ตอนที่ 531 บุกขึ้นด่านล่ากู่ให้ข้า!(ฟรี)

ตอนที่ 531 บุกขึ้นด่านล่ากู่ให้ข้า!

นอกด่านล่ากู่

ค่ายเว่ย

ทหารเว่ยสิบหมื่นนาย รวมพลตั้งแถวเสร็จสิ้น

ไทสูจู้และเหล่าขุนพล ต่างจับจ้องไปทางเขาล่าซานตลอดเวลา

พวกเขารู้ดี ว่าเวลานี้ อองเป๋งและบังทอง ยึดเขาล่าซานได้แล้ว ฝังหนามตำใจไว้ข้างหลังข้าศึก

ต่อไป ก็ต้องดูว่าอาซูหนาน จะหลงกล กลับไปช่วยเขาล่าซานหรือไม่

และต้องดูว่า อองเป๋งจะสามารถตีอาซูหนานแตกพ่ายในคราวเดียวได้หรือไม่

มีเพียงวิธีนี้ พวกเขาถึงจะมีโอกาส ตีกระหนาบเหนือใต้ ยึดด่านล่ากู่

ทุกคนต่างกระวนกระวาย

มีเพียงซูอี้ ที่นั่งจิบเหล้าสบายอารมณ์อยู่หน้าโต๊ะ

ราวกับมั่นใจในตัวอองเป๋งเต็มร้อย เชื่อว่าขุนพลชื่อดังแห่งเสฉวนผู้นี้ ต้องสร้างผลงานใหญ่ได้แน่

ทันใดนั้น

เคาทูชี้ไปทางทิศใต้ ตะโกนลั่น "ท่านต้าซือหม่า ดูสิ ทางเขาล่าซาน มีควันสัญญาณขึ้นแล้ว"

เหล่าขุนพลสะดุ้ง เงยหน้ามองไปทางเขาล่าซาน

จริงด้วย

บนท้องฟ้าเหนือเขาล่าซาน มีควันสัญญาณสามสาย ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า

นั่นคือสัญญาณที่อองเป๋งและบังทองนัดแนะไว้

หมายความว่า อองเป๋งทำสำเร็จแล้ว ตีอาซูหนานแตกพ่ายแล้ว

พริบตาเดียว ในกระโจมฮือฮา ทหารนับหมื่นโห่ร้องยินดี

ซูอี้ยิ้มบางๆ "อองเป๋ง เจ้าไม่ทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ"

ขุนพลเฒ่าฮองตง ยินดีว่า "ท่านต้าซือหม่า อองเป๋งทำสำเร็จแล้ว เรายังรออะไรอยู่ ตีด่านเลยเถอะ!"

ดื่มเหล้าจอกสุดท้ายหมด

ซูอี้ค่อยๆ ลุกขึ้น โบกมือ "ถ่ายทอดคำสั่ง ทหารทั้งกองทัพออกจากค่าย เหยียบด่านล่ากู่ให้ราบคาบ!"

คำสั่งถ่ายทอด

เสียงแตรศึกอันน่าสะพรึงกลัว ดังขึ้นเหนือค่ายใหญ่

ประตูค่ายเปิดออกทีละบาน

ทหารเว่ยหมื่นแสน ก้าวเดินอย่างองอาจ ออกจากค่ายอย่างเป็นระเบียบ

พริบตาเดียว ค่ายกลใหญ่น้อยนับร้อย ก็ตั้งแถวหน้าด่าน

ซูอี้ออกคำสั่ง

"ตึง ตึง ตึง!"

เสียงกลองรบดังสนั่น

ทหารเว่ยเคลื่อนไหวดั่งน้ำหลาก ถาโถมเข้าใส่ด่านล่ากู่

ในด่านล่ากู่

อาซูหนานเพิ่งจะนำทหารแตกทัพไม่ถึงพันนาย หนีเข้าด่านล่ากู่

เขาแขนขาดไปข้างหนึ่ง กำลังนอนให้หมอรักษาอย่างเร่งด่วน

ในที่สุด ก็พันแผลเสร็จ เลือดหยุดไหล

อาซูหนานถอนหายใจยาว นอนหมดแรงบนเตียง

เวลานี้ เขาอยากจะนอนหลับยาวๆ สักตื่น

น่าเสียดาย

ฝันหวานพังทลายอย่างรวดเร็ว

เสียงฆ่าฟันดังสนั่นมาจากทางด่านทิศเหนือ ปลุกเขาตื่นจากความเหนื่อยล้า

"ท่านเจ้าด่าน แย่แล้ว ทหารเว่ยนอกด่าน บุกโจมตีกะทันหัน!"

ทหารวิ่งมารายงานเสียงแหบแห้ง

อาซูหนานใจหายวาบ เหมือนโดนค้อนทุบ

"บ้าจริง มาบุกอะไรตอนนี้ ซูอี้เลือกเวลาเก่งจริง!"

"เขารู้ได้ไง ว่าข้าจะหนีกลับมาด่านตอนนี้?"

อาซูหนานทั้งตกใจทั้งโกรธ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ลากสังขารบาดเจ็บ โซซัดโซเซไปที่กำแพงด่าน

ระหว่างทาง เขาหันกลับไปมองทางเขาล่าซาน เห็นควันสัญญาณสามสายลอยขึ้นฟ้า

ไม่ต้องสงสัย นั่นต้องเป็นทหารเว่ยบนเขาล่าซาน ส่งสัญญาณให้ซูอี้

เพราะเหตุนี้ ซูอี้ถึงรู้ว่าเขาแพ้ยับเยินที่เขาล่าซาน ถึงเลือกบุกตอนทีเผลอ

"ซูอี้คนนี้ เจ้าเล่ห์เพทุบายจริงๆ ข้าประเมินมันต่ำไปจริงๆ!"

อาซูหนานใจแป้วไปอีกครึ่ง

พอเขาตะกายขึ้นกำแพงด่าน มองออกไปนอกด่าน ก็ต้องสูดลมหายใจเย็น

เห็นนอกด่าน ทหารเว่ยนับไม่ถ้วน ดั่งเมฆดำปกคลุมดิน กำลังเคลื่อนพลเข้ามา

การตีเมืองครั้งใหญ่ อยู่ตรงหน้าแล้ว

อาซูหนานใจสั่น กลิ่นอายความตาย ปกคลุมไปทั่วร่าง

เขารู้ว่า ศึกวันนี้ ความหวังริบหรี่

ทหารหนึ่งหมื่น บาดเจ็บล้มตายที่เขาล่าซานไปกว่าครึ่ง

ตัวเขาเอง ก็ถูกฟันแขนขาด บาดเจ็บสาหัส

สภาพนี้ จะรับมือทหารเว่ยตีกระหนาบหน้าหลังได้อย่างไร

"ต่อให้ต้องตาย ข้าก็จะภักดีต่อท่านราชา ไม่ยอมให้คนเว่ยดูถูก!"

อาซูหนานกัดฟัน มือเดียวถือดาบ ตะโกน "ลูกหลานชาวแดนใต้ ตามข้าสู้ตายรักษาเมือง ห้ามให้คนเว่ยเหยียบด่านล่ากู่แม้แต่ก้าวเดียว!"

ทหารคนเถื่อนรอบข้าง กลับขวัญเสีย มีเสียงตอบรับเบาบาง...

เหตุผลก็ไม่มีอะไรมาก

ต่อให้ทหารคนเถื่อนเก่งแค่ไหน ก็เก่งแต่ตอนได้เปรียบ

ตอนนี้ทหารตายไปครึ่ง แม่ทัพบาดเจ็บหนัก สถานการณ์เลวร้ายขนาดนี้ ใครจะมีกะจิตกะใจสู้

อาซูหนานไม่มีโอกาสปลุกขวัญกำลังใจอีก

พร้อมเสียงแตร

หน้าด่าน ลูกธนูนับไม่ถ้วนของทหารเว่ย ลอยขึ้นฟ้า สานเป็นตาข่ายมรณะ พุ่งเข้าใส่กำแพงด่าน

"หลบธนู!"

อาซูหนานตะโกนลั่น ลากสังขารเหนื่อยล้า หลบหลังกำแพง

ทหารคนเถื่อนที่แตกตื่น รีบนั่งลง หลบฝนธนู

วินาทีต่อมา ธนูดั่งห่าฝน

เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น เลือดพุ่งขึ้นฟ้า

ทหารคนเถื่อนหลายสิบนาย หลบไม่ทัน ถูกยิงตาย

ฝนธนูทหารเว่ย ตกไม่หยุดหย่อน

และภายใต้การคุ้มกันของฝนธนู ทหารเว่ยแย่งกันบุกเข้ามาใต้กำแพง

"พลธนู ยิง สกัดทหารเว่ย!"

อาซูหนานตะโกนเสียงแหบแห้ง

ไร้ผล

ฝนธนูทหารเว่ยหนาแน่นเกินไป พลธนูคนเถื่อนถูกกดดันจนเงยหน้าไม่ขึ้น ไม่กล้าโผล่หัวยิงสวน

นานๆ ทีมีคนกล้าโผล่หัว ก็ถูกยิงตาย

ทหารเว่ยแทบไม่เจอแรงต้านทาน บุกมาถึงใต้กำแพงด่านได้อย่างราบรื่น

จากนั้น บันไดเมฆนับร้อย ก็พาดใส่กำแพง

ฮองตงชูดาบตะโกน "ลูกหลานชาวเว่ย บุกขึ้นไป ใครขึ้นได้ก่อน ท่านต้าซือหม่ามีรางวัลหนัก!"

ภายใต้การกระตุ้น ทหารเว่ยดั่งเสือร้าย แย่งกันปีนบันไดเมฆ

พริบตาเดียว ทหารเว่ยหมื่นแสน ก็ไต่เต็มกำแพงเมือง

การตีเมืองเริ่มขึ้น

อาซูหนานทำได้แค่กระตุ้นทหาร ลุกขึ้นมา ทุ่มหิน ทุ่มท่อนไม้ ใส่ทหารเว่ยที่ปีนขึ้นมา

เสียงร้องโหยหวนดังระงม เลือดย้อมกำแพงด่าน

[จบตอน]