บทที่ 211 ออกทะเล, อสูรทะเลระดับกึ่งผู้ครองแคว้นสองตัว!

บทที่ 211 ออกทะเล, อสูรทะเลระดับกึ่งผู้ครองแคว้นสองตัว!

ฟู่!

สายลมกรีดร้องราวกับสัตว์ป่าคลุ้มคลั่ง พัดกระหน่ำไปทั่วทั้งสนามบินมหานครปีศาจ

เครื่องบินลำเลียงขนาดใหญ่สองลำจอดอยู่บนรันเวย์ ดูโดดเด่นเป็นพิเศษ

สมาชิกหน่วยล่าที่รอดชีวิตกำลังสาละวนกับการขนย้ายเนื้ออสูรทะเลขึ้นเครื่องบินลำเลียง

ทั้งที่เมื่อครู่ก่อนหน้านี้ท้องฟ้ายังคงแจ่มใสไร้เมฆ

แต่เพียงแค่สิบกว่านาที

กลุ่มเมฆดำทะมึนก้อนใหญ่ก็ลอยมาจากทางทะเล

ตามมาด้วยลมกระโชกแรง ฟ้าแลบ และฟ้าร้อง

ดวงอาทิตย์ถูกบดบัง ท้องฟ้าพลันมืดครึ้มลงในทันที

ทุกคนไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก ทำได้เพียงบ่นอุบอิบกับสภาพอากาศที่แปรปรวนกะทันหันนี้

มีเพียงหานเจิงเท่านั้นที่ขมวดคิ้วจ้องมองท้องฟ้า เขาสัมผัสได้ถึงลางบอกเหตุที่ไม่ธรรมดาจากกลุ่มเมฆดำก้อนนี้

เมฆก้อนนี้ไม่เพียงแต่มาถึงอย่างรวดเร็ว

พื้นที่ของมันยังขยายตัวอย่างต่อเนื่องอีกด้วย

ตอนที่มาถึงเหนือศีรษะของทุกคน มันยังคงปกคลุมแค่พื้นที่ของมหานครปีศาจเท่านั้น

แต่ในตอนนี้

มันได้แผ่ขยายออกไปกว้างขึ้นเรื่อยๆ

ดูท่าว่าจะบดบังท้องฟ้าและพลิกกลางวันให้เป็นกลางคืนโดยสมบูรณ์

"ท่านนายพลครับ เราต้องรีบไปแล้ว"

"อีกไม่นานจะมีพายุฝนฟ้าคะนอง ซึ่งอาจทำให้แผงหน้าปัดของเครื่องบินทหารทำงานผิดพลาด จนบินออกไปไม่ได้..."

กัปตันเครื่องบินสองคนเดินเข้ามาด้วยท่าทีร้อนใจ ขัดจังหวะความคิดของหานเจิง

หานเจิงละสายตาแล้วพยักหน้า

"แจ้งจ้าวเถียจู้ให้เร่งมือขึ้น รีบบินขึ้นโดยเร็วที่สุด"

สองนาทีต่อมา เครื่องบินลำเลียงทหารทั้งสองลำก็พร้อมออกเดินทาง

ทว่าในตอนนี้ ท้องฟ้ากลับมืดมิดราวกับกลางคืน แสงสว่างสลัวอย่างยิ่ง

ไม่ว่าจะมองไปทางทิศไหน ก็ไม่เห็นแสงสว่างที่ขอบฟ้าแม้แต่น้อย

เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง เมฆดำหนาทึบราวกับจะบดขยี้เมืองทั้งเมืองให้แหลกลาญ ให้ความรู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออก

ทันทีที่เม็ดฝนเริ่มโปรยปรายลงมา เครื่องบินทหารทั้งสองลำก็เร่งความเร็วบนรันเวย์ ทะยานขึ้นจากพื้นดินราวกับลูกธนูที่หลุดจากแล่ง พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

ทิ้งไว้เพียงร่างหนึ่งที่ยืนอยู่ใจกลางสนามบิน ซึ่งเล็กลงเรื่อยๆ พร้อมกับการไต่ระดับความสูงของเครื่องบิน และในที่สุดก็กลายเป็นเพียงจุดดำเล็กๆ...

หานเจิงไม่ได้เลือกที่จะกลับไปพร้อมกับเครื่องบินทหาร

หลังจากมีความสามารถในการบิน การเคลื่อนไหวของเขาก็อิสระมากขึ้น

เขาสามารถเดินทางไปได้ทุกที่ตามใจปรารถนา โดยไม่มีข้อจำกัดใดๆ

ที่เขาตัดสินใจอยู่ที่สนามบิน ไม่กลับไป เพราะตั้งใจจะไปยังมหาสมุทรทางท่าเรืออู๋ซงโข่วเพื่อดูสถานการณ์

นี่คือสิ่งที่เขาตัดสินใจจะทำหลังจากที่เพิ่งทะลวงระดับ

ว่ากันตามจริง นับตั้งแต่กลับมาจากทะเลครั้งล่าสุด ก็เป็นเวลาเกือบสามเดือนแล้ว

สำหรับอสูรทะเลในมหาสมุทรที่กลายพันธุ์ด้วยความเร็วอันน่าทึ่ง ช่วงเวลานี้ถือว่ายาวนานมาก

การเปลี่ยนแปลงที่ถึงขั้นพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินก็สามารถเกิดขึ้นได้ทั้งสิ้น

ครืนนน!

เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องไปทั่วท้องฟ้า ฝนห่าใหญ่ก็เทกระหน่ำลงมา

ตูม! เสียงดังสนั่น พื้นดินใต้เท้าของหานเจิงแตกออกเป็นหลุมลึก

เขาราวกับขีปนาวุธลูกหนึ่ง พุ่งทะยานฝ่าฟ้ายามราตรีที่มืดมิดด้วยความเร็วเหนือเสียง มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก

บนท้องฟ้าสูง รอบกายของเขาราวกับมีม่านพลังที่มองไม่เห็นกั้นอยู่ เม็ดฝนจึงไม่สามารถสัมผัสร่างกายของเขาได้ ทำได้เพียงสาดกระเซ็นรอบกายแล้วสลายกลายเป็นละอองน้ำ

มีเพียงสายฟ้าที่แลบแปลบปลาบเป็นครั้งคราวเท่านั้นที่ฉีกกระชากความมืดมิดของท้องฟ้ายามราตรี ส่องให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาและเด็ดเดี่ยวของเขา

สิบนาทีต่อมา

หานเจิงหยุดลง

ลอยตัวนิ่งอยู่กลางอากาศ

นี่คือความสามารถใหม่ที่เขาเพิ่งค้นพบ

เป็นการนำทักษะการเหยียบทะเลที่สืบทอดมาจากเรตสึ ไคโอ มาประยุกต์ใช้กับการเหยียบอากาศ ซึ่งให้ผลดีอย่างน่าประหลาด

ภายในสิบนาทีนี้ เขาบินมาแล้วหลายร้อยกิโลเมตร

ทว่าเบื้องหน้ายังคงเป็นกลุ่มเมฆดำทะมึน

ที่เส้นขอบฟ้ายังคงไม่เห็นสีครามแม้แต่น้อย

หานเจิงละสายตา ก้มลงมองผืนทะเลใต้ฝ่าเท้า

ที่เขาหยุดลง

ก็เพราะได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวขนาดใหญ่จากทะเลเบื้องล่าง

ในสายตาของเขา อสูรทะเลดุร้ายสองตัวกำลังต่อสู้อย่างดุเดือด

ร่างกายของพวกมันยาวเกือบร้อยเมตร ทุกครั้งที่พลิกตัวจะทำให้เกิดคลื่นทะเลสีแดงเข้มที่บ้าคลั่ง

อสูรทะเลขนาดมหึมาสองตัวที่กำลังต่อสู้กัน ตัวที่ได้เปรียบเล็กน้อยคือเต่าทะเลกลายพันธุ์

บนกระดองยักษ์ของมันเต็มไปด้วยปุ่มนูนสีทองเข้ม ดูแข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่ง

ศีรษะของมันราวกับไทแรนโนซอรัส ในดวงตาฉายแววโหดเหี้ยมเลือดเย็น ปากกว้างราวกับอ่างเลือดเต็มไปด้วยฟันเลื่อยที่แหลมคมสองแถวส่องประกายเย็นเยียบ

ไม่มีใครกล้าสงสัยในพลังกัดอันน่าสะพรึงกลัวของมัน

ส่วนคู่ต่อสู้ของเต่าทะเลกลายพันธุ์

คือดาวทะเลกลายพันธุ์ที่มีขนาดพอๆ กับภูเขาลูกย่อมๆ เช่นกัน

สิ่งมีชีวิตที่เดิมทีดูธรรมดาสามัญนี้ หลังจากกลายพันธุ์ก็กลับน่าเกรงขาม

หนวดสีม่วงเข้มของมันราวกับอสรพิษยักษ์แห่งท้องทะเล บิดเบี้ยวคดเคี้ยว ปลายหนวดแต่ละเส้นเต็มไปด้วยปุ่มดูดที่แหลมคมราวกับใบมีด

ปุ่มดูดแต่ละอันยังดูเหมือนดวงตาสีดำสนิทที่ลึกล้ำ สะท้อนแสงประหลาด

บนหัวของมันยังงอกเขายาวแหลมออกมาหนึ่งอัน ซึ่งเป็นอวัยวะใหม่ของมัน สามารถสั่นสะเทือนเพื่อสร้างเสียงประหลาด ล่อลวงสิ่งมีชีวิตอื่นให้เข้ามาใกล้

ดูเหมือนว่าอสูรทะเลทั้งสองตัวนี้จะสู้กันจนเดือดดาล

บาดแผลบนร่างกายของแต่ละฝ่ายปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน

ที่สำคัญที่สุดคือ พลังโลหิตภายในร่างกายของพวกมันกว้างใหญ่ไพศาลดุจมหาสมุทร สูงถึงเจ็ดพันกว่า

นี่เป็นอสูรทะเลที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่หานเจิงเคยพบมาอย่างไม่ต้องสงสัย

เขาโยนสุดยอดวิชาประเมินใส่อสูรทะเลทั้งสองด้วยความอยากรู้

เมื่อเห็นคำว่า [ระดับกึ่งผู้ครองแคว้น] คิ้วของเขาก็เลิกขึ้นเล็กน้อย

และเข้าใจได้ในทันที

[ยอดฝีมือขั้นกำเนิด] ของมนุษย์น่าจะเทียบเท่ากับ [อสูรทะเลระดับผู้ครองแคว้น]

ส่วน [ระดับกึ่งผู้ครองแคว้น] หมายความว่าความแข็งแกร่งของอสูรทะเลทั้งสองตัวนี้อยู่ระหว่างระดับเก้าและระดับผู้ครองแคว้น

ขาดอีกเพียงครึ่งก้าวก็จะสามารถทะลวงไปยังขอบเขตที่แข็งแกร่งขึ้นได้

ณ ตอนนี้

อสูรทะเลทั้งสองตัวกำลังต่อสู้กัน

ไม่ว่าใครจะเป็นผู้ชนะ แค่เพียงกลืนกินเนื้อของอีกฝ่าย ก็น่าจะสามารถทะลวงไประดับผู้ครองแคว้นได้ในคราวเดียว

นั่นก็คือความแข็งแกร่งของพลังโลหิตถึงหนึ่งหมื่นขึ้นไป

"ถ้าเอาเนื้ออสูรทะเลระดับกึ่งผู้ครองแคว้นสองตัวนี้กลับไป พ่อคงจะทะลวงไประดับเก้าได้เร็วยิ่งขึ้น..."

หานเจิงพึมพำกับตัวเอง

เมื่อนึกถึงคำสัญญาที่เคยให้ไว้กับพ่อ ว่าเมื่อถึงระดับเก้าแล้ว จะพาเขาออกไปไล่ฆ่าอย่างเมามัน...

มุมปากของหานเจิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

ก่อนจะพุ่งลงไปในทันที

ไม่ว่าอย่างไร อสูรทะเลระดับกึ่งผู้ครองแคว้นทั้งสองก็คงไม่คาดคิดว่า บนท้องฟ้าเหนือทะเลนี้ จะมีตาอยู่ซ่อนอยู่

ไม่สิ จะเรียกว่าตาอยู่ก็ไม่ถูกนัก

เพราะเขาไม่ได้คิดที่จะรอให้พวกมันสู้กันจนบาดเจ็บแล้วค่อยฉวยโอกาสเลยแม้แต่น้อย

แต่กลับพุ่งลงไปอย่างเปิดเผย

แสดงเจตนาชัดเจนว่าต้องการจะฆ่าพวกมันให้ตายคาที่!

เมื่อสัมผัสได้ถึงความเร็วและพลังอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวนั้น

เต่าทะเลกลายพันธุ์และดาวทะเลกลายพันธุ์ต่างสบตากัน

น่าแปลกที่พวกมันกลับหยุดมือพร้อมกัน แล้วหันมาจับจ้องร่างที่พุ่งลงมา

หลังจากคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว พวกมันก็พุ่งเข้าใส่พร้อมกัน

แม้จะพบว่าอีกฝ่ายพุ่งเป้ามาที่ตนเองก่อน แต่เต่าทะเลกลายพันธุ์มั่นใจในกระดองที่แข็งแกร่งหาใดเปรียบของตน มันจึงไม่มีความคิดที่จะหลบหลีกเลยแม้แต่น้อย

มันงอคอขนาดมหึมาของมันกลับมาเหมือนงู อ้าปากกว้างราวกับอ่างเลือด เตรียมพร้อมรอการมาถึงของหานเจิง

ส่วนอีกด้านหนึ่ง

เขายาวบนหัวของดาวทะเลกลายพันธุ์สั่นสะเทือนอย่างรวดเร็ว ปล่อยเสียงประหลาดออกมาเป็นระลอก พยายามรบกวนและควบคุมการเคลื่อนไหวของหานเจิง

ขณะเดียวกัน หนวดที่มีปุ่มดูดของมันก็กางออกทั้งหมด ล้อมรอบกระดองเต่า ปิดตายเส้นทางหนีของหานเจิงโดยสิ้นเชิง...

[จบตอน]