บทที่ 11 - ช่างฝีมือระดับปรมาจารย์

บทที่ 11 - ช่างฝีมือระดับปรมาจารย์

“หืม!?”

ทางด้านเฉินซี เขาผงะไป ดวงตามองมายังหยางซือเล่ยด้วยความตกใจ

เพราะช่วงเวลานี้ เขารู้สึกได้ถึงกลิ่นอายของหยางซือเล่ยได้อย่างชัดเจน มันแข็งแกร่งกว่าเดิมมาก!

“พี่เฉิน ต่อไปถ้ากระสุนหมด ท่านสามารถมาซื้อกับข้าได้ กระสุนชุดหนึ่ง ราคา 10 ตำลึงทอง”

หยางซือเล่ยซึ่งกำลังอารมณ์ดี เริ่มพูดคุยธุรกิจระยะยาว

ผลกำไรและโอกาสทางธุรกิจที่ใหญ่ที่สุดสำหรับการขายอาวุธปืน ในความเป็นจริงแล้วคือกระสุน

เพราะกระสุนย่อมมีวันหมดเสมอ ใครก็ตามที่ซื้อปืนจากเขา จะกลายเป็นลูกค้าที่มั่นคงในอนาคต

เฉินซีผู้เฉลียวฉลาดอยู่เสมอ ย่อมสังเกตเห็นโอกาสทางธุรกิจที่ยอดเยี่ยมนี้อย่างไม่ต้องสงสัย เขาเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ “น้องชายหยาง เจ้าไม่ได้สร้างปืนนี้ด้วยตัวเองใช่ไหม?”

หยางซือเล่ยส่ายหัวด้วยรอยยิ้มจาง “ข้าไม่มีความสามารถขนาดนั้น วัตถุชิ้นนี้มาจากช่างฝีมือระดับปรมาจารย์”

“ช่างฝีมือคนไหน?”

เฉินซีตกตะลึง อดถามขึ้นมาไม่ได้

เฉินซีจ้องมองหยางซือเล่ยด้วยดวงตาที่ลุกโชน อยากรู้แทบขาดใจ ช่างฝีมือผู้ใดกัน ที่สามารถสร้างอาวุธสังหารอันทรงพลังเช่นนี้ได้

“ขอโทษด้วย ช่างฝีมือผู้นี้ต้องการทำตัวติดดิน เขาขอให้ข้าไม่เปิดเผยสถานะ ข้าเลยพูดอะไรไม่ได้มาก”

หยางซือเล่ยกล่าวด้วยท่าทางสงบ “ข้าเปิดเผยได้เท่านี้ : เขาคือช่างฝีมือของนิกายหนึ่ง”

ได้ยินคำนิกาย ใบหน้าของเฉินซีเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ทุกคนรู้ดี ว่านิกายคือมหาอำนาจเหนือราชวงศ์ มีผู้เข้มแข็งมากมายดั่งก้อนเมฆบนฟ้า  ยักษ์เหล่านั้น แม้แต่ราชวงศ์ยังไม่กล้าล่วงเกินง่ายๆ

แต่พอลองคิดดูดีๆ อาวุธสังหารแบบใหม่ที่ทรงพลังเช่นนี้ คงมีเฉพาะช่างฝีมือระดับปรมาจารย์เท่านั้นที่สามารถสร้างมันได้!

ระหว่างปั่นความคิดในสมอง เฉินซีมองหยางซือเล่ย ในดวงตามีร่องรอยของความหวาดกลัวอยู่จางๆ

เดิมทีเขาต้องการค้นหาแหล่งที่มา เพื่อคว้าโอกาสทางธุรกิจจากหยางซือเล่ย

แต่ตอนนี้ ความคิดนั้นเป็นอันต้องยุติลง

ตนเป็นเพียงผู้ประเมินค่าสมบัติตัวเล็กๆของสภาหอการค้าจินไห่ หากทำให้ปรมาจารย์ของนิกายไม่พอใจ นั่นเท่ากับการฆ่าตัวตาย

เห็นปฏิกิริยาของเฉินซี หยางซือเล่ยลอบหัวเราะในใจ เขารู้ดีว่าปีกของตัวเองยังไม่แก่กล้า เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาตามมา จำเป็นต้องสร้างภูมิหลังสมมติขึ้น

แต่ไม่คาดคิดเลย ว่าผลลัพธ์กลับดีเกินคาด

“ข้ายังมีปืนพกไทป์54 อยู่อีก ในเมื่อการประมูลกำลังเริ่มขึ้น เช่นนั้นเชิญพี่เฉินนำมันไปลงทะเบียนเถิด”

ระหว่างพูด หยางซือเล่ยแสร้งทำเป็นค้นกระเป๋า ในหัวสั่งการผ่านความคิด เข้าไปในระบบร้านค้า ทำการแลกปืนไทป์54 ออกมาอีกกระบอก

“ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ การแลกเปลี่ยนประสบความสำเร็จ แต้มเสริมพลัง -300”

เมื่อเสียงของระบบดังขึ้น ปืนพกสีดำปรากฏขึ้นในมือหยางซือเล่ย เขาวางมันลงบนโต๊ะ

โอ้องค์เง็กเซียน! ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขายังมีมันอีก!

เฉินซีดูตื่นเต้นมาก รีบหยิบปืนพกที่เพิ่งซื้อมา นำมาเทียบกัน แล้วเขาก็ต้องตกใจ

เพราะปืนพกทั้งสองกระบอกนี้ ไม่ว่าจะเป็นรูปร่าง สี ขนาด ทั้งสองแทบจะเหมือนกัน

ช่างฝีมือระดับปรมาจารย์ที่สามารถบรรลุการหลอมระดับนี้ได้ นอกจากคนของนิกายหรือทำเนียบยุทธแล้ว ใต้ร่มอันเกรียงไกรของราชวงศ์หยาน เกรงว่าจะไม่มีใครสร้างมันได้อีก

เห็นแบบนี้ ความเคลือบแคลงสงสัยในใจของเฉินซีหายวับไปทันที

ตอนนี้เขามั่นใจ ว่าเบื้องหลังหยางซือเล่ย มีระดับปรมาจารย์ของนิกายคุ้มหัวแน่นอน!

บุคคลเช่นนี้ จำเป็นต้องสร้างความประทับใจ ทำให้อีกฝ่ายโปรดปราน!

“นายน้อยหยางโปรดวางใจ ข้าจะจัดการเรื่องขั้นตอนประมูลให้เอง”

เฉินซีหยิบปืนพกขึ้นมา เรียกผู้ช่วยส่วนตัวของเขาด้วยยันต์เสียง

“จำไว้ให้ดี วัตถุชิ้นนี้อันตรายถึงชีวิต ในงานประมูลข้าจะเป็นคนสาธิตมันบนเวทีด้วยตัวเอง”

ใบหน้าของเฉินซีดูจริงจังมาก เขาเน้นย้ำกับผู้ช่วย แล้วสั่งให้นำไปลงทะเบียน

เห็นฉากนี้ มุมปากของหยางซือเล่ยยกขึ้นเล็กน้อย เขาจะใช้ประโยชน์จากงานประมูลนี้ช่วยโฆษณา

เขามั่นใจมาก ว่าผลผลิตทางเทคโนโลยีอย่างอาวุธสมัยใหม่นี้ในชีวิตที่แล้ว

เมื่อปรากฏขึ้นในโลกที่ศิลปะการต่อสู้รุ่งเรืองอย่างเต็มที่ ย่อมก่อคลื่นลูกใหญ่แน่นอน

ถึงเวลานั้น

ต่อให้เขาไม่ปล่อยของ ก็จะมีนักบู๊นับไม่ถ้วนมาอ้อนวอนขอให้ขาย