บทที่ 4 ประเดิมสังหาร

บทที่ 4 ประเดิมสังหาร

ก๊อบลินผิวเขียวตัวหนึ่งกำลังย่องเข้ามาที่ริมแม่น้ำอย่างระมัดระวัง ในมือถือถุงหนังเตรียมจะตักน้ำกลับไป

จังหวะที่มันก้าวมาถึงริมตลิ่งและก้มตัวลงเตรียมจะคลานเข้าไปนั้น พื้นดินใต้เท้ากลับทรุดฮวบลงกะทันหัน ร่างทั้งร่างร่วงหล่นลงไปในหลุมทันทีพร้อมกับเสียงกรีดร้องแหลมสูงที่ดังบาดหู

ฉึก!

พื้นดินเลนที่เห็นแท้จริงแล้วเป็นเพียงแผ่นหนังปูทับด้วยดินเหลืองและทรายละเอียดเพื่ออำพรางสายตา ด้านล่างคือขวากไม้ปลายแหลมคมกริบที่ปักเตรียมไว้ แรงส่งจากการร่วงหล่นทำให้ร่างของก๊อบลินปะทะเข้ากับขวากไม้โดยไร้แรงต้าน เสียงของคมไม้แทงทะลุเนื้อดังขึ้นอย่างชัดเจนและสยดสยอง

ก๊อบลินตัวอื่นบนฝั่งต่างส่งเสียงร้องระงมเมื่อเห็นภาพนั้น แต่ไม่มีตัวไหนกล้าเสี่ยงลงไปช่วย กลับพากันถอยหนีด้วยความหวาดกลัวสายน้ำที่ฝังลึกอยู่ในสัญชาตญาณ

ไม่นานนัก พวกที่เหลือก็สิ้นความกล้าที่จะเข้าไปดูเหตุการณ์ พากันวิ่งหนีหายเข้าไปในป่าลึก ทิ้งเพื่อนที่เข้าใจว่า 'ตกน้ำ' ไปโดยไม่คิดจะเหลียวแล พวกมันละทิ้งความพยายามช่วยเหลือก่อนที่จะเริ่มด้วยซ้ำ

ก๊อบลินผู้โชคร้ายดิ้นรนอย่างทุรนทุรายในน้ำเพียงไม่กี่ครั้ง เสียงร้องโหยหวนของมันยิ่งทำให้บาดแผลฉีกกว้าง น้ำในแม่น้ำทะลักเข้าปากจนสำลัก แขนขาที่ตะเกียกตะกายไร้ผลรั้งแต่จะทำให้มันจมลงสู่ก้นบึ้งเร็วขึ้น

หยางซวนที่ซุ่มดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เมื่อข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้นตรงหน้า:

【ผู้เล่นสังหารก๊อบลินสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ 50 แต้ม】

【ระดับผู้เล่น +1】

"เป็นไปตามคาด สัตว์อสูรที่ตายด้วยกับดักของฉันก็นับเป็นผลงานด้วย ถ้าอย่างนั้นแผนขั้นต่อไปก็ง่ายขึ้นเยอะ"

หยางซวนคลายความตึงเครียดลงเล็กน้อย แต่ยังไม่ขยับตัวเขารอจนมั่นใจว่าพวกก๊อบลินจากไปจนลับสายตาแล้ว จึงเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมาดู:

ชื่อ: หยางซวน

รหัส: 6666

พรสวรรค์: การเสริมแกร่งขั้นสุดยอด

อุปกรณ์: ดาบยาวมือใหม่, เครื่องรางมือใหม่

เลเวล: 2

สกิล: ไม่มี

พลังรบ: 70

กายภาพ: 6

จิตวิญญาณ: 9+1

ความว่องไว: 6

พละกำลัง: 5+1

เงิน: 0

แต้มสถานะคงเหลือ: 5

การเลเวลอัพทำให้ค่าสถานะพื้นฐานทั้งสี่เพิ่มขึ้นอย่างละ 1 แต้มโดยอัตโนมัติ ซึ่งน่าจะเป็นโบนัสจากการเลื่อนระดับ ส่วนแต้มอิสระอีก 5 แต้มนั้น หยางซวนในฐานะเกมเมอร์รู้ดีว่าการจัดสรรแต้มเหล่านี้คือตัวกำหนดอนาคตของตัวละคร

"ร่างกายตอนนี้อ่อนแอเกินไป ต้องพึ่งกับดักเพื่อสังหารในช่วงแรก"

"ถ้าเจอมอนสเตอร์ระดับต่ำอย่างพวกก๊อบลินที่มีสติปัญญาต่ำและพฤติกรรมบกพร่อง การใช้อุปกรณ์ช่วยอาจจะพอไหว แต่ถ้าไปเจอมอนสเตอร์ที่ฉลาดกว่านี้ คงเป็นเรื่องยุ่งยากแน่"

"ยังไงซะ กลยุทธ์ดองแต้มก็ใช้กับเกมเอาชีวิตรอดแบบนี้ไม่ได้ ควรเน้นอัดไปที่ 'พละกำลัง' กับ 'กายภาพ' เพื่อเพิ่มโอกาสรอดในป่าแห่งนี้"

หยางซวนครุ่นคิดครู่หนึ่ง ตัดสินใจใช้สูตร 'แกร่ง 4 อึด 1' เนื่องจากเขายังมีดาบยาวที่ต้องอาศัยแรงกายในการใช้งาน

แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าพรุ่งนี้จะมีโควตา 'เสริมแกร่ง' เพิ่มมาอีกหนึ่งครั้ง และจากประสบการณ์ที่เคยเสริมแกร่งดวงตามาก่อน หยางซวนจึงตัดสินใจกั๊กแต้มไว้ 1 แต้ม เผื่อว่า 'แต้มสถานะ' เองก็สามารถถูกเสริมแกร่งได้เช่นกัน

ดังนั้นเขาจึงลงค่า พละกำลัง 3 แต้ม และ กายภาพ 1 แต้ม

ทันทีที่กดยืนยัน กระแสความร้อนสายหนึ่งก็ไหลเวียนไปทั่วร่าง ตามมาด้วยความรู้สึกถึงพละกำลังที่เอ่อล้นขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์ ความเหนื่อยล้าจากการเร่งขุดหลุมทำกับดักหายเป็นปลิดทิ้ง เขารู้สึกกระปรี้กระเปร่าจนอยากจะออกวิ่งสักพันเมตร

"แค่เลเวลอัพครั้งเดียว เปลี่ยนแปลงขนาดนี้เลยเหรอ?"

หยางซวนประหลาดใจเล็กน้อย แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาตั้งคำถาม ในเมื่อเรี่ยวแรงกลับมาแล้ว เขาจึงไม่รอช้า รีบมุ่งหน้าไปยังพื้นที่ปลายน้ำทันที

ระหว่างทาง หยางซวนสัมผัสได้ถึงพลังขาที่มั่นคงขึ้น ความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นกะทันหันนี้ไม่เพียงแต่เพิ่มอัตราความสำเร็จให้แผนการขั้นต่อไป แต่ยังเสริมความมั่นใจในการเอาชีวิตรอดในโลกเกมต่างมิตินี้อีกด้วย

ไม่นานนัก หยางซวนก็มองเห็นศพก๊อบลินลอยคออยู่ในแม่น้ำ ร่างของมันไปติดอยู่กับกิ่งไม้แห้งกลางน้ำ ค่อยๆ ลอยตุ๊บป่องไปตามกระแสน้ำ

"ลอยขึ้นมาเร็วขนาดนี้ ดูเหมือนความหนาแน่นของร่างกายก๊อบลินจะต่างจากมนุษย์พอสมควร"

ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว แม้เขาจะวางจุดดักศพไว้หลายจุดทางปลายน้ำ แต่การเจอศพเร็วขนาดนี้ก็นับเป็นเรื่องน่ายินดี

เขาผูกก้อนหินเข้ากับเชือกป่านหยาบๆ ที่หามาได้ เหวี่ยงมันออกไปสองสามครั้งจนคล้องติดกับศพก๊อบลิน หยางซวนออกแรงดึง ลากศพนั้นขึ้นมาบนฝั่งอย่างรวดเร็ว

ตุ้บ!

เมื่อพลิกศพที่ซีดขาวและบวมน้ำขึ้นมา หยางซวนก็ได้พิจารณาสายพันธุ์ 'ก๊อบลิน' ในระยะประชิดเป็นครั้งแรก

ผิวหนังสีเขียวซีดเผือดจากการแช่น้ำ ดวงตาที่เบิกโพลงแดงก่ำสะท้อนถึงความเจ็บปวดและความหวาดกลัวสุดขีดก่อนสิ้นใจ

ปากที่เต็มไปด้วยฟันซี่เล็กแหลมคมเหมือนใบเลื่อย จมูกที่ยุบลงไปจนเห็นรูจมูกเชิดขึ้นสองรู ใบหน้าที่เดิมทีก็น่าเกลียดอยู่แล้ว เมื่อเปียกโชกไปด้วยน้ำยิ่งดูสยดสยองพิลึกกึกกือ

"พอดูใกล้ๆ แบบนี้ ถึงได้รู้สึกว่าเกมนี้มันสมจริงขนาดไหน ใครจะไปเชื่อว่าเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนฉันยังนั่งปั่นงานโอทีอยู่ที่บริษัทอยู่เลย!"

หยางซวนถอนหายใจด้วยความปลงตก

เขาเผลอขยับมือจะดันแว่นตามความเคยชิน แต่ก็นึกได้ว่าตอนนี้สายตาเขาปกติแล้ว มือที่ชะงักค้างอยู่ครู่หนึ่งกำแน่นขึ้น แววตาที่เคยพร่ามัวกลับมาคมชัดฉายแววเด็ดเดี่ยว เขาหยิบมีดสั้นออกจากกระเป๋าเป้ แล้วตวัดเฉือนไปยังท่อนล่างของก๊อบลินอย่างรวดเร็ว!

...ครู่ต่อมา ในมือของหยางซวนก็มีวัตถุทรงกลมสองก้อน... ลูกอัณฑะของก๊อบลิน

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาต้องจัดการกับศพ แม้จะเป็นสัตว์ประหลาดจากต่างโลก แต่หยางซวนก็ยังรู้สึกวิงเวียนคลื่นเหียนเป็นพักๆ เสียงวิ้งในหูเกิดขึ้นเป็นระยะจากความตึงเครียดทางจิตใจขั้นสุด

เขาสะบัดหัวไล่อาการเหล่านั้น แล้วเริ่มดำเนินการขั้นต่อไปทันที

หยางซวนจับศพก๊อบลินตั้งขึ้น ใช้หญ้าแห้งเช็ดคราบน้ำตามตัวอย่างลวกๆ แล้วเอาดินโคลนทาถูบริเวณผิวที่ซีดขาวเพื่ออำพราง

ขั้นตอนสุดท้าย หยางซวนกรีดลูกอัณฑะในมือ บีบเค้นของเหลวภายในออกมา แล้วชโลมมันให้ทั่วร่างกายของศพก๊อบลิน

จากความรู้สึกพะอืดพะอมในช่วงแรก ตอนนี้ใบหน้าของหยางซวนกลับเรียบเฉยไร้อารมณ์ เห็นได้ชัดว่าสภาพจิตใจของเขาได้ปรับตัวครั้งใหญ่ ในโลกที่อันตรายรอบด้านเช่นนี้ หากไม่รู้จักปรับตัว ความดัดจริตหรือคุณธรรมที่มากเกินไปอาจกลายเป็นตัวถ่วงที่นำไปสู่ความตาย

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น หยางซวนใช้ใบไม้ขนาดใหญ่กวาดลบร่องรอยการต่อสู้และการลากศพบนพื้น แล้วโรยฝุ่นทับอีกชั้นหนึ่ง

แม้โอกาสที่พวกก๊อบลินปัญญาทึบจะรู้จักการแกะรอยจะมีน้อยมาก แต่หยางซวนยึดคติว่าระวังไว้ก่อนย่อมดีกว่าแก้

"เอาล่ะ ทีนี้ก็แค่รอเหยื่อรายต่อไป"

หยางซวนแบกศพก๊อบลินขึ้นบ่า รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากในที่สุด