บทที่ 15 ข้าจะหาพ่อที่ดีให้เจ้าแน่นอน

บทที่ 15

ข้าจะหาพ่อที่ดีให้เจ้าแน่นอน

“เอาเถอะ ยังไงที่นั่นก็เป็นสถานที่ที่ดีนะ ไม่อย่างนั้นจะหาเห็ดหลินจือพันปีเช่นนี้ได้อย่างไร? ดอกนี้น่ะน่าจะทำเงินได้เยอะเลยล่ะ”

เซียวหลีก็ได้พูดอย่างลมพัดเมฆสีขาวลอยล่องบนฟ้า เมื่อใดที่อาการเจ็บของนางดีขึ้นนางจะกลับไปสำรวจที่นั่นอีกอย่างแน่นอน คนอื่นอาจจะกลัวกันแต่นางนั้นหาได้กลัวไป เมื่อก่อนท่ามกลางป่าเขาลำเนาไพรเช่นนี้นางเคยมีชีวิตรอดอยู่ในนั้นเป็นเดือนมาแล้ว

เซียวเป่าเอ๋อที่ไม่รู้เรื่องนี้ก็ได้มองไปที่แม่ของเขาที่ไร้ซึ่งสีหน้าใดๆบนใบหน้าของนาง แต่หัวใจของนางกลับเต้นรัวดั่งกลองซึ่งขัดแย้งกับสีหน้าของนาง ในเวลานี้แม่ของเขานั้นไม่กลัวเลยอย่างนั้นเหรอ? หรือว่าเป็นเพราะเงินทำให้แม่ของเขานั้นไม่แม้แต่จะห่วงชีวิตของตัวเองแล้ว?

เซียวเป่าเอ๋อก็ได้พลันกอดเซียวหลีแน่นด้วยท่าทีที่น่ารักและออดอ้อน “ท่านแม่ พวกคนเก่าคนแก่ล้วนสอนลูกสอนหลานว่าอย่าเข้าไปในป่าไร้ผู้คนนั้น ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อปีก่อนเคยมีลูกวัวหนีเข้าไปในป่าแล้วเจ้าของก็ได้เข้าไปค้นหาแต่พวกเขาก็ไม่ได้กลับออกมาอีกเลย ซึ่งก็เพียงพอที่จะยืนยันได้ว่าเรื่องเล่านั้นเป็นเรื่องจริง ที่ว่าในนั้นมีปีศาจกินคนหรือผีร้ายอาศัยอยู่ในนั้น”

เขาพูดพึมพำเช่นนี้ดูน่ารักมาก

“ไม่ต้องเป็นห่วงแม่หรอก ในตอนที่แม่ได้รับบาดเจ็บจนหมดสติไปนั้น แม่ได้พบกับเซียนเฒ่าแล้วเขาก็ได้สอนวิชาเอาตัวรอดให้แม่หลายอย่าง ป่าเล็กๆแค่นั้นไม่ใช่ปัญหาสำหรับแม่หรอก....ไม่เอาน่าลูกผู้ชายน่ะเขาไม่พูดมากกันหรอกนะ มันไม่น่ารักหรอกนะรู้ไหม?”

สำหรับการเปลี่ยนบุคลิกไปอย่างกะทันหัน และยังมีความสามารถด้านการแพทย์มากมาย ทำให้นางจำเป็นต้องอธิบายให้คนรอบตัวนางฟัง แต่นางก็ยังหาเหตุผลดีๆไม่ได้เลยจริงๆ

ดวงตาของเซียวเป่าเอ๋อก็ได้เบิกกว้างขึ้นมาแล้วก็ได้ถามอย่างสงสัย “ที่ตอนนี้ท่านแม่เก่งกาจมากขนาดนี้เป็นเพราะมีเซียนเฒ่าสอนให้ท่านแม่อย่างนั้นเหรอ? ท่านแม่ให้เซียนเฒ่าสอนวิชาให้ข้าบ้างได้ไหม?”

เซียวหลีก็ได้ทำเป็นครุ่นคิดแล้วจากนั้นก็ได้ผงกหัว “ได้สิ แต่ตอนนี้เจ้ายังเด็กเกินไปและยังมีความรู้ไม่เพียงพอ เจ้าเรียนจากแม่ไปก่อนก็แล้วกันแล้วจากนั้นค่อยตัดสินใจอีกทีว่าจะไปพบกับเซียนเฒ่าหรือไม่ตอนที่เจ้าโตขึ้นนะ”

“เยี่ยมไปเลย”

“แล้วใบหน้าน้อยๆของเขาก็ได้ยิ้มออกมาอย่างเบิกบาน แต่เขาก็ได้มองไปที่แม่ของเขาอย่างสงสัยอยู่ ว่าที่นางพูดมานั้นเป็นเรื่องจริงหรือไม่

“ท่านแม่ ดูเหมือนว่าท่านยังมีบางอย่างอยู่ในใจอย่างนั้นเหรอ?”

“เจ้ารู้ได้อย่างไร?”

เซียวเป่าเอ๋อก็ได้ลูบคางของเขาแล้วก็กล่าวอย่างใจเย็นอยู่พักใหญ่ๆ

“เมื่อสักครู่ท่านแม่ทานเนื้อกระต่ายดีๆอย่างนั้นแค่ไม่กี่คำเท่านั้น แล้วท่านก็เอาแต่เหม่อลอยเหมือนกับคิดอะไรบางอย่างที่สำคัญอยู่

เซียวหลีก็ได้ผงกหัวอย่างปฏิเสธไม่ได้ “เดาเก่ง ลูกชายข้านี่ช่างฉลาดจริงๆ”

“ถ้าเช่นนั้นท่านแม่จะเล่าออกมาก็ได้นะขอรับ เผื่อ       เป่าเอ๋อจะให้คำแนะนำท่านได้นะ”

ช่างเป็นเด็กดีอะไรอย่างนี้ เซียวหลีก็ได้กอดเซียวเป่าเอ๋อแน่นมากกว่าเดิม แล้วมองไปที่นอกหน้าต่างแล้วพบว่าไร้ซึ่งดาวบนท้องฟ้า และดูเหมือนจะมีเมฆปกคลุมอยู่

เสียงของจักจั่นร้องเพลงผสมผสานไปกับเสียงของสัตว์ยามค่ำคืนต่างๆ ร่วมกันบรรเลงเป็นวงดนตรีธรรมชาติ ซึ่งฟังแล้วเสนาะหูยิ่งนัก ช่วยเสริมความเงียบสงบในยามค่ำคืนได้เป็นอย่างดี

“เป่าเอ๋อเจ้ารู้ไหม? ดูเหมือนจะยังมีคนที่เป็นห่วงเป็นใยแม่มากอยู่” เซียวหลีนึกถึงเรื่องของเซียวเหวินไฉที่พบกันที่สันเขาวันนี้ เขาได้มอบทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลเขาให้แก่นางและยังพูดส่งท้ายเอาไว้ “ยามโฉ่วต้องมาให้ได้นะ”ซึ่งคำพูดนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของนางราวกับวิญญาณหลอกหลอน

เซียวเป่าเอ๋อก็ได้หันหน้ากลับมาแล้วมองไปที่เซียวหลี แล้วก็กะพริบดวงตากลมโตของเขาแล้วกล่าวอย่างสงสัย        “ท่านแม่ เป่าเอ๋อกับท่านยายก็เป็นห่วงท่านแม่มากนะขอรับ”

เซียวหลีก็ได้ลูบหัวน้อยๆของเขาแล้วอ่อนโยนแล้วยิ้ม “แม่พูดถึงผู้ชายคนนึงน่ะ ผู้ชายที่นอกเหนือจากเป่าเอ๋อ”

“ว้าว...ท่านแม่ ท่านกำลังมีความรักเหรอขอรับ? ในที่สุดท่านแม่ก็จะหาพ่อให้เป่าเอ๋อแล้วใช่ไหม? สวรรค์ ในที่สุดท่านแม่ก็ยอมที่จะหาพ่อให้ข้าแล้ว? ท่านแม่บอกข้าหน่อยว่าเขาเป็นใคร? หน้าตาเขาดีไหม? แล้วที่สำคัญเลยเขามีเงินไหมขอรับ?”

เซียวเป่าเอ๋อนั้นตื่นเต้นอย่างมากราวกับฉีดเลือดไก่เข้าไป

เขาผละตัวออกจากอ้อมแขนของเซียวหลี แล้วเขาก็ได้กล่าวอย่างตื่นเต้นโดยไม่สนใจสีหน้าช่วยไม่ได้ของเซียวหลีเลย “ท่านแม่บอกข้าเร็วๆสิขอรับ?”

โดยไม่พูดอะไรออกไป เซียวหลีก็ได้หยิบเอาถุงเงินของเซียวเหวินไฉที่มอบให้นางออกมาแล้วส่งให้เซียวเป่าเอ๋อ

“นี่คือทรัพย์สินทั้งหมดที่เขามีและมอบให้กับแม่มา ถึงแม้ว่าแม่จะชอบเงินมากและขาดแคลนเงินมากก็ตามที แต่คนโง่คนนี้ก็ยังจะมอบทรัพย์สินทั้งหมดของเขาให้ กลับกันแม่รู้สึกตัวเองเหมือนเป็นภาระมากและไม่กล้าที่จะรับเงินนี้” เซียวหลีกล่าวอย่างช้าๆและคิ้วขมวด “เงินก้อนนี้แม่คงจะต้องคืนเขาไป”

“เขาทำเพื่อท่านแม่เหรอขอรับ?”

เซียวหลีก็ได้ผงกหัว “ใช่”

“คนคนนี้เป็นคนในหมู่บ้านนี้ใช่ไหม? ใช่ท่านลุง             เซียวเหวินไฉที่เป็นอาจารย์หรือเปล่าขอรับ?”

มองดูเซียวหลีที่ผงกหัว เซียวเป่านางก็ได้พูดชื่อของคนที่เซียวหลีห้ามออกมา

มันช่างน่าแปลกที่แม่ของเขานั้นเคยห้ามไม่ให้เขาเข้าใกล้เซียวเหวินไฉมาก่อน แต่ในตอนนี้ทำไมนางถึงได้ไปพบกับท่านลุงเหวินไฉเสียเอง? ดูเหมือนมันจะต้องมีอะไรมากกว่านั้นเป็นแน่?

“หึๆ....ท่านแม่ ท่านรับเงินนี้เอาไว้เถอะ ข้าคิดว่าท่านลุงเหวินไฉนั้นมีทั้งความรู้และความรับผิดชอบอีกทั้งยังหน้าตาดี ว่ากันตามตรงท่านแม่ไม่คู่ควรกับคนอื่นหรอก นอกจากคนที่ชอบท่านมาอย่างยาวนานคนนี้หรอกใช่ไหม?”

ในอดีตเขารู้สึกว่าเซียวเหวินไฉนั้นเป็นห่วงเป็นใยเกี่ยวกับตัวเขาและท่านแม่มาก ตัวเขาเองก็เคยอยากได้          เซียวเหวินไฉเป็นพ่อของเขา ในเวลานี้สิ่งที่เขาคิดนั้นเป็นจริงแล้ว จึงไม่มีใครที่มีความสุขมากไปกว่าเซียวเป่าเอ๋อแล้ว

เซียวเป่าเอ๋อนั้นตื่นเต้นมากเมื่อเขาได้รู้ว่าท่านลุงเหวินไฉนั้นกำลังจะมาเป็นพ่อของเขา

เจ้าตัวแสบก็ได้หมุนตัวเป็นวงกลมแล้วตะโกน สวรรค์, สวรรค์, ท่านแม่จะแต่งงานแล้ว เป่าเอ๋อกำลังจะมีพ่อแล้ว

เซียวหลีก็ได้มีสีหน้ามืดดำขึ้นมา สมองของเจ้าเด็กคนนี้คิดอะไรล้ำหน้าเกินไปแล้ว!

นางนั้นแค่กำลังคิดว่าจะปฏิเสธเขายังไงไม่ให้เขาเจ็บปวดดี

อย่างไรเสียตัวนางนั้นก็ไม่ได้รู้จักเซียวเหวินไฉเลย แล้วจะให้นางยอมแต่งงานที่วุ่นวายเช่นนี้ได้อย่างไร? แล้วถ้าเกิด  เซียวเหวินไฉเกิดไม่พอใจอะไรขึ้นมาหรือว่าเกิดเปลี่ยนใจ มันก็จะไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสำหรับนางที่จะมีความสุขในชีวิตที่เหลือของนางได้

ไม่ดีๆ แค่คิดเซียวหลีก็ได้รู้สึกตัวสั่นขึ้นมา

“ท่านแม่ๆ ท่านรีบตอบตกลงเถอะ ท่านลุงเหวินไฉ       สง่างามมากนะ”

เซียวหลีก็ได้พูดขัดแล้วถามอย่างไม่ใส่ใจ “แต่ผู้ชายแย่ๆในบ้านหลังนั้นก็เป็นคนสง่างามนะ?”

เซียวเป่าเอ๋อก็ได้ชะงักไปชั่วขณะ จากนั้นก็ได้มองไปที่เซียวหลีด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ “ท่านแม่เองก็ชอบคนสง่างามด้วยเหรอ?”

เขานั้นไม่อยากจะเชื่อ

เซียวหลีก็ได้ผงกหัวยืนยันแล้วถาม “แม่ชอบคนสง่างามบ้างไม่ได้งั้นเหรอ?”

เซียวเป่าเอ๋อก็ได้ชี้ไปที่บ้านหลังข้างๆแล้วถาม “ท่านแม่ชอบเขาอย่างนั้นเหรอ?”

“แม่ก็แค่ชอบคนหน้าตาดีเท่านั้น และคนคนนั้นก็แค่บังเอิญหน้าตาดีนิดหน่อย เป่าเอ๋อไม่คิดว่าเขาหน้าตาดีบ้างงั้นเหรอ?”

เซียวเป่าเอ๋อก็ได้ทำปากจู๋แล้วครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะกล่าวออกไป “ทุกคนต่างก็ชอบสิ่งสวยงามทั้งนั้นแหละ แต่ท่านแม่ท่านยังมีเป่าเอ๋อเป็นเรือพ่วงอยู่นะ ท่านลุงหน้าตาดีคนนั้นคงไม่ชอบท่านหรอกขอรับ....ท่านแม่ ท่านลองคิดเรื่องของท่านลุงเหวินไฉให้ดีๆเถอะ อย่างน้อยเขาก็เป็นคู่ครองที่ดีที่น่าพิจารณานะขอรับ อย่างไรเสียตัวตนของระหว่างท่านแม่กับท่านลุงหน้าตาดีคนนั้นมันก็ยังห่างกันมากเกินไป…

แต่ท่านลุงเหวินไฉนั้นต่างออกไป หลังจากที่ท่านแม่แต่งกับเขาแล้ว ท่านแม่ไม่ต้องรับใช้พ่อกับแม่ของเขาให้ท่านแม่ต้องโมโหด้วย และเป่าเอ๋อกับท่านลุงเหวินไฉเองก็มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันและรักเหมือนเป็นพ่อกับลูก พอท่านแม่แต่งงานกันแล้วจากนั้นก็พาท่านยายกับท่านป้าไปอยู่ด้วยกันและก็จะมีชีวิตที่มีความสุขด้วยกันนะขอรับ”

แล้วเซียวเป่าเอ๋อก็ได้ยักคิ้วขึ้นมาอย่างมีครุ่นคิด

ต่อให้เขาจะได้ไม่ชอบท่านแม่ แต่ก็ยังมีเหตุผลอื่นๆอีกโดยเฉพาะเหล่าคุณชายเช่นนี้ เป็นไปได้ยากที่จะได้แต่งงานกับเขา เพราะท่านแม่ของเขานั้นไม่ใช่ทั้งสาวงาม และยังไม่มีความสามารถใดๆแล้วยังมีชื่อเสียงที่ไม่ดีอีก

เซียวหลีนั้นเกือบที่จะทรุดลงไปกับพื้นแล้ว               กระอักเลือดออกมา

เจ้าตัวแสบเซียวเป่าเอ๋อนั้นครุ่นคิดถึงขนาดคิดไปถึงเรื่องของแม่ผัว-ลูกสะใภ้เลยทีเดียว ทำให้นางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

“ท่านแม่ ได้โปรดยอมตกลงเถอะนะ เป่าเอ๋ออยากจะมีพ่อจริงๆนะ”

เขาขอร้องนาง ซึ่งในเวลานี้เขาอยากที่จะรีบไปหา       เซียวเหวินไฉมาก และบอกกับเขาด้วยตัวเองว่าท่านแม่ของเขายอมตกลงแต่งงานกับเขาแล้ว

เซียวหลีก็ได้ส่ายหัวของนางแล้วเกาไปที่จมูกของเจ้าตัวแสบ “การแต่งงานน่ะเป็นเรื่องที่จะต้องทำอย่างรอบคอบนะ พอเป่าเอ๋อโตขึ้นเป่าเอ๋อก็จะเข้าใจเอง แต่มีสิ่งหนึ่งที่แม่ให้สัญญากับเจ้าได้ นั้นคือแม่จะหาพ่อที่ดีให้เป่าเอ๋ออย่างแน่นอนตกลงไหม?”

........

ความหวังพังทลาย

ดูเหมือนเขาคงจะยังไม่มีพ่อเป็นการชั่วคราว