บทที่ 114 - ฉันคือเจ้าของชีวิตของฉัน (6) [อ่านฟรีวันที่ 02/02/2562]

บทที่ 114 - ฉันคือเจ้าของชีวิตของฉัน (6)

 

[คุณได้รับค่าประสบการณ์ 3,102,395]

[คุณได้รับค่าประสบการณ์ 4,123,242]

[คุณได้รับค่าประสบการณ์ 3,000,122]

[คุณได้รับ....]

[สกิลความแม่นยำสัมบูรณ์ได้กลายเป็นเลเวล 19 ความแม่นยำกับพลังเพิ่มขึ้นในขอบเขตเล็กๆ]

ถึงแม้ว่าส่วนใหญ่จะเป็นคลาส 2 แต่มันก็ดูเหมือนจะมีอยู่คลาส 3 อยู่มากทีเดียวในหมู่พวกมัน หอกกระดูกนักหลายร้อยหลายพันตันนับร้อยได้ตกลงมาจากท้องฟ้าเหมือนสายฝน ทั้งหมาป่าแดงและหมาป่าดำต่างตกตายไปพร้อมๆกันโดยไม่ต่างกันเลย และยูอิลฮานที่ได้รับประสบการณ์ก็ได้ยิ้มขึ้นเล็กๆ

ยังไงก็ตามมันมีบางอย่างอีกที่ทำให้เขายินดีมากยิ่งขึ้น

[คุณได้ฆ่ามอนสเตอร์ 281 ตัวอย่างต่อเนื่องในเวลา 5 นาที่ในขณะที่การปกปิดตัวตนยังคงอยู่ ความสามารถเพิ่มขึ้น 28.1% จากสกิลยมทูต]

สกิลยมทูตนั่นเอง เขาไม่อาจจะใช้มันได้ในดาเรย์เนื่องจากว่าเขาไม่อาจจะคงการปกปิดตัวตนไว้ได้ตลอดในตอนที่สู้กับมังกรหรือเผ่ามังกร

ถึงแม้ว่ามันจะมีข้อจำกัดที่การต่อฆ่ามอนสเตอร์อย่างต่อเนื่องในเวลา 5 นาที แต่ในสนามรบแบบนี้จะดึงเอาออฟชั่นออกมาได้จนถึงขีดสุด เหตุผลที่ยูอิลฮานได้พุ่งเข้าไปในเกตอย่างมั่นใจก็ยังเป็นเพราะเขาเชื่อในสกิลยมทูตของเขา

"แม้ว่ามันจะไม่ดีเท่ากับการสู้กับเผ่ามังกรด้วยหอกกระดูกทมิฬยักษ์ก็เหอะนะ"

ยูอิลฮานรู้สึกได้เลยถึงพลังในร่างและหัวเราะออกมาก่อนจะดีดนิ้วอีกครั้งหนึ่ง หอกที่ทำมาจากกระดูกมังกรไดถูกเก็บไปพร้อมกันกับมอนสเตอร์ที่ถูกฆ่า ก่อนที่จะหล่นลงมาอีกครั้งหนึ่ง

เนื่องจากว่ายูอิลฮานได้หลีกเลี่ยงในจุดที่เขาไม่อาจจะฆ่าได้ในครั้งเดียวทำให้หอกกระดูกแต่ล่ะอันที่มีน้ำหนักหลายพันตันได้ตกลงใส่มอนสเตอร์คลาส 2 กับมอนสเตอร์คลาส 3 ที่อ่อนแออย่างแม่นยำและพรากชีวิตของพวกมันไป

[คุณได้รับค่าประสบการณ์ 6,171,123]

[คุณได้รับ...]

[สกิลความแม่นยำสัมบูรณ์ได้กลายเป็นเลเวล 21 การใช้งานสกิลได้กลายเป็นอิสระมากยิ่งขึ้น]

สกิลยมทูตของยูอิลฮานได้หยุดการเพิ่มความสามารถของเขาลงที่ 62% เนื่องจากข้อจำกัดของสกิล แต่ว่าค่าประสบการณ์ก็ยังเพิ่มมากยิ่งขึ้นไป มากขึ้นเรื่อยๆ

ยูอิลฮานได้ใช้พลังมานาของเขาในการสัมผัสหาเป้าหมายที่จะสามารถฆ่าได้ในครั้งเดียว จากนั้นก็ใช้สกิลความแม่นยำสัมบูรณ์ในการฆ่าซึ่งมันไม่ใช่เรื่องยากเลย

ถ้าหากว่ามีตัวใดรอดมันจะเป็นเรื่องใหญ่ การปกปิดตัวตนของยูอิลฮานจะถูกถอดออกและสกิลยมทูตก็เก็บสะสมมาก็จะหายไป

[คุณได้รับ....]

[คุุณได้รับ....]

[คุณได้กลายเป็นเลเวล 138 พละกำลัง +1 ความคล่องแคล่ว +2 พลังชีวิต +1 พลังเวทย์ +1]

"ว้าวในที่สุดฉันก็เลเวลเพิ่มแล้ว มันนานมากเลยนะ"

[หยุดเล่นได้แล้ว] (เอิลต้า)

ศัตรูได้ตกตะลึงกับการโจมตีที่ราวกับปาฏิหาริย์นี้ เมื่อพวกเขารู้ตัวก็มีหมาป่าดำกับหมาป่าแดงได้ตายไปแล้วกว่าสามหมื่นตัวในเวลาแค่ 20 นาทีเท่านั้น

มีเพียงแค่เฟมิลที่ไม่สามารถจะกลับโลกได้เพราะการต่อสู้กับกองทัพปีศาจแห่งการทำลายและไม่อาจจะหยุดการฆ่าล้างเผ่าพันธ์ตัวเองได้เท่านั้นที่ตะโกนออกมาด้วยความโกรธ

"ก๊าซซซซ! แกต้องการจะทำอะไรกัน!"

ทำอะไรงั้นหรอ แน่นอนก็เพิ่มเลเวลไง

ยูอิลฮานได้ขยับไปฮัเพลงไป เนื่องจากว่าเขาต้องหามอนสเตอร์จำนวนมหาศาลในครั้งเดียวและยิงหอกออกไปทำให้สมองของเขารับภาระที่หนักทีเดียว แต่ว่าด้วยความแม่นยำสัมบูรณ์ที่เพิ่มเลเวลขึ้นมันก็ยังทำให้กลายเป็นง่ายขึ้นไปเรื่อยๆ

นอกไปจากนี้ความเจ็บปวดนี้มันก็คือความเจ็บปวดที่ทำให้เขาพัฒนา ยูอิลฮานกระทั่งคิดว่ามันน่าสนุก

"กรร! มันอยู่นี่แน่นอน"

"ฉันไม่รู้สึกถึงเศษเสี้ยวมานาของมันได้ยังไงกัน!?"

"พวกเราได้แต่ต้องหาให้ทั่ว"

ในตอนนี้พวกคลาส 4 ของกองทัพแห่งการทำลายก็เข้ามาในระยะของยูอิลฮานแล้วจากที่เอิลต้าได้ยืนยันคือไม่มีสิ่งมีชีวิตชั้นสูงอยู่ที่นี่ดังนั้นยูอิลฮานยังคงไปไหนมาไหนได้อย่างง่ายดาย

ใช่แล้ว นี่มันก็คือเวลาในการลดจำนวนของพวกมันด้วยเช่นกัน

'มาดูกัน เจ้านั่นดูจะง่ายสุดแล้ว'

เขาได้มองเห็นหมาป่าคลาส 4 ไม่สิเผ่าหมาป่าร่างมนุษย์ที่อยู่ฝั่งกองทัพปีศจแห่งการทำลายที่ดูจะอ่อนแอกว่าเฟมิลเล็กน้อย ชื่อของมันยาวมากดังนั้นเขาเลยตัดสินใจจะเรียกมันว่าหมาป่าดีดี

[นายจะใช้ไพท์บังเกอร์ใช่ไหม?] (เอิลต้า)

อันที่เอิลต้าพูดถึงคือไพท์บังเกอร์ที่ใช้ได้ครั้งเดียวที่ลงทุนหินพลังเวทย์คลาส 4 ลงไป ยังไงก็ตามยูอิลฮานได้ส่ายหัวออกมา

"ไม่ ในตอนนี้ฉันได้รับการเสริมพลังจากสกิลยมทูตแล้วก็เสริมประกายเพลิงได้ สถานการณ์นี่มันจะต่างไปเล็กน้อย"

นอกไปจากนี้อาวุธของยูอิลฮานก็ยังเป็นระดับอีปิคแล้วด้วย หอกมังกรแปดหางของเขาแค่พลังโจมตีก็ไปถึง 7,000 แล้วโดยไม่ต้องเสริมอะไรอีก

"ฟุดฟิดๆ ได้กลิ่นไหม้อะไรไหม?"

หมาป่าดีดีดูน่าจะอยู่ในสายพันธ์ที่มีสัมผัสที่ดี มันดูจะเจอร่องรอยของยูอิลฮานที่เขาปกปิดตัวอยู่ถึงแม้ว่าจะน้อยนิดมากๆก็ตาม

คลาส 4 นี่มันแตกต่างไปจริงๆด้วย! - ยูอิลฮานได้ตะโกนอุทานออกมาในขณะแทงหอกของเขาออกไป

"นี่ คอของแกกำลังไหม้อยู่!"

ผลของคลาสเขาในฐานะของยมทูตประกายเพลิง เพิ่มพลังการโจมตีทีเผลอขึ้น 40% เพิ่มพลังขึ้น 30% เมื่อต่อสู้กับสิ่งมีชีวิต จากเสื้อคลุมของเขาเพิ่มอีก 25% จากสกิลยมทูตอีก 62% เหนือไปกว่านี้ก็มีประกายเพลิง เพลิงม่วงและพลังเหนือมนุษย์พร้อมเสริมด้วยการโจมตีไร้วิถีและฟันเข้าไปที่คอของหมาป่าดีดี

[ติดคริติคอล!]

และความเสียหายทั้งหมดก็ได้กลายเป็นสองเท่าทันทีเมื่อคริติคอล คอของศัตรูได้ขาดไปเพราะแบบนี้และตายไปโดยไร้ซึ่งเสียงใดๆ

[คุณได้รับค่าประสบการณ์ 502,213,231]

[คุณได้รับบันทึกหมาป่าเล็บยาวเลเวล 204]

ไม่ว่ายูอิลฮานจะตะโกนดังแค่ไหนหรือกระโดดเต้นร้องเพลงชาติยังไง การปกปิดตัวตนของเขามันก็จะไม่มีวันหายไปตราบเท่าที่เขายังฆ่าศัตรูได้ในครั้งเดียวสำเร็จ

เจ้าตัวนี้ไม่ได้อ่อนแอแบบจอมเวทย์ และยูอิลฮานก็ไม่ได้คิดว่าเขาจะฆ่าในครั้งเดียว เขายังคิดอีกด้วยว่าเขาโชคดีมากที่มันเกิดคริติคอล

[มันต้องเป็นเพราะมันคือโลกที่ถูกทิ้ง ใช่แล้วมันต้องเพราะโลกที่ถูกทิ้ง....] (เอิลต้า)

"ตัวต่อไปกำลังมา ถ้าหากว่ามันไม่มีการคริติคอลมันจะเป็นการต่อสู้ระยะประชิด เธอต้องระวังตัวด้วย"

คลาส 2 กับคลาส 3 หลายพันตัวที่ตายกับการตายของคลาส 4 ตัวหนึ่งมันได้แตกต่างกันไปโดยสิ้นเชิง

เนื่องจากว่าเขาได้ทำการฆ่าอย่างรวดเร็วทำให้สิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่นี่ไม่ได้รู้ตัวเลย แต่ว่าจากการที่หมาป่าดำกับแดงกำลังหอนออกมาดังๆพวกมันก็น่าจะรู้ตัวในอีกไม่นาน

'ถ้างั้นศัตรูตัวถัดไปคือ.... ชิ'

ความรู้สึกยินดีอยู่ของยูอิลฮานจู่ๆก็เหมือนถูกราดด้วยนำเช่น เผ่าหมาป่าในร่างมนุษย์ตัวใหญ่ที่ดูจะมีเลเวลมากกว่า 230 ได้ปรากฏขึ้นมาและมันเป็นตัวที่ยูอิลฮานภาวนาให้มันเคลื่อนไหวช้าที่สุด แต่แล้วมันกลับวิ่งเป็นเส้นตรงไปทางเกต

[คุฮ่าห์ ดูเหมือนว่าสิ่งที่สำคัญสำหรับทุกๆคนมันจะอยู่ในเกตนั่น! ข้าไม่คิดที่จะเล่นกับพวกแกที่นี่แล้ว]

เจ้านี่มันฉลาดไม่สมขนาดตัวเลย

ความเร็วของมันน่ากลัวมาก นอกไปจากนี้หมาป่าทั้งหมดก็เป็นได้แค่เนื้อของมันไม่ว่าจะมีสีอะไรก็ตาม ด้วยแค่เสียงคำรามของมันก็ทำให้ท้องฟ้ากับผืนดินสั่นไหวแล้ว เจ้าแท็งค์ร่างมนุษย์นั่น! ยูอิลฮานได้พยายามทิ้งหอกลงใส่มัน แต่ว่าถ้าหากไม่โดนมันก็ไร้ประโยชน์

"ให้ตายสิ หมาป่าปีศาจแดง ควอแสด....!"

"นายคิดจะไปไหนเฟมิล!"

"อึก เวรเอ้ย.... เคียน่า! แกจำเป็นต้องหยุดควอแสด มันกำลังเข้าไปในเกต!"

มันดูเหมือนว่าคลาส 4 ที่เป็นพวกเดียวกันอีกคนน่าจะชื่อเคียน่า และดูเหมือนว่าคนที่ชื่อเคียน่าได้บังเอิญจัดการสังหารศัตรูได้สำเร็จและเริ่มวิ่งเข้าไปหาหมาป่าปีศาจควอแสดตามที่เฟมิลได้บอกแล้ว

"อย่าได้คิด ศัตรูของเธอคือฉัน!"

"ไอ้ทรยศ ไสหัวไป!"

หมาป่าดีดีคลาส 4 อีกตัวที่วิ่งค้นหายูอิลฮานไปทั่วสนามรบได้เข้าไปโจมตีเคียน่า เคียน่าได้หลบการอย่างสุดความสามารถและวิ่งเข้าไปหาแต่เพียงควอแสดที่อยู่ในสายตาเธอ และเธอก็ไล่ทันควอแสดก่อนที่จะเข้าไปในเกตสำเร็จ

ยังไงก็ตาม

[กรรร!]

"แค่กก!"

น่าเสียดายที่ควอแสดมีเลเวลที่สูงกว่าน่าจะ 15 เลเวลหรือมากกว่านั้น ความต่างของเลเวล 15 เลเวลในคลาส 4 มันไม่ได้ต่างไปกำแพงที่ไม่อาจจะข้ามผ่านไปได้เลย เมื่อควอแสดได้เหวี่ยงดาบของมัน ดาบยาวในมือของเคียน่าได้ถูกตัดขาดครึ่ง

[ข้าคือผู้ที่นำเจตจำนำของกองทัพปีศาจแห่งการทำลาย ภายใต้เจตจำนงของพวกเขา ข้าจำนำเอาประวัติศาสตร์บทใหม่มาสู่เผ่าหมาป่าและพิชิตโลกใบนี้!]

"ฉันไม่ปล่อยให้แกทำแน่!"

ยังไงก็ตามบางทีเจตจำนงก็ก้าวข้ามระบบของเลเวลได้! เคียร่าได้ห่อหุ้มตัวเธอเองด้วยเจตจำนงที่จะปกป้องราชวงศ์เผ่าหมาป่าและมานาในตัวเธอทั้งหมด ในตอนที่เธอทำแบบนี้ได้มีคมมีดมานาโผล่ขึ้นมาบนดาบที่หักหนึ่งของเธอ เคียร่าได้จับดาบเข้าสู้กับควอแสดอย่างกล้าหาญ

หมาป่ายักษ์กับหมาป่าตัวเล็กจ้อย มันดูราวกับเป็นการต่อสู้ของคนจิ๋วกับยักษ์ ควอแสดได้ยกหมัดทั้งสองข้างมันฟาดลงไปที่เคียน่าและเคียน่าได้แทงดาบใบมีดมานาออกไปด้วยสุดพลังที่เหลืออยู่

"ย๊ากกกก!"

[กรรรรรรร!]

ไม่นานนักผลลัพธ์ก็ได้ออกมา ดาบของเคียน่าได้สร้างหลุมขนาดใหญ่ขึ้นที่อกของควอแสดและหมัดทั้งสองข้างของควอแสดก็ได้บดขยี้หัวของเคียน่าไปในเวลาเดียวกัน

ควอน่ายังคงขยับได้แม้จะมีบนอก แต่ว่าเคียน่าที่ไม่มีหัวไม่อาจจะขยับได้อีกต่อไปแล้ว มันชัดเจนว่าเธอได้ตายไปแล้ว

"เวรเอ้ย ไร้ประโยชน์!"

คนจิ๋วกับยักษ์ ผลมันก็ชัดเจนแล้ว!

[แต่ว่าแผลนั่นลึกอยู่นะ ยูอิลฮานก่อนมันจะฟื้นฟูโจมตีมันเลย] (เอิลต้า)

"ฉันรู้น่า!"

ยูอิลฮานก็ยังวิ่งออกไป ยังไงก็ตามนอกไปจากหมาป่าดีดีที่สู้กับเฟมิล ตัวอื่นอีกสองตัวได้วิ่งตรงไปช่วยควอแสด

"แกคิด.... จะไปไหน!"

มันเป็นเรื่องปกติที่มอนสเตอร์หมาป่าคลาส 4 จะเร็วกว่ายูอิลฮาน แต่ยังไงก็ตามค่าสเตตัสในปัจจุบันของยูอิลฮานได้เพิ่มขึ้นมาหลายเท่าจากการสะสมกันของสกิลยมทูตและสกิลการสนับสนุนของทูตสวรรค์

นอกไปจากนั้นเขายังได้ใช้สกิลกระโดดในลักษณะแนวนอนขนานไปกับพื้นทำให้ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นมาหลายเท่าจากเดิม เพราะแบบนี้เองทำให้กระสุนมนุษย์ได้ถูกสร้างขึ้นมา

ในขณะนี้ใบหน้าของเจ้ายักษ์ ไม่สิของเจ้าควอแสดได้ชัดมากขึ้น ยูอิลฮานได้หยิบเอาไพท์บังเกอร์ออกมา ไพท์บังเกอร์ที่ใช้ครั้งเดียว!

แม้ว่าเขาเสียใจที่ต้องใช้มัน แต่ว่าในตอนนี้มันเป็นเวลาเหมาะที่สุดแล้วที่เขาจะใช้มันเนื่องจากเขาไม่อาจจะใช้มันด้วยสกิลการควบคุมเก็บของระยะไกลได้ เขาไม่อาจจะปล่อยให้เจ้ามอนสเตอร์นี่หลุดไปที่โลกได้

"กินนี่ไป!"

ด้วยแรงบินของเขายูอิลฮานได้ดันเอาไพท์บังเกอร์เข้าไปในหลุกใหญ่ที่เกิดขึ้นมาจากดาบอาบมานาของเคียน่า ในตอนที่มันรู้สึกได้ถึงตัวตนของยูอิลฮานเพราะการปกปิดตัวตนได้ถูกถอดออกไป ไพท์บังเกอร์ก็ถูกยิงออกไปเพราะแรงกระแทกและแทงร่างของมันแล้ว

ตูมมมมมมมมมมมมมมมม!

แรงสั่นสะเทือนที่มหาศาลได้ดังออกมาราวกับท้องฟ้าจะทลายลงมา มอนสเตอร์ทั้งหมดได้ล้มลงไปไร้สมดุลราวกับเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ขึ้นมา

จากวินาทีที่ไพท์บังเกอร์ได้ถูกยิงออกไป กระสุนที่ยิงออกไปได้ถูกทำลายเป็นยินๆและด้วยการระเบิดขนาดใหญ่ที่เกิดขึ้นในร่างกายของมันทำให้ควอแสดได้ถูกอาบไปด้วยเลือดพร้อมครางออกมา

ยังไงก็ตามถึงแม้ว่ามันจะถูกการโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุดของยูอิลฮานไปแล้ว มันก็ยังรอดอยู่ มันน่าจะมีขีดจำกัดของแท็งค์อยู่สิ! ยูอิลฮานได้ใช้แรงสะท้อนจากการระเบิดถอยตัวไปยืนบนพื้นใกล้ๆและเย้ยมันขึ้น

"แกนี่มันมอนสเตอร์จริงๆ"

[ก๊าาาาาาา! ในที่สุดแกก็โผล่หัวมา!]

นอกไปจากนี้ไม่ใช่ว่ามันฟังดูเหมือนมันกำลังรอเวลานี้อยู่หรอ? มันได้พุ่งตัวมันในขณะที่เชื่อในร่างกายที่ทนทานของมัน

[ลอร์ดอาจจะประทับใจกับแก แต่ว่าไม่ใช่กับข้า แกมันก็แค่มนุษย์ไร้ค่าที่ยืมพลังมาจากคนอื่นเพราะความอ่อนแอของแก! แกกล้ามาลองเข้ากับกองทัพปีศาจได้ยังไงกัน! ข้าไม่ยอมรับ!]

"ฉันไม่ได้คิดที่จะไปเข้าด้วยเลยสักนิดนะ!"

ยูอิลฮานได้ถีบพื้นพุ่งตัวออกไปโจมตีมัน หอกในมือของเขาได้เล็งไปที่แผลที่เขาได้เจาะเอาไว้ด้วยไพท์บังเกอร์

ยังไงก็ตามควอแสดก็เป็นศัตรูที่เยี่ยมที่ใช้ศิลปะกายต่อสุดได้ถึงขีดสุดด้วยร่างกายของมนุษย์

นอกไปจากนี้มันยังมีทั้งพละกำลังที่มหาศาลและความยืดหยุ่น ดังนั้นมันจึงมองการเคลื่อนไหวของยูอิลฮานออกในทันทีและโจมตีกลับด้วยขาที่หนาเหมือนต้นไม้ของมัน

"อั๊ก"

ยูอิลฮานไม่อาจจะแทงหอกออกไปได้เลยแม้แต่ครั้งเดียวก่อนที่จะลอยออกไป

ถ้าหากว่ามันเป็นในมังงะ เขาก็คงจะพอยืนขึนมาได้ แต่ว่าความจริงมันไม่ได้หอมหวานแบบนั้น ต่อให้เขามีเกราะที่ดีป้องกันอยู่ แต่ยูอิลฮานก็รู้สึกได้ว่ากระดูกหลายซี่ของเขาได้หักไปและเขาได้แต่กลิ้งบนพื้นหิมะอยู่หลายครั้ง

[อืมมม]

เสียงของควอแสดที่ดูพอใจได้ดังออกมา

[มาดูกันด้วยตาของแกว่าโลกที่แกอยากจะปกป้อง...]

และมันได้ล้มลงไปบนพื้น

ในวินาทีต่อมาได้มีเส้นเพลิงลากขึ้นยาวจากแผลบนอกของมันไปจนถึงหัว และหัวมันได้ขาดครึ่งไป

[คุณได้รับค่าประสบการณ์ 2,825,123,553]

[คุณได้รับบันทึกหมาป่าโลหิตเฟ็นริวเลเวล 233]

[สกิลประกายเพลิงได้กลายเป็นเลเวล 9 พลังไฟได้เพิ่มมากขึ้น]

[สกิลหอกไร้วิถีได้กลายเป็นเลเวล 18 พลังได้เพิ่มมากยิ่งขึ้น]

"...อึกๆ ฮ่าห์ดีขึ้นแล้ว"

เมื่อยืนยันได้ว่าศัตรูตายลงไป ยูอิลฮานกระทั่งไม่คิดที่จะยืนขึ้นและดื่มลมหายใจลงไป หอกไร้วิถีนี่มันสุดยอดจริงๆเลย

"ดะ ได้ยังไงกัน"

"ควอ ควอแสดตายเพราะมนุษย์คนหนึ่ง...."

หมาป่าดีดีที่มีชีวิตอยู่ไม่อาจจะซ่อนความตกใจกับความตายของควอแสดได้เลย เฟมิลที่เห็นหมาป่าที่เขาสู้อยู่ตัวแข็งทื่อไปได้ใช้โอกาสนี่จัดการฆ่ามันไปได้สำเร็จ

ด้วยเพราะมอนสเตอร์คลาส 4 ทั้งสามตัวรวมไปถึงเฟมิล พวกนี้ทั้งหมดก็อยู่ในระดับที่น่าหัวเราะเมื่อนำไปเทียบกับหมาป่าโลหิตเฟ็นริว ควอแสด

'ตอนนี้ก็จัดการทำความสะอาดที่เหลือก่อน'

เมื่อยืนยันถึงซี่โครงที่ถูกรักษาจากการฟื้นฟูเหนือมนุษย์แล้วยูอิลฮานได้ยิ้มออกมา เนื่องด้วยหมาป่าทั้งหมดเอาแต่จ้องการตายของควอแสดทำให้ยูอิลฮานปกปิดตัวตนได้อีกครั้งหนึ่ง นี่มันเป็นเหตุผลที่เขารับลูกเตะของควอแสดแต่แรก

'แต่ว่ามันก็เจ็บมากเหมือนกัน'

[ฉันก็บอกแล้วว่านายไม่ควรหักโหมเกินไป เจ้านี่มัน ชิ นายมันแย่ที่สุด] (เอิลต้า)ล

'ฉันก็แค่เลือกวิธีที่รวดเร็วและปลอดภัยเท่านั้นเอง'

เมื่อตอบกลับคำบ่นของเอิลต้าไปแล้ว ยูอิลฮานก็ได้ดีดนิ้วออกมา หอกกระดูกนับร้อยได้ปรากฏขึ้นกลางอากาศและตกลงมาแทงหมาป่าตายอีกครั้งหนึ่ง

การโจมตีนี้เขาได้ใช้การควบคุมเก็บของ การถ่ายโอนน้ำหนักและแรงโน้มถ่วงของช่องเก็บของ เขาทำเพียงแค่โจมตีจากด้านบนลงไปด้านล่าง แต่ว่ามันรวดเร็วเกินไปและมันก็ไร้สาระมาก มันกระทั่งได้รับผลจากความแม่นยำสมบูรณ์ทำให้ไม่มีการโจมตีใดพลาดเลย

ในเวลานี้ที่พวกมอนสเตอร์คลาส 4 ได้รู้ตัวว่าศัตรูของมันยังไม่ตายและซ่อนตัวกลับไปอีกแล้ว มันก็สายเกินไปที่พวกมันจะทำอะไรได้แล้ว