บทที่ 30 เหตุการณ์ไม่คาดฝัน

บทที่ 30 เหตุการณ์ไม่คาดฝัน

หยางซวนเลือกร้านทองที่มีชื่อเสียงระดับประเทศ

เมื่อผลักประตูเข้าไป พนักงานขายสาวสวยก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับทันที

"สวัสดีค่ะคุณผู้ชาย มีอะไรให้รับใช้คะ?"

หยางซวนเหลือบมองพนักงานสาว พลางกวาดตามองขาเรียวยาวใต้ถุงน่องสีดำแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปาก

"ผมเอาทองมาขายครับ"

"ได้ค่ะ ขอดูกำไลทองของคุณผู้ชายหน่อยได้ไหมคะ?"

พนักงานสาวเข้าใจว่าหยางซวนเอาพวกเครื่องประดับทองคำมาขาย จึงถามด้วยรอยยิ้ม

"ไม่ใช่ครับ ผมจะขายอันนี้"

หยางซวนล้วงเอา 'ทองคำโคโบลด์' ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

"นี่มัน!"

พนักงานสาวอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อมองหน้าหยางซวนอีกครั้ง แววตาของเธอก็เปลี่ยนเป็นประกายวิบวับ

"คุณผู้ชายคะ รบกวนรอสักครู่ เชิญทางห้อง VIP ก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันจะรีบไปเชิญผู้เชี่ยวชาญมาประเมินให้ค่ะ!"

พนักงานสาวรีบพาหยางซวนไปยังห้องรับรองส่วนตัวที่เงียบสงบ เสิร์ฟชาดำร้อน ๆ ให้หนึ่งแก้ว แล้วรีบวิ่งออกไป

นั่งอยู่ในห้องเงียบ ๆ หยางซวนกวาดตามองไปรอบ ๆ พูดตามตรง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เข้ามาในห้อง VIP มองซ้ายมองขวาแล้วก็พบว่า นอกจากจะเงียบสงบดีแล้ว ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษมากมายนัก

สักพัก หูของหยางซวนก็กระดิก เขาค่อย ๆ วางถ้วยชาลง ไม่นานประตูห้องก็เปิดออก พนักงานสาวคนเดิมเดินเข้ามา

"คุณผู้ชายคะ นี่คืออาจารย์เหลียว ผู้เชี่ยวชาญอาวุโสประจำร้านเราค่ะ!"

หยางซวนเงยหน้ามองชายชราผอมแห้งที่เดินตามเข้ามา แม้จะดูผอมโซ แต่แววตากลับดูเฉลียวฉลาดเป็นกรด เขาพยักหน้าทันที "อืม อาจารย์เหลียวใช่ไหมครับ? งั้นเริ่มประเมินกันเลยดีกว่า"

ทันทีที่อาจารย์เหลียวเข้ามา สายตาก็พุ่งเป้าไปที่ก้อนทองบนโต๊ะ ได้ยินหยางซวนพูด เขาก็ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่หยิบผ้าแดงออกมาจากกระเป๋า ตามด้วยแว่นขยาย แล้วนั่งลงตรวจสอบอย่างละเอียด

ครู่ต่อมา อาจารย์เหลียวก็ส่งเสียงเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง วางก้อนทองลง แล้วหันมาพูดกับหยางซวน

"ขอโทษนะครับ คุณผู้ชายแซ่อะไร?"

"แซ่หยางครับ"

"คุณหยางต้องการขาย 'ทองคำโคโบลด์' ก้อนนี้ใช่ไหมครับ?"

"ใช่ครับ"

"งั้นผมขอแจ้งราคาประเมินให้คุณหยางทราบนะครับ ทองคำโคโบลด์ก้อนนี้มีสีสันสวยงาม สิ่งเจือปนน้อย จัดอยู่ในเกรดกลาง"

"ทางร้านเราให้ราคาได้รับซื้อที่กรัมละ 6,000 หยวน ทองคำก้อนนี้หนัก 803 กรัม คำนวณแล้วอยู่ที่ประมาณ 4.81 ล้านหยวน ทางเราปัดเศษให้เป็น 5 ล้านหยวนถ้วนครับ"

อาจารย์เหลียวมองหน้าหยางซวนแล้วพูดอย่างใจเย็น

"ถ้าคุณหยางยังไม่พอใจ สามารถลองไปสอบถามร้านอื่นดูก่อนได้ แต่ผมรับรองว่าราคานี้เป็นธรรมที่สุดแล้วครับ"

พูดจบ ชายชราก็มองปฏิกิริยาของหยางซวน เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงสีหน้าเรียบเฉย เขาก็ค่อย ๆ ลุกขึ้น

พยักหน้าให้พนักงานสาว แล้วเดินออกจากห้องไป หน้าที่ของเขาจบลงแล้ว

5 ล้าน!

ไม่ใช่ว่าหยางซวนอยากจะเก๊กขรึมอะไรหรอก แต่หน้าเขามันชาไปหมดแล้วต่างหาก

นี่มันทองบ้าอะไรวะเนี่ย? ทำไมถึงแพงหูฉี่ขนาดนี้!?

เขาคิดว่าได้สักไม่กี่หมื่นก็ถือเป็นลาภลอยแล้ว แต่นี่... นี่มันขายได้ตั้ง 5 ล้าน??

เขาทำงานล่วงเวลาแทบตายทั้งเดือน ได้เงินเดือนแค่ 8-9 พันเองนะโว้ย!

พอนึกถึงทองคำโคโบลด์อีกก้อนที่ใหญ่กว่านี้ซึ่งยังอยู่ในกระเป๋าเป้ หยางซวนก็รู้สึกเลือดลมสูบฉีดไปทั่วร่าง

เชี่ยเอ๊ย แค่ทองสองก้อนกูเป็นเศรษฐีเงินล้านเลยเหรอวะเนี่ย?!

"คุณหยางคะ? ตกลงจะขายไหมคะ?"

พนักงานสาวเห็นหยางซวนเงียบไป นึกว่าเขากำลังลังเล เลยอดถามไม่ได้

"ขายครับ โอนเงินได้เลยไหม?"

หยางซวนโพล่งถาม

"ได้แน่นอนค่ะ! บริษัทเราจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ เงินจะเข้าบัญชีคุณทันทีค่ะ!"

พนักงานสาวตอบด้วยความมั่นใจ

"ดี งั้นทำเอกสารเลย"

หยางซวนค่อย ๆ ลุกขึ้น พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หยางซวนเดินออกจากร้านทองด้วยอาการมึนงง

ความฝันที่อยากรวยจากการทำงานหนักมา 5 ปี เป็นจริงในวันเดียว ถ้าถามว่าตอนนี้รู้สึกยังไง เขาตอบไม่ถูกจริง ๆ

ถึงขั้นทำตัวไม่ถูกเลยด้วยซ้ำ

เขาไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อดี เดิมทีวางแผนว่าจะหางานสบาย ๆ ทำ แล้วเอาทองที่ได้จากเกมมาขายเป็นรายได้เสริมเลี้ยงชีพ

แต่ตอนนี้เขาช็อกตาตั้งไปแล้ว นี่มันไม่ใช่รายได้เสริมแล้ว นี่มันปล้นกันชัด ๆ!

ไม่สิ ปล้นยังรวยไม่เร็วขนาดนี้เลย!

นาทีนี้ หยางซวนอยากจะรีบกลับเข้าเกมไปกวาดซื้อของในตลาดประมูลให้เรียบ และเป็นครั้งแรกที่เขาตั้งคำถามว่า ทำไมเกมนี้ไม่มาให้เร็วกว่านี้วะ

แต่ไม่กี่นาทีต่อมา หยางซวนก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ มองดูเมืองตรงหน้า

"ชีวิตหนอชีวิต..."

พอมีเงิน สิ่งแรกที่หยางซวนคิดถึงคือการซื้อบ้าน เพราะเขารู้ดีว่าด้วยสังคมรอบตัวเขาตอนนี้ การจะรวยด้วยเงิน 5 ล้านก้อนนี้มันเป็นไปไม่ได้

ไอ้เรื่องซื้อหวยหรือลงทุนอะไรนั่นมันฝันกลางวันชัด ๆ เขาไม่ใช่พวกย้อนเวลามาเกิดใหม่ เรื่องพวกนั้นมันสำหรับคนที่ถูกเลือก ไม่ใช่เขา

คิดได้ดังนั้น หยางซวนที่กำลังว่างงาน ก็ลองค้นหาโครงการหมู่บ้านจัดสรรเปิดใหม่ดู เตรียมจะไปดูสักหน่อย ชีวิตเศรษฐีว่างงานแบบนี้สิ ถึงจะเรียกว่าใช้ชีวิต... "เอ๊ะ?"

ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานอุทานออกมาเบา ๆ

"มีอะไรเหรอ ซุนเฉิน?"

จ้าวเจิ้นวางเอกสารในมือลงแล้วถาม

"คนที่ชื่อหยางซวน เพิ่งมีเงินเข้าบัญชี 5 ล้าน"

ซุนเฉินขมวดคิ้วมองข้อความที่ได้รับแล้วตอบ

"นายยังไม่เลิกตามเขาอีกเหรอ? ช่วงนี้เบื้องบนสั่งให้ทำตัวเงียบ ๆ ไม่ใช่เหรอ?"

จ้าวเจิ้นถอนหายใจอย่างหน่ายใจ

"ฮึ หมอนั่นต้องมีปัญหาแน่ ๆ ผมส่งคนไปดักฟังโทรศัพท์กับตรวจสอบบัญชีธนาคาร แล้วก็จับพิรุธได้จริง ๆ!"

ซุนเฉินแค่นเสียงเย็น แล้วลุกขึ้นยืน

"นายจะไปไหน!"

จ้าวเจิ้นขมวดคิ้ว ซุนเฉินคนนี้ยังหนุ่มยังแน่นแถมใจร้อน พอรู้ตัวว่าเป็น 'ผู้เล่น' ก็ไม่เห็นหัวหน้าอย่างเขาอยู่ในสายตาเลย

"ไปดูสิว่าหยางซวนเอาเงินมาจากไหน เผื่อจะได้เบาะแสอะไรบ้าง"

ซุนเฉินตอบ

"แล้วไงต่อ? ต่อให้เขาเป็นผู้เล่นจริง นายจะทำอะไร?"

"ก็ต้องเกลี้ยกล่อมให้เขามาอยู่พวกเราสิ ฮึฮึ ไม่ต้องห่วง ถ้าเขาไม่ยอม ผมจะ 'กล่อม' เขาอย่างดีเลยล่ะ"

ซุนเฉินหัวเราะในลำคอ เน้นเสียงหนักแน่นตรงคำว่า 'กล่อม'

"ซุนเฉิน ฉันเตือนนายนะ อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ทีมตรวจสอบกำลังจับตาดูพวกเราอยู่นะ!"

จ้าวเจิ้นถอนหายใจเตือน

"จะกลัวอะไร? เราไม่ได้จะไปฆ่าเขาสักหน่อย"

ซุนเฉินเคยโดนเบื้องบนตำหนิอย่างหนักเรื่องหนิวจิงซาน คราวนี้พอเจอเบาะแสของหยางซวน เขาไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือไปง่าย ๆ แน่

เขาไม่สนใจคำทัดทานของจ้าวเจิ้น เดินอาด ๆ ออกจากห้องไป ทิ้งให้จ้าวเจิ้นนั่งหน้าเครียดอยู่คนเดียว

อีกด้านหนึ่ง หยางซวนผู้ไม่รู้ตัวเลยว่าแม้จะระวังตัวแค่ไหนก็ยังตกเป็นเป้าสายตา กำลังเดินชมห้องตัวอย่างในโครงการคอนโดหรู

"คุณหยางคะ ห้องนี้เป็นห้องหัวมุม ทิศเหนือใต้ ลมโกรกดีมากค่ะ เหลือแค่สองห้องสุดท้ายแล้วนะคะ ถ้าวางเงินจองวันนี้ ได้สิทธิ์ส่วนลดที่จอดรถ 10% ทันทีเลยค่ะ"

พนักงานขายสาธยายสรรพคุณห้องอย่างกระตือรือร้น ก่อนจะหยอดโปรโมชั่นปิดท้ายแบบกล้า ๆ กลัว ๆ

"ไม่เลว ผมเอาห้องนี้แหละ ปีนี้เข้าอยู่ได้เลยไหม? แล้วถ้าผมจ่ายสด มีส่วนลดไหมครับ?"

หยางซวนพยักหน้าถาม

"เข้าอยู่ได้ช่วงครึ่งปีหลังค่ะ คุณ... คุณตัดสินใจแล้วเหรอคะ?"

พนักงานขายคาดไม่ถึงว่าหยางซวนที่ดูหนุ่มแน่นขนาดนี้ จะเป็นทายาทเศรษฐีผ้าขี้ริ้วห่อทอง จะจ่ายเงินสดซื้อคอนโดราคาล้านกว่าหยวน

"ถ้าจ่ายสด เราลดราคาที่จอดรถให้ครึ่งหนึ่งเลยค่ะ!"

พนักงานขายพูดด้วยความตื่นเต้น

"ตกลง งั้นไปทำสัญญากันเลย"

หยางซวนค่อนข้างพอใจกับที่นี่ หลัก ๆ คือสภาพแวดล้อมดี มีต้นไม้เยอะ และหน้าตึกที่เขาเลือกไม่มีตึกสูงบังวิว ต่อให้วันหลังเขาแวบกลับมาบ้านกะทันหัน ก็ไม่ต้องกลัวใครจะมองเห็นผ่านหน้าต่าง

สิบนาทีต่อมา หยางซวนเดินออกจากสำนักงานขายพร้อมสัญญาในมือ

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะซื้อบ้านราคาล้านกว่าหยวนได้ง่ายเหมือนไปจ่ายตลาดแบบนี้

"ฮิฮิ ก็คนมันรวยนี่หว่า!"

หยางซวนนึกถึงเงินก้อนโตที่ยังเหลือในบัญชี กำลังคิดอยู่ว่าจะไปหาอะไรอร่อย ๆ กินมื้อเย็นที่ไหนดี สายตาก็เหลือบไปเห็นร่างคุ้นตาเดินตรงมา เขาหุบยิ้มแทบไม่ทัน

"ผู้กองซุน?"

หยางซวนมองซุนเฉินที่เดินตรงดิ่งมาหา คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยทักทาย

"คุณคือหยางซวนใช่ไหม? ผมมีเรื่องจะคุยด้วย หาที่นั่งคุยกันหน่อยไหม?"

ซุนเฉินดูเหมือนไม่มีอารมณ์จะมาปั้นหน้ายิ้มแย้มกับหยางซวน จึงเข้าประเด็นทันที