บทที่ 521 ความเปลี่ยนแปลงในเขตดวงดาวหลงซาน

บทที่ 521 ความเปลี่ยนแปลงในเขตดวงดาวหลงซาน ตระกูลอิ่นหวนกลับมาอีกครั้ง!

“เพียงสิบกว่าปี หานเจิงแข็งแกร่งขึ้นถึงระดับใดกันแน่? หรือว่าจะทะลวงผ่านระดับจ้าวแห่งพิภพไปแล้ว?” เซียวหงจู่คาดเดาในใจ

ความคิดนี้ทำให้เขาตกตะลึง

ทว่าเมื่อครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วน แม้จะดูเหลือเชื่อ แต่หากเป็นหานเจิงแล้ว ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เลย

เพราะเขาเคยเห็นพรสวรรค์และความเร็วในการเติบโตอันน่าสะพรึงกลัวของหานเจิงมากับตาตนเอง!

ย้อนนึกไปเมื่อครั้งที่หานเจิงจากไป ครานั้นเซียวหงจู่ยังสามารถเรียกขานเขาว่า ‘สหายหาน’ ได้อย่างสนิทใจ

แต่บัดนี้เมื่อได้พบกันอีกครั้ง คำเรียกขานสนิทสนมเช่นนั้นกลับหนักอึ้งจนมิอาจเอื้อนเอ่ยออกมาได้

เขาทำได้เพียงหัวเราะอย่างขมขื่น เอ่ยเรียกด้วยความเคารพว่า “ท่านผู้อาวุโสหาน!”

สำหรับความอึดอัดและความยำเกรงที่ฉายชัดอยู่ในน้ำเสียงของเซียวหงจู่ หานเจิงไม่ได้ใส่ใจ

เขาเพียงยิ้มเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นแฝงไว้ด้วยความสงบนิ่งและหลุดพ้น

เอ่ยเสียงเบาว่า “ท่านประมุขเซียวเกรงใจเกินไปแล้ว ครั้งนี้ที่ข้ากลับมา ก็เพียงแค่อยากจะมาเยี่ยมเยือนบ้านเกิดและสหายเก่าเท่านั้น”

เซียวหงจู่รีบตอบกลับ “ท่านผู้อาวุโสหานไม่ลืมเลือนบ้านเกิด ถือเป็นเกียรติของจักรวรรดิกาแล็กซี เพียงแต่... เพียงแต่...”

เมื่อเห็นเซียวหงจู่มีท่าทีอ้ำๆ อึ้งๆ เห็นได้ชัดว่ามีเรื่องที่ยากจะเอ่ยปาก

หานเจิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองคิงคอง เลเวียธาน กิโดรา และซานจั่ว พลางสั่งเสียงเรียบ “พวกเจ้าตามชิงเสวียนไปพักผ่อนก่อนเถิด ข้าจะสนทนากับท่านประมุขเซียวสักครู่”

อสูรยักษ์ทั้งสามได้ยินดังนั้นต่างก็พยักหน้ารับคำ

จากนั้นจึงกลายเป็นลำแสงสี่สาย พุ่งตามหลังเซียวชิงเสวียนไป หายลับไปต่อหน้าทุกคนในพริบตา

ความเร็วของพวกมันน่าตกตะลึงอย่างยิ่ง

ส่วนซานจั่วได้ค้อมกายคารวะหานเจิงอย่างนอบน้อมก่อน “ขอรับ นายท่าน!”

แล้วจึงหันหลังติดตามไป

เซียวหงจู่มองภาพนั้น ในใจก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจอีกครั้ง

แต่ในไม่ช้า คำพูดของหานเจิงก็ดึงสติของเขากลับมา

“เมื่อครู่ท่านมีสิ่งใดอยากจะเอ่ย ตอนนี้พูดได้แล้ว”

เซียวหงจู่สูดหายใจเข้าลึกๆ เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

“ผู้อาวุโสหาน มิทราบว่าการกลับมาครั้งนี้ ท่านมีจุดประสงค์ใดหรือขอรับ?”

หานเจิงได้ยินดังนั้น ก็กล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “ข้าตั้งใจจะกลับไปยังเขตดวงดาวหลงซานสักครา”

เมื่อเซียวหงจู่ได้ยินเช่นนั้น ในใจก็พลันสะท้านขึ้นมา

เขารู้ดีว่าหานเจิงคงจะคาดเดาถึงปัญหาได้แล้ว

จึงไม่กล้าปิดบังแม้แต่น้อย รีบเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในเขตดวงดาวหลงซานตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมาให้หานเจิงฟังอย่างละเอียด

ไม่นานนัก

หลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้ว หานเจิงก็อดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ส่วนลึกของดวงตาฉายแววเย็นเยียบ

ตามคำบอกเล่าของเซียวหงจู่ คนของตระกูลอิ่นสาขาย่อยที่เคยถูกหานเจิงขับไล่ออกจากดาวน้ำดำไปในครานั้น ได้หวนกลับมาอย่างไม่คาดคิดเมื่อสามปีก่อน และเข้ายึดครองพื้นที่ส่วนเล็กๆ ในเขตดวงดาวหลงซานอีกครั้ง

องค์ชายเซียวคูหรงซึ่งประจำการอยู่ที่เขตดวงดาวหลงซานมาโดยตลอด

หลังจากพวกตระกูลอิ่นปรากฏตัวขึ้น เขาก็รีบนำกำลังเข้าขับไล่ทันที

เดิมทีเขาคิดว่าการอ้างถึงสถานะราชวงศ์จะสามารถขับไล่ตระกูลอิ่นให้ล่าถอยไปได้โดยง่าย

แต่กลับคาดไม่ถึงว่า ตระกูลอิ่นสาขาย่อยที่เหลือรอดอยู่นี้ จะให้กำเนิดยอดฝีมือระดับจักรวาลขึ้นมาได้!

ยอดฝีมือระดับจักรวาลขั้นที่หนึ่งผู้นั้นมีนามว่าอิ่นเยว่ฉี เดิมทีเขาเป็นเพียงผู้อาวุโสระดับดาวฤกษ์ขั้นเก้าของตระกูลอิ่นสาขาย่อย

หลังจากถูกขับออกจากเขตดวงดาวหลงซาน เขาได้ร่อนเร่ไปในห้วงดาราที่ไม่คุ้นเคย มิทราบว่าได้รับวาสนาใดมา จึงสามารถเข้าถึงพลังอาณาเขตได้!

หลังจากนั้น เขาหมั่นทำความเข้าใจในอาณาเขตอยู่ทุกลมหายใจ จนกระทั่งเมื่อสามปีก่อนก็สามารถทะลวงเข้าสู่ระดับจักรวาลได้สำเร็จ

จึงได้นำพากำลังคนที่เหลือรอดของตระกูลอิ่นหวนคืนสู่เขตดวงดาวหลงซานอีกครั้ง

ทว่าหลังจากกลับมาถึงเขตดวงดาวหลงซาน อิ่นเยว่ฉีกลับทำตัวเรียบง่ายอย่างน่าประหลาด โดยนำคนในตระกูลเข้ายึดครองดินแดนเพียงหย่อมเล็กๆ เท่านั้น

หากมิใช่เพราะเซียวคูหรงนำคนเข้าไปตรวจสอบ เกรงว่าคงไม่มีผู้ใดล่วงรู้ความลับที่ว่าตระกูลอิ่นสาขาย่อยนั้นซุกซ่อนยอดฝีมือระดับจักรวาลเอาไว้