บทที่ 39 - หัดตีคน

บทที่ 39 - หัดตีคน

ในที่สุดหวังเย่าซู่ก็จำใจต้องควักเงินห้าสิบตำลึงออกมาจ่าย

เขาแทบจะเทกระเป๋าที่มีอยู่ทั้งหมด มิหนำซ้ำยังต้องบากหน้าไปขอเงินค่าเช่าห้องคืนจากยายเฒ่าเฉียนเจ้าของบ้าน เพื่อรวบรวมให้ครบห้าสิบตำลึงอย่างทุลักทุเล

"แม่นางหลิว เจ้าจำเป็นต้องรีดไถกันขนาดนี้เลยหรือ ข้าหมดตัวแล้วนะ ข้ากับแม่ต้องไปนอนข้างถนนกันแล้ว เป็นผัวเมียกันมาสามปี เจ้าช่างไร้เยื่อใยสิ้นดี" หวังเย่าซู่ตัดพ้อด้วยความคับแค้นใจ

หลิวเสี่ยวรูขมวดคิ้วเล็กน้อย

จางอวิ๋นเหนียงกลัวนางจะใจอ่อน จึงรีบพูดแทรกขึ้นมา "ก่อนหน้านี้เขาก็บอกว่าไม่มีเงิน หลอกให้เจ้าขายงานปักผ้าเลี้ยงดูครอบครัว แต่ตอนนี้เห็นไหม เขาก็ยังหาเงินก้อนโตมาได้ แสดงว่าผู้ชายคนนี้ไม่มีความจริงใจแม้แต่น้อย"

หลิวเสี่ยวรูพยักหน้าแรงๆ มองจางอวิ๋นเหนียงด้วยสายตาเทิดทูน "พี่สาวพูดถูก ข้าเชื่อพี่สาวทุกอย่าง"

หวังเย่าซู่ร้อนรน รีบยุยง "เจ้าเชื่อคนนอกทุกอย่างแบบนี้ คิดหรือว่าหย่ากับข้าแล้วจะไปเจอผู้ชายดีๆ ไม่แน่โดนเขาหลอกไปขายเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ตัว!"

แม้หลิวเสี่ยวรูจะเพิ่งรู้จักจางอวิ๋นเหนียง แต่นางเชื่อมั่นว่าคนที่เลี้ยงดูนิวนิวมาได้ดีขนาดนั้น ย่อมเป็นคนจิตใจดีงาม

นางมีความรู้สึกเชื่อใจจางอวิ๋นเหนียงอย่างประหลาด ราวกับชาติปางก่อนเคยเป็นพี่น้องกัน นางทนไม่ได้ที่หวังเย่าซู่มาใส่ร้ายผู้มีพระคุณ จึงสวนกลับ "พี่สาวข้าไม่มีวันขายข้า! ขืนเจ้ายังพูดพล่อยๆ อีก ข้าจะเรียกเป็นหนึ่งร้อยตำลึง!"

หวังเย่าซู่ได้ยินดังนั้นก็โกรธจนหน้าเบี้ยว แต่ไม่กล้ายุแยงตะแคงรั่วอีก จำใจยื่นเงินห้าสิบตำลึงให้หลิวเสี่ยวรูด้วยมือที่สั่นเทา

ตอนเขียนหนังสือหย่า หวังเย่าซู่คิดจะเล่นตุกติกใส่ข้อความเอาเปรียบ แต่กู้หมิงต๋ายืนคุมเชิงอยู่ข้างๆ เขาเลยจำยอมเขียนข้อความตามแบบฉบับว่า "วาสนาสิ้นสุด เกิดความขุ่นเคืองใจ สองใจไม่ตรงกัน ยากจะคืนดี"

สาเหตุการหย่าในหนังสือระบุว่าเป็นเพราะสามีภรรยาหมดวาสนาต่อกัน ไม่ใช่เพราะลูกสะใภ้อกตัญญูอย่างที่หวังเย่าซู่ต้องการเขียนในตอนแรก

เมื่อลงนามในหนังสือหย่าเสร็จสิ้น หลิวเสี่ยวรูก็รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก อย่างน้อยนางก็ไม่ต้องคอยระแวงว่าจะโดนฆ่าตายอีกต่อไป

หวังเย่าซู่แบกสัมภาระพาแม่เดินออกจากบ้านเช่าด้วยความจำยอม ก่อนไปมิวายหันมาพูดจาถากถาง "ข้าจะคอยดูว่า หญิงมีมลทินอย่างเจ้า จะไปหาผัวดีๆ ได้ที่ไหน!"

หลิวเสี่ยวรูตอกกลับทันควัน "ไม่ต้องห่วง ต่อให้ข้าตาบอดเลือกผัวใหม่อีกรอบ ข้าก็คงไม่เลือกผู้ชายที่นอนเตียงเดียวกับแม่ตัวเองหรอก!"

หวังเย่าซู่โกรธจนแทบกระอักเลือด กำลังจะอ้าปากด่า แต่หลิวเสี่ยวรูชิงปิดประตูบ้านใส่หน้าดังปัง

หวังเย่าซู่ที่ก้าวขาออกไปไม่พ้นธรณีประตู ต้องรีบชักเท้าหนีหัวซุกหัวซุน นอกจากจะหน้าแตกยับเยินแล้ว ยังโดนบานประตูชนหลังจนร้องจ๊าก

ภายในบ้าน หลิวเสี่ยวรูกำลังปรึกษาจางอวิ๋นเหนียงเรื่องที่อยู่ "พี่สาว ข้าอยากไปขอเช่าห้องเดิมจากท่านยายเฉียนกลับมาได้ไหม"

จางอวิ๋นเหนียงส่ายหน้า "โลกนี้เข้มงวดกับผู้หญิงนัก ห้องที่พวกเจ้าเคยเช่ามันอยู่เรือนหลัง มีพวกบัณฑิตผู้ชายพักอยู่เยอะ เจ้าตัวคนเดียวไปอยู่คงไม่เหมาะ จะโดนชาวบ้านนินทาเอาได้ อีกอย่าง คนในบ้านรู้กันหมดว่าเจ้ามีเงินก้อนโตติดตัว กลัวจะมีคนคิดมิดีมิร้าย"

บัณฑิตที่มาสอบส่วนใหญ่มากับพี่น้องผู้ชายหรือบ่าวรับใช้ หลิวเสี่ยวรูไปอยู่ปะปนด้วยย่อมไม่ปลอดภัย

"แล้วข้าจะไปอยู่ที่ไหนดี" หลิวเสี่ยวรูถามอย่างกังวล

นางคิดว่าหลุดพ้นจากนรกตระกูลหวังแล้วชีวิตจะสดใส นึกไม่ถึงว่าก้าวแรกของอิสรภาพก็เต็มไปด้วยอุปสรรค เงินก้อนโตในมือกลับกลายเป็นเผือกร้อนเสียอย่างนั้น

จางอวิ๋นเหนียงเสนอทางออก "ช่วงนี้เจ้าไปขออาศัยอยู่กับท่านยายเฉียนก่อนเถิด"

ลูกชายของยายเฒ่าเฉียนเพิ่งเสียไปเมื่อปีก่อน ตอนนี้นางอาศัยอยู่กับหลานชายบุญธรรมที่เรือนมุมตะวันตกเฉียงเหนือ

หลานชายตัวน้อยเพิ่งสี่ขวบ ถึงจะอยู่ร่วมบ้านกันก็ไม่ทำให้ชื่อเสียงหลิวเสี่ยวรูเสียหาย

"พี่สาวช่างรอบคอบจริงๆ!" หลิวเสี่ยวรูมองจางอวิ๋นเหนียงตาเป็นประกาย

จางอวิ๋นเหนียงแนะนำต่อ "เพื่อป้องกันไม่ให้พวกโจรขโมยเพ่งเล็งเงินของเจ้า ทางที่ดีที่สุดคือรีบใช้เงินออกไปในที่แจ้ง เรื่องนี้ไม่ต้องรีบร้อน ค่อยๆ คิดก็ได้ พวกข้ายังอยู่เมืองหลวงอีกเป็นเดือน พอจะช่วยดูแลความปลอดภัยให้เจ้าได้"

หลิวเสี่ยวรูพยักหน้าหงึกหงัก ใจจริงนางก็ลังเลเรื่องกลับบ้านเดิมเหมือนกัน

พอนึกถึงนิสัยหน้าเงินของพี่ชายพี่สะใภ้ นางกลัวว่าถ้าเอาเงินกลับไป คงโดนสูบเลือดสูบเนื้อจนหมดตัวแน่

ยายเฒ่าเฉียนแม้จะไม่ชอบให้คนแปลกหน้ามาอยู่ด้วย แต่เพราะสำนึกบุญคุณกู้หมิงต๋า จึงยอมให้หลิวเสี่ยวรูมาอาศัยอยู่ด้วยโดยคิดค่าเช่าเพียงเล็กน้อย

หลิวเสี่ยวรูเป็นคนขยันขันแข็ง ไม่ต้องรอให้บอก นางก็จัดการปัดกวาดเช็ดถูบ้านช่องจนสะอาดเอี่ยมอ่อง ทำเอายายเฒ่าเฉียนที่เคยอิดออด ยิ้มแก้มปริด้วยความพอใจ

พอกลับมาถึงห้องพักตัวเอง จางอวิ๋นเหนียงก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ ถามสามี "ท่านพี่ ข้าดูจะแส่เรื่องชาวบ้านมากไปหรือเปล่า วุ่นวายมาทั้งวัน รบกวนเวลาท่านอ่านหนังสือหมดเลย"

กู้หมิงต๋ายิ้มละมุน "นี่เขาเรียกว่ามีน้ำใจ ไม่ใช่แส่เรื่องชาวบ้านหรอก อีกอย่าง การเรียนรู้ต้องสั่งสมมาแรมปี ไม่ใช่มาเร่งเอาตอนไฟลนก้น ต่อให้ตอนนี้พี่ไปนั่งท่องตำรา ก็คงไม่ได้ช่วยให้สอบติดมากขึ้นหรอก น้องอย่าโทษตัวเองเลย"

จางอวิ๋นเหนียงถอนหายใจเบาๆ ดูเหมือนไม่ว่านางจะทำอะไร ในสายตาสามีก็มองเป็นเรื่องดีไปเสียหมด เขามักจะเข้าใจและสนับสนุนนางเสมอ

นิวนิวที่นั่งฟังพ่อแม่คุยกัน กลอกตาเจ้าเล่ห์ไปมา แล้วพุ่งเข้าสู่อ้อมกอดแม่ ออดอ้อนเสียงใส "ขอบคุณท่านแม่ที่แส่เรื่องชาวบ้านนะเจ้าคะ ไม่งั้นป่านนี้บนโลกนี้คงไม่มีนิวนิวแล้ว ท่านแม่เก่งที่สุด เหมือนเจ้าแม่กวนอิมมาโปรด ช่วยชีวิตคนไว้อีกคนแล้ว"

จางอวิ๋นเหนียงใช้นิ้วจิ้มจมูกลูกสาวด้วยความหมั่นเขี้ยว "เจ้าเด็กแก่แดด เดี๋ยวนี้หัดมาล้อเลียนแม่หรือ!"

นิวนิวยิ้มแป้นแล้นให้แม่

จางอวิ๋นเหนียงใจละลาย ความเหนื่อยล้าทั้งวันมลายหายไปสิ้น

แต่นางก็ยังอธิบายให้สามีฟังอย่างจริงจัง "ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม พอเห็นแม่นางหลิวร้องไห้ ข้าก็อดใจอ่อนอยากช่วยไม่ได้"

กู้หมิงต๋าเสริม "อาจจะเป็นชะตาต้องกัน หรือไม่ชาติที่แล้วพวกเจ้าอาจจะเคยเป็นพี่น้องกันมาก่อนก็ได้"

จางอวิ๋นเหนียงพยักหน้า "ข้าก็อยากมีน้องสาวที่ว่าง่ายน่ารักแบบนี้เหมือนกัน"

กู้หมิงต๋านึกถึงน้องสาวแท้ๆ ของภรรยาที่บ้านเดิม แล้วก็เลือกที่จะเงียบดีกว่า

จู่ๆ นิวนิวก็โพล่งขึ้นมา "หนูชอบน้าหลิวเจ้าค่ะ!"

พ่อแม่พยักหน้ารับรู้ นิวนิวดูจะกระตือรือร้นช่วยหลิวเสี่ยวรูจนผิดสังเกต เกินกว่านิสัยเด็กชอบมุงดูเรื่องชาวบ้านทั่วไป จึงถามกลับ "ตัวแค่นี้รู้จักคำว่าชอบแล้วหรือ แล้วหนูชอบน้าเขาตรงไหนล่ะลูก"

นิวนิวเอียงคอตอบ "หนูชอบที่น้าตัวสูงเจ้าค่ะ!"

สองผัวเมียหัวเราะพรืดออกมาพร้อมกัน

นิวนิวพูดต่อ "น้าหลิวตั้งใจฟังหนูพูด ไม่เหมือนคนอื่นเจ้าค่ะ"

จางอวิ๋นเหนียงไม่นึกว่าลูกสาวจะมีเหตุผลที่เป็นเรื่องเป็นราวขนาดนี้ พยักหน้าเห็นด้วย "น้าเขาเป็นคนใจเย็นจริงๆ"

ผู้ใหญ่ทั่วไปแค่หาเช้ากินค่ำก็เหนื่อยแทบขาดใจ น้อยคนนักที่จะมีกะจิตกะใจมานั่งฟังเด็กห้าขวบเจื้อยแจ้ว

แต่นิวนิวกลับทิ้งท้ายด้วยประโยคเด็ด "หนูชอบที่น้าเขาตีคนเป็นด้วยเจ้าค่ะ! เหมือนท่านแม่เลย ถือไม้กวาดแล้วเท่มาก! น้าเขาดึงผม จิกหน้าคนเก่งด้วย โตขึ้นหนูจะให้น้าสอนวิธีตีคนให้!"

[จบแล้ว]