บทที่ 43 - ก่อนออกเดินทาง

บทที่ 43 - ก่อนออกเดินทาง

"ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นผมจะเริ่มสั่งการเลยนะ ใครที่มีปัญหาหรือไม่พอใจที่ผมเป็นหัวหน้าก็บอกมาได้เลย ถ้าเป็นคำขอที่สมเหตุสมผลผมก็รับฟังได้หมด" เนี่ยเหยียนกล่าว ด้วยคำพูดก่อนหน้านี้บวกกับการนำทีมของอวี่หลานที่ค่อนข้างดี ลูกทีมทุกคนจึงน่าจะพร้อมสำหรับการลงดันเจี้ยนโดยไม่มีปัญหา

"ทุกคนแจ้งชื่อและค่าสถานะมา เริ่มจากนักรบโล่ก่อน" เนี่ยเหยียนสั่ง การลงดันเจี้ยนถ้าอุปกรณ์ไม่ถึงเกณฑ์พื้นฐาน ต่อให้เป็นยอดฝีมือมาจากไหนก็ผ่านได้ยาก แม้เนี่ยเหยียนจะรู้วิธีผ่านป่าปีศาจต้นไม้ แต่ค่าสถานะของลูกทีมก็ต้องผ่านเกณฑ์ขั้นต่ำก่อน

"น้ำเปล่า นักรบโล่ ป้องกันหกสิบเอ็ด เลือดสองร้อยสามสิบ โจมตียี่สิบเจ็ด" ชายร่างใหญ่หน้าตาดูดิบเถื่อนวัยประมาณสามสิบกว่าปีเอ่ยขึ้น เขาคนนี้แหละที่ช่วยพูดแทนเนี่ยเหยียนเมื่อครู่ เขาเป็นตัวชนหลักของทีม รูปร่างบึกบึนเหมือนวัวป่า มองปราดเดียวก็รู้ว่าเกิดมาเพื่อเป็นนักรบ

"เกี๊ยวต้ม เรียกผมว่าเกี๊ยวเฉยๆ ก็ได้ครับ นักรบโล่ ป้องกันห้าสิบเอ็ด เลือดร้อยหกสิบ โจมตียี่สิบแปด"

"เปลวเพลิง นักเวทไฟ พลังเวทสามสิบสอง"

...

"น้ำเปล่า ไปซื้อม้วนคัมภีร์เพิ่มความเร็ว ฟักทอง ไปซื้อม้วนคัมภีร์เพิ่มพละกำลัง..." เนี่ยเหยียนแจกแจงคำสั่งให้ลูกทีม

ลูกทีมต่างมองหน้ากันด้วยความลำบากใจ ในหมู่ผู้เล่นทั่วไปพวกเขาก็ถือว่าเป็นพวกฝีมือดีพอตัว แต่ทรัพย์สินในตัวก็มีไม่เกินหนึ่งเหรียญเงิน ม้วนคัมภีร์เพิ่มความเร็วหรือเพิ่มพละกำลังพวกนี้ราคาตั้งหลายสิบเหรียญทองแดง ค่าใช้จ่ายขนาดนี้มันออกจะมากเกินไปหน่อย ต่อให้เคลียร์ดันเจี้ยนได้ ก็ยังไม่รู้เลยว่าจะคุ้มทุนหรือเปล่า

"ซื้อคัมภีร์เยอะขนาดนี้ ต่อให้ฉันเป็นคนนำทีมก็ผ่านป่าปีศาจต้นไม้ได้เหมือนกันแหละ" เฉินป๋อบ่นอุบอิบ

เฉินป๋อคอยหาเรื่องเนี่ยเหยียนตลอดเวลา ถังเหยาที่อยู่ข้างๆ เริ่มจะทนไม่ไหว

"นายคงไม่ได้ถังแตกหรอกนะ แค่ค่าคัมภีร์ไม่กี่ตังค์ ถ้าไม่มีปัญญาจ่าย เดี๋ยวฉันให้ยืมก่อนก็ได้" ถังเหยามองเฉินป๋อด้วยสายตาดูถูก

"แค่ยี่สิบทองแดง ทำไมข้าจะไม่มีปัญญาจ่าย มันเห็นแก่ตัวชัดๆ ทำไมไม่ให้นายไปซื้อม้วนคัมภีร์เพิ่มสติปัญญาบ้างล่ะ ให้พวกเราเสียเงินฝ่ายเดียวรึไง" เฉินป๋อสวนกลับอย่างไม่ยอมลดละ

ลูกทีมคนอื่นเริ่มมองเนี่ยเหยียนด้วยความสงสัย พวกเขาอยู่ทีมเดียวกันแท้ๆ ถ้าเนี่ยเหยียนลำเอียงแกล้งให้พวกเขาเสียเงินฝ่ายเดียว มันก็ออกจะหน้าเลือดไปหน่อย

ถังเหยาเถียงไม่ออก เฉินป๋อยิ้มเยาะ "เถียงไม่ออกล่ะสิ"

ลูกทีมต่างรอฟังคำอธิบายจากเนี่ยเหยียน ถ้าเนี่ยเหยียนไม่ชี้แจงให้ชัดเจน คงเสียความศรัทธาไปแน่

"นายจะไปรู้อะไร เพื่อนฉันใส่ชุดเซตผู้ไล่ล่าเพลิง พลังเวทปาไปตั้งห้าสิบแล้ว ยังต้องซื้อม้วนคัมภีร์เพิ่มสติปัญญาอีกทำไม แค่นี้ก็ต้องคอยคุมดาเมจไม่ให้มอนสเตอร์หันมาตบจะตายอยู่แล้ว ขืนเพิ่มพลังเวทเข้าไปอีก เดี๋ยวบอสก็หันมาตบตายคาที่กันพอดี" เนี่ยเหยียนตอกกลับอย่างเจ็บแสบ

ความหมายของเนี่ยเหยียนก็คือ ด้วยอุปกรณ์ระดับถังเหยา ไปอยู่กับปาร์ตี้ระดับสูงของกิลด์ใหญ่ๆ ได้สบาย การที่เขามาร่วมทีมกับพวกนายถือว่าเป็นการลดตัวลงมาเล่นด้วยซ้ำ ให้เกียรติขนาดนี้แล้ว ยังจะมาเรียกร้องอะไรอีก

พอลูกทีมได้ยินแบบนั้นก็หน้าเจื่อนกันไปเป็นแถบ พอมองชุดที่ถังเหยาใส่อยู่ สายตาก็เปลี่ยนไปทันที นั่นมันชุดเซตผู้ไล่ล่าเพลิง สัญลักษณ์แห่งเกียรติยศ เครื่องพิสูจน์ว่าเป็นผู้พิชิตป่าเพลิงทมิฬมาแล้ว

ถังเหยาเคลียร์ป่าเพลิงทมิฬได้แล้ว แสดงว่าเขาไม่จำเป็นต้องมาลงป่าปีศาจต้นไม้แล้วด้วยซ้ำ แต่กลับยอมมาลงดันเจี้ยนกับพวกเขา นี่ถือว่าให้เกียรติทีมสุดๆ

พอเห็นสายตาชื่นชมจากคนรอบข้าง ถังเหยาก็ยืดอกขึ้นโดยอัตโนมัติ ความรู้สึกที่มีคนบูชานี่มันดีจริงๆ

ถังเหยาแอบตั้งปณิธานในใจ ในเมื่อใส่ชุดเทพขนาดนี้แล้ว จะทำตัวขายขี้หน้าไม่ได้ อย่างน้อยต้องเก๊กท่าให้สมกับเป็นยอดฝีมือหน่อย

เฉินป๋อพูดไม่ออก เนี่ยเหยียนมีเหตุผลรองรับทุกอย่าง เขาเถียงไม่ได้เลย

อวี่หลานเหลือบมองถังเหยา สังเกตเห็นอุปกรณ์บนตัวเขา ดูไม่ออกเลยว่าเจ้าอ้วนหน้าตาหื่นกามคนนี้จะเป็นยอดฝีมือจริงๆ

"คนที่ถูกเรียกชื่อรีบไปซื้อคัมภีร์ซะ" อวี่หลานสั่ง เธอคิดในใจว่าซื้อคัมภีร์เยอะขนาดนี้ ต่อให้ผ่านดันเจี้ยนได้ จะคุ้มทุนเหรอเนี่ย

ลูกทีมทยอยกันไปร้านค้าเพื่อซื้อคัมภีร์ พวกเขาเตรียมของใช้จำเป็นมาแล้ว การไปซื้อคัมภีร์เพิ่มคงเสียเวลาไม่มาก

"เนี่ยเหยียน ป่าปีศาจต้นไม้ต้องใช้คัมภีร์เยอะขนาดนี้เลยเหรอ" เหยาเหยาถามพลางมองเนี่ยเหยียนตาแป๋ว ในความทรงจำของเธอ ทีมใหญ่ๆ ที่ผ่านดันเจี้ยนนี้ก็ไม่เห็นต้องใช้เยอะขนาดนี้

"เดี๋ยวเธอก็รู้เอง ที่ฉันให้ซื้อคัมภีร์ รับรองว่าไม่เสียเงินเปล่าแน่นอน" เนี่ยเหยียนตอบ

ทีมระดับสูงของกิลด์ใหญ่ๆ น่าจะผ่านแค่ระดับธรรมดา แต่ที่เขาจะพาไปลุยคือระดับผู้เชี่ยวชาญ ถ้าไม่มีคัมภีร์ช่วย ไม่มีทางผ่านแน่

"อื้ม" เหยาเหยากระพริบตาปริบๆ มองเนี่ยเหยียน แม้จะเพิ่งรู้จักกันไม่กี่วัน แต่เธอมั่นใจว่าเนี่ยเหยียนเป็นคนมีฝีมือ ไม่ทำอะไรไร้เหตุผลแน่นอน

สักพักลูกทีมก็กลับมาพร้อมคัมภีร์ เนี่ยเหยียนนับจำนวนคน สิบเก้าคนมากันครบ

"พวกนายพอจะหาจอมเวทเก่งๆ มาเพิ่มอีกสักคนได้ไหม ถ้ามีจอมเวทดาเมจแรงๆ สักคน เราน่าจะผ่านได้ง่ายขึ้น" เนี่ยเหยียนหันไปถามอวี่หลานและคนอื่นๆ

"เอ่อ... คงหายากหน่อยนะ" อวี่หลานทำหน้าลำบากใจ จอมเวทเก่งๆ ส่วนใหญ่ก็มีทีมประจำกันหมดแล้ว จะไปหาจากไหน

"ฉันหาได้ ฉันมีเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่ง เขาอยู่ทีมระดับสูงของกิลด์เปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ ช่วงนี้กำลังเตรียมตัวลงป่าเพลิงทมิฬ พอดีวันนี้เขาว่าง" เหยาเหยาเสนอ

"ผู้ชายหรือผู้หญิง ฝีมือเป็นไง" อวี่หลานถาม

"ผู้ชาย เก่งมากเลยล่ะ"

"กิลด์เปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์เหรอ ช่างเถอะ" เนี่ยเหยียนส่ายหน้า

"ทำไมล่ะ" เหยาเหยาถามด้วยความสงสัย

"ฉันเพิ่งฆ่าคนของกิลด์เปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ไปหลายศพ ตอนนี้กำลังโดนหมายหัวอยู่" เนี่ยเหยียนตอบตรงๆ ต่อให้คนของกิลด์นั้นรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่แล้วจะทำไม

"คราวก่อนฉันโดนคนของกิลด์เปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ยกพวกมาปิดล้อม เพื่อนฉันคนนี้จัดการพวกมันร่วงไปตั้งเจ็ดแปดคน" ถังเหยาคุยโวอย่างภูมิใจ แทบอยากจะป่าวประกาศให้โลกรู้ว่าเนี่ยเหยียนเป็นเพื่อนเขา

"ก็แค่ทีมกากๆ ผู้เล่นพวกนั้นคงเป็นพวกมือใหม่ล่ะสิ" เนี่ยเหยียนไม่ได้รู้สึกว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไร

"ก็นึกว่าแน่ ที่แท้ก็ตบเด็กโชว์ ฉันยังเคยฆ่าล้างทีมมาแล้วเลย" เฉินป๋อแขวะลอยๆ

ถังเหยาโกรธจนหน้าแดง คนที่เนี่ยเหยียนฆ่าไปคราวนั้นไม่ใช่ไก่อ่อน หนึ่งในนั้นใส่ชุดเซตผู้ไล่ล่าเพลิงเต็มยศด้วยซ้ำ เขาจะอ้าปากเถียงแต่เนี่ยเหยียนห้ามไว้ เลยได้แต่นั่งหน้ามุ่ยเงียบๆ

อวี่หลานกอดอกมองเนี่ยเหยียน เขาไม่ใช่คนขี้โม้โอ้อวด ดูท่าสิ่งที่ถังเหยาพูดน่าจะเป็นเรื่องจริง ถ้าขนาดโดนปิดล้อมยังจัดการศัตรูได้ขนาดนั้น คู่ต่อสู้ต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ ดูเหมือนเนี่ยเหยียนจะไม่ใช่แค่เชี่ยวชาญเรื่องดันเจี้ยน แต่ยังเก่งเรื่องการต่อสู้ระหว่างผู้เล่นด้วย

[จบแล้ว]