01%....)】

ถูกต้องแล้ว ตัวตนของซูเสวียนไม่เพียงแต่เป็นประมุขน้อยตระกูลซูเท่านั้น แต่ยังเป็นหนึ่งในโอรสสวรรค์ของแดนศักดิ์สิทธิ์ต้าเหยียนแห่งแดนบูรพาด้วย!

ส่วนว่าทำไมซูเสวียนไม่เข้าร่วมแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูแห่งแดนเหนือ นั่นเป็นเรื่องยาว

ในวันที่ซูเสวียนเกิด ปรากฏการณ์สวรรค์ก็เกิดขึ้น: ปราณสีม่วงมาจากทิศตะวันออกสามหมื่นลี้ บัวทองผุดจากดิน และแท่นสวรรค์เบ่งบาน.....

นี่คือการกำเนิดของกระดูกเทวะ

และปรากฏการณ์เช่นนี้ก็เป็นที่สังเกตของทั่วทั้งแดนเหนือและแดนบูรพาที่อยู่ใกล้เคียง

ชั่วขณะหนึ่ง ผู้แข็งแกร่งนับไม่ถ้วนมาที่ประตูบ้าน ต้องการจะรับซูเสวียนเป็นทายาท แต่พวกเขาก็ถูกบรรพชนตระกูลซูปฏิเสธทั้งหมด

ในมุมมองของบรรพชน พวกเขาไม่คู่ควรที่จะสอนซูเสวียน

ซูเสวียน อยู่ในตระกูลซูก็เพียงพอแล้ว

จนกระทั่งประมุขศักดิ์สิทธิ์แห่งแดนศักดิ์สิทธิ์ต้าเหยียนมาด้วยตนเอง แสดงความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะรับซูเสวียนเข้าสู่แดนศักดิ์สิทธิ์ และสัญญากับเขาว่าจะให้ตำแหน่งโอรสสวรรค์ บรรพชนตระกูลซูจึงลังเล

ไม่ใช่ว่ารากฐานของตระกูลซูจะด้อยกว่าแดนศักดิ์สิทธิ์ต้าเหยียน

แต่เป็นเพราะบรรพชนของแดนศักดิ์สิทธิ์ต้าเหยียนมีความสัมพันธ์ที่ไม่อาจบรรยายได้และไม่ชัดเจนกับมหาจักรพรรดิของตระกูลซูที่ได้เงียบหายไปแล้ว......

ดังนั้น ซูเสวียนจึงเข้าสู่แดนศักดิ์สิทธิ์ต้าเหยียนและกลายเป็นโอรสสวรรค์ของที่นั่น

อย่างไรก็ตาม ซูเสวียนมีอิสระมากกว่าเมื่อเทียบกับศิษย์คนอื่นๆ ของแดนศักดิ์สิทธิ์ เขาสามารถบำเพ็ญเพียรได้ทุกที่ที่เขาต้องการ

ดังนั้น ซูเสวียนจึงใช้เวลาส่วนใหญ่ในการบำเพ็ญเพียรกับบรรพชนในตระกูลซูและสำรวจแดนลับบางแห่งในแดนเหนือและแดนบูรพา

เป็นเพราะเหตุนี้เองที่ทำให้หลายคนในแดนศักดิ์สิทธิ์ต้าเหยียนไม่รู้จักซูเสวียนด้วยซ้ำ.......

[จบตอน]