บทที่ 21 - แบ่งเนื้อหมู

บทที่ 21 - แบ่งเนื้อหมู

พ่อเฒ่ากู้ได้ยินเสียงลูกชายถาม แต่ขาแกไม่หยุดวิ่ง ยังคงตะบึงลงเขาต่อไป

กู้หมิงต๋าจะวิ่งตาม แต่ต้องหันมาคว้าตัวกู้เยี่ยนลูกชายคนโตไว้ก่อน

กู้เยี่ยนหน้าตาตื่นมองตามหลังปู่ อธิบายรัวเร็ว "พ่อน้องสาวจู่ๆ ก็เป็นลมไป!"

กู้หมิงต๋าโล่งอกไปเปราะหนึ่ง แต่ก็ยังสงสัย "แล้วเลือดที่ตัวปู่ล่ะ?"

กู้เยี่ยนชะงัก หันไปมองชาวบ้านที่มาร่วมค้นหา เห็นแววตาห่วงใยจริงใจของทุกคน จึงตัดสินใจพูดความจริง "พวกเราเจอหมูป่าบนเขาครับ"

ชาวบ้านสูดปากดังซี๊ด

เด็กสามคนกับคนแก่เลอะเลือนหนึ่งคน รอดชีวิตจากหมูป่ามาได้ก็นับว่าปาฏิหาริย์แล้ว ชาวบ้านรีบถาม "แล้วมีใครบาดเจ็บไหม?"

กู้เยี่ยนส่ายหน้า "พวกเราฆ่าหมูป่าตัวนั้นตายแล้วครับ"

คำตอบของเด็กน้อยทำเอาชาวบ้านมองหน้ากันเลิ่กลั่ก สายตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ บางคนคิดว่าเด็กคงโกหกหรือเพ้อเจ้อไปเอง เพราะเรื่องนี้มันแฟนตาซีเกินไป

แต่กู้หมิงต๋าเชื่อมั่นในตัวลูกชาย เขาถามต่อ "อาเยี่ยน หมูตัวนั้นใหญ่แค่ไหน?"

กู้เยี่ยนตอบ "น่าจะสักสองร้อยกว่าจินครับ"

คราวนี้แววตาชาวบ้านยิ่งฉายแววไม่เชื่อหนักกว่าเดิม หมูป่าสองร้อยจินนี่มันสัตว์ประหลาดชัดๆ ลำพังพรานป่ามืออาชีพเจอยังหนาว แล้วนี่กลุ่มคนแก่กับเด็กจะไปล้มมันได้ยังไง

"อาเยี่ยน เอ็งแน่ใจนะว่าสองร้อยจิน? ไม่ใช่ลูกหมูป่าตัวเล็กๆ แล้วตาฝาดนะ?" ชาวบ้านคนหนึ่งถามย้ำ

กู้เยี่ยนยืนยันหนักแน่น "หมูป่าตัวใหญ่จริงๆ ครับ ไม่ใช่ลูกหมู"

กู้หมิงต๋าไม่เสียเวลาสงสัยลูก เขาหันไปหาชาวบ้านที่มาช่วย ซึ่งล้วนแต่เป็นเพื่อนบ้านที่สนิทชิดเชื้อ

"พี่น้องทุกคน รบกวนช่วยตามอาเยี่ยนขึ้นไปขนหมูป่าลงมาหน่อยครับ เดี๋ยวพอเอาลงมาได้ เราจะแบ่งเนื้อหมูให้ทุกคนเท่าๆ กัน ดีไหมครับ?"

ข้อเสนอนี้ทำเอาบรรยากาศเปลี่ยนจากตึงเครียดเป็นคึกคักทันที

ถึงจะยังสงสัยว่ามีหมูจริงไหม แต่ถ้ามีจริงล่ะ? พวกเขามากันไม่ถึงสิบคน หมูสองร้อยจินหารออกมาก็ได้คนละสิบกว่าจินเชียวนะ!

เนื้อหมูฟรีๆ สิบกว่าจิน ใครบ้างไม่อยากได้?

ปกติถ้าใครล่าได้ คนช่วยขนก็ได้แค่ส่วนแบ่งนิดหน่อยเป็นสินน้ำใจ แต่นี่กู้หมิงต๋าเล่นป๋าจัดหนักให้หารเท่า ทุกคนเลยยิ้มแก้มปริ

กู้หมิงต๋าสั่งงานเสร็จก็ให้กู้เยี่ยนนำทางชาวบ้านกลับขึ้นเขา ส่วนตัวเองจูงมือกู้เจาวิ่งไล่ตามพ่อเฒ่ากู้ลงเขาไป

ชาวบ้านเดินขึ้นเขาด้วยความหวังครึ่งๆ กลางๆ คิดว่าอย่างดีก็คงเจอแค่ลูกหมู แต่พอไปถึงจุดเกิดเหตุ เห็นซากหมูป่ายักษ์นอนจมกองเลือดอยู่จริงๆ ทุกคนก็โหร้องด้วยความตื่นเต้น

มีแค่พรานป่าคนหนึ่งที่บ่นเสียดาย "โธ่เอ๊ย! หัวเละหมดเลย เลือดก็ไหลทิ้งไปตั้งเยอะ เสียดายของ!"

เพื่อนบ้านรีบแย้ง "เอาน่าๆ รอดมาได้ก็บุญโขแล้ว ใครจะมีเวลามาห่วงสวยงามตอนหนีตายวะ!"

ที่ตีนเขา ข่าวเรื่องกู้หมิงต๋าพาคนขึ้นเขาไปตามหาพ่อกับลูกแพร่สะพัดไปทั่ว นอกจากคนที่อาสาไปช่วย ก็มีพวกไทยมุงมารอเสพดราม่าเพียบ

จางกวงจงกับครอบครัวตัวแสบก็เนียนมามุงด้วย

ยายเฒ่าไช่เสียงดังแปดหลอด ยืนโม้กับกลุ่มมนุษย์ป้าปากสว่าง "ข้าบอกแล้ว นังเด็กนิวนิวนั่นมันตัวซวย ใครอยู่ใกล้ก็ซวยหมด คราวนี้บ้านกู้คงเสียลูกชายไปทั้งสองคนแน่ สมน้ำหน้ามัน!"

"จริงเหรอป้า? เด็กมันจะเฮี้ยนขนาดนั้นเชียว?" ขาเม้าท์ถามชง

ยายเฒ่าไช่ได้ทีใส่ไฟ "ถ้าไม่ซวย หลานชายข้าจินเป่าจะหน้าแหกเหรอ? จนป่านนี้ยังร้องเจ็บแผลอยู่เลย!"

เหตุเกิดตอนที่นิวนิวโดนรับไปเลี้ยง จินเป่าแอบชงไข่กินเองแล้วทำน้ำร้อนลวก ถึงจะรักษาหายแล้วแต่ก็ทิ้งรอยแผลจางๆ ไว้บนหน้า

ยายเฒ่าไช่แค้นฝังหุ่น โทษทุกอย่างว่าเป็นความผิดของนิวนิว

ในหมู่คนฟัง มีคนที่ไม่ชอบขี้หน้ายายเฒ่าไช่อยู่ด้วย นางสวนกลับทันควัน "นิวนิวเพิ่งห้าขวบ จะไปมีฤทธิ์เดชอะไรขนาดนั้น คนบ้านจางพวกเอ็งก็ยังอยู่ดีมีสุขไม่เห็นตายสักคน ยายเฒ่าไช่ แก่ป่านนี้แล้วยังปากเสียแช่งญาติพี่น้อง ไม่กลัวบาปกรรมรึไง!"

คนที่ด่าสวนคือยายเฒ่าจิน แม่ของพรานจาง เพื่อนซี้กู้หมิงต๋าที่ขึ้นเขาไปช่วยด้วย

"เดี๋ยวลูกชายพรานของเอ็งเข้าไปแล้วไม่ได้กลับออกมา เอ็งก็จะรู้เองว่านังเด็กนั่นมันซวยแค่ไหน คอยดูเถอะ ยายแก่เลี้ยงหลานห้าคนลำพังจะรอดได้กี่น้ำ!" ยายเฒ่าไช่แช่งกลับด้วยความริษยา เพราะนางมีหลานชายแค่คนเดียว

ยายเฒ่าจินเป็นคนอารมณ์ร้อน พอโดนแช่งลูกชายก็ฟิวส์ขาด พุ่งเข้าไปจิกผมยายเฒ่าไช่ "อีแก่ปากมอม! แช่งลูกกูเหรอ! กูจะตบให้ปากฉีก!"

ยายเฒ่าไช่ปัดป้องพัลวัน "ลูกมึงรนหาที่ตายเอง มาโทษกูทำไม!"

สองยายเฒ่าตบตีกันนัวเนีย

หัวหน้าตระกูลจางเห็นเหตุการณ์ก็กุมขมับ สะใภ้ตระกูลจางตบกันเองให้อายชาวบ้าน เขาตะโกนห้าม "หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้!" แต่ไม่มีใครฟัง

สงครามน้ำลายลามปาม "ลูกมึงขาหัก หลานมึงหน้าแหก ก็เพราะปากมึงนี่แหละ!" ยายเฒ่าจินด่ากราด

ยายเฒ่าไช่สวน "ลูกมึงไปแล้วไม่ได้กลับ! ใครเข้าไปวันนี้ตายโหงหมด! มึงยังจะหัวเราะออกอีกเหรอ!"

ประโยคนี้จุดชนวนระเบิดทันที เพราะคนที่ขึ้นเขาไปไม่ใช่แค่พรานจาง แต่มีลูกหลานบ้านอื่นอีกเจ็ดแปดคน

เมียๆ แม่ๆ ของคนที่ขึ้นเขาไปได้ยินคำแช่งก็ของขึ้น

พวกนางทำทีเข้าไปห้ามทัพ "ป้าจาง ใจเย็นๆ อย่าตีกัน!" แต่ในความชุลมุน มือเท้าก็ทำงาน

คนนี้ดึงผม คนนั้นหยิกแขน อีกคนกระทืบเท้า

ยายเฒ่าไช่ร้องโอดโอย "โอ๊ย! ใครดึงผมข้า! ใครเหยียบตีนข้า!"

นางโดนรุมสหบาทาจากเหล่ามนุษย์ป้าที่สามัคคีกันเฉพาะกิจ เจ็บตัวระบมไปหมดแต่จับมือใครดมไม่ได้

การตะลุมบอนดำเนินต่อไปจนกระทั่งพ่อเฒ่ากู้วิ่งลงมา แกอุ้มนิวนิวที่หลับตาพริ้ม สภาพดูไม่ได้

ทุกคนกรูเข้าไปดู

พ่อเฒ่ากู้เลอะเลือนพูดไม่รู้เรื่อง "หาหมอ... หมอ... ช่วยนิวนิว..."

กู้หมิงต๋าวิ่งตามมาถึง ตะโกนถาม "ลุงหนิวอยู่ไหมครับ? ช่วยพานิวนิวไปหาหมอในเมืองหน่อย!"

ยายเฒ่าไช่เห็นสภาพนิวนิวเปื้อนเลือดก็ดีใจจนลืมเจ็บ "สมน้ำหน้า! นังตัวซวยตายซะแล้ว! มันแพ้ภัยความซวยของตัวเอง!"

ไม่มีใครสนใจตอบคำถามกู้หมิงต๋า ญาติๆ ของคนที่ขึ้นเขาไปเริ่มใจเสียเพราะคำแช่งของยายเฒ่าไช่ รุมล้อมกู้หมิงต๋า "พี่รอง! แล้วผัวฉันล่ะ? เขาไปกับพี่ไม่ใช่เหรอ? ทำไมไม่ลงมาด้วย? เขาเป็นอะไรไปหรือเปล่า?"

กู้หมิงต๋ารีบแก้ข่าว "พวกเขาปลอดภัยดีครับ เดินตามหลังมาโน่น..."

ทุกคนโล่งอก

จังหวะนั้นเอง นิวนิวที่สลบไสลมาตลอดทางก็ลืมตาขึ้นมาแป๋วแหวว "ปู่จ๋า... ทำไมถึงลงมาเร็วจัง?"

นางแค่หน้าซีดนิดหน่อย แต่ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนใกล้ตาย

ยายเฒ่าไช่หน้าแตกยับเยิน ยังไม่ทันจะด่าแก้เก้อ ขบวนขนหมูก็โผล่ออกมาจากชายป่า

เหล่าชายฉกรรจ์แบกซากสัตว์มหึมาลงมาด้วยรอยยิ้มหน้าบาน

ชาวบ้านเห็นสิ่งที่พวกเขาแบกมาก็ตาถลนแทบหลุดจากเบ้า

[จบแล้ว]