ตอนที่ 561 ให้ทหารเยียนลิ้มรสอานุภาพดินระเบิด!(ฟรี)

ตอนที่ 561 ให้ทหารเยียนลิ้มรสอานุภาพดินระเบิด!

"ไม่เช่นนั้น เมืองชางหลีแข็งแกร่งปานนั้น พวกเจ้าคิดว่าข้าจะตีแตกได้อย่างไร?"ซูอี้ย้อนถาม

ฮองตงถึงบางอ้อ ยินดีว่า "ดีเลย ทหารเยียนยังไม่เคยเห็นฤทธิ์เดชดินระเบิด ให้พวกมันได้เห็นดีกัน!"

ในกระโจม เหล่าขุนพลต่างฮึกเหิม

ภาพความทรงจำตอนปราบกบฏเจ้าอิน ดินระเบิดระเบิดกำแพงเมืองถล่ม อานุภาพน่าสะพรึงกลัว ยังติดตาตรึงใจ

เหล่าขุนพลตื่นเต้น เลือดเดือดพล่าน อยากเห็นอานุภาพดินระเบิดอีกครั้ง

สามวันต่อมา

ท้องฟ้าแจ่มใส

ซูอี้ออกคำสั่ง ประตูค่ายเว่ยเปิดออก

ทหารเว่ยหมื่นแสน ดั่งน้ำหลาก ไหลออกจากประตูค่าย มารวมพลที่หน้าประตูเมืองทิศตะวันตกของชางหลี

ครู่ต่อมา

ค่ายกลใหญ่น้อยนับไม่ถ้วน ตั้งแถวหน้าประตูทิศตะวันตก กดดันเมืองชางหลี

บนกำแพงเมือง

เสียงฆ้องเตือนภัยดังระงม ทหารเยียนรีบวิ่งขึ้นกำแพงเมือง เตรียมพร้อมรบ

กงซุนอวดก็ขึ้นมาบนหอคอย สวมเกราะเหล็ก กุมกระบี่ สีหน้าเคร่งขรึม

"ท่านแม่ทัพกงซุน ดูท่าทาง ซูอี้คิดจะบุกตีเมืองจริงๆ"

หลิวอี้ชี้ค่ายกลทหารเวี่ยนอกเมือง แววตาแฝงความหวาดหวั่น

กงซุนอวดจ้องมองทหารเว่ย กลับกล่าวว่า "ไม่ถูกต้อง ทหารเว่ยดูแปลกๆ ไม่เหมือนจะตีเมือง"

"ไม่เหมือนตีเมือง?"

หลิวอี้มองทหารเว่ย งุนงง ถาม "ถ้าไม่ตีเมือง ทำไมจัดทัพใหญ่ขนาดนี้ เพื่ออะไร?"

เสียงขรึม "ข้าก็เดาไม่ออกว่าซูอี้มีเจตนาอะไร แต่ต่อให้เขามีแผนชั่ว ข้าก็ไม่กลัว!"

ทันใดนั้น

กงซุนอวดชักกระบี่ ตะโกน "ลูกหลานชาวเยียน แสดงเลือดลูกผู้ชายออกมา เตรียมสู้ตายรักษาชางหลี!"

ทหารเยียนไม่กี่พัน ฝืนใจฮึดสู้ แกว่งอาวุธ ส่งเสียงโห่ร้องประปราย

ทัพเว่ย...ใต้ธงทัพกลาง

ซูอี้ชูแส้ม้า ตะโกน "ตีกลอง ทัพหน้าบุก!"

คำสั่งถ่ายทอด ธงรบโบกสะบัด

"ตึง ตึง ตึง!"

เสียงกลองรบดังสนั่น ทำลายความเงียบของสองทัพ

ทัพหน้า

ฮองตงชี้ดาบ ตะโกน "กองทัพฟังคำสั่ง เดินหน้า!"

"ตึง ตึง ตึง!"

ทหารเว่ยห้าหมื่น ยกโล่ใหญ่ขึ้น เริ่มรุกคืบเข้าหาเมืองชางหลีอย่างเกรียงไกร

พริบตาเดียว สองทัพห่างกันร้อยก้าว

บนกำแพงเมือง

กงซุนอวดไม่ลังเล ตะโกนลั่น "พลธนู ยิง!"

คำสั่งลงไป พลธนูเยียนพันกว่านาย ง้างธนูยิงทันที

"ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!"

ลูกธนูพุ่งลงมา

ทหารเว่ยเตรียมพร้อมอยู่แล้ว ยกโล่ขึ้นสูง

ลูกธนูประปรายของทหารเยียน ยิงใส่โล่ทหารเว่ย ถูกดีดออกหมด

ทหารเว่ยไร้สิ่งกีดขวาง ไม่นานก็รุกคืบมาถึงใต้กำแพง

เวลานี้ หลิวอี้ตาเป็นประกาย ชี้ทหารเว่ย "ท่านแม่ทัพกงซุนดูสิ ทหารเว่ยไม่ได้พกอุปกรณ์ตีเมืองมา!"

กงซุนอวดได้ยินดังนั้น รีบเพ่งมอง จริงดังหลิวอี้ว่า

ปกติการตีเมือง ต้องพกบันไดเมฆ รถกระทุ้งประตูมาเพียบ

แต่ทหารเว่ยใต้เมือง กลับไม่มีบันไดเมฆสักอัน

"หรือว่า พวกมันกะจะใช้มือเปล่าปีนกำแพง?"

กงซุนอวดพึมพำ คิ้วขมวดสงสัย

หลิวอี้ยิ้มเยาะ "ท่านแม่ทัพกงซุน ในเมื่อทหารเว่ยไม่มีบันไดเมฆ ก็ไม่มีอะไรน่ากลัว หรือพวกมันจะบินข้ามกำแพงมาได้?"

กงซุนอวดโล่งอก ยิ้มเยาะ "เจ้าพูดถูก ข้าจะคอยดู ซูอี้ไม่มีบันไดเมฆ จะขึ้นเมืองยังไง!"

ทันใดนั้น กงซุนอวดก็เลิกสนใจทหารเว่ย สั่งให้ทหารทุ่มหินท่อนไม้ ใส่ทหารเว่ย

ชั่วขณะหนึ่ง

ก้อนหินปลิวว่อน ทหารโล่เว่ยถูกทุบตายไปเรื่อยๆ

ฮองตงกลับตะโกน "ถ่ายทอดคำสั่ง ขุดรู!"

คำสั่งถ่ายทอด

ทหารเว่ยร้อยกว่าคน ถือจอบเสียม ภายใต้การคุ้มกันของพลโล่ รีบวิ่งไปใต้กำแพง

แล้วพวกเขาก็เริ่มขุดรูที่ตีนกำแพงอย่างบ้าคลั่ง

ภาพนี้ กงซุนอวดและหลิวอี้บนกำแพงเมือง เห็นชัดเจน ทั้งสองมองหน้ากัน สงสัยหนัก

หรือทหารเว่ยคิดจะขุดอุโมงค์เข้าเมือง?

แผนขุดอุโมงค์ ก็พอนับเป็นแผนตีเมืองได้

แต่แต่ไหนแต่ไรมา ขุดอุโมงค์ต้องแอบขุด มีที่ไหนขุดโจ่งแจ้งแบบนี้

อีกอย่าง เมืองชางหลีแข็งแกร่ง จะขุดทะลุได้ง่ายๆ ในเวลาสั้นๆ ด้วยคนแค่ร้อยคนเหรอ

การกระทำแปลกประหลาดของทหารเว่ย ทำให้กงซุนอวดงุนงง

สายตาเขา มองข้ามทหารเว่ย ไปที่ซูอี้

ซูอี้ผู้นั้น คือจอมปราชญ์แห่งยุค คนฉลาดที่สุดในใต้หล้า

กงซุนอวดนึกว่าเขาจะมีแผนตีเมืองวิเศษอะไร

นึกไม่ถึง แผนตีเมืองของซูอี้ คือขุดรู

ทำให้ใบหน้ากงซุนอวด อดไม่ได้ที่จะปรากฏรอยยิ้มเยาะเย้ยดูแคลน

[จบตอน]