ตอนที่ 526 ดินระเบิดคืออะไร? ซงจ้านมึนตึ้บ(ฟรี)

ตอนที่ 526 ดินระเบิดคืออะไร? ซงจ้านมึนตึ้บ

"ไม่อยากคุกเข่าใช่ไหม ดี มีกระดูกสันหลัง"

ซูอี้ยิ้มเย็นชา ชูแส้ม้าตะโกน "งั้นลากมันออกไป ห้าม้าแยกสังขาร แล้วส่งหัวมัน ให้ทหารคนเถื่อนเอาไปให้ซงจ้านตัวจิน!"

คำสั่งฆ่าลงไป ทหารเสือซ้ายขวาก้าวเข้ามาอย่างดุดัน ลากซงจ้านเฉิงปู้ไป

ซงจ้านเฉิงปู้รู้ว่าไม่รอดแน่ ตะโกน "ซูอี้ เจ้ากล้าฆ่าข้า เสด็จพ่อข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่ เขาต้องฆ่าเจ้า ล้างแค้นให้ข้า~~"

ซูอี้แค่นเสียง "ซงจ้านเฉิงปู้ วางใจเถอะ อีกไม่นานข้าจะส่งพ่อเจ้าซงจ้านตัวจิน ไปนรกอยู่เป็นเพื่อนเจ้า เจ้าก็อดทนรอหน่อยแล้วกัน"

พูดจบ เขาโบกมือ ไม่พูดพร่ำทำเพลงอีก

"ซูอี้ เสด็จพ่อข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่ เขาต้องฆ่าเจ้า~~"

ซงจ้านเฉิงปู้ตะโกนร้องโหยหวนอย่างบ้าคลั่ง

เขาถูกทหารเสือเว่ย ลากออกไปอย่างไร้ปรานี

พร้อมเสียงร้องโหยหวนปานขาดใจ ทุกอย่างกลับสู่ความสงบ

เชลยคนเถื่อนคนหนึ่ง หิ้วหัวซงจ้านเฉิงปู้ หนีหัวซุกหัวซุนไปทางเมืองเตียน

ซูอี้หัวเราะลั่น "ถ่ายทอดคำสั่ง ให้ทหารดื่มฉลองเต็มที่สามวัน จากนั้นยกทัพลงใต้ ยึดเมืองเตียน!"

ในและนอกเมืองจูถี เสียงโห่ร้องยินดีของทหารเว่ยดังกึกก้อง

แดนใต้ เมืองเตียน

ในวังราชาคนเถื่อน

ซงจ้านตัวจินนั่งบนบัลลังก์ กำลังชมสาวงามที่เดินเรียงรายผ่านหน้าพระที่นั่ง

หญิงชาวฮั่นเหล่านี้ คือลูกเมียขุนนางแคว้นสู่ที่หนีมาจากเฉิงตูหลังเจ้าอินพ่ายแพ้

ขุนนางเหล่านี้ กลัวถูกซูอี้ล้างแค้นฆ่าล้างโคตร จึงพาครอบครัวหนีมาพึ่งใบบุญซงจ้านตัวจินที่เจ็ดเมืองแดนใต้

นึกไม่ถึง ซงจ้านตัวจินกลับเห็นพวกเขาเป็นแค่หญ้าแพรก บังคับให้ถวายลูกเมีย ให้ตนเลือก เพื่อเป็นสนม

"คนนั้นไม่เลว คนนั้นก็ไม่เลว ข้าเอาหมด!"

ซงจ้านตัวจินชี้โน่นชี้นี่ ใบหน้ายิ้มแย้มอย่างได้ใจ

อัครมหาเสนาบดีซ้ายอูกู่เห็นดังนั้น ประสานมือ "องค์ราชา ทหารเว่ยประชิดแดนใต้ ข้าศึกอยู่ตรงหน้า กระหม่อมเห็นว่า เวลานี้ไม่ใช่เวลาเสพสุข"

คำพูดนี้ รอยยิ้มบนหน้าซงจ้านตัวจิน หายไปทันที

แทนที่ด้วยความไม่พอใจ

อัครมหาเสนาบดีขวา ฉาน่ารีบแก้ต่าง "อูกู่ ท่านคิดมากไปแล้ว รัชทายาทนำทัพหนุนไปถึงเมืองจูถีแล้ว มีรัชทายาทอยู่ ซูอี้ไม่มีทางข้ามเมืองจูถีมาคุกคามเจ็ดเมืองแดนใต้เราได้ ท่านราชางานยุ่งเหน็ดเหนื่อย ทำไมจะเสพสุขสักหน่อยไม่ได้"

อูกู่พูดไม่ออก

"อัครมหาเสนาบดีซ้าย ท่านอย่ากังวลเกินเหตุ เมืองจูถีมีรัชทายาทข้าอยู่ ข้ารับประกันว่าปลอดภัยหายห่วง!"

ซงจ้านตัวจินไม่ยี่หระ มั่นใจในตัวลูกชายเฉิงผิงเต็มร้อย

อูกู่เห็นดังนั้น ก็ไม่กล้าพูดมาก ได้แต่ถอยออกไปเงียบๆ

ซงจ้านตัวจินเลือกสนมต่อ

ทันใดนั้น ลูกชายคนรอง 'ซงจ้านเหยียนผิง' วิ่งหน้าตื่นเข้ามาในห้องโถง คุกเข่าลง ตะโกน "เสด็จพ่อ แย่แล้ว เรื่องใหญ่แล้ว!"

ความสุนทรีย์ถูกขัดจังหวะ ซงจ้านตัวจินหน้าบึ้งทันที

เขาทำหน้าดุถาม "เหยียนผิง เจ้าเป็นลูกข้า ทำไมถึงลนลานขนาดนี้ ฟ้ายังไม่ถล่ม!"

ซงจ้านเหยียนผิงเสียงสั่น "เสด็จพ่อ ข่าวด่วนจากทางเหนือ ซูอี้ตีเมืองจูถีแตกแล้ว พี่ใหญ่และเฟิงไหล ถูกซูอี้ฆ่าหมด!"

"เปรี้ยง!"

สายฟ้าฟาดลงกลางห้องโถง

อูกู่และฉาน่า หน้าถอดสีทันที

ซงจ้านตัวจินมือสั่น จอกสุราร่วงหล่นลงบนโต๊ะ

ชั่วพริบตา ราชาและขุนนางแดนใต้ตาค้าง ตกตะลึง ราวกับได้ยินเรื่องเหลือเชื่อที่สุดในโลก

เมืองจูถี ประตูสู่แดนใต้ แข็งแกร่งปานนั้น

เวลาไม่กี่วัน ถูกทหารเว่ยตีแตก?

ทหารหนึ่งหมื่น พินาศสิ้น!

แม้แต่รัชทายาทซงจ้านเฉิงปู้ ก็ตายในมือซูอี้?

ข่าวนี้ น่าตกใจเกินไป ทำให้ทุกคนอึ้งไปชั่วขณะ

วินาทีต่อมา ระเบิดลง

"เป็นไปไม่ได้!

"เมืองจูถีจะถูกตีแตกได้ยังไง เฉิงปู้ของข้า เป็นไปไม่ได้ที่จะถูกซูอี้ฆ่า

"เป็นไปไม่ได้~~"

ซงจ้านตัวจินกระโดดลุกขึ้น ตะโกนลั่น

เสียงคำรามโหยหวน ดังก้องในห้องโถง

ซงจ้านเหยียนผิงเศร้าสร้อย "เป็นความจริง เชลยนำหัวพี่ใหญ่กลับมาแล้ว บอกว่าถูกทหารเว่ยตัดหัว!"

พูดจบ

ซงจ้านเหยียนผิงเปิดห่อผ้าเปื้อนเลือดออก

ศีรษะหนึ่ง ปรากฏแก่สายตาทุกคน

ซงจ้านตัวจินลุกขึ้น เดินลงบันไดอย่างสั่นเทา มองหัวนั้นด้วยความรู้สึกไม่สบายใจสุดขีด

ซงจ้านเฉิงปู้!

หัวนั้น คือหัวซงจ้านเฉิงปู้จริงๆ!

"เฉิงปู้เอ๋ย~~"

ซงจ้านตัวจินร้องโหยหวน

เขาหน้ามืด เลือดขึ้นสมอง ล้มตึงลงกับพื้น

"เสด็จพ่อ!"

"องค์ราชา!"

ซงจ้านเหยียนผิง อูกู่ ฉาน่า ร้องเสียงหลง พุ่งเข้าไป

ในห้องโถง วุ่นวายไปหมด

.....

จนกระทั่งดึกสงัด

ด้วยการรักษาของหมอหลวง ซงจ้านตัวจินถึงฟื้นคืนสติ

เขาลืมตา ก็ลุกพรวดขึ้น ถาม "เฉิงปู้ลูกข้าอยู่ที่ไหน?"

อูกู่และฉาน่าไม่รู้จะตอบยังไง ได้แต่มองหน้ากัน

ซงจ้านเหยียนผิงตอบเสียงเศร้า "เสด็จพ่อ พี่ใหญ่ถูกสังหารแล้ว คนตายไม่อาจฟื้น โปรดหักห้ามใจเถิด"

สมองซงจ้านตัวจินวิ้ง

เขาถึงได้สติ นึกถึงทุกอย่างที่เห็นในห้องโถง

ลูกชายคนโต ซงจ้านเฉิงปู้ ถูกซูอี้ฆ่าแล้วจริงๆ

"ทำไม?"

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้ เฉิงปู้เก่งกาจ จูถีแข็งแกร่ง ทำไมถึงเป็นแบบนี้?"

ซงจ้านตัวจินครั้งนี้ไม่สลบไปอีก

แต่เขาพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยไม่เข้าใจ

"เสด็จพ่อ ตามที่เชลยบอก ซูอี้ใช้ดินระเบิด ระเบิดกำแพงเมืองจูถี ถึงตีเมืองแตกได้"

ซงจ้านเหยียนผิงบอกความจริง

"ดินระเบิด?"

ซงจ้านทำหน้าสงสัย มองไปที่อัครมหาเสนาบดีซ้ายขวา

ฉาน่าและอูกู่ ก็ทำหน้างง ไม่เข้าใจเลยสักนิด

"ดินระเบิดนั่น คืออะไรกันแน่ ทำไมมีอานุภาพขนาดนั้น?"

ซงจ้านตัวจินถามอย่างไม่เข้าใจ

ซงจ้านเหยียนผิงส่ายหน้า "ลูกก็ไม่รู้ ลูกได้ยินแค่เชลยบอกว่า ทหารเว่ยขุดรูใต้กำแพง ยัดถังดินระเบิดหลายสิบถังเข้าไป แล้วจุดไฟ กำแพงเมืองเราก็..."

ซงจ้านตัวจินสูดลมหายใจเย็น สีหน้าหวาดผวาราวกับเห็นผี

[จบตอน]