บทที่ 178 บ่วงกรรมและทางเลือกของยูโดรา

บทที่ 178 บ่วงกรรมและทางเลือกของยูโดรา

ส่วนแม่เลี้ยงใจร้ายน่ะหรือ?

ยาที่นางปรุงขึ้นมาก็มีฤทธิ์เดชไม่เบาเหมือนกัน

เมื่อเหมันต์ฤดูมาเยือน อาณาจักรคาบัสก็เข้าสู่ช่วงเวลาเฉลิมฉลองเทศกาลที่สำคัญที่สุดของปี—เทศกาลหิมะอุดมสมบูรณ์

เมื่อเทศกาลหิมะอุดมสมบูรณ์มาถึง ผู้คนจะวางมือจากการตรากตรำทำงานหนักตลอดทั้งปี และเริ่มดื่มด่ำกับวันหยุดพักผ่อนแสนสุขไปจนกว่าฤดูใบไม้ผลิปีหน้าจะเวียนมาบรรจบ

รถม้าคันหนึ่งที่บรรทุกผ้าไหม อัญมณี และทองคำมาจนเต็มเอี๊ยด แล่นฝากรอยล้อลึกไว้บนพื้นหิมะ มุ่งหน้าสู่ป่าแสงจันทร์

จูอินที่กำลังพักผ่อนช่วงฤดูหนาวในป่าสีเงิน ได้รับของขวัญกองโต—จากยูโดรา

นอกจากของขวัญมูลค่ามหาศาลจนน่าตกใจที่ขนมาเต็มคันรถแล้ว ยังมีจดหมายหนาปึ้กแนบมาด้วย

เนื้อความในจดหมายพร่ำพรรณนาถึงความคิดถึงและความซาบซึ้งใจที่มีต่อแม่มดแห่งป่า

ยูโดราตั้งใจจะมาด้วยตัวเอง แต่ปีนี้เป็นปีแรกที่เธอกลับมายังอาณาจักรคาบัส และเป็นเทศกาลหิมะอุดมสมบูรณ์ครั้งแรกของเธอที่นี่

ทางพระราชวังจะจัดงานเลี้ยงเต้นรำฉลองติดต่อกันสามวันสามคืน

ในฐานะสมาชิกคนสำคัญที่สุดของราชวงศ์ เธอจะขาดลามาสายไม่ได้เด็ดขาด

ในจดหมายยาวเหยียดฉบับนั้น เธอเล่าถึงสิ่งที่ได้ทำและผลสำเร็จที่ได้รับตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ราวกับเด็กน้อยที่เพิ่งก้าวสู่โลกกว้างและประสบความสำเร็จเล็กๆ น้อยๆ จึงรีบวิ่งกลับมาอวดผู้ปกครองด้วยความภาคภูมิใจ

บาร์บาร่าที่ขดตัวอยู่ข้างๆ โฮสต์และชะโงกหน้ามาอ่านจดหมายด้วย วิจารณ์ออกมาแบบนั้น

จูอินอ่านจดหมายจนจบด้วยความอดทน

ในตอนท้าย ยูโดราเปรยขึ้นมาราวกับไม่ใส่ใจว่า โอฟีเลีย พี่สาวต่างมารดาของเธอ เป็นคนสวยแต่ไร้สมอง

นางอาศัยใบหน้าที่งดงามนั้นก่อเรื่องวุ่นวายไปทั่ว

ถ้าไม่ใช่เพราะหน้าตาดีปานนั้น ป่านนี้คงโดนจับคลุมถุงกระสอบซ้อมไปนานแล้ว

"ข้ารู้สึกละอายใจเหลือเกิน เจ้าหญิงโอฟีเลียสวมหน้าตาของท่านไปก่อเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน ทำให้ชื่อเสียงของท่านต้องมัวหมองไปด้วย"

จูอินอ่านจบก็ยิ้มพลางแสดงความเห็น "ถึงขั้นเขียนฟ้องฉันแล้วแฮะ"

ความไม่พอใจของยูโดราที่มีต่อการที่เจ้าหญิงโอฟีเลียเปลี่ยนหน้าเป็นหน้าของเธอ ไม่ใช่เพิ่งจะเกิดขึ้น

ทว่าจูอินกลับไม่ได้กังวลเรื่อง "ชื่อเสียง" อย่างที่ยูโดราคิด

ชื่อเสียงความชั่วร้ายและน่าสะพรึงกลัวของแม่มดแห่งป่า ไม่ได้สร้างขึ้นจากหน้าตา

ผู้คนที่มาทำข้อตกลงกับนางจะลืมทุกอย่างเกี่ยวกับแม่มดแห่งป่าหลังจากกลับไป

จนถึงทุกวันนี้ มีเพียงยูโดราและเจ้าหญิงโอฟีเลียเท่านั้นที่เป็นข้อยกเว้น

แม้แต่ราชินี ในความทรงจำปัจจุบันของพระนาง ก็รู้เพียงแค่ว่าลูกสาวเปลี่ยนใจไปเลือกใบหน้าที่สวยกว่า แต่กลับจำไม่ได้ว่าเป็นใบหน้าของใคร

บาร์บาร่าเดินวนไปวนมารอบตัวโฮสต์ด้วยความร้อนรน "โฮสต์ครับ เนื้อเรื่องตอนนี้มันไม่เกี่ยวอะไรกับพล็อตเดิมแล้วนะ!"

เจ้าชายซมซานกลับประเทศตัวเองไปแล้ว

เจ้าหญิงยูโดราก็ไม่ได้ลงเอยกับเจ้าชายของเธอ

เจ้าหญิงโอฟีเลียที่เป็นนางร้ายกับราชินี ก็ไม่ได้รับผลกรรมที่สาสม แถมยังเสวยสุขอยู่ในวังอย่างสบายใจเฉิบ

แล้วภารกิจจะสำเร็จได้ยังไงกัน?

จูอินเอ่ยอย่างใจเย็น "จะตื่นตูมไปทำไมบาร์บาร่า? ฉันสะสมแต้มไว้ให้แกตั้งเยอะแยะ แค่นั้นยังไม่พออีกเหรอ?"

เจ้าแมวน้อยชะงักกึก

เอ้อ จริงด้วยแฮะ!

แต้มที่โฮสต์สะสมมาจากภารกิจก่อนหน้านี้ ก็เท่ากับเงินเก็บของผู้ทำภารกิจทั่วไปตั้งกี่ภารกิจรวมกันแล้วก็ไม่รู้

ถ้าโฮสต์อยากจะใช้ชีวิตอิสระสักหน่อยจะเป็นไรไป?

อย่างแย่ที่สุด ก็แค่ไม่ได้แต้มจากโลกนี้เพิ่ม

เจ้าแมวรีบกล่อมตัวเองจนเชื่อสนิทใจ แล้วล้มตัวลงนอนแปะที่เท้าโฮสต์อย่างสบายใจเฉิบ

ข้างนอกหิมะตกหนัก แต่ภายในบ้านไม้ปูพรมหนานุ่ม เตาผิงส่งแสงอบอุ่นสว่างไสว

ช่างสุขสบายเหลือเกิน

เมื่อเห็นระบบของตัวเองถูกคำพูดของเธอชักจูงจนคล้อยตามและเข้าสู่โหมดหลับลึกอย่างง่ายดาย แม้แต่จูอินก็อดขำไม่ได้

เธอใช้นิ้วเคาะพุงกลมๆ ของเจ้าแมวน้อยเบาๆ สัมผัสนั้นดีจนน่าหมั่นเขี้ยว เธอจึงจิ้มซ้ำๆ อีกหลายทีด้วยความขบขัน "พูดอะไรก็เชื่อหมดเลยเหรอ? ถ้าวันไหนฉันจับแกไปขาย แกคงไม่รู้ตัวด้วยซ้ำมั้งเนี่ย"

บาร์บาร่ารู้สึกเหมือนมีอะไรมารบกวนฝันหวาน จึงส่งเสียงครางฮือๆ สองครั้ง แล้วยื่นอุ้งเท้าหน้าทั้งสองข้างออกมา "หมับ" กอดนิ้วที่น่ารำคาญนั้นไว้แน่น

ดีมาก

ไอ้ตัวน่ารำคาญหายไปแล้ว

แถมได้หมอนข้างมาด้วย

เจ้าแมวสีชมพูหลับต่ออย่างมีความสุข

จูอินอุ้มเจ้าระบบจอมบื้อขึ้นมาประคองไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างก็จรดปากกาเขียนจดหมายตอบกลับยูโดรา

ผู้ส่งสารของแม่มดแห่งป่าเดินทางไปถึงอย่างรวดเร็ว

ยูโดราเห็นอีกาขนดำนัยน์ตาแดงตัวนั้นแล้วรู้สึกผูกพันประหลาด จนอยากจะเลี้ยงดูปูเสื่อมันอย่างดี

แต่อีกาตัวนั้นกลับถือตัวยิ่งนัก มันทิ้งจดหมายลงแล้วกระพือปีกบินจากไปทันที

จดหมายของแม่มดแห่งป่าเรียบง่ายมาก มีเพียงคำทักทายทั่วไปและกำชับว่าไม่ต้องส่งของขวัญมากมายขนาดนี้มาอีก

สิ่งที่แนบมาพร้อมกับจดหมายคือถุงผ้าสีน้ำตาลใบหนึ่ง เมื่อเปิดออกดู ข้างในบรรจุขวดยาหลากสีหลายชนิด

ยาพิษ ยาป้องกันตัว ยารักษา... สรรพคุณหลากหลาย พร้อมคำอธิบายวิธีใช้อย่างละเอียดเขียนไว้บนกระดาษ

ยูโดราเก็บรักษาพวกมันไว้อย่างดี

จดหมายฉบับนี้ทำให้เธออารมณ์ดีไปหลายวัน

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือ อาจารย์แม่มดไม่ได้เอ่ยถึงน้องสาวจอมโง่เขลาของเธอเลย

เธอจึงไม่รู้ว่าอาจารย์มีความคิดเห็นอย่างไรเกี่ยวกับเจ้าหญิงโอฟีเลีย

...

ตลอดสองปีต่อมา จูอินเก็บตัวเงียบเชียบอยู่ในป่าแสงจันทร์ คอยฝึกฝนผู้ช่วยของเธอ

ในโลกใบนี้ แค่ปรุงยารักษาได้ไม่กี่ขวดก็ได้รับการขนานนามว่าเป็น "แม่มดแห่งป่า" แล้ว ด้วยความสามารถระดับจูอิน ถ้าจะเรียกตัวเองว่า "พระเจ้า" ก็คงไม่เกินจริงนัก

เด็กสาวทั้งสี่คนล้วนผ่านความยากลำบากในชีวิตมาอย่างโชกโชน จึงตระหนักดีว่าชีวิตในตอนนี้ช่างโชคดีเพียงใด

พวกเธอหวงแหนชีวิตที่มีข้าวกินอิ่ม มีเสื้อผ้าอุ่นๆ ใส่ และได้เรียนรู้วิชาความรู้ที่มีค่า จึงตั้งใจเรียนอย่างขยันขันแข็งสุดชีวิต แม้พรสวรรค์จะเทียบไม่ได้กับยูโดราที่เป็นตัวเอก แต่พัฒนาการของพวกเธอก็ไม่ได้เชื่องช้าเลย

หนึ่งปีผ่านไป พวกเธอทุกคนสามารถปรุงยาง่ายๆ ได้แล้ว

เจนนี่ ซึ่งมีพรสวรรค์โดดเด่นที่สุด ถึงขั้นร่ายเวทมนตร์พื้นฐานได้นิดหน่อยด้วยซ้ำ

เด็กสาวทั้งสี่เคยนั่งล้อมวงแลกเปลี่ยนประสบการณ์ซึ่งกันและกัน

วันที่เจนนี่ใช้เวทมนตร์ได้เป็นครั้งแรก เธอทั้งร้องไห้และหัวเราะไปพร้อมกัน

"ตอนนี้ฉันเป็นแม่มดแห่งป่าตัวจริงแล้ว" เธอพูดด้วยความภาคภูมิใจที่อัดแน่นเต็มอก

เธออดคิดไม่ได้ว่า ถ้าหากย้อนเวลากลับไปเมื่อปีก่อนได้...

ถ้าตอนนั้นเธอเป็นแบบตอนนี้ คนพวกนั้นจะยังกล้า "ตัดสิน" เธออีกไหม?

เธอส่ายหน้า ยิ้มออกมาอย่างเรียบเฉย แล้วลบคนพวกนั้นออกจากสมองไปอย่างสิ้นเชิง

ปีที่สอง

พวกเธอเริ่มทำหน้าที่รับรองผู้มาเยือนที่ต้องการทำข้อตกลงกับแม่มดแห่งป่าแทนจูอิน

พวกเธอสามารถทำให้ความปรารถนาง่ายๆ เป็นจริงได้แล้ว ส่วนเรื่องที่ซับซ้อนกว่านั้นถึงจะต้องให้จูอินลงมือเอง

ปีที่สาม กษัตริย์แห่งคาบัสทรงประชวรหนัก

ยูโดราควบม้าข้ามวันข้ามคืนมายังป่าแสงจันทร์เพื่อขอเข้าพบจูอิน

เธอชะล่าใจเกินไป หรืออาจจะนึกไม่ถึงว่า ราชินีจะกล้าลงมือกับกษัตริย์จริงๆ แถมยังใช้วิธีการที่โหดเหี้ยมอำมหิตขนาดนี้

นางวางยาพิษร้ายแรงใส่พระสวามี กษัตริย์แห่งคาบัส

แม้จะเป็นยาพิษที่ออกฤทธิ์ให้ตายทันที แต่ยูโดราได้ป้อนยาถอนพิษที่จูอินเคยให้ไว้แก่กษัตริย์ จึงช่วยยื้อชีวิตพระองค์ไว้ได้ทันท่วงที

ทว่ามันไม่ใช่ยาถอนพิษที่ตรงกับชนิดของพิษโดยเฉพาะ เธอจึงต้องบากหน้ามาหาจูอินเพื่อขอยาถอนพิษที่ถูกต้อง

ยูโดราไม่ลืมกฎของป่าแสงจันทร์ และนำค่าตอบแทนอย่างงามติดมือมาด้วย

จูอินบอกเธอว่า "เจ้ามาช้าเกินไป ต่อให้ข้ายื่นมือเข้าช่วย ก็ไม่อาจรักษาให้หายขาดได้ ทำได้เพียงชะลอการกำเริบของพิษเท่านั้น"

ภายใต้แสงจันทร์ เจ้าหญิงที่เติบโตขึ้นตามกาลเวลามีสีหน้าสงบนิ่งจนน่ากลัว "แค่นั้นก็พอแล้วค่ะ"

เธอแค่ต้องการให้พระบิดามีชีวิตและสติสัมปชัญญะอยู่ชั่วคราวเท่านั้น