บทที่ 25 เดี๋ยวข้าจะทำให้เจ้ามีความสุขเอง

บทที่ 25

เดี๋ยวข้าจะทำให้เจ้ามีความสุขเอง

ทันทีที่เซียวเยี่ยนจากไป เซียวเป่าเอ๋อก็ได้เอาเงินนั้นไปซ่อน แล้วจากนั้นก็ได้ไปเอาสมุนไพรที่ท่านแม่ต้มเอาไว้ให้ท่านยายในครัว

นางหวังนั้นก็ไม่ได้ทานยาอย่างจริงจังอะไรนัก อย่างไรเสียนางก็รู้สึกว่าร่างกายของนางนี้มันไม่สู้ดีแล้วทานยาไปก็เท่านั้น แต่ในเมื่อเซียวหลีได้ต้มยามาให้นางแล้วจะปล่อยให้มันเสียเปล่าไปก็กระไรอยู่

หลังจากนั้นเซียวเยี่ยนก็ได้จ่ายเงิน 10 อีแปะเพื่อนั่งเกวียนวัวของตระกูลจ้าวเพื่อเข้าไปในอำเภอ

เมื่อนางลงไปมาจากเกวียนวัว นางก็ได้ถูกจับตามองโดยเซียวจิ้งถิงและเซียวต้าหลี่

“ผู้หญิงคนนั้นดูกระดี๊กระด๊านัก จะต้องมีอะไรบางอย่างดีๆแน่” เซียวจิ้งถิงกับเซียวต้าหลี่ก็ได้มองหน้ากันเองและรู้ได้ในทันที

“จะต้องเป็นเงินแน่ๆ”

“ผู้หญิงคนนั้นงามก็จริง แต่โชคร้ายที่ฟอนเฟะไปหมดแล้ว นางคงจะไปจีบพวกผีหื่นที่ไม่รู้เรื่องนี้นอกหมู่บ้านของเราเป็นแน่”

“นี่ๆ แต่ปากของนางยังสุดยอดอยู่นะ” เซียวต้าหลี่กล่าวอย่างอายๆ “ถึงแม้ว่าร่างกายของนางจะไม่ดี แต่ปากของนางยังดีอยู่”

จากนั้นเขาก็ได้คิดที่จะเดินไปหา แต่ก็ถูกเซียวจิ้งถิงรั้งเอาไว้ก่อน “นั่นมันพี่สาวของเซียวหลีนะ”

“แต่เพราะไอ้ความปั่นป่วนของนังเซียวหลีมันทำให้ลูกพี่ต้องตกงานนะ พวกเราจะปล่อยไปง่ายๆงั้นเหรอ?” เซียวต้าหลี่กล่าวแล้วมองไปที่ร่างกายที่โยกย้ายไปมาของเซียวเยี่ยนแล้วน้ำลายก็เกือบจะไหลออกมา

ถึงแม้ว่าเขาจะแซ่เซียว แต่เขาก็ยังเป็นคนนอกอยู่ดี เข้าจึงรู้จักเซียวเยี่ยนแค่ว่ามีสองพี่น้องเซียวหลีกับเซียวเยี่ยนอยู่ในหมู่บ้านเซียว แต่อย่างไรก็ดีเขารู้สึกชอบพวกนางมาก

เซียวหลีนั้นเขาเพิ่งจะพบเมื่อวานนี้ ถึงแม้ว่าตัวนางนั้นจะไม่ขาวสวยเหมือนกับเซียวเยี่ยน แต่นางก็เหมือนเหล่าภูติที่แสนซุกซน

เซียวจิ้งถิงก็ได้พ่นลมออกทางจมูก ตัวเขานั้นรู้ดีว่า      เซียวต้าหลี่นั้นเป็นพวกหื่นกระหาย

กับเศษดอกไม้ที่ปลิดปลิวและต้นหลิวที่เหี่ยวเฉาเช่นนี้ หอคณิกาที่ไหนก็ยังไม่รับเลย แต่เขากลับรู้สึกอยากกับผู้หญิงเช่นนี้ได้นี่ ช่างหื่นกระหายเสียจริงๆ

“ไม่ต้องกังวลน่า ข้าให้เจ้าได้สนุกทีหลังแน่”

แล้วพวกเขาก็ได้หยิบเอาถุงกระสอบออกมาแล้วจัดการทำให้นางสลบไป

ณ บ้านร้างแห่งหนึ่งในย่านตะวันตก

เซียวต้าหลี่ก็ได้มองไปที่เซียวเยี่ยนที่กำลังงุนงงอยู่ในกระสอบนั้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอยากแล้วกล่าว “ลูกพี่ เรามาจัดการนังนี่....” เขาถูมือของเขาอย่างอดทนไม่ไหว

เซียวจิ้งถิงก็ได้หยิบเอาถุงเงินออกมาจากในมือของ    เซียวเยี่ยนแล้วก็เอาน้ำเทลงบนหน้าของเซียวเยี่ยน

“อ๊ะ เจ้าพวกสารเลวที่ไหนกัน?”

เซียวเยี่ยนที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาก็ได้ปวดคออย่างมาก นางนั้นอยากที่จะต่อว่าแต่ทว่านางก็พบว่าตัวนางเองนั้นกำลังตกอยู่ในอันตราย

“เซียวจิ้งถิง เจ้าต้องการอะไร? เงินข้า? เจ้า....เจ้าเอาคืนมานะ....” เมื่อเซียวเยี่ยนเห็นเขา นางก็นึกถึงเงินของนางขึ้นมาได้ เงินที่หรงสวินให้มาและถุงเงินที่หัวหน้าหมู่บ้านให้มา นางอุตส่าห์ซ่อนไว้แล้ว แต่ตอนนี้เซียวจิ้งถิงนั้นได้เอาไปหมดแล้ว

เซียวจิ้งถิงที่ลองเขย่าดูน้ำหนักแล้วก็เปิดออกดู ก็พบว่ามีมากกว่า 40 ตำลึงเงินอยู่ข้างในนั้น

ด้วยเงินจำนวนนี้ทำให้คนธรรมดาๆสามารถอยู่ได้โดยไม่ต้องทำอะไรไป 5-6 ปีเลยทีเดียว!

“ไม่เจอเจ้าแค่ไม่เท่าไร ก็รวยขนาดนี้เลยเหรอ?”         เซียวจิ้งถิงก็ได้ตกใจ เมื่อไม่กี่ปีก่อนเขาเคยเอาเงินของเซียวเยี่ยนไปตั้งมากมายแล้วแท้ๆ จึงได้กล่าวอย่างไม่พอใจ “มีเงินตั้งเยอะขนาดนี้? เจ้าไปกินเปลือกไม้อะไรมากันแน่? หรือว่าจริงๆแล้วเจ้าแกล้งทำให้เป็นหิวเพื่อให้ดูน่าสงสาร? รึจริงๆแล้วยังมีสมบัติอยู่ที่บ้านของเจ้าอีก?”

“ไม่มี ไม่มีสมบัติที่บ้านอะไรทั้งนั้น นี่เป็นเงินที่คุณชายท่านนั้นให้พวกเรามา ข้าไม่กล้าซ่อนอะไรจากเจ้าหรอก”        เซียวเยี่ยนก็ได้ตกใจ ถ้าหากเซียวจิ้งถิงเกิดไปค้นหรือปล้นที่บ้านของนางเข้า เครื่องประดับของนางคงได้หายไปแน่

ในหลายปีมานี้ นางไม่เคยเอาเครื่องประดับเหล่านั้นออกมาเลยด้วยความกลัวว่ามันจะถูกขโมยไป

จนกระทั่งเซียวจิ้งถิงเจ้าปีศาจร้ายที่เกิดมาในโลกนี้ ได้มาเรียนอยู่ในตัวอำเภอและไม่ได้กลับไปที่หมู่บ้านอีกเลย นางจึงได้เอาเครื่องประดับเหล่านั้นออกมาเพื่อระลึกถึงความหลังของนางเป็นครั้งคราว

เซียวจิ้งถิงก็ได้มองไปที่ท่าทางตอบสนองสุดโต่งของนางแล้วก็รู้สึกสงสัยอย่างมากขึ้นมา เซียวหลีเป็นคนที่ช่วยคุณชายท่านนั้นเอาไว้ ซึ่งเขาเองก็รู้มาว่าคุณชายท่านนั้นได้ให้เงินเอาไว้จากที่เขาได้ยินมา

แล้วเซียวเยี่ยนยังจะกลัวอะไร?

“จริงรึ? แต่ทำไมข้ารู้สึกไม่เชื่อก็ไม่รู้? ข้าเคยบอกเจ้าไว้แล้วใช่ไหมว่า เมื่อใดที่เจ้ามีเงินก็จงมอบเงินนั้นมาแต่โดยดี แต่ทำไมข้าถึงได้ยินมาว่าเจ้าเสียงไปถึง 20 ตำลึงในบ่อนเมื่อไม่นานมานี้กันนะ? หรือว่ายังมีเงินอยู่ในมือน้องสาวของเจ้าอีก?”

“ไม่ ไม่มีแล้วจ๊ะพี่ชาย เมื่อก่อนนั้นน้องสาวข้าก็เอาเงินให้เจ้าไปจนหมดแล้วจริงๆ แล้วเมื่อวันก่อนพอดีข้ารู้สึกคันไม้คันมือแต่หลังจากที่เล่นไปข้าก็ได้เสียไปจนหมดแล้ว ถ้าหากข้ามีข้าจะซ่อนมันจากเจ้าไปทำไมกัน? และข้าก็คอยดูแลครอบครัวมาโดยตลอด เซียวหลีจะไปมีเงินสักอีแปะได้อย่างไรกัน?

เซียวจิ้งถิงก็ได้ปัดมือของนางที่ถูกมัดด้วยเชือกอยู่ออกไป แล้วก็ตบไหล่ของเซียวต้าหลีด้วยสีหน้าชิงชัง “เจ้าเชื่อหรือเปล่า?”

เซียวต้าหลี่ก็ได้งุนงงไปชั่วขณะ ก่อนที่จะผงกหัวของเขาขึ้นลงรัวๆ “ข้าเชื่อ ข้าเชื่อ ผู้หญิงสวยๆอย่างนี้ไม่โกหกหรอก”

“เจ้าโง่ แกนี่มันไร้ประโยชน์อย่างกะผู้หญิงเลย”           เซียวจิ้งถิงกล่าวอย่างดูถูก ซึ่งไม่ว่าที่เซียวเยี่ยนพูดนั้นจะจริงหรือไม่ เขาก็ได้บีบที่ใบหน้าของนางแล้วกล่าวเตือน “จำเอาไว้ให้ดี แล้วนี่จะไม่ใช่แค่ตัวอย่าง”

จริงๆแล้วเซียวจิ้งถิงนั้นรู้ดีอยู่แก่ใจของเขาแล้วว่า เขาเห็นกับตาตัวเองว่าเซียวหลีนั้นจ่ายเงินค่าอาหารที่ร้านฉู่ฉู่หลิวเซียงมาก่อน คำพูดของเซียวเยี่ยนนั้นจึงเชื่อถือไม่ได้

“ต้าหลี่ เมื่อเจ้าเสร็จธุระแล้วก็มาเจอกันที่เดิม ข้ามีเรื่องจะหารือกับเจ้า”

“ได้ ได้”

“ส่วนนังตัวดี เจ้าก็บริการน้องต้าหลี่ของข้าให้ดีๆล่ะ ไม่อย่างนั้นได้รู้กัน”

เซียวเยี่ยนก็ได้ผงกหัวทั้งน้ำตา เพราะนางเข้าใจเป็นอย่างดี

หลังจากที่เซียวจิ้งถิงจากไป เซียวเยี่ยนก็ได้เช็ดน้ำตาของนางแล้วฝืนยิ้มออกมา “ร่างกายของข้าไม่ค่อยดีนัก ข้าคงบริการได้แค่....”

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร” เซียวต้าหลี่ไม่รอช้า รีบสวมกอดเซียวเยี่ยนทันที เขาจับไปที่ส่วนที่อวบอึ๋มเต็มสองมือของเขา และไม่รอช้าเอามาใส่ไว้ในปากของเขา

เซียวเยี่ยนก็ได้ทนต่อความรู้สึกไม่ดีและพยายามรวบรวมสติเอาไว้ “พี่หลี่ เยี่ยนเอ๋อบริการท่านมากี่หนแล้ว?”

“อืม ข้าก็จำไม่ได้แล้วด้วยสิ” เขานั่นกำลังยุ่งอยู่กับการดูดอย่างเมามัน และไม่อาจที่จะพูดออกมาได้อย่างชัดเจน “แต่ไม่ต้องกังวล หากเจ้าบริการพี่ดีๆ พี่คนนี้จะให้เงินเจ้าแน่นอน”

“มีเงินแล้วทำไม? ข้ามีเงินไปก็เท่านั้น.....” เซียวเยี่ยน กล่าวด้วยน้ำเสียงที่น่าสงสาร พร้อมด้วยเสียงสะอื้นทำให้รู้สึกสงสารขึ้นมา

“เจ้า....เจ้าจะร้องไห้ไปทำไม? มันทำให้ข้าหมดอารมณ์นะรู้ไหม?” เซียวต้าหลี่ก็ได้ผละนางออกแล้วนั่งลงด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ

แต่เมื่อเข้ามองไปที่ภูเขาแฝดนุ่มๆขาวๆของเซียวเยี่ยนแล้ว มันก็ได้ทำให้เขามีอารมณ์ขึ้นมาอีกครั้ง “น้องสาวแสนดี ขอให้พี่คนนี้ได้สนุกก่อนได้ไหม?”

เซียวเยี่ยนก็ได้ถามกลับไปไป “แล้วพวกเจ้าคิดที่จะทำอะไรกันในที่เก่าที่ว่าน่ะ?”

เซียวต้าหลี่ก็ได้หัวเราะออกมาเบาๆ เขานั้นรู้ถึงจุดประสงค์ของเซียวเยี่ยน “หากว่าเจ้าบริการพี่คนนี้ดีๆ บางทีข้าอาจจะหาหนทางช่วยน้องของเจ้าก็ได้ ว่ายังไง?”

“เจ้าสารเลว.....” แล้วหัวของเซียวเยี่ยนก็อยู่ในกำมือของเขา แล้วก็ได้ก้มหน้าลงมา....

“นับแต่โบราณกาลมาวีรบุรุษต่างก็ต้องหลั่งน้ำตาให้กับสาวงาม อย่างที่เขาว่าเพื่อหญิงงามแล้วแม้ตายก็ยินดี....”

“พี่ชายคนนี้ก็ยินดีเช่นกัน....”

“ปากเล็กๆของเจ้านี่ช่างอ่อนหวานเสียจริงๆ นั่นล่ะออกแรงแค่นิดหน่อย อา...อา....ปากของเจ้าช่างนุ่มลื่นเหลือเกิน ลิ้นของเจ้าก็ช่างนุ่มลื่น.....”

ชั่วโมงหนึ่งต่อมา เซียวต้าหลี่ก็ได้ใส่เสื้อผ้าของเขาแล้วก็อดใจไม่ไหวบีบเค้นกลมๆเด้งๆของนาง “ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าเคยเป็นถึงโสเภณีอันดับหนึ่งในเมืองหลวง พี่ละชอบเจ้าจริงๆนะถ้าไม่ติดว่าเจ้า....คงจะได้หรรษากันมากกว่านี้”

เซียวต้าหลี่ไม่ได้พูดออกมาจนจบ ถ้าหากว่านางไม่ป่วยแล้วล่ะก็ เขาคงจะไปหานางที่บ้านแล้วสนุกกันทุกคืนไปแล้ว

เซียวเยี่ยนนั้นเจ็บปวดใจอย่างมาก แต่นางก็ยังคงมีรอยยิ้มบนใบหน้าของนาง ถ้าไม่ใช่เพราะว่านางป่วย นางก็คงจะไม่ต้องตกต่ำถึงจุดนี้ ที่แม้แต่เซียวจิ้งถิงก็ยังสามารถบีบนางให้ตายได้ด้วยมือข้างเดียว

ถ้าไม่ใช่เพราะกามโรคแล้ว วันนี้นางก็คงไม่ต้องตกต่ำแบบนี้

สวรรค์ช่างไม่ยุติธรรม มีโสเภณีเป็นพันคนบนแผ่นดินนี้ แต่มีแค่นางที่โชคร้าย! นางที่เต็มไปด้วยทั้งความกังวลและความเสียใจ แต่ไม่สามารถที่จะบอกใครได้และไม่มีใครที่สามารถเข้าใจได้เช่นกัน

มีเพียงตัวนางเท่านั้นที่เข้าใจว่ามันเจ็บปวดเช่นไร