บทที่ 11 มีแฟนหรือยังจ๊ะ?

บทที่ 11 มีแฟนหรือยังจ๊ะ?

หลี่อันไม่ได้คิดจะเข้าไปร่วมวงไทยมุงด้วย แต่เมื่อแว่วเสียงร้อง เมี๊ยวๆ ดังมาให้ได้ยิน เธอก็อดไม่ได้ที่จะขยับเข้าไปดูใกล้ๆ

"ขาข้างนั้นคงจะใช้การไม่ได้แล้วล่ะมั้ง น่าสงสารจริงๆ เจ้าตัวเล็ก"

"แมวบ้านไหนกันล่ะเนี่ย? ไม่เห็นมีใครมาตามหา หรือว่าไม่มีเจ้าของ?"

"เมื่อกี้ตอนบ่ายฉันเดินมาก็เห็นมันนอนอยู่ตรงนี้แล้ว จนป่านนี้ก็ยังไม่มีใครมาดูเลย เมื่อกี้ก็มีพ่อหนุ่มคนหนึ่งเดินผ่านมาเห็นสภาพมันแล้วบอกว่าจะพาไปหาหมอ แต่เจ้าตัวเล็กนี่ดุจะตาย ยังไม่ทันได้แตะตัวก็แยกเขี้ยวจะข่วนเขาแล้ว พ่อหนุ่มคนนั้นเลยถอดใจเดินหนีไป"

คุณป้าท่านหนึ่งวาดไม้วาดมือประกอบคำพูดอย่างออกรส ทำให้เห็นภาพเหตุการณ์ชัดเจน

คุณป้าอีกคนรีบรับลูกทันที "แมวมันก็เป็นอย่างนี้แหละ!"

พวกหล่อนคุยกันจอแจ ยืนบังลูกแมวตัวน้อยจนมิด

"คุณป้าคะ..." หลี่อันเอ่ยเรียก หญิงวัยกลางคนหลายคนหันกลับมามองอย่างงุนงงว่าเธอเรียกใคร

"มีอะไรเหรอหนู?"

"แมวตัวนี้เป็นของคุณป้าเหรอคะ?"

"เปล่าจ้ะ"

"หนูขอเข้าไปดูหน่อยได้ไหมคะ?"

"ได้สิ"

"มาดูสิหนู"

บรรดาคุณป้าขยับหลีกทางให้ หลี่อันจึงเดินเข้าไปใกล้

ลูกแมวสีครีมตัวหนึ่งนอนขดตัวสั่นเทาอยู่ใต้พุ่มไม้ในแปลงดอกไม้ ขนที่ขาหลังข้างหนึ่งจับตัวเป็นก้อนแข็งด้วยคราบเลือด แห้งกรังผสมปนเปไปกับเศษหญ้าและดินโคลนดูมอมแมมไปหมด

ไม่รู้ว่าไปโดนอะไรหนีบมาหรือกัดกับแมวตัวอื่น แผลดูสาหัสเอาการ

นานๆ ครั้งมันจะส่งเสียงครางแผ่วเบาออกมาด้วยความเจ็บปวด

หลี่อันย่อตัวลงเพื่อดูบาดแผลให้ชัดเจนขึ้น แต่ยังไม่ทันจะได้เข้าใกล้ ขนทั่วร่างของมันก็ลุกชัน ส่งเสียงขู่ฟ่อพร้อมกางกรงเล็บออกมาอย่างดุร้าย

เห็นได้ชัดว่ามันกำลังระแวงภัยขั้นสุด

"อย่าเข้าไปใกล้เลยหนู" คุณป้าร้องเตือน "เดี๋ยวมันข่วนเอาจริงๆ นะ พ่อหนุ่มเมื่อกี้ก็เกือบโดนดีเหมือนกัน"

หลี่อันหันไปยิ้มรับความหวังดีนั้น

แต่เมื่อหันกลับมามองเจ้าตัวเล็ก ความกังวลก็ฉายชัดขึ้นมาในแววตา

อากาศร้อนอบอ้าวแบบนี้ หากปล่อยแผลทิ้งไว้ไม่ทำความสะอาด ไม่นานคงติดเชื้อแน่

แล้วเรื่องมันจะยิ่งบานปลายไปกันใหญ่

เธอครุ่นคิดหาวิธีช่วยเหลือ

ยังไงเสียมันก็เป็นหนึ่งชีวิต เธอไม่อาจเมินเฉยแล้วเดินหนีไปดื้อๆ ได้

"คุณป้าคะ เดี๋ยวหนูขอตัวขึ้นไปข้างบนแป๊บเดียว เดี๋ยวลงมาค่ะ ฝากดูมันไว้หน่อยนะคะ"

"ได้สิ ไปเถอะ"

"ขอบคุณค่ะ"

หลังจากหลี่อันเดินจากไป กลุ่มคุณป้าก็มองตามแผ่นหลังของเธอพลางซุบซิบ

"แม่หนูคนนี้หัวรั้นน่าดู"

"นั่นสิ เตือนแล้วก็ไม่ฟัง"

"ช่างเถอะ เดี๋ยวเจ็บตัวขึ้นมาก็จะรู้สึกเองนั่นแหละ"

คนอื่นๆ หัวเราะเห็นดีเห็นงาม...

ตอนที่ฉีเหยียนกลับมาจากที่ทำงาน เขาบังเอิญสวนกับหลี่อันที่กำลังเดินออกมาจากตึกพอดี

วันนี้เป็นวันเสาร์ เขาจึงเลิกงานเร็วกว่าปกติ

ในมือของเธอถือกล่องใบหนึ่ง ท่าทางเดินดูไม่รีบร้อนแต่แววตากลับดูร้อนรนเสียจนเดินผ่านหน้าเขาไปโดยไม่ทันสังเกตเห็นเขาด้วยซ้ำ

ฉีเหยียนมองตามร่างบางที่มุ่งหน้าไปยังสวนหย่อมฝั่งตรงข้าม สงสัยว่าเธอกำลังจะทำอะไร

แต่แล้วเขาก็บอกตัวเองว่าไม่ใช่เรื่องกงการอะไรของเขา

นัยน์ตาเรียวรีฉายแววเย็นชา เขาละสายตาแล้วเดินตรงเข้าตึกไป

ทว่าวินาทีที่ยกเท้าขึ้น เขากลับชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก้าวเดินตามหลังเธอไปราวกับร่างกายขยับไปเองโดยไม่รู้ตัว

เมื่อหลี่อันกลับมาถึง คนที่ยืนมุงดูอยู่ก่อนหน้านี้ก็ทยอยกันไปบ้างแล้ว เหลืออยู่เพียงสองสามคน

พวกเธอหลีกทางให้

"หนู ในกล่องนั้นมีอะไรน่ะ?"

"กล่องปฐมพยาบาลค่ะ" เธอตอบพลางเปิดกล่องออก

"กล่องปฐมพยาบาล? นี่หนูจะทำแผลให้มันเองเหรอ?"

"มันไม่ยอมให้เข้าใกล้เลยนะ จะไปทำแผลให้มันได้ยังไง หนูเอ๊ย ปล่อยมันไปเถอะ" คุณป้าอีกคนช่วยเสริม

"หนูอยากจะลองดูค่ะ" หลี่อันตอบพร้อมรอยยิ้ม

ความจริงแล้วเธอก็ไม่ได้มั่นใจนักหรอก

เธอเคยช่วยทำแผลให้แมวจรจัดในหมู่บ้านมาก่อนก็จริง แต่พวกนั้นบาดเจ็บแค่เล็กน้อยและคุ้นเคยกับเธออยู่แล้ว ไม่เคยมีตัวไหนต่อต้านรุนแรงขนาดนี้มาก่อน

"งั้นก็ระวังตัวด้วยนะ" คุณป้าเตือนด้วยความห่วงใย

"ค่ะ หนูเตรียมเจ้านี้มาด้วย"

น้ำเสียงของเธอเจือความภูมิใจเล็กน้อย

กลัวโดนข่วนงั้นเหรอ? ก็ใส่ถุงมือสิ!

เธอค้นหาถุงมือหนังไม่เจอ สงสัยจะไม่มี เลยไปรื้อลิ้นชักเจอถุงมือไหมพรมสำหรับหน้าหนาวออกมาคู่หนึ่ง

คงพอถูไถใช้แทนกันได้แหละน่า

คุณป้าหัวเราะกับน้ำเสียงของเธอ "เอาล่ะๆ งั้นก็ลองดู"

"แม่หนูคนนี้ใจดีจริงๆ"

"นั่นสิ!"

"หนู แต่งงานหรือยังจ๊ะ?"

"ยังค่ะ" หลี่อันตอบพลางจัดเตรียมอุปกรณ์

"งั้นมีแฟนหรือยัง?"

"ไม่มีค่ะ"

ทันทีที่คำนี้หลุดออกจากปาก เธอก็นึกเสียใจ... เดี๋ยวพวกป้าๆ ต้องพยายามจับคู่ให้เธอแน่ๆ

ฉีเหยียนที่ยืนอยู่ในระยะที่พอจะได้ยินบทสนทนา เม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาไหววูบไปมาชั่วขณะ

"ลูกชายเพื่อนป้าอายุ 32 แล้ว โสดเหมือนกัน จบมหาลัยดัง ทำงานสำนักงานกฎหมาย หน้าตาดีเชียวนะ หนูทั้งสวยทั้งใจดีแบบนี้ ให้ป้าแนะนำให้รู้จักเอาไหม? ลองคุยกันดู เผื่อจะถูกคอกัน!"

นั่นปะไร... น่าจะกัดลิ้นตัวเองนัก ทำไมถึงตอบไปเร็วขนาดนั้นนะ

"ขอบคุณค่ะคุณป้า แต่ตอนนี้หนูยังไม่อยากมีแฟนค่ะ"

"วัยรุ่นสมัยนี้นี่นะ... แต่เชื่อป้าเถอะ ถ้าไม่รีบแต่งงานตอนยังสาว พอถึงเวลาอยากแต่งขึ้นมา ผู้ชายดีๆ ก็โดนคว้าไปหมดแล้ว"

"จริงที่สุด! ไม่รู้เด็กสมัยนี้คิดอะไรกันอยู่"

บรรดาคุณป้าคุยกันเองอย่างออกรส ช่วยให้หลี่อันรอดตัวไปไม่ต้องตอบคำถาม เธอก้มหน้าก้มตาจัดการกับภารกิจตรงหน้า

"ไม่ต้องกลัวนะ ฉันไม่ทำร้ายแกหรอก ฉันจะเบามือ... ไม่ต้องกลัวนะ"

คุณป้าหัวเราะขำ "ไปคุยกับมัน คิดว่ามันจะฟังรู้เรื่องเรอะ?"

หลี่อันยิ้มแห้งๆ เธอรู้ว่ามันฟังไม่ออก แต่เธอไม่มีวิธีอื่นที่จะช่วยลดความหวาดกลัวของมันได้ดีกว่านี้แล้ว

เมื่อเห็นว่าไม่มีปฏิกิริยาต่อต้าน เธอจึงค่อยๆ ยื่นมือออกไป "จะเริ่มแล้วนะ..."

พอเห็นว่าเจ้าลูกแมวเริ่มสงบลง เธอก็ใจกล้าขึ้น แต่ทันทีที่สำลีชุบยาแตะโดนปากแผล มันก็ตื่นตระหนกสุดขีดและกระโจนใส่เธอทันที

หัวใจของฉีเหยียนกระตุกวูบ เขารีบพุ่งตัวเข้าไป—แต่ก็สายไปเสียแล้ว