ตอนที่ 19 ลูกเขยที่พ่อเลือก จะไม่ทำให้ลูกสาวผิดหวัง

ตอนที่ 19 ลูกเขยที่พ่อเลือก จะไม่ทำให้ลูกสาวผิดหวัง

“ความเหมาะสม?”

โจโฉหัวเราะเย็นชา “ฮูหยิน ตอนนี้เป็นยุคกลียุค ท่านยังจะยึดติดกับความเหมาะสมอีกหรือ กรอบความคิดของท่านเล็กเกินไปแล้วกระมัง”

ติงฮูหยินตะลึง ฟังดูเหมือนจะมีนัยแฝง จึงถามว่า “ตามความหมายของท่าน หรือว่าซูอี้นี่ จะมีความสามารถพิเศษอะไร?”

“คนผู้นี้มีปัญญาสามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ ในอนาคต เขาคือเตียงเหลียงของข้า โจโฉ!”

น้ำเสียงของโจโฉแน่วแน่กล่าว

ติงฮูหยินสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ค่อย ๆ เข้าใจความนัยลึกซึ้งของโจโฉบ้างแล้ว

ลูกตากลอกไปมาสองสามครั้ง นางกลับกล่าวว่า “ที่แท้ท่านก็เสียดายผู้มีความสามารถ เช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องใช้ลูกสาวมาผูกมัดเขานี่นา เชิญเขาเข้ารับราชการ ให้รางวัลอย่างหนักก็ได้”

“ฮูหยินหารู้ไม่ เจ้าซูอี้นี่ เขาเป็นคนประหลาด”

โจโฉถอนหายใจอย่างจนปัญญา แล้วก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ติงฮูหยินฟัง

ติงฮูหยินมีสีหน้าตกตะลึง กล่าวอย่างตกใจว่า “ในโลกนี้ กลับมีคนประหลาดที่คาดการณ์ได้ราวกับเทพเจ้าเช่นนี้ด้วยรึ?”

“การได้พบกับคนประหลาดเช่นนี้ ทั้งยังถูกเขาเข้าใจผิดว่าเป็นพ่อตา ถือเป็นโชคของโจโฉ”

หลังจากถอนหายใจแล้ว โจโฉก็ถอนหายใจอีกครั้ง “แต่คนผู้นี้หลงใหลในการเก็บตัว ข้าก็จนปัญญา ทำได้เพียงใช้วิธีของซีจื้อไฉ เลยตามเลยไป ให้เขากลายเป็นลูกเขยของบ้านเราก่อน แล้วค่อยเชิญเขาเข้ารับราชการ เป็นคนกันเองแล้ว เขาก็คงจะไม่ปฏิเสธกระมัง”

ติงฮูหยินเข้าใจในทันที เข้าใจความลำบากใจของโจโฉ ชั่วขณะหนึ่งเงียบไม่พูด

นางมาจากตระกูลใหญ่โต แนวคิดเรื่องชาติตระกูลค่อนข้างจะลึกซึ้ง แม้จะเข้าใจเจตนาของโจโฉ แต่ในใจก็ยังมีปมที่แก้ไม่ตก

โจโฉเห็นเช่นนั้น จึงกล่าวว่า “ฮูหยิน ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ข้ายังไม่ได้บอกท่าน เจ้าซูหลี่เหิงนั่น คือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตลูกชายสุดที่รักของท่านนะ”

“อะไรนะ?”

ติงฮูหยินมีสีหน้าตกตะลึง มองไปที่โจโฉอย่างตกใจ

โจโฉก็เล่าเรื่องศึกเมืองอ้วนเสีย โจงั่งบาดเจ็บไม่เบา แต่กลับได้รับการช่วยเหลือจนรอดชีวิตมาได้ให้ฟัง

ติงฮูหยินฟังจบ ความลังเลและความไม่แน่ใจบนใบหน้าก็หายไปสิ้น แม้กระทั่งยังปรากฏความละอายใจอยู่บ้าง

“คาดไม่ถึงว่า เขาจะช่วยชีวิตลูกงั่งไว้ เป็นผู้มีพระคุณของบ้านตระกูลโจของเรา!”

“เป็นข้าที่โง่เขลา ไม่ควรจะสงสัยในการหมั้นหมายครั้งนี้ ทุกอย่างแล้วแต่ท่านจะตัดสินใจ!”

ติงฮูหยินมีสีหน้าละอายใจ เปลี่ยนใจทันที

เมื่อเห็นว่าเกลี้ยกล่อมภรรยาของตนได้แล้ว โจโฉก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ลูบเครายิ้ม

น้ำเสียงเปลี่ยนไป ติงฮูหยินกลับกังวลอีกว่า “เพียงแต่ข้าบอกกับลูกเฮาไว้ตั้งนานแล้วว่า ในอนาคตจะเลือกบุตรหลานผู้มีความสามารถจากตระกูลใหญ่โตให้เป็นสามี ตอนนี้การหมั้นหมายครั้งนี้ ข้าก็กลัวว่าลูกเฮาจะไม่ค่อยเต็มใจ”

“ลูกเต็มใจ!”

เสียงที่แน่วแน่ดังขึ้นข้างหลัง

โจโฉและภรรยาหันกลับไป ก็เห็นโจเฮาบุตรีของตน เดินออกมาจากหลังม่านมุก

ที่แท้เมื่อครู่เธอเพิ่งจะมาคารวะ แอบอยู่หลังม่าน ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคนอย่างชัดเจน

“ลูกเฮา การหมั้นหมายครั้งนี้ อาจจะต้องให้เจ้าในฐานะบุตรีของตระกูลหยาง แต่งงานเข้าไปในบ้านตระกูลซู ต้องลำบากเจ้าชั่วคราว เจ้าเต็มใจจริง ๆ หรือ?”

โจโฉทั้งดีใจและสงสัย

โจเฮาหน้าแดง พยักหน้าเล็กน้อย “เขาเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตพี่ชายจื่อซิว ทั้งยังสามารถช่วยท่านพ่อสร้างการใหญ่ได้ ลูกลำบากชั่วคราวแล้วจะเป็นไรไป ยิ่งไปกว่านั้น…”

นางอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ หน้าแดงก่ำ

“ยิ่งไปกว่านั้นอะไร?” โจโฉถาม

“ยิ่งไปกว่านั้น ท่านพ่อบรรยายเขาไว้อย่างน่าอัศจรรย์ ลูกก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่า เขาเป็นชายหนุ่มที่น่าอัศจรรย์อย่างไร”

โจเฮากล่าวเสียงต่ำ แก้มยิ่งแดงด้วยความเขินอาย

แม้ว่าประเพณีฮั่นจะเปิดกว้าง ผู้หญิงไม่มีข้อจำกัดทางจารีตประเพณีมากนัก แต่การพูดถึงความชื่นชมและความอยากรู้ต่อผู้ชายคนหนึ่งต่อหน้าพ่อแม่ โจเฮาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเขินอายอยู่บ้าง

โจโฉเข้าใจในทันที หัวเราะฮ่า ๆ กล่าวว่า “ลูกเฮาวางใจได้ คู่ครองที่พ่อเลือกให้เจ้านี้ จะไม่มีวันทำให้เจ้าผิดหวังอย่างแน่นอน!”

หลังจากตกลงเรื่องการแต่งงานแล้ว โจโฉก็เปลี่ยนเป็นชุดลำลอง ภายใต้การคุ้มกันของเตียนอุย ปลอมตัวออกจากจวน มุ่งตรงไปยังหมู่บ้านตระกูลซูชานเมือง

…

ชานเมืองทิศตะวันออกของเมืองสวี่ หมู่บ้านตระกูลซู

“หลี่เหิงเอ๋ย ข้าคำนวณไว้แล้ว เจ็ดวันให้หลังเป็นฤกษ์งามยามดี”

“ถึงตอนนั้น ข้าจะส่งลูกสาวไปที่จวนซู เจ้าสองคนก็จะได้ไหว้ฟ้าดินแต่งงานกัน ท่านว่าอย่างไร?”

โจโฉยิ้มกล่าว

ซูอี้กล่าวอย่างเรียบเฉย “ท่านลุงกำหนดวันได้เลย แต่ตามธรรมเนียม ผู้เยาว์ควรจะไปรับเจ้าสาวที่บ้าน จะให้ท่านลุงส่งมาได้อย่างไร”

“ไม่เป็นไร ข้าไม่เคยใส่ใจกับพิธีรีตองที่ยุ่งยากเหล่านั้น เรียบง่ายก็ดีแล้ว”

โจโฉกล่าวอย่างใจกว้าง

จุดประสงค์ของการเรียบง่ายของเขา แท้จริงแล้วคือไม่อยากจะเอิกเกริกจนเกินไป กลับจะทำให้เผยพิรุธ

ซูอี้ไม่รู้เรื่องราวภายใน แต่กลับกล่าวอย่างยินดี “บังเอิญจริง ๆ ผู้เยาว์ก็กลัวความยุ่งยาก ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ทุกอย่างก็แล้วแต่ท่านลุงจะจัดการ”

ทั้งสองคนจึงตกลงเรื่องการแต่งงาน

“คุณชาย คันไถโค้งห้าร้อยคันชุดแรกของเรา สร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว”

กำลังคุยกันอยู่ จิวท่ายก็เข้ามาใกล้รายงาน

ซูอี้พยักหน้า “ห้าร้อยยังไม่พอ สร้างต่อไป สร้างได้เท่าไหร่ก็เอาเท่านั้น”

“เข้าใจแล้ว” จิวท่ายประสานมือคารวะ

โจโฉที่อยู่ข้าง ๆ กลับสงสัยว่า “หลี่เหิงเอ๋ย คันไถโค้งนี่คืออะไร?”

ซูอี้มองดูสายตาที่สงสัยของโจโฉ ในดวงตาประกายแสงวาบ พลันเกิดความคิดขึ้นมา

เขายิ้มกล่าวว่า “ท่านลุง ผู้เยาว์มีโอกาสหนึ่ง สามารถทำกำไรก้อนโตจากท่านสมุหโยธาโจโฉผู้นั้นได้ ถือเป็นสินสอดของผู้เยาว์ที่จะแต่งงานกับบุตรีของท่าน ไม่ทราบว่าท่านลุงต้องการหรือไม่”

“ทำกำไรจากท่านสมุหโยธาโจโฉ?”

โจโฉอดไม่ได้ที่จะยิ้ม กล่าวอย่างสนใจ “นี่ก็น่าสนใจดี ว่ามาสิ”

ซูอี้จิบชาหนึ่งคำ กล่าวอย่างไม่รีบร้อน “ท่านลุงมีเส้นสายในราชการ น่าจะได้ยินข่าวมาบ้างแล้วว่า ท่านสมุหโยธาโจโฉนั่นในไม่ช้าก็จะผลักดันการทำนาในเมืองอิ่งชวนแล้ว”

คำพูดนี้ออกมา ร่างของโจโฉสั่นสะท้าน ในดวงตาปรากฏความตกตะลึงในทันที

การดำเนินนโยบายทำนา เป็นแผนการลับที่เขาและซุนฮกตกลงกันไว้ ตอนนี้ยังอยู่ในขั้นตอนการหารือ ยังไม่ได้ข้อสรุปเลย

เรื่องนี้ มีเพียงเขาและซุนฮกเท่านั้นที่รู้ แม้แต่ซีจื้อไฉก็ยังไม่ได้มีส่วนร่วม

เรื่องลับสุดยอดเช่นนี้ กลับถูกซูอี้พูดออกมาอย่างง่ายดาย!

“แม้แต่ข้าคิดจะทำนาเขาก็คำนวณออกมาได้ ปัญญาของลูกเขยข้าคนนี้ ช่าง…”

โจโฉถอนหายใจในใจ ชั่วขณะหนึ่งหาคำคุณศัพท์ที่เหมาะสมไม่ได้

หลังจากพยายามสงบสติอารมณ์ลงได้แล้ว โจโฉก็แสร้งทำเป็นประหลาดใจว่า “ลูกเขยรู้ได้อย่างไรว่า ท่านสมุหโยธาโจโฉนั่นจะผลักดันการทำนา?”

[จบแล้ว]