บทที่ 91 - คนแปลกหน้า (10) [อ่านฟรีวันที่ 16/12/2561]

บทที่ 91 - คนแปลกหน้า (10)

 

เจ้าพวก 'กองทัพปีศาจ' พวกนี้มันเป็นพวกบ้าคลั่งที่ตราบใดที่มีความโกลาหลและการทำลายคือความพึงพอใจของพวกมัน และมันดูเหมือนว่าพวกมันจะเป็นคนไปทำให้มังกรที่แสนขี้เกียจมากำจัดพวกเอลฟ์อีกด้วย

[มันอาจจะแปลกไปนิดที่ข้าจะพูดแบบนี้ออกมา แต่ว่ากองทัพปีศาจแห่งการทำลาบกับมังกรเข้ากันได้ดีจริงๆ พวกเขาต้องการการทำลายล้างและมังกรก็สนุกกับพลัง ดาเรย์ได้เข้าสู่ยุคสมัยที่โหดร้ายจนกระทั่งเอลฟ์ได้เจอกับการล่มสลาย]

"แล้วเธอก็ไม่ยอมปล่อยให้เป็นแบบนั้น?"

[สำหรับฉันและมังกรกลุ่มน้อยที่คิดเหมือนๆกับฉัน ได้เข้าร่วมกับสวนอัสดง การเข้าร่วมนี่ก็เพื่อปกป้องพวกเอลฟ์เพื่อรักษาศักยภาพของโลกนี้เอาไว้]

นี่มันเป็นเรื่องราวที่จะพบได้ทั่วๆไป เรื่องราวที่ความดีและชั่วได้ถูกแบ่งออกมาอย่างชัดเจน และผู้ที่จบด้วยความสิ้นหวัง แต่ว่ายังคงมีความหวังที่เจือจางอยู่

ปัญหาหลักคือดาเรย์ที่จบลงไปแล้วได้เชื่อมต่อกับโลกอยู่ มันเป็นเรื่องน่าลัวที่ทำให้ยูอิลฮานคิดไปถึงหนังภาพยนต์ นี่มันคือตอนแรกที่สมบูรณ์แบบไปเลยนี่

[กองทัพปีศาจแห่งการทำลายก็ยังรู้ในเรื่องนี้ แน่นอนว่ามังกรก็เลยได้รู้ด้วยเหมือนกัน พวกมันได้รอคอยจนกว่าที่เส้นทางสู่โลกจะถูกเปิดขึ้น ใช่แล้ว นั่นคือการพังของดันเจี้ยนไงล่ะ]

"แบบนั้นหากปล่อยให้ดันเจี้ยนที่ถูกปิดผนึกนี่เอาไว้ งั้นมันก็อาจจะมีคราวที่โลกต้องล่มสลาย"

เมื่อยูอิลฮานได้ยิ้มขมๆออกมา มังกรก็ยังกล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกเช่นกัน เธอก็ดูเหมือนจะแสดงออกมาคล้ายๆกับยูอิลฮาน

[สิ่งแรกที่สวนอาทิตย์อัสดงได้เห็นก็คือโอกาส]

"เพราะว่ามังกรจะไปโลกหากพวกเขาปล่อยไว้? เพราะโลกจะล่มสลายแต่ดาเรย์อาจจะรอด?"

มังกรได้อยู่ในสภาพที่พ่ายแพ้จากคำพูดตรงๆของยูอิลฮาน เธอได้อับอายจนเกินไป

ยังไงก็ตามเมื่อยูอิลฮานได้หยักหน้า ท่าทางของธอก็กลับมาและพูดต่อไปอีกครั้ง

[ยังไงก็ตามมันได้เกิดตัวแปรขึ้นมานั่นคือคุณ คุณคือตัวแทนของกองทัพสวรรค์]

เมื่อได้เห็นกองทัพของมังกรจำนวนมหาศาลที่ครั้งหนึ่งเคยได้นำพาการทำลายมาสู่โลกใบนี้ถูกกวาดล้างออกไปทำให้สวนอาทิตย์อัสดงได้รู้สึงถึงความเป็นไปได้ จากนั้นพวกเขาได้ตัดสินใจว่ามันถึงเวลาที่จะเปลื่ยนวิธีอ้อมๆเป็นวิธีตรงๆแล้ว

[เมื่อลองคิดดีๆแล้วในท้ายที่สุดยังไงเผ่ามังกรก็ยังคงเป็นสิ่งมีชีวิตของดาเรย์ ถึงแม้ว่าพวกเขานำการทำลายไปสู่โลก แต่ว่าพวกเขาก็อาจจะกลับมาที่ดาเรย์เช่นกัน พวกเขาคงจะไม่พอใจมากแน่หากว่าพวกเขาได้เจอเอลฟ์เมื่อย้อนกลับมา ยังไงก็ตามมันได้มีความเป็นไปได้หนึ่งที่เกิดขึ้นมาจากคุณ ความเป็นไปได้ที่จะทำลายพวกที่อยู่ภายใต้การบัญชาของกองทัพแห่งการทำลายได้อย่างสมบูรณ์ และนำโลกของเหล่าเอลฟ์กลับคืนมา]

"เพราะแบบนั้น?"

[เพราะแบบนั้นเราเลยมาปาร์ตี้กันเถอะ]

ในที่สุดเรื่องราวก็ย้อนกลับมาในจุดเริ่มต้น เอิลต้าอดไม่ได้ที่จะถามออกมา

[แล้วสิ่งที่สวนอาทิตย์อัสดงต้องการคือ?] (เอิลต้า)

[ฉันว่าฉันควรจะบอกคุณได้แล้ว พวกเขต้องการให้เอลฟ์มีชีวิตอยู่ต่อไป และนั่นมันก็เหมือนกันกับความต้องการฉันเหมือนกัน ยังไงก็ตามเพื่อที่จะต่อสู้กับมังกรคลาสสูงๆ แค่เรามันยังไม่เพียงพอ แล้วก็นอกไปจากนี้เรายังต้องการที่จะร่วมมือกับคุณที่เผชิญหน้ากับศัตรูเดียวกันกับเราด้วย]

[มันมีแค่นั้นจริงๆงั้นหรอ?] (เอิลต้า)

เอิลต้าได้พูดออกมาอย่างคงชัด

[ฉันคือทูตสรรค์ของกองทัพสวรรค์เอิลต้า ฉันก็ยังมีอยู่หลายครั้งที่ปะทะกับสวนอาทิตย์อัสดง และทั้งหมดนั่นก็เพราะเหตุผลที่ไม่ชัดเจนด้วย! ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณจะเคลื่อนไหวภายใต้การช่วยชีวิตแค่อย่างเดียวเท่านั้น] (เอิลต้า)

[ยังไงก็ตาม ไม่ใช่ว่านั่นก็เพียงพอสำหรับการที่เราจะเป็นพันธมิตรกันกับข้อเท็จจริงแล้วหรอ?] (เรต้า)

สำหรับเรต้าแล้วเธอเป็นหนี้ชีวิตของมังกรตัวนี้ที่ช่วยชีวิตเอลฟ์คนอื่นๆ แตไม่ว่ายังไงเสียงของเธอก็ไม่มีทางจะส่งไปถึงมังกรได้เพราะเธอเป็นเพียงแค่ความคิดเท่านั้นเอง

[ฉันเข้าใจที่คุณจะสงสัยในตัวฉัน ยังไงก็ตามฉันไม่อยากจะย้อนกลับไปแล้ว คุณก็แค่ร่วมมือกับเราจนกระทั่งกำจัดทั้งหมดทั้งหมดที่เป็นกองทัพปีศาจแห่งการทำลายเท่านั้นเอง นั่นมันไม่ใช่สิ่งที่คุณจะทำอยู่แล้วหรอกหรอ?]

"ถ้างั้นเธอก็ไม่คิดอะไรสินะหากว่าฉันหันคมหอกของฉันใส่พวกเธอหลังจากนั้นน่ะ??"

[ฉันไม่เชื่ออยู่แล้วว่าฉันจะรอดจากการต่อสู้กับกองทัพปีศาจแห่งการทำลาย แต่ว่าหากฉันยังรอดอยู่ งั้นฉันจะเผชิญหน้ากับคุณตราบเท่าที่คุณต้องการ ยังไงก็ตามคุณต้องไม่โจมตีเอลฟ์ นั่นคือข้อตกลงในการเป็นพันธมิตรของเรา]

ความปรารถนาในการมีชีวิตอยู่ต่อคือพื้นฐานของสิ่งมีชีวิตทั้งหมด แต่ว่าเธอพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไงกัน? ยูอิลฮานอดไม่ได้ที่จะไม่เข้าใจเธอ แต่ว่ามันก็ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่เคยเจอคนแบบนี้มาก่อน

หากเขาได้พบว่ามีอะไรแปลกๆในทีหลัง งั้นมันก็ยังไม่สายเกินไปที่เราจะเล็งหอกไปที่พวกของเธอในตอนนั้น มันดูเหมือนว่าในตอนนี้การเป็นพันธมิตรกับพวกเธอมันจะเป็นสิ่งที่ดีกว่าในสถานการณ์แบบนี้ เอิลต้าก็ยังไม่ได้ขัดค้านอะไร หากว่ายูอิลฮานปลอดภัย งั้นเธอก็ไม่สนใจ

"ดี ฉันจะร่วมมือด้วย ตราบเท่าที่เอลฟ์ไม่ได้หันอาวุธมาหาฉัน ฉันก็ไม่มีความคิดที่จะไปคิดร้าบกับพวกเขา"

[ขอบคุณมาก! คุณดูมั่นใจจริงๆ!]

มังกรได้ยกร่างของเธอขึ้นมา ยูอิลฮานได้เก็บเอาฉมวกกับเสาด้วยการควบคุมเก็บของ และได้ถามออกมาในขณะที่มองร่างที่ยิ่งใหญ่ของมังกร

"ตอนนี้ก็บอกถึงมังกรที่เป็นพันธมิตรของเรามาได้แล้ว อย่างน้อยที่สุดฉันจะต้องปล่อยพวกเขาไว้ใช่ไหมล่ะ?"

[นั่นมันจะถูกแก้ไขหากว่าคุณเข้าปาร์ตี้กับฉัน]

เธอได้ยื่นกรงเล็บหน้าของเธอออกมา มันดูเหมือนกับท่าทางทีให้เขาจับเอาไว้

มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเข้าร่วมปาร์ตี้กับมอนสเตอร์นี่! ไม่สิ พวกเขาถูกเรียกว่ามังกรก็เพราะพวกเขามีสติปัญญา?

มันจะเป็นการโกหกแน่หากจะบอกว่าเขาไม่ลังเล แต่ว่ามันก็แปลกเล็กน้อยกับรูปแบบนี้เมื่อพวกเขาเป็นพันธมิตรกัน นอกไปจากนี้แม้แต่ในปาร์ตี้เดียวกันค่าประสบการณ์ก็จะถูกแบ่งไปตามแต่ผลงานที่ทำ ยูอิลฮานไม่ได้ขาดทุนเลยสักนิด

ยูอิลฮานได้คิดเสร็จอย่างรวดเร็วและจับกรงเล็บของมังกรเอาไว้ ความรู้สึกของความเกลียดชังได้เริ่มถูกรบออกไปและรู้สึกไถึงการมีอยู่ฝั่งเดียวกับเธอ มันค่อนข้างจะน่าทึ่งสำหรับเขาเอง

[คุณได้เข้าร่วมปาร์ตี้]

[สมาชิกในปาร์ตี้: 238]

[คุณได้รับฉายา 'พันธมิตรของมังกร' ความเสียหายจากเผ่ามังกรลดลง 15% และพลังโจมตีเพิ่มขึ้น 15% เมื่อต่อสู้ร่วมกับมังกร]

ดูเหมือนว่ามังกรจะเป็นเผ่าพันธ์ที่น่าทึ่งจริงๆ แค่การเข้าร่ววมปาร์ตี้ก็ทำให้เขาได้รับฉายาใหม่มาแล้ว ออฟชั่นที่ลดความเสียหายมันเป็นตัวช่วยที่ยอดเยี่ยมไปเลยจริงๆ แต่ยังไงก็ตามสมาชิกในปาร์ตี้มันมากกว่าที่เขาคิดไว้ซะอีก

[พวกเขา 220 คนเป็นคลาส 3 แล้วก็ยังมีอีกนิด แต่ว่าคุณได้ฆ่าพวกเขาทั้งหมดไป]

"ฉันทำอะไรไม่ได้นี้ ในตอนนั้นเผ่ามังกรทั้งหมดคือศัตรูของฉัน

ยูอิลฮานก็ยังคงแน่วแน่ จริงๆแล้วเขาก็รู้สึกผิดอยู่ แต่ว่าเขาก็ไม่ได้แสดงมันออกมา หากแบบนั้นเขาจะเสียพันธมิตรไป

[....ยังไงก็ตามจากนี้ไปคุณห้ามชี้หอกใส่สมาชิกในปาร์ตี้เข้าใจแล้วนะ?]

"โอเค"

ยูอิลฮานได้หยักหน้าตรงๆและหันไปทางอื่นๆ มังกรได้คว้าเขาอย่างตื่นตระหนกทันที

[พวกเราไปด้วยกันเถอะ ทำไมทำแบบนั้นล่ะ เราเพิ่งเป็นพันธมิตรกันนะ?]

"มันจะสบายกว่าหากเป็นคนเดียว เธอก็สู้ด้วยตัวเธอเองได้นี่ ฉันคิดว่ามันก็ยังดีกับเธอหากเป็นแบบนั้น"

มังกรได้เปิดปากกว้างขึ้นหลังจากที่ได้ยินคำพูดที่มันดูเหมือนจะมาจากผู้โดดเดี่ยวอย่างแท้จริง

[มันเป็นเรื่องจริงแน่ๆ แต่ว่าคุุณมีความแข็งแกร่งสำหรับคุณแค่ไหนที่จะทำแบบนั้น... ไม่สิ คุณได้กวาดล้างมังกรกว่าครึ่งในดาเรย์ไป ฉันก็ยอมรับมันแต่ว่า.... คุณจะไม่เป็นไรจริงๆนะ?]

"ใช่สิ"

หากว่าเขาเคลื่อนไหวไปกับกลุ่มมังกรในตอนนี้ งั้นมันอาจจะให้ความสะดวกสบายในเวลาสั้นๆ ยังไงก็ตามหากว่าเขาไปกับพวกมังกรนี้งั้นจำนวนที่เขาจะฆ่าได้ก็จะลดลง และการเลื่อนคลาสของเขาก็จะล่าช้าลงเพราะแบบนี้อย่างมาก นอกไปจากนี้พวกเขาก็จะเป็นเป้าได้ง่ายจากการเคลื่อนไหวเป็นกลุ่ม

ในทางตรงกันข้ามหากว่าเขาแยกออกมา เป้าหมายของศัตรูก็จะถูกแบ่งออกและความกดดันของทั้งสองฝั่งก็จะลดลง และเนื่องจากยูอิลฮานเคลื่อนไหวคนเดียวทำให้เขาสามารถจะฆ่ามังกรได้มากยิ่งขึ้น จากนั้นเขาก็สามารถจะประสบความสำเร็จในการเลื่อนคลาสได้เร็วขึ้น

เหตุผลที่แบบนี้มันเป็นไปได้ก็เนื่องจากว่ายูอิลฮานมั่นใจว่าต่อให้เขาเจอกับศัตรูคนไหนเขาก็เอาตัวรอดได้

[คุณเป็นชายที่เหมือนกับมังกรจริงๆ]

"ช่วยพูดให้ชัดด้วยนะว่านั่นมันคำชมหรือดูถูกกันแน่ เดี๋ยวนะ ไม่สิ มันต้องเป็นการดูถูกกันใช่ไหม?"

[คุณเป็นคนที่เต็มไปด้วยความยโสที่ไม่มีใครเทียบและก็มีพลังที่เหมาะกับมันด้วย และคุณแม้กระทั่งสนุกไปกับความโดดเดี่ยว ดังนั้นหากว่านั่นไม่ใช่มังกรแล้วจะเป็นอะไรไปได้อีกกันล่ะ?]

มันเป็นการดูถูกจริงๆด้วย!

[ฉันดขเาใจแล้ว ถ้าหากคุณพูดแบบนั้น งั้นเราก็จะแยกกันตามความคิดของคุณ ยังไงก็ตามในท้ายที่สุดเราก็สู้อยู่ในที่เดียวกัน เผ่ามังกรที่มีความสัมพันธ์กับกองทัพแห่งการทำลายก็ยังเริ่มรวมตัวกันแล้ว]

ยูอิลฮานก็คิดคล้ายๆแบบนี้เหมือนกัน การไปเผชิญกับมังกรนับร้อยมันก็เหมือนกับเอาไข่ไปกระเทาะหิน เพราะแบบนี้เขาจึงจะต้องลดจำนวนของพวกมันให้ได้มากที่สุดโดยเทคนิคเฉพาะที่เรียกว่าโจมตีแล้วแล้ว และหากหลังจากที่เขารู้สึกว่ามันจะเป็นไปไม่ได้ด้วยคนเดียวอีก งั้นเขาก็วางแผนที่จะมาร่วมมือกับมังกรที่อยู่ฝั่งสวนอาทิตย์อัสดง

"โอเค เมื่อมันถึงเวลานั้นฉันจะมาหาเธอ"

[อย่างสุดท้าย]

เมื่อยูอิลฮานได้หยิบเอาหินพลังเวทย์ออกมาและเริ่มบอกให้เรต้าใช้งานวงเวทย์ มังกรได้พูดออกมาอีกครั้งหนึ่ง

[ชื่อของฉันคือเรซิตน่า แล้วชือของคุณล่ะ?] (เรซิตน่า)

"ยูอิลฮาน"

[ยูอิลฮาน นั่นเป็นชื่อที่ดี ยอดเยี่ยมไปเลย] (เรซิตน่า)

เรซิตน่าดูเหมือนจะมีเรื่องจะคุยอีกมาก แต่ว่าเรต้าได้เปิดใช้งานวงเวทย์แล้ว

ยูอิลฮานได้เริ่มย้ายตัวไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเธอ

....และวงเวทย์ก็ได้ทำงานอีกครั้งหนึ่งเนืองจากว่าเขาได้มาเจอเข้ากับมังกรที่เป็นพันธมิตร

"เวรเอ้ย นี่มันไม่มีการกรองพรรคพวกออกตอนใช้งานงั้นหรอ?!"

[คุณจะเหนือกว่าการประเมินโลกไปแล้วนะยูอิลฮาน] (เอิลต้า)

ยังไงก็ตามหลังจากที่เขาได้ใช้หินพลังเวทย์ไปกว่ายี่สิบก้อนเขาก็สามารถจะฆ่ามังกรที่ไม่ได้อยู่ในปาร์ตี้ไปและมันก็เป็นมังกรตัวสุดท้ายที่เดินไปไหนมาไหนเพียงลำพัง

[ฆ่่าคลาส 4 985/1,000]

"อีกแค่ 42"

ยูอิลฮานได้เก็บซากมังกรลงไปและดื่มบลัดดริ้งเล็กน้อง

"ดังนั้นนับจากนี้มันจะเป็นการต่อสู้ทีมากกว่า 1 แล้ว"

แม้แต่บลัดดริ้งจำนวนมหาศาลก็ยังได้ลดลงไปเหลือแค่ 50 ลิตร แม้แต่โล่ที่มีจำนวนมากก็ยังเหลืออีกแค่ 200 อันแล้วในตอนนี้ แม้ว่าหลังจากที่ศิลปะการใช้หอกของเขาได้ก้าวหน้าไปก็ตาม แม้แต่อุปกรณ์ของเขาก็ยังต้องซ่อมอยู่บ่อยครั้ง....

[คุณจะเปิดใช้งานนาฬิการทรายไหยูอิลฮาน?]

ยูอิลฮานได้คิดอย่างจริงจัง แต่ท้ายที่สุดเขาก็ส่ายหัว

"ไม่ ถ้าฉันใช้มันตอนนี้ฉันต้องเสียใจแน่"

[คุณก็คิดแบบนั้นเหมือนกันสินะ] (เอิลต้า)

"เรต้า ไปล่ามังกรที่อยู่ด้วยกันน้อยที่สุด"

[ข้าเข้าใจแล้ว กลุ่มที่น้อยที่สุดคือ 5 ตัว] (เรต้า)

"นั่นมันน้อยสุดแล้วจริงดิ?"

[ใช่!] (เรต้า)

ถ้าหากว่ามันเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด งั้นเขาก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว เธอได้ตอบกลับอย่างมั่นใจจนทำให้ยูอิลฮานได้แต่จับหอกอย่างทำอะไรไม่ได้ในขณะที่เร่งเรต้า

"ไปกันเลย ไปเจอกับความทรหดที่น่าทึ่งกัน"

เรต้าได้เปิดใช้งานวงเวทย์ทันที ยูอิลฮานก็ยังใช้ความรู้สึกได้ถึงการทำงานของวงเวทย์ในพริบตาของเขาและมาถึงเกาะที่ล้อมรอบไปด้วยทะเล มันอยู่ใกล้ๆกับชายหาดอีกด้วย

"ฉันคิดว่าสถานที่แบบนี้มันจะไม่มีวันมาเกี่ยวข้องกับชีวิตฉันอีกน่ะเนี้ย"

เมื่อเงยหน้าขึ้นก็จะเห็นแสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมา ไม่มีหมู่เมฆและท้องทะเลที่ส่องแสงไพรินออกมาราวกับว่าทุกๆสิ่งกำลังหัวเราะใส่ยูอิลฮานที่ทำงานเกินเวลามา กลิ่นอายทางสังคมที่ถ่วมท้นสถานที่แห่งนี้ถึงขนาดที่ทำให้ยูอิลฮานผงะหดตัวลงไปเล็กน้อย

ยังดีที่มาโลกนี้มันใกล้จะล่มสลายไปแล้วและยังไม่มีคนอีกด้วยคนเป็นการปลอบโยนเดียวที่มีให้เขา

เอิลต้าได้ถามออกมาอย่างตกตะลึงกับยูอิลฮานที่หมดแรงลงไป

[สถานที่แห่งนี้มันมีอะไรเกี่ยวกับคุณนะ?]

"มันคือชายหาดไง ชายหาด!!!"

[มังกรอยู่ด้านบน!]

"อ่า จริงด้วย"

ฉันควรจะไปชายหาดมั้งนะในตอนที่กลับไปบนโลก เพียงลำพังด้วย! - ยูอิลฮานได้คิดกับตัวเองในขณะที่ถือหอกเอาไว้ภายในมือ เขาได้เจอกับมังกรที่กำลังบินอยู่ในท้องฟ้าในขณะที่กระพือปีกขนาดมหึมาของมัน เขาได้กระโดดขึ้นไปอย่างสุดแรงทันที

ร่างของเขาได้พุ่งขึ้นไปหลาบร้อยเมตรในทันทีบนท้องฟ้าซึ่งมันดูน่าตื่นตาทีเดียว

ในระหว่างทางเขาก็รู้สึกเหมือนกับเวทย์เตือนที่ทำให้เขาต้องหงุดหงิด แต่ว่าเวทย์เตือนที่มังกรมันได้ติดตั้งเอาไว้ก็ไม่สามารถจะตรวจจับยูอิลฮานได้ดังนั้นมันก็ไม่สำคัญอะไร

[เมื่อไหร่จะเจอกันนะ?]

[อีกไม่นานหรอก ในตอนนี้มังกรที่อยู่คนเดียวได้ตายลงไปหมดแล้ว ถ้าหากว่าเขาไม่ได้คิดจะหนีไป งั้นเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากมาหาเรา]

[เจ้ามนุษย์สวะนั่น]

มังกรที่มาร่วมกลุ่มกันนี่ดูแตกต่างออกไปจริงๆ มันดูเหมือนว่าพวกมันจะบินอยู่เพือสร้างความได้เปรียบกับยูอิลฮานที่เป็นมนุษย์อีกด้วย ยังไงก็ตามมันก็ยังมีคนแบบหนึ่งเสมอ

[ข้าเบื่อกับเรื่องแบบนี้แล้ว เรามัวทำอะไรกันอยู่ ทำไมสิ่งมีขีวิตที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกนี้มังกรอย่างเขาถึงต้องกลัวมนุษย์เพียงคนเดียว]

[คาเรียน่า!]

[ข้าจะไปเล่นทีอื่น! ตอนนี้ข้าทำมันแล้ว แต่ว่าข้าจะไปเร็วรอบๆให้มากขึ้นอีก]

จู่ๆมังกรตัวหนึ่งก็ได้มุ่งลงมาด้วยความเร็วอย่างมากและพุ่งลงไปในทะเล

เมื่อเห็นแบบนี้ยูอิลฮานได้เล็งไปที่มันในทันทีและขว้างหอกออกไปทันที แน่นอนว่ามันรวมกับการถ่ายโอนน้ำหนักไปด้วย

[ติดคริติคอล!]

[ก๊าซซซซซซ!]

ทะเลที่สวยงามได้ถูกย้อมเป็นสีแดงด้วยเลือดมังกรทันที

เมื่อตัวยูอิลฮานได้ปรากฏออกมา ในที่สุดเวทย์เตือนของมังกรก็สัมผัสได้ดึงยูอิลฮาน

[มะ มนุษย์!?]

[ระวังตัวด้วย เราจะดูถูกพลังการซ่อนตัวของมันไม่ได้!]

หลังจากรู้ถึงตัวยูอิลฮานมังกรทั้งหมดได้ยิงเวทย์ออกมาทันที มันมีความหลากหลายเป็นอย่างมาก มันยังมีเวทย์ความเสียหายทางกายภาพไปจนถึงเวทย์ที่หยุดอยู่อิลฮานไว้กับที่

แน่นอนว่ายูอิลฮานก็ได้คิดเอาไว้อยู่อีกแล้วว่ามันจะโจมตีในทันทีทำให้ยูอิลฮานกระโดดอีกครั้งหนึ่งในทันทีที่ตัวเขาถูกเจอ และตำลงไปในน้ำ เป้าหมายของเขาคือมังกรที่ตอนนี้หอกของเขาปักอยู่บนหน้าผากของมัน

มีเวทย์บางอย่างที่ตามหลังเขามา แต่ว่าด้วยความเชื่อในเกราะกับฉายาทำให้เขาไม่สนใจพวกมัน สิ่งที่สำคัญในตอนนี้ก็คือการลดจำนวนของมังกรให้มากที่สุดเท่าที่เป็นไปได้

[มันยังพุ่งไปต่อ!]

[คาเรีนน่าไป!]

[เวรเอ้ย คาเรียน่ายังอยู่ในอาการตกใจ!]

[อ่อนแอจริงๆ การตกใจเพราะถูกมนุษย์ซุ่มโจมตี....]

หลังจากที่พวกมังกรได้รู้ว่าเวทย์พวกมันไม่อาจจะฆ่ามนุษย์ได้ ทำให้พวกมังกรได้ขยับตัวอย่างรวดเร็วถึงแม้ว่าพวกมันจะพูดกันไม่กี่คำจากความตื่นตระหนกก็ตาม

มีตัวหนึ่งที่พยายามจะคาดเดาทิศทางการตกของยูอิลฮานและพยายามจะหยุดเขาด้วยเวทย์เคลื่อนย้ายระยะสั้น ในขณะที่ตัวอื่นๆได้สร้างวงเวทย์นับสิบรอบๆตัวมันเพื่อโจมตีเขา และมีตัวที่แม้กระท่งอ้าปากพยายามกลืนกินเขาไปทั้งตัว

การโจมตีที่ไร้ซึ่งความสามัคคีและการขัดแข้งขัดขากันเองได้เกิดขึ้นมาอย่างนับไม่ถ้วน

[ใครมันที่โจมตีกัน ไอเวร!]

[มันก็เพราะแกที่จู่ๆก็โผล่ขึ้นมาทำให้ข้าฆ่ามนุษย์ไม่ได้! แกมันสารเลว!]

"เจ้าพวกนี้ทีมวิร์คมันแย่จริงๆเลย"

ด้วยการทะเลาะกับบวกกับเวทย์ทำให้ยูอิลฮานถึงขนาดที่ปกปิดตัวเองอีกครั้งได้สำเร็จ เขาแม้กระทั่งคิดว่ามันง่ายกกว่าการสู้กับมังกรแบบทีละตัวซะอีก

เขาได้ลงใปในทะเลอย่างปลอดภัยและเก็บเอาหอกของเขากระมาด้วยการควบคุมเก็บของก่อนที่จะเอามันออกมาอีกครั้ง

ในตอนนี้เขาได้เข้ามาใกล้มังกรที่เขาเล็งไปแล้วและมันกำลังส่ายหัวของมันอยู่ เขาได้เอาหอกแทงลงไปในจุดเดิมที่เลือดมันไหลอีกครั้งหนึ่

[ติดคริติคอล!]

[สกิลการโจมตีคริติคอลได้กลายเป็นเลเวล 40 พลังโจมตีเพิ่มขึ้นอย่างมากเมื่อมีการโจมตีคริติคอลเกิดขึ้น]

[ก๊าซซซซซซซซซซ]

เสียงร้องของมังกรได้ดังลั่นไปถึงบนฟ้า มันจะสบายดีได้ยังไงกันหากว่ามันถูกโจมตีคริติคอลถึงสองครั้งด้วยหอกพิเศษที่มีไว้ฆ่ามังกรโดยเฉพาะ

[กรรร ก๊าซซซซซซซซซซซ!]

เมื่อมันได้ร้องออกมาในขณะที่กลิ้งไปมาด้วยความเจ็บปวด มังกรที่มองลงมาเห็นความเจ็บปวดของคาเรียน่าก็ได้เริ่มรู้สึกกลัว

บุคคลที่สามารถอ่านการเคลื่อนไหวของมังกร บุคคลที่ไม่ตายแม้ว่าจะโดนเวทย์ของมังกรเข้าไป หลบวิถีกรโจมตีของเวทย์ และแม้กระทั่งซ่อนตัวในหมู่มังกรอย่างสะบายใจ

[มัน....]

[นักล่ามังกร]

เมื่อยูอิลฮานได้สะบัดหอกสองครั้งและถ่ายโอนน้ำหนักลงไปมังกรก็ได้ตายไปลงทั้งแบบนี้

จริงๆแล้วเขาได้โจมตีถึงสองครั้งด้วยหอกไร้วิถี แต่ว่ามันไม่มีทางเลยที่มังกรจะรู้ได้เนื่องจากพวกมันไม่รู้ถึงความลับของสกิลนี้

[คุณได้รับค่าประสบการร์ 1,022,048,306]

[ฆ่าคลาส 4 959/1,000]

"เหลือ 41"

ยูอิลฮานได้พึมพัมขึ้นมา จากนั้นก็มองขึ้นไปที่มังกรที่เฝ้ามองเขาอยู่บนฟ้าก่อนจะฉีกยิ้มออกมา มันดูเหมือนว่าเขาจะมีแรงจูงใจที่มากขึ้น

[มนุษย์....]

[เวรเอ้ย โจมตีมัน! อย่าปล่อยให้มันรอดไปได้!]

"ดีเลย มาดูกันว่าท้ายที่สุดแล้วใครกันที่จะตาย"

แนนอนว่าเขาจะหนีไปแน่หากว่าสิ่งต่างๆมันดูท่าจะไม่ดี แต่ว่าเขาก็ไม่ได้พูดออกไป จากนั้นเขาก็กระโดดขึ้น

และหลังจากนั้นเขาก็ได้เก็บซากของมังกรไป