บทที่ 13 ที่ผมมีทุกวันนี้ได้ก็เพราะความพยายามของตัวเองล้วนๆ

บทที่ 13 ที่ผมมีทุกวันนี้ได้ก็เพราะความพยายามของตัวเองล้วนๆ

"เธอก็มีไดอารี่ของฮั่วอวี่เฮ่าเหมือนกันสินะ?"

"จริงๆ แล้วเธอเป็นผู้หญิงใช่ไหม?"

หลังจากหาสถานที่ลับตาคนได้แล้ว เสียงถามของหวังตงเอ๋อร์และเซียวเซียวก็ดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน และทั้งคู่ก็ตอบคำถามของอีกฝ่ายโดยพร้อมเพรียงกัน

"ใช่"

หวังตงเอ๋อร์และเซียวเซียวต่างพูดไม่ออกไปชั่วขณะ นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเธอเจอกันแท้ๆ ทำไมถึงใจตรงกันขนาดนี้?!

เพื่อไม่ให้บรรยากาศอึดอัดดำเนินต่อไป เซียวเซียวจึงโบกมือแล้วเอ่ยว่า

"เธอก็น่าจะไปหาจางเล่อซวน ศิษย์พี่หญิงลานด้านในที่ฮั่วอวี่เฮ่าพูดถึงในไดอารี่มาแล้วใช่ไหม? และเธอก็คงรู้แล้วว่าศิษย์พี่หญิงได้ลาออกจากโรงเรียนสื่อไหลเค่อไปแล้ว"

เมื่อเห็นหวังตงเอ๋อร์พยักหน้า เซียวเซียวก็ถามต่อ

"แล้วเธอล่ะ? วางแผนจะทำยังไงต่อไป? คงไม่ได้กะจะอยู่ที่สื่อไหลเค่อตลอดไปหรอกนะ?"

สิ้นเสียงคำถาม ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มของหวังตงเอ๋อร์ก็ฉายแววระแวดระวังและป้องกันตัวขึ้นมาทันที ท่าทางตื่นตัวเต็มพิกัด

เธอถูกกลอุบายที่ถังซานฝังไว้ในวิญญาณของเธอทำให้หวาดกลัว แม้ตอนนี้จะรู้แล้วว่าเซียวเซียวก็มีสำเนาไดอารี่ของฮั่วอวี่เฮ่าเหมือนกัน แต่เธอก็ยังไม่วางใจอีกฝ่ายมากนัก แน่นอนว่าเรื่องอะไรเธอจะบอกแผนการของตัวเองให้คนอื่นรู้

เซียวเซียวแปลกใจกับปฏิกิริยาของหวังตงเอ๋อร์เล็กน้อย แต่ไม่นานก็เข้าใจเหตุผล

ใครก็ตามที่รู้ความจริงว่าชะตาชีวิตของตัวเองต้องจมปลักอยู่ในหลุมพราง ถูกพ่อแท้ๆ ใช้เป็นเครื่องมือ และต้องสูญเสียตัวตนไปอย่างสมบูรณ์เมื่อบรรลุเป้าหมาย ก็คงจะมีสภาพเหมือนหวังตงเอ๋อร์ตอนนี้ ที่ไม่กล้าไว้ใจใครหน้าไหนทั้งนั้นแหละมั้ง?

เมื่อมองดู 'เด็กหนุ่ม' หน้าสวยตรงหน้า แววตาของเซียวเซียวก็ฉายความสงสารวูบหนึ่ง เธอถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดว่า

"ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้คิดร้ายกับเธอหรอก"

"ฉันแค่อยากบอกว่า ถ้าเธอวางแผนจะออกจากโรงเรียนสื่อไหลเค่อเพื่อไปจักรวรรดิสุริยันจันทราล่ะก็ ช่วยพาฉันไปด้วยได้ไหม"

หวังตงเอ๋อร์สะดุ้งกับคำพูดนั้น ดวงตาสีชมพูฟ้าคู่สวยเต็มไปด้วยความงุนงง

"เธออยากไปจักรวรรดิสุริยันจันทราเหรอ? ทำไมล่ะ?"

เซียวเซียวร่างเล็กผายมือออก หลังจากถอนหายใจยาวเหยียด เธอก็เริ่มเล่าเรื่องราวที่ครอบครัวเธอต้องเผชิญมาตลอดหลายปี

"บ้านของฉันอยู่ตรงชายแดนจักรวรรดิโต้วหลิง ติดกับจักรวรรดิสุริยันจันทราพอดี เพราะวิญญาณยุทธ์สืบทอดของตระกูลเราค่อนข้างพิเศษ ทางจักรวรรดิสุริยันจันทราเลยส่งคนมาเกลี้ยกล่อมตระกูลเราอยู่เรื่อยๆ ตลอดหลายปีมานี้"

"พวกผู้อาวุโสในตระกูลก็หนักแน่นมาตั้งแต่ต้น ไม่เคยคิดจะแปรพักตร์ไปเข้ากับจักรวรรดิสุริยันจันทราเลย แต่พอข่าวเรื่องจักรวรรดิสุริยันจันทราพยายามดึงตัวพวกเราไปเข้าหูจักรพรรดิแห่งโต้วหลิง สถานการณ์ของตระกูลเราก็ลำบากขึ้นเรื่อยๆ โดนเพ่งเล็งตลอดเวลา"

"เดิมทีทางตระกูลส่งฉันมาเรียนที่สื่อไหลเค่อ ก็เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจว่าเราไม่มีความเกี่ยวข้องกับจักรวรรดิสุริยันจันทรา และเผื่อว่าจะขอความคุ้มครองจากสื่อไหลเค่อได้ จะได้ทำให้พวกขุนนางในโต้วหลิงเลิกมาวุ่นวายกับที่บ้านเสียที"

"แต่จากที่ฮั่วอวี่เฮ่าเขียนไว้ในไดอารี่ มีความเป็นไปได้สูงมากที่ตระกูลของศิษย์พี่หญิงจางเล่อซวนจะถูกกวาดล้างโดยกลุ่มคนที่ได้รับการบงการลับๆ จากผู้บริหารระดับสูงของสื่อไหลเค่อ ฉันเลยคิดว่าการฝากชะตากรรมของตระกูลไว้กับสื่อไหลเค่อนั้นเสี่ยงเกินไปและพึ่งพาไม่ได้สุดๆ!"

"แทนที่จะทนอยู่ในจักรวรรดิโต้วหลิงแล้วโดนพวกขุนนางจ้องเล่นงานต่อไป สู้ย้ายไปเข้าร่วมกับจักรวรรดิสุริยันจันทราจริงๆ เลยดีกว่า!"

หวังตงเอ๋อร์ฟังแล้วก็ยังกังขาอยู่บ้าง เธอรู้สึกว่าจักรพรรดิและขุนนางแห่งจักรวรรดิโต้วหลิงไม่น่าจะโง่เขลาเบาปัญญาถึงขนาดนั้นเชียวหรือ?

แค่ตระกูลที่จักรวรรดิสุริยันจันทราพยายามดึงตัวไป จักรพรรดิโต้วหลิงก็เริ่มเพ่งเล็งและกดดันโดยไม่ตรวจสอบให้แน่ชัดก่อนเลยรึไง?

เซียวเซียวเห็นแววตาไม่เชื่อถือของหวังตงเอ๋อร์ก็ส่ายหน้า แล้วพูดว่า

"ฉันรู้ว่ามันยากที่เธอจะเชื่อปุบปับ แต่ในสายตาของพวกชนชั้นสูงในโต้วหลิง การที่ตระกูลฉันจะรับข้อเสนอจากจักรวรรดิสุริยันจันทราหรือไม่นั้นไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญคือพวกเขาต้องการเชือดไก่ให้ลิงดู เพื่อเตือนตระกูลอื่นๆ ให้รู้ว่าจุดจบของการไปยุ่งเกี่ยวกับจักรวรรดิสุริยันจันทราจะต้องชดใช้ด้วยอะไร"

"อีกอย่าง ถ้าเธอจะไปจักรวรรดิสุริยันจันทรา เธอก็คงกะจะไปเข้าเรียนที่โรงเรียนวิศวกรรมวิญญาณหลวงสุริยันจันทราเหมือนฮั่วอวี่เฮ่าใช่ไหมล่ะ?"

"เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเถอะ ให้คนของตระกูลฉันไปเจรจากับทางนั้น รับรองว่าจัดแจงให้พวกเราได้เรียนห้องเดียวกับฮั่วอวี่เฮ่าที่นั่นได้สบายๆ"

โป๊ะเชะ!

เซียวเซียวสาธิตให้เห็นชัดเจนว่าอะไรคือการ 'พูดประโยคเดียวก็ซื้อใจได้' ทันทีที่หวังตงเอ๋อร์ได้ยินว่าเซียวเซียวมีเส้นสายที่พาเข้าเรียนที่โรงเรียนวิศวกรรมวิญญาณหลวงสุริยันจันทราได้แบบไม่ต้องออกแรง เธอก็พยักหน้าหงึกหงักทันที

"ตกลง! งั้นเราหนีออกจากสื่อไหลเค่อไปจักรวรรดิสุริยันจันทราด้วยกันเถอะ!"

สองสาวมองหน้ากัน แล้วต่างฝ่ายต่างก็ระเบิดรอยยิ้มสดใสออกมา

หลังจากตกลงกันได้แล้ว หวังตงเอ๋อร์ก็บอกเซียวเซียวว่าเธอวางแผนจะรอให้ถึงวันพรุ่งนี้ ซึ่งเป็นวันเปิดเรียนอย่างเป็นทางการ เพื่อลองดูวิธีการสอนของสื่อไหลเค่อสักหน่อยก่อนจะลาออก

ยังไงซะ สื่อไหลเค่อก็ได้ชื่อว่าเป็นโรงเรียนอันดับหนึ่งของทวีป ไหนๆ ก็มาแล้ว ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าอาจารย์ที่นี่มีดีแค่ไหน

เซียวเซียวไม่ขัดข้อง นอกจากเธอจะมีความคิดคล้ายๆ หวังตงเอ๋อร์แล้ว ทางตระกูลของเธอก็ต้องการเวลาเตรียมตัวเช่นกัน

แม้ตระกูลเซียวจะไม่ใช่ตระกูลใหญ่โตอะไร แต่การจะย้ายถิ่นฐานทั้งตระกูลไปอยู่จักรวรรดิสุริยันจันทราก็ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ที่จะทำกันได้ปุบปับ

เมื่อตกลงกันเรียบร้อย หวังตงเอ๋อร์และเซียวเซียวก็กลับเข้าไปในโรงเรียนสื่อไหลเค่อ เตรียมตัวรอดูการสอนของเหล่าอาจารย์สื่อไหลเค่อในวันพรุ่งนี้ด้วยตัวเอง

แม้หวังตงเอ๋อร์จะได้ยินจากมู่เอินที่นอนเอกเขนกอยู่หน้าหอพักว่า นอกจากเซียวเซียวแล้ว ยังมีสาวสวยอีกสองคนมาตามหาเธอ แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก ยังไงพรุ่งนี้เธอก็จะหนีตามเซียวเซียวไปอยู่แล้ว ใครอื่นจะมาหาก็ช่างปะไร!

ส่วนหนิงเทียนกับอูฟงที่ยังไม่รู้แผนการนี้ ก็คิดว่ายังมีเวลาเหลือเฟือ เอาไว้ค่อยไปทำความรู้จักกับหวังตงเอ๋อร์ทีหลังก็ได้ เลยไม่ได้รีบร้อนไปหา

ค่ำคืนนั้นจึงผ่านพ้นไปอย่างเงียบสงบโดยไม่มีใครมารบกวน

วันรุ่งขึ้น ขณะที่หวังตงเอ๋อร์และเซียวเซียวนั่งรออาจารย์อยู่ในห้องเรียนเด็กใหม่ห้องหนึ่ง ไดอารี่ในหัวของพวกเธอก็เริ่มสั่นไหวพร้อมกัน

ทำให้สองสาวรีบเปิดดูเนื้อหาที่อัปเดตใหม่ในไดอารี่ทันที

【วันใหม่แล้ว การเดินทางเมื่อวานราบรื่นเกินคาด ตอนนี้ข้าข้ามพรมแดนมาถึงเขตแดนของจักรวรรดิสุริยันจันทราเรียบร้อย เพื่อเป็นการเฉลิมฉลอง ขอย่างปลาให้รางวัลความพยายามของตัวเองสักหน่อย! แนบรูป แนบรูป แนบรูป】

เห็นประโยคนี้ หวังตงเอ๋อร์และเซียวเซียวหันมองหน้ากัน ต่างเห็นแววประหลาดใจในดวงตาของอีกฝ่ายชัดเจน

ฮั่วอวี่เฮ่าถึงจักรวรรดิสุริยันจันทราเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? ไหนบอกว่าจะใช้เวลาสองวันไง?

ยังไม่ทันหายสงสัย ข้อความบรรทัดต่อมาก็ปรากฏขึ้นในไดอารี่

【อ้อ รางวัลจากการเขียนไดอารี่ครบตามเกณฑ์เมื่อวานก็รับมาแล้ว นอกจากพลังวิญญาณจะเพิ่มขึ้นอีกจนตอนนี้แตะระดับ 12 แล้ว ไดอารี่ยังใจป้ำแจก 'แพ็กเกจมือใหม่สำหรับการสร้างอุปกรณ์วิญญาณ' มาให้อีก ทำให้ข้าผู้เป็นบ้านนอกเข้ากรุงที่ไม่เคยจับงานสร้างอุปกรณ์วิญญาณมาก่อน ได้เรียนรู้ความรู้พื้นฐานมากมาย จนกลายเป็นวิศวกรวิญญาณระดับหนึ่งไปโดยปริยาย】

【เฮ้อ ไดอารี่หนอไดอารี่ เดิมทีข้าอยากจะสัมผัสความสุขจากการพึ่งพาตัวเองด้วยความพยายามของข้าแท้ๆ แต่ทำไมเจ้าต้องเอาของรางวัลพวกนี้มามอมเมาข้าด้วยเล่า?】

【ข้าจะบอกให้นะ ถึงจะเป็นแบบนี้ ข้าก็ต้องขอยืนยันว่า: ที่ข้า ฮั่วอวี่เฮ่า มีทุกวันนี้ได้ ก็เพราะความพยายามอย่างหนักของตัวเองล้วนๆ! o(>ω<)o】