ตอนที่ 433 ข้าจะขวางโจโฉไว้ที่เมืองซินเฉิง(ฟรี)

ตอนที่ 433 ข้าจะขวางโจโฉไว้ที่เมืองซินเฉิง

อองกีเจ็บปวดแสนสาหัส กุยห้วยเฉือนเนื้ออองกีออกมาสามชิ้น

อองกีร้องโหยหวนอีกครั้ง

เสียงเฮของทหารเว่ย กลบเสียงร้องของอองกี

ชั่วพริบตา กุยห้วยเฉือนไปแล้วสิบมีด

กุยห้วยลงมืออย่างรู้จังหวะ เฉือนจนอองกีเจ็บปวดเจียนตาย แต่ไม่ถึงตาย

ทีละมีด ทีละมีด อองกีเลือดเนื้อเละเทะ ร่างกายไม่เหลือชิ้นดี

"ฝ่าบาท... ฆ่าข้าเถอะ ขอร้องล่ะ..."

อองกีสำนึกเสียใจในที่สุด อ้อนวอนขอความตาย

โจโฉหายแค้นแล้ว จึงชูแส้ม้าส่งสัญญาณให้กุยห้วย

กุยห้วยยกมีดเปื้อนเลือดขึ้น เตรียมลงมือปลิดชีพ

เขาเงยหน้ามองฟ้า ตะโกนลั่น "ท่านแม่ทัพฮั่ว ฮ่องเต้แก้แค้นให้ท่านแล้ว!"

แขนเสือขยับ มีดฟันลงมา

ฉับ!

ศีรษะอองกีหลุดจากบ่า เลือดพุ่งกระฉูด

วินาทีนั้น เสียงโห่ร้องยินดีของทหารดังก้องฟ้า

โจโฉหัวเราะลั่น

โจโฉชี้แส้ม้าไปทางทิศเหนือ "ข้าสาบาน จะต้องตัดหัวโจเจียงให้ได้!"

"ฆ่าโจเจียง!"

"ฆ่าโจเจียง!"

ทหารบ้าคลั่ง กวัดแกว่งอาวุธตะโกนก้อง

เสียงโห่ร้องดังกึกก้องเมืองเกาอี้

วันรุ่งขึ้น โจโฉนำทัพใหญ่ขึ้นเหนือ

ข่าวการตายของอองกีแพร่ออกไป แม่ทัพนายกองของทหารอิวจิ๋วตามเมืองต่างๆ ต่างขวัญผวา ทิ้งเมืองหนี

กองทัพเว่ยรุกคืบขึ้นเหนือ ยึดเมืองคืนได้เจ็ดเมือง

ทางใต้ของเมืองฟ่านหยางสิบลี้

ยามพลบค่ำ ทหารม้าอิวจิ๋วตั้งค่าย

ที่นี่ห่างจากเกาอี้ร้อยลี้ ทหารอิวจิ๋วใช้เวลาสามวันก็ถึง

โจเจียงได้รับข่าวว่า อองกีรักษาเมืองเกาอี้ได้แข็งแกร่ง ทหารเว่ยใช้วิธีสารพัดก็ตีไม่แตก

โจเจียงไม่รีบร้อน มั่นใจในตัวอองกี จึงชะลอความเร็ว ให้ม้าศึกได้พักผ่อน

ซินผีกล่าว "โจโฉต้องคาดไม่ถึงว่า เราจะยกทัพกลับมาเร็วขนาดนี้ ศึกเกาอี้ครั้งนี้ ทัพเราต้องชนะแน่"

โจเจียงมั่นใจยิ่งขึ้น หัวเราะลั่น

ขณะที่โจเจียงกำลังดีใจ

ม้าเร็วตัวหนึ่งวิ่งมา ตะโกนลั่น "เรียนท่านอ๋อง ทหารเว่ยตีเมืองเกาอี้แตก ทหารรักษาเมืองถูกกำจัดหมด อองกีถูกจักรพรรดิเว่ยสังหาร เมืองต่างๆ ยอมจำนนหมดแล้ว!"

เสียงหัวเราะของโจเจียงหยุดชะงัก แส้ม้าร่วงหล่นลงพื้น

เกาอี้แตกแล้ว!

โจเจียงหน้ามืดตาลาย สมองว่างเปล่า

เมืองที่แข็งแกร่งขนาดนั้น ทำไมถึงถูกโจโฉตีแตกได้เร็วขนาดนี้?

เป็นไปได้ยังไง!

ไม่ใช่แค่โจเจียง ซินผี สวี่จื้อ และขุนนางอิวจิ๋วคนอื่นๆ ต่างก็ตกใจและงุนงง

"เมืองเกาอี้แข็งแกร่ง จะถูกตีแตกง่ายๆ ได้อย่างไร?"

ซินผีถามด้วยความตกใจ

หน่วยลาดตระเวนจึงเล่าเหตุการณ์ที่โจโฉใช้ดินระเบิดของซูอี้ ระเบิดกำแพงเมืองเกาอี้จนพังทลาย ให้ฟัง

ทุกคนตกตะลึง

ตั้งแต่โจเจียง จนถึงทหารเลว ต่างหน้าเปลี่ยนสี ตกใจสุดขีด

ดินระเบิด!

อาวุธวิเศษที่โจโฉใช้ตีเมืองหยุนจงแตกตามข่าวลือ มีอยู่จริงหรือ?

"ซูอี้ ไอ้แซ่ซูคนนี้อีกแล้ว น่าแค้นนัก..."

โจเจียงกำหมัดแน่น กัดฟันด่าด้วยความเคียดแค้น

ขุนนางอิวจิ๋วต่างนิ่งเงียบ

ซินผีกล่าว "เกาอี้แตกแล้ว เราลงใต้ไปก็ไม่มีความหมาย ถอยไปรักษาเมืองจี้คือทางออกที่ดีที่สุด"

โจเจียงเจ็บปวดใจ

เขาไม่ยินยอม แต่ก็ไม่มีหนทาง

ใครใช้ให้โจโฉมีซูอี้ล่ะ

ทันใดนั้น โจเจียงออกคำสั่ง นำทัพหลักถอยไปรักษาเมืองจี้ ให้ 'บู๊ขิวเขียม' นำทัพไปแถบฟ่านหยาง ใช้แม่น้ำซางกาน เป็นแนวป้องกัน สกัดกั้นกองทัพโจโฉไม่ให้ขึ้นเหนือ

ยามพลบค่ำ แสงตะวันย้อมเมืองเป็นสีเลือด

บู๊ขิวเขียมยืนอยู่บนกำแพงเมือง 'ซินเฉิง' มองดูค่ายทหารเว่ยแต่ไกล

เห็นควันไฟหุงหาอาหาร บู๊ขิวเขียมรู้ดีว่า โจโฉกำลังเลี้ยงดูปูเสื่อทหาร เตรียมตัวตีเมืองในวันพรุ่งนี้

"พรุ่งนี้ ต้องเป็นศึกหนักแน่!"

รองแม่ทัพ 'อูเชวียน' ถอนหายใจ

บู๊ขิวเขียมแค่นเสียง "ข้าต้องกลัวโจโฉด้วยรึ"

บู๊ขิวเขียมเป็นขุนพลที่โจเจียงปั้นมากับมือจากอิวจิ๋ว

ก่อนหน้านี้เพื่อป้องกันกงซุนตู้ จึงประจำการอยู่ทางตะวันออกตลอด

ตอนนี้ โจโฉยกทัพใหญ่ขึ้นเหนือ โจเจียงจำต้องเรียกตัวเขามาที่แนวหน้าฟ่านหยาง

บู๊ขิวเขียมมาถึงฟ่านหยาง กลับไม่นำทหารไปตั้งรับที่ฟ่านหยาง แต่กลับนำทัพเข้าประจำการที่เมืองซินเฉิง ทางใต้ของแม่น้ำซางกาน

เขาต้องการใช้เมืองนี้สกัดกั้นทหารเว่ยไม่ให้ขึ้นเหนือ เป็นปราการเหล็กคุ้มกันฟ่านหยาง

สวี่จื้อกลับกล่าวว่า "ทหารเว่ยมีกำลังมากกว่ามาก โจโฉใช้ทหารดุจเทพ ใต้บังคับบัญชายังมีซูอี้ ประมาทไม่ได้นะ"

บู๊ขิวเขียมไม่พอใจ กล่าวว่า "แม่ทัพชี ท่านก็ยกย่องทหารเว่ยเกินไปแล้ว!"

สวี่จื้อถอนหายใจ "พวกเราเสียท่าให้โจโฉกับซูอี้มาเยอะ จำต้องระวัง"

บู๊ขิวเขียมขมวดคิ้ว แววตาฉายแววไม่พอใจ

เขาเป็นคนหยิ่งยโส ไหนเลยจะทนรับได้

ทันใดนั้น บู๊ขิวเขียมหน้าขรึม "ท่านกำลังประชดว่า เริ่นเฉิงอ๋องพ่ายแพ้แก่โจโฉซ้ำซากงั้นรึ?"

สวี่จื้อรีบแก้ตัว "ท่านแม่ทัพเข้าใจผิด ข้าไหนเลยจะกล้าประชดท่านอ๋อง ข้าแค่เตือนท่านแม่ทัพ ว่าจักรพรรดิเว่ยประมาทไม่ได้"

บู๊ขิวเขียมพูดเสียงเย็น "ข้าย่อมไม่ประมาทศัตรู แต่โจโฉชนะต่อเนื่อง ต้องลำพองใจ ข้าจะฉวยโอกาสนี้ สั่งสอนบทเรียนให้มันที่เมืองซินเฉิงนี่แหละ!"

บู๊ขิวเขียมหน้าตามั่นใจ ราวกับมีแผนพิชิตข้าศึกเตรียมไว้แล้ว

"ท่านแม่ทัพมีแผนวิเศษอันใดหรือ?"

สวี่จื้อแปลกใจ

บู๊ขิวเขียมไม่พูด เมินเฉยสวี่จื้อ

หันไปพูดกับเทียนติ๋ว "ท่านเทียน เตรียมของขวัญให้โจโฉพร้อมหรือยัง?"

เทียนติ๋วยิ้มเจ้าเล่ห์ "เตรียมพร้อมหมดแล้ว แค่รอโจโฉมาตีเมือง!"

บู๊ขิวเขียมยิ่งลำพองใจ

เขาพยักหน้า "ท่านเทียน งั้นข้าจะคอยดู ว่าแผนวิเศษของท่าน จะได้ผลหรือไม่!"

เทียนติ๋วยิ้ม "ท่านแม่ทัพวางใจ ข้ารับรอง ต่อให้เป็นซูอี้ ก็ไม่มีทางนึกถึงวิธีการของข้า ศึกนี้ ท่านแม่ทัพต้องได้รับชัยชนะงดงามแน่นอน!"

บู๊ขิวเขียมพยักหน้าเล็กน้อย มองไปทางค่ายเว่ย พูดเสียงเย็น "ศึกวันพรุ่งนี้ โจโฉ ข้าจะให้เจ้าได้เห็นฝีมือของข้า บู๊ขิวเขียม!"

เช้าวันรุ่งขึ้น

ทหารพักผ่อนมาทั้งคืน โจโฉออกคำสั่ง ให้ออกจากค่าย มารวมตัวกันที่เมืองซินเฉิง

อาทิตย์ขึ้นเมฆจาง จิตสังหารปกคลุมเมืองซินเฉิง

บนกำแพงเมือง

บู๊ขิวเขียมเอามือเท้าดาบยาว ยืนตระหง่าน มองดูทหารเว่ยด้วยสายตาดูแคลน

ทหารเว่ยตั้งแถวหน้าเมือง สุดลูกหูลูกตา

บู๊ขิวเขียมแค่นเสียง "โจโฉ เจ้าคิดว่าเจ้าทหารเยอะ แล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นรึ วันนี้จะให้เจ้าพ่ายแพ้กลับไป!"

ทหารเว่ยขวัญกำลังใจดีเยี่ยม บู๊ขิวเขียมไม่เกรงกลัว

เขาชำเลืองมองเทียนติ๋ว ส่งสัญญาณ

เทียนติ๋วเข้าใจ พยักหน้าเล็กน้อย ใบหน้าก็ปรากฏความมั่นใจเช่นกัน

สายตานั้น ราวกับทุกอย่างอยู่ในกำมือ

เห็นได้ชัดว่า ทั้งสองได้วางแผนแห่งชัยชนะไว้แล้ว

ในสายตาของทั้งสอง ทหารเว่ยนับไม่ถ้วนที่อยู่นอกเมือง ราวกับคนตายไปแล้ว

ส่วนนอกเมือง

ใต้ธงอักษรเว่ย

โจโฉกำลังเล่นแส้ม้า มองดูเมืองข้าศึกแต่ไกล

ในสายตาโจโฉ เมืองซินเฉิงตรงหน้า ก็เป็นเมืองที่เปราะบางเช่นกัน

และพวกกบฏอิวจิ๋วบนกำแพงเมือง ในสายตาเขา ก็เป็นแค่พวกมดปลวกที่ต้องตาย

เขาหมายมั่นปั้นมือ จะยึดเมืองซินเฉิงให้ได้เช่นกัน

[จบตอน]