บทที่ 87 - คนแปลกหน้า (6) [อ่านฟรีวันที่ 08/12/2561]

บทที่ 87 - คนแปลกหน้า (6)

 

"งั้นนี่ฉันต้องฆ่าพวกมันทั้งหมดพันตัวภายในสิบเอ็ดวันนี้สินะ โอ้ ฉันเหลือเวลาตั้งเยอะแยะเลย"

[ทำไมคุณไม่ร้องออกมาตรงๆเลยล่ะ]

นี่มันไม่เท่ากับว่าเขาต้องฆ่าพวกมันหนึ่งร้อยตัวต่อวันเลยงั้นหรอ? ลองคิดย้อนกลับไปถึงตอนที่สู้กับโอโรจิแล้ว นี่มันแทบจะทำให้เขาเป็นบ้าที่ต้องฆ่าตัวที่อยู่ในระดับเดียวกับโอโรจิเป็นร้อยตัวต่อวัน

เรต้าได้ปลอบยูอิลฮานที่หมดแรงไปก่อนการต่อสู้ซะอีก

[สำหรับโอโรจิมันสามารถจะพูดได้เลยว่ามันแข็งแกร่งกว่าเลเวลของมัน เพลิงม่วงของมันก็ด้วย ยังไงก็ตามเผ่ามังกรในดาเรย์ไม่ใช่แบบนั้น พวกมันแปดร้อยกว่าตัวมีเลเวลราวๆ 200 และพวกมันอีกร้อยกว่าตัวมีเลเวลอยู่เพียงแค่ 210]

"นั่นมันน่าซาบซึ้งจริงๆเลย ยังไงก็เถอะพวกที่เหลือล่ะ?"

[พวกที่เหลือทั้งหมดต่างก็อยู่ที่เลเวลสูงกว่า 220 ... พวกมันส่วนใหญ่แข็งแกร่งกว่าโอโรจิ]

สำหรับคนอย่างยูอิลฮานที่ตัดสินใจจะฆ่าล้างมังกรในดาเรย์แล้ว นี่มันเป็นจำนวนที่ทำให้เขาต้องหัวเราะออกมา

ไม่ว่าบันทึกในร่างของเขาจะเก็บสะสมจากการล่ามังกรมามากแค่ไหน มันก็เป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะฆ่าพวกมันเหมือนกับบี้มด

แล้วหากมีมังกรพวกนี้หลุดไปที่โลกซักตัวเดียวก็พังโลกไปได้แล้ว

"เอาเถอะ ฉันทำได้แต่พยายามจัดการ"

ยูอิลฮานได้ถอนหายใจออกมาแล้วลุกขึ้นยืน

อาณาเขตเหนือมนุษย์มันเริ่มต้นขึ้นจากคลาส 3 เป็นต้นไปแล้ว

มีผู้คนนับไม่ถ้วนที่พยายามจะพลายกำแพงไปคลาส 4 เมื่อไหร่ก็ตามที่่คนๆนั้นทำสำเร็จ คนๆนั้นจะกลายกองกำลังระดับประเทศทันที หากว่าคลาส 3 มันเป็นได้ง่ายๆแล้วล่ะก็งั้นมันก็คงเต็มไปด้วยผู้คนที่มีพลังท่วมท้นไปแล้ว

แน่นอนว่าภารกิจของยูอิลฮานในการเลื่อนคลาสปัจจุบันนี้ยากโหดเป็นอย่างมากแม้แต่ในหมู่เควสเลื่อนคลาสด้ววยกันเอง แต่ว่าเขาก็ไม่ได้คิดที่จะไปสนใจมัน นี่มันเกิดขึ้นก็เพราะว่าสิ่งที่เขาทำสำเร็จมาตลอดจนถึงตอนนี้เองนี่ เขาจะไปโทษใครได้ล่ะ?

"เอาล่ะงั้นเริ่่มจากเลเวลต่ำก่อนเลยล่ะกัน"

ยูอิลฮานได้ให้เรต้าทำงานวงเวทย์เลยทันที เขาในตอนนี้ได้เลือกใช้หินพลังเวทย์คลาส 3 แทนไปแล้วเนื่องจากว่าเขาจำเป็นจะต้องเก็บหินพลังเวทย์คลาส 2 เอาไว้ทำอุปกรณ์ในร้านแวนการ์ดบ้าง

[ท่านทำได้แน่ หากท่านเป็นคนที่ข้าเรต้าเลือกไว้ ท่านจะต้องทำได้แน่นอน]

เรต้าได้ประกาศออกมาด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ คำพูดของเธอได้มอบพลังบางอย่างให้กับยูอิลฮาน

ในตอนนี้มันถึงตอนเที่ยงแล้ว แสงอาทิตย์ได้ส่องลงมาทั่วทั้งดาเรย์ ลมอ่อนๆได้พัดโชยและต้นไม้ก็สั่นไหวไปตามแรงมทิ้งเสียงออกมาไว้ ทังหมดนี่ต่างก็เป็นฉากแฟนตาซีที่สวยงาม

[อืมมมม?]

เพียงแค่ยูอิลฮานกำลังชื่นชมกับฉากๆนี้ก็ได้มีเสียงๆหนึ่งดังขึ้นมา

มันไม่ใช่เสียงใครอื่นนอกไปจากมังกรและมันก็คือมังกรคลาส 4 ยูอิลฮานได้หันไปมองและเจอมันในทันทีโดยไม่ต้องหาเลย

[ข้าคิดว่าข้าสัมผัสได้ถึงระลอกของมานา หรือว่าข้าเข้าใจผิดไปนะ?]

นี่เป็นเพราะขนาดของมันใหญ่มากพอที่จะบังสายตาของเขาไปกว่าครึ่ง ภาพในจินตนาการตามนิยายของเขาได้พังไปในทันที

มีหัวเป็นกิ้งก่า ฟันที่แหลมคมน่ากลัวภายในปาก เกล็ดที่ปกคลุมร่างกายสะท้อนภายใต้แสงอาทิตย์ ในขณะที่ปีกคล้ายค้างคาวบนหลังดูเหมือน.... จะใช้บินไปได้ไม่ไกลนักด้วยขนาดร่างของมัน

ทุกๆสวนภายในร่างกายของมันเต็มไปด้วยมานาขนาดมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ ยูอิลฮานเพิ่งจะเริ่มต้นควบคุมพลังมานานี่เท่านั้นเอง แต่ว่ากับมังกรคลาส 4 นี่มันสามารถควบคุมมานาได้อย่างเป็นธรรมชาติราวกับว่ามันกำลังหายใจอยู่

เพราะแบบนี้เองก็เลยทำให้มันสามารถจะใช้มานาของมันได้ตามที่มันต้องการทำให้มันมีการระวังตัวอยู่ตลอดเวลาเสมอ และนี่คือความน่ากลัวที่แท้จริงของเผ่าพันธ์ที่ใช้เวทย์

ถึงแม้ว่าในแง่ของพลังทางกายภาพของมันจะไม่เท่าโอโรจิก็ตาม แต่ในด้านมานานี่โอโรจิเป็นไปไม่ได้เลยที่จะทำได้ มันทำก็ได้แค่ยิงกระสุนเวทย์ออกมาก็เท่านั้นเอง

มังกรที่อยู่ข้างหน้าของเขามันตัวใหญ่กว่าตัวคลาส 3 มาก แต่ว่าหากเทียบกับโอโรจิแล้วมันก็เล็กมาก ยังไงก็ตามด้วยคลาส 4 ของมันก็ไม่ได้แสดงออกมาแค่ขนาดเสมอไป

หากว่าแค่คลาส 4 ก็น่าหวาดหวั่นขนาดนี้แล้วเขาก็ไม่อาจจะจินตนาการถึงความแข็งแกร่งของคลาส 5 ได้เลย! แต่ว่าในตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดแล้วก็คือการสู้กับมังกรตรงหน้านี้

มันสามารถจะสัมผัสได้ถึงร่องรอยของวงเวทย์ได้สมกับที่มันเป็นมังกรเลย ถึงแม้ว่ามันก็ยังไม่สามารถจะทะลุการซ่อนด้วยสกิลการปกปิดตัวตนของยูอิลฮานก็ตามที

[ฮืมมม มันก็ไม่มีอะไรเปลื่ยนไปนี่]

มันไม่มีทางที่จะมองทะลุการปกปิดตัวตนของยูอิลฮานได้อยู่แล้ว หลังจากได้ยืนยันถึงเรื่องนี้มังกรก็ได้ล้มตัวลงไปนอนอีกครั้งหนึ่ง

การที่มีพลังที่แข็งแกร่งเกินไปก็เป็นจุดอ่อนในตัวมันเองเช่นกัน เพราะพลังของมันได้ทำให้มันหยิ่งยะโสในพลังตนเอง

ถึงแม้ว่ามันจะสัมผัสได้ถึงระลอกของมานา แต่ว่าเมื่อมันหาอะไรไม่เจอ มันก็แค่กลับไปนอนเงียบๆเท่านั้นเอง นี่คือสัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่มักจะทำกัน

อย่างเช่นในตอนนี้

[คุณจะไหวนะ?]

เพียงเมื่อยูอิลฮานกำลังก้าวออกไปหามัน เอิลต้าก็มองเขาอย่างตกตะลึง เขาถือเพียงแค่หอกเล่มเดียวเท่านั้นเอง

[คุณก็เตรียมเครือวมือมาจัดการมันแล้วนี่!]

"ฉันจะต้องฆ่าพวกมัน 100 ตัวต่อมัน หากว่าฉันมัวแต่่ติดตั้งของพวกนั้นมันไม่มีทางทันแน่ๆ"

เครื่องมือที่หมายถึงนั่นก็คือฉมวก ดินระเบิด และเครื่องมืออื่นๆที่จำเป็นต้องทำการติดตั้งก่อนการใช้งาน เขาได้ทำมันขึ้นมาก่อนที่จะเข้ามาในดาเรย์ ของพวกนี้ทำขึ้นมาจากกระดูกของโอโรจิกับหนังยางยักษ์ที่ทำขึ้นมาจากกล้ามเนือและเส้นเอ็นน์

พลังเครื่องมือพวกนี้คือฉุดรั้งแต่ว่ามันจำเป็นต้องมีการเตรียมการ หากว่ายูอิลฮานต้องใช้ของพวกนี้กับพวกที่มีเลเวลราวๆ 200 ถ้างั้นนเขาก็มั่นใจได้เลยว่าภารกิจต้องล้มเหลวแน่ ตอนนี้เขาต้องการความเร็ว

ยูอิลฮานได้ออกวิ่งเข้าใส่มังกรที่ดูเหมือนจะหลับลงไปแล้วในทันที กล้ามเนื้อของเขาภายในเกราะได้พองขึ้นมาจากการที่เขาได้เปิดใช้งานพลังเหนือมนุษย์ขึ้น

ไม่ใช่แค่นั้นเขายังมีการสนับสนุนของทูตสวรรค์อีกด้วยทำให้ความสามารถของเขาเพิ่ม 30% แล้วก็ฉายานักล่ามังกรทำให้เขาได้รับความสามารถเพิ่มอีก 10%

แถมตอนนี้เขายังโจมตีทีเผลอดึงเอาพลังของยมทูตออกมาจนหมด รวมไปถึงหอกในมือเขาก็ยังเป็นอาวุธสังหารมังกรโดยเฉพาะ

ใช่แล้ว ยูอิลฮานในตอนนี้เต็มไปด้วยบัฟหลากหลายที่พิเศษสุด

ในโลกที่ถูกทอดทิ้ง ตอนโจมตีทีเผลอ และแม้ว่าอีกอย่างจะมีเฉพาะเมื่อสู้กับมังกร ความสามารถโดยรวมของเขามันก็น่าทึ่งไปแล้ว มันไม่ได้ด้อยไปกว่าคลาส 4 เลยด้วยซ้ำไป

สกิลติดตัวของเขาก็ยอดเยี่ยมไม่แพ้กัน ความเชี่ยวชาญหอกของเขา การปกปิดตัวตน และสกิลการต่อสู้อื่นๆอีกที่อยู่ในจุดสูงสุด ในด้านนี้เขาสามารถจะพูดได้เลยว่าเขาอยู่เหนือกว่าคลาส 4 ไปแล้วด้วยซ้ำไป

ถ้างั้นก็คงมีเพียงปัญหาเดียวที่เหลืออยู่นั่นก็คือสกิลใช้งานนั่นเอง ไม่ว่าเขาจะมีความยอดเยี่ยมที่มากแค่ไหน มันจะไปดีได้ไงหากไม่มีการโจมตีที่ทรงพลัง?

เนื่องจากเขารู้ถึงเรื่องนี้ดี เขาก็เลยเรื่องการถ่ายโอนน้ำหนักของกระเป๋าสะพาย

ตั้งแต่ที่เขาเข้ามาในดาเรย์เขาไม่เคยหยิบค้อนมาสร้างอะไรเลย ดังนั้นซากศพของเผ่ามังกรนับหมื่นจึงยังอยู่ในกระเป๋าสะพายของเขาทั้งหมด

น้ำหนักรวมๆของมันน่าสะพรึงเป็นอย่างมาก และแบบนี้มันจึงสามารถจะสร้างความเสียหายที่มหาศาลให้กับศัตรูได้แม้ศัตรูจะมีหนังที่หนาหรือสามารถใช้มานาได้ดียังไงก็ตาม กระเป๋าสะพายสามารถจะนับได้เลยว่าคืออาวุธที่แข็งแกร่งที่สุดของยูอิลฮาน

เมื่อยูอิลฮานได้เข้าไปใกล้มัน เขาก็ได้กระโดดขึ้นไปจากพื้นในทันทีด้วยความอัดอั้น เนื่องจากว่าทุกๆการต่อสู้ของเขาต่างก็อยู่ภายในถ้ำแคบ เขาได้กระโดดขึ้นไปหลายร้อยเมตรในทันที

[สกิลกระโดดได้กลายเป็นเลเวล 38]

บางทีบันทึกแห่งอคาชิคก็อาจจะเข้าใจในความอึดอัดของเขาจึงได้ทำให้เลเวลเพิ่มขึ้นทันที สกิลการกระโดดได้เสริมการกระโดดกลางอากาศมาหนึ่งครั้งในตอนเลเวล 20 งั้นหากว่ามันเป็นเลเวล 40 ล่ะจะเกิดอะไรขึ้นมา

การคาดหวังก็ส่วนคาดหวัง การโจมตีของเขายังคงต้องมีอยู่

ยูอิลฮานได้ใช้มือซ้านจับหอกแน่นและตั้งท่าอยู่กลางอากาศเพื่อวาดหอกกลับหลังอย่างเต็มกำลัง ก่อนที่จะพุ่งทิ้งตัวเข้าใส่มังกรทันที แน่นอนว่าเขาก็ไม่ลืมถ่ายเทน้ำหนักของกระเป๋าสะพายลงไปในหอกในมือของเขา

เส้นตรงที่สวยงามที่คังมิเรย์กับนายูนาประทับใจเมื่อคราวก่อนได้เกิดขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง แต่ว่าในตอนนี้พลังทำลายล้างของมันมากยิ่งกว่าครั้งก่อนมาก

หอกบนมือของยูอิลฮานได้พุ่งลงไปที่พื้นราวกับถูกอะไรสักอย่างดึงดูดอยูู่และมันก็ได้ปะทะเข้ากับหัวของมังกรที่เพิ่งจะหลับลงไป

แน่นอนว่ามีชั้นพลังอยู่ก่อนที่การโจมตีจะปะทะกับหัวของมัน แต่ว่าด้วยน้ำหนักของหอกได้ทำลายในทุกๆสิ่งและเจาะลึกเข้าไปในหัวของมังกร เพลิงม่วงก็ยังลุกล้ำเข้าไปภายในแผลของมันด้วยเช่นกัน! นี่มันเป็นการโจมตีที่ทรงพลังอย่างมาก

[ติดคริติคอล!]

[ก๊าซซซซซซซซซซซซ]

เสียงกรีดร้องของมันได้ดังขึ้นมา แต่ว่าหากเขายังมัวแต่ฟังเขาได้ถูกซัดล่วงแน่ มังกรตัวนี้มันมีสมองที่ต่างไปจากโอโรจิอย่างสิ้นเชิง มันเป็นมังกรที่กลายมาเป็นคลาส 4 ด้วยการเติบโตตามการเวลา

เพราะแบบนี้ยูอิลฮานได้ขยับตัวไปในทันทีที่เขาได้ยินยันว่าการโจมตีประสบผลสำเร็จ เขาได้ใช้การกระโดดอีกครั้งกลาวอากาศหลบออกมาจากที่ตรงนั้น หลังจากนั้นได้มีเส้นลำแสงพุ่งทะลวงที่ที่เขาเคยอยู่ทันที

[ข้าไม่รู้นะว่าแกคือใคร แต่แกกล้าทำให้ข้าโกรธเจ้า....]

ยังไงก็ตามมังกรไม่สามารถจะพูดได้อีก นี่เพราะยูอิลฮานได้พุ่งเข้าโจมตีมันตรงๆแล้ว ร่างกายที่พุ่งตรงของยูอิลฮานไม่ได้สวยงามน้อยไปกว่าหอกเลย

[...จะตาย]

มันสังเกตุได้ถึงสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว กระสุนเวทย์หลายลูกได้ถูกยิงออกมาซึ่งดูเหมือนลำแสง ต้องขอบคุณการโจมตีตรงๆของยูอิลฮานนี้ทำให้วิธีของเวทย์มองออกได้ง่ายๆ นี่มันคือสิ่งที่ยูอิลฮานต้องการ

ยูอิฮานได้ใช้การควบคุมเก็บของระยะไกลเรียกเอาโล่หนาหลายอันออกมา โร่พวกนี้ต่างก็อยู่ในระดับยูนีคที่ทำขึ้นมาจากกระดูกของโอโรจิและหนังของตัวมัน

"นี่ก็คือปราการเหล็ก!!!"

[ฉันสัมผัสได้ดึงกองกำลังความมืดจากมันได้เลยล่ะ]

ลำแสงได้ทำลายโล่ที่อนู่ด้านหน้าสุดอันแรกไปอย่างง่ายดาย และอันที่สองได้ยื้อได้เพียงเล็กน้อยก่อนที่จะถูกทะลวง แต่มันก็เท่านั้น ยูอิลฮานได้ออกมาจากระยะเวทย์แล้ว

[แม้ว่าแกจะเป็นมนุษย์แต่แกก็มีพลังแปลกๆ]

"อ๊า แกจะเสียงดังไปแล้ว แกจะตายไปถ้าสู้กันเงียบๆอะ?"

ยูอิลฮานได้บ่นออกมาอย่างไร้ยางอายจากคำที่เพิ่งจะตะโกนปราการเหล็กออกไป และก่อนที่มังกรจะได้ใช้เวทย์อีกยูอิลฮานก็ได้เข้าถึงหัวของมันและดึงหอกที่ฝังอยู่ออกมา

"ฮ่าห์"

แน่นอนว่าการถ่ายโอนน้ำหนักก็ถูกยกเลิกไปแล้ว ยูอิลฮานได้ดึงหอกของเขาออกมาและแทงไปที่แผลของมันด้วยสุดกำลัง

[คริติคอล!]

[ก๊าซซซซซซซซซ!]

มันดูเหมือนว่าความเจ็ยจะทำให้มันพ่นไฟออกมาอารวาดไปทั่ว ยังไงก็ตามเนื่องจากว่าเขาได้แข็งแกร่งขึ้นมามากหลังจากสู้กับโอโรจิ ยูอิลฮานจึงไม่แม้แต่่จะสะดุ้งด้วยซ้ำไป

แต่ปัญหาก็คือได้มีวงเวทย์นับสิบสองแสงขึ้นมาอยู่บนท้องฟ้าและเริ่มล้อมตัวยูอิลฮาน

ปรากฏการณ์นี้มีก็แต่มังกรเท่านั้นที่จะทำแบบนี้ได้เพราะพวกมันได้เรียนเวทย์ระดับสูงมาเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานมากๆ มนุษย์ไม่มีทางจะทำแบบมันได้เพราะช่วงอายุที่แตกต่างกัน

ด้วยวงเวทย์ที่ดูเหมือนว่ามันจะยิงเวทย์หลากชนิดออกมาได้ในไม่ช้า ยูอิลฮานก็ได้จบด้วยการหัวเราะ จากนั้นก็ซดบลัดดริ้งลงไปเพื่อรักษาบทลงโทษหลังสกิลพลังเหนือมนุษย์หมดลง

"เอาสิ้ แกคิดว่าแกจะทำให้ฉันบาดเจ็บก่อนแกตายได้งั้นหรอ?"

[กล้าดีนัก! แกกำลังดูถูกข้าถึงแม้ว่าแกเป็นเพียงแค่สิงมีชิวตที่ยังไม่ก้าวออกจากขอบเขตมนุษย์!]

ยูอิลฮานไม่ได้รอจนกว่ามันจะพูดจบ เขาได้แทงหอกลงไปอีกครั้งหนึ่ง ที่เขาแทงลงไปในเกล็ดและหนังของมันได้เพราะการช่วยของการถ่ายโอนน้ำหนักมันจะใช้เวลานานในการโจมตีด้วยวิธีอื่น

ดังนั้น มีเพียงวิธีเดียวท่านั้นที่เขาใช้สู้กับเผ่ามังกร นั่นก็คือโจมตีในจุดที่มันบาดเจ็บ

[แกมันเต็มไปด้วยความเชื่อมัน จงระเบิดตัวตายไปพร้อมกับความทะเยอทะยานซะเถอะ]

"แกกำลังพูดกับใครนะ?"

เวทย์ได้เริ่มระเบิดขึ้นมา นี่มันถึงเวลาแล้วที่จะทดลองการใช้เทคนิคควบคุมเก็บของระยะไกลที่ยูอิลฮานได้ฝึกมาจนถึงตอนนี้! แต่ปัญหาก็คือเขาต้องทำมันในเวลาเดียวกันกับการโจมตีของมังกร

[กรรรรรรรรรรรรรร!]

หัวยูอิลฮานให้ความรู้สึกเหมือนจะถูกแยกออกมา เขาได้ตั้งโล่หลายอันอย่างต่อเนื่องในทางที่เขารู้สึกได้ถึงมานาและหลบการโจมตีที่่เขาป้องกันไม่ได้พร้อมโจมตีกลับไปในขณะเคลื่อนไหว นี่มันก็คล้ายๆกกับตอนที่เขาสู้กับโอโรจิอยู่บ้าง แต่ว่าสิ่งที่ต่างก็คือการโจมตีของมังกรมันมาจากทุกทิศโดยไม่เว้นให้เขาได้พักเลย

โอ้ ยังมีอักอย่่างหนึ่งที่สำคัญ

มันอ่อนแอกว่าโอโรจิมากเลย

[ติดคริติคอล!]

[ก๊าซซซซซซซซซ!]

หลังจากที่ยูอิลฮานได้แทงหอกเข้้าไปด้วยพลังทั้งหมด มังกรก็ไม่อาจเก็บควาเจ็บไว้ได้อีกและกรีดร้องออกมาเมื่อนั้นวงเวทย์ก็หายไปทันที

มานาปริมาณมากไม่สามารถจะก่อรูปขึ้นได้และหายไป เพราะแบบนี้ทำให้เกิดพายุมานาขึ้นมา แต่ว่ายูอิลฮานก็กัดฟันทนมันอย่างหนักแน่นและแทงหอกเขาใส่บาดแผลที่เปิดออกของมันซ้ำๆ

[อ๊าาา แก แก แกมัน.....!]

"หุบปากน่า แกจะพูดอะไรนักหนานะ!"

ยูอิลฮานได้แทงหอกไปรัวๆในขณะที่บ่นไปด้วยเพื่อทำลายสมองของมัน การกระทำขงดขาได้ผลเป็นอย่างมาก และในท้ายที่สุดมันก็ไม่อาจจะทนต่่อการโจมตีของยูอิลานได้อีกและล้มตัวลงไป

นี่คือช่วงเวลาที่ผู้ที่ถูกทิ้งของโลก ยูอิลฮานได้จัดการฆ่ามังกรคลาส 4 ที่เป็นได้แค่เพียงเหยื่อเพียงอย่างเดียว

[คุณได้รับค่าประสบการณ์ 391,993,013]

[คุณได้รับบันทึกมังกรเลเวล 200]

[คุณได้เก็บพลังชีวิตของมังกรด้วยความสามารถผูู้สะสมความตาย]

หลังจากที่เขาได้ยืนยันว่ามันได้ตายไปแล้ว ยูอิลฮานก็ทิ้งตัวบนร่างของมัน ถึงแม้ว่าเขาจะโชคดีที่ฆ่ามันได้ในเวลาที่สั้นกว่าโอโรจิ แต่ว่าในความคิดของเขามันยังขาดไปอยู่ นับจากนี้เขาจะต้องเจอกับพวกที่เก่งกว่านี้ไปเรื่อยๆนะ

[ยูอิลฮานคุณไม่เป็นไรนะ?]

[น่าทึ่ง.... ท่านทำเหมือนกับว่าท่านไม่กลัวความตายเลย]

"มันกลับเลย ที่ฉันทำก็เพราะฉันไม่อยากจะตาย"

ยูอิลฮานได้พักผ่อนในขณะที่ตอบกลับเรต้ากับเอิลต้าเล็กน้อยก่อนที่จะเริ่มจัดการแยกแยะสถานการณ์ เก็บสินสงครามก็สิ่งหนึ่ง แต่ว่าก่อนหน้านั้นเขาจะต้องจัดการทำความสะอาดสิ่งที่เขาได้เอาออกมาด้วยการควบคุมเก็บของด้วย

"มาดูกัน นี่มันมีโล่ 72 อันที่พัง"

เขารู้สึกขมขื่นเล็กน้อย ถึงแม้ว่าเขาจะใช้มันได้อีกหาว่าเขาใช้วัสถุดิบซ่อมมัน แต่ว่าเขาก็อดไม่ได้จริงๆ

ความทนทานของมันจะลดลงไปในทุกๆครั้งที่เขาซ่อมมัน แน่นอนว่ายังมีเรื่องการเสียเวลาอีกด้วย

"ฉีนมีโล่แค่พันอัน นี่มันจะไม่พอแน่"

ยูอิลฮานต้องฆ่ามังกร 100 ตัวภายในเวลาที่จำกัด หากว่าเขาไมใได้มีแผนจะปักหลักซ่อมของทุกๆครั้งที่ฆ่าได้ 10 ตัว งั้นเขาก็จะต้องเรียนรู้ที่จะล่ามังกรให้เร็วยิ่่งกว่าและปลอดภัยยิ่งกว่า

[ทำไมไม่ลองใช้ศพของเผ่ามังกรตัวอื่นเหมือนกับท่คุณใช้ตอนสู้กับโอโรจิล่ะ?]

"พวกมันมีขนาดที่ใหญ่เกิดไป มันไม่ใช่ว่าฉันทำมันไม่มีอะไรที่ฉัจะใช้นะ แต่ว่าก็แค่ฉันจะเสียโล่เพียงเพราะแค่นี้ไม่ได้"

เขาได้ถอนหายใจและยื่นมืออกไปทางศพของมังกร ในตอนนี้เขาก็รู้แล้วว่าเขาจะสู้แบบนีต่อไปไม่ได้ เขาจะต้องมีแผนใหม่ที่จะต้องเร่งการต่อสู้ให้เร็วขึ้นโดยการใช้ร่างกายของมังกรคลาส 4 ข้างหน้าเขานี่

ถ้าหากว่าเขาได้รับหินพลังเวทย์คลาส 4 ถ้างั้นเขาก็อาจจะเร่งความเร็วในการต่อ.....

มันมีอยู่

[หินพลังเวทย์คลาส 4!!!]

[อ๊่่าาา ข้าคิดว่าข้าเห็นหินพลังเวทย์คลาส 4 ด้วยสองตานี้!]

ทังคู่ต่างก็ตกใจเพราะว่าเอิลต้ารู้ถึงเลเวลปัจจุบันของยูอิลฮานดีและเรต้าก็ไม่เคยฆ่ามังกรคลาส 4 มาก่อนเลยในชีวิตนี้

ยังไงก็ตามความตกใจของพวกเธอจะมากไปกว่ายูอิลฮานได้ยังไงกันล่ะ? จิตใจของเขากำลังว้าวุ่นเพราะข้อความต่างๆที่พุ่งขึ้นมาทันทีที่เขาจับหินพลังเวทย์

[ฆ่ามอนสเตอร์คลาส 3 ด้วยการแทงเพียงครั้งเดียว 300/300]

[ฆ่ามอนสเตอร์คลาส 3 ด้วยการฟันเพียงครั้งเดียว 300/300]

[หินพลังเวทย์คลาส 3 100/100]

[หินพลังเวทย์คลาส 4 1/1]

[เงื่นอไขวิวัฒนาการสกิลความเชี่ยวชาญหอกได้ถูกเติมเต็มแล้ว คุณต้องการวิวัฒนาการมันไหม?]

เหยื่อได้ลอยมาโดยที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน

ยูอิลฮาได้คิดแล้วว่าเขาอาจจะทำให้ภารกิจนี้สำเร็จได้แล้ว