บทที่ 541 - การค้าขายแบบมัดมือชก

บทที่ 541 - การค้าขายแบบมัดมือชก

กิจการของร้านโชห่วยดูไม่ค่อยจะกระเตื้องขึ้นสักเท่าไหร่ ทำได้เพียงแค่พอให้อีกวนประทังชีวิตไปวันๆ เท่านั้น อดีตมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งต้าถัง ในตอนนี้ดูราวกับวีรบุรุษผู้ตกอับที่หมดสิ้นหนทาง ไร้ซึ่งความสามารถที่จะกลับมาผงาดได้อีกครั้ง

ฝางโหย่วซานมีรูปร่างสูงใหญ่กำยำ แม้จะสวมชุดผ้าไหมราคาแพง แต่ดูยังไงก็ไม่เหมือนพ่อค้า กลับดูเหมือนโจรภูเขาที่ดุร้ายเสียมากกว่า รูปร่างแบบนี้ช่วยให้เขามีรัศมีข่มขวัญผู้คนในการทำธุรกิจได้อย่างเป็นธรรมชาติ พ่อค้าทั่วไปพอได้เห็นร่างอันบึกบึนของเขา ต่างก็พากันเกรงกลัวจนตัวหดลีบ ซึ่งฝางโหย่วซานเองก็ฉลาดพอที่จะใช้จุดเด่นข้อนี้ของตนให้เป็นประโยชน์

ภายในร้านโชห่วยมีคนน้อยมาก ตั้งแต่เถ้าแก่ยันลูกจ้าง มีเพียงแค่อีกวนคนเดียวเท่านั้น

หลังจากฝางโหย่วซานก้าวเข้ามา ร่างกายอันใหญ่โตของเขาก็แทบจะบดบังเคาน์เตอร์จนมิด

"เถ้าแก่อี ข้ามาขอซื้อหลอดไฟ"

ขนาดตัวที่มหึมาทำให้เสียงของฝางโหย่วซานดังกังวานหยาบกระด้าง ราวกับเสียงวัวแก่ คนธรรมดาแค่ได้ยินเสียงของเขาก็คงเผลอกลืนน้ำลายด้วยความหวาดหวั่น กลัวว่าจะนำภัยมาสู่ตัว

ทว่าอีกวนกลับไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

"ขออภัยด้วย หลอดไฟไม่ได้มีไว้ขาย"

"พ่อค้าย่อมแสวงหาผลกำไร ตราบใดที่ราคาเหมาะสม ย่อมไม่มีของสิ่งใดที่ซื้อไม่ได้ และไม่มีสินค้าใดที่ไม่ขาย" ฝางโหย่วซานพูดด้วยความหยิ่งผยอง "เถ้าแก่อี เสนอราคามาได้เลย"

"ต่อให้ให้เงินมากเท่าไหร่ก็ไม่ขาย" อีกวนยังคงปฏิเสธเสียงแข็ง

คำตอบนี้ทำให้ฝางโหย่วซานขมวดคิ้ว "งั้นเช่าล่ะ"

"นอกจากย่านหย่งเหอแล้ว ที่อื่นไม่ให้เช่า" อีกวนตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา

"ไร้เหตุผลสิ้นดี มีที่ไหนทำมาค้าขายแบบนี้กัน"

อีกวนผายมือออกอย่างจนใจ ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากให้เช่าไปใช้ข้างนอก แต่เป็นเพราะเครื่องกำเนิดสุดยอดพลังงานที่เขามีในตอนนี้ ครอบคลุมพื้นที่ได้แค่ในย่านหย่งเหอเท่านั้น หากนำออกไปใช้ที่อื่น หลอดไฟก็เป็นเพียงแค่เศษแก้วไร้ค่า

แต่ในสายตาของฝางโหย่วซาน การกระทำของอีกวนถือเป็นการยั่วยุอย่างชัดเจน ราวกับกำลังบอกว่า: ข้าจะขายของแบบนี้ เจ้าจะทำไมข้าล่ะ

"ไอ้หนู เจ้าทำธุรกิจเป็นหรือเปล่า ลูกค้าเอาเงินมาให้ถึงที่ เจ้ายังจะมาเล่นลิ้นชักแม่น้ำทั้งห้า" ฝางโหย่วซานพูดด้วยความไม่พอใจอย่างยิ่ง "เจ้าคิดว่าเจ้ายังเป็นอีกวนคนเดิมหรือไง ตอนนี้เจ้ามันก็แค่ยาจกตกอับ มีเงินให้หาเจ้าควรรีบคุกเข่าอ้อนวอนขอบคุณสิ ยังจะมาแกล้งวางมาดกับข้าอีก"

"วันนี้เจ้าจะขายก็ต้องขาย ไม่ขายก็ต้องขาย"

พูดจบ ฝางโหย่วซานก็ส่งสัญญาณเรียก บรรดาคนรับใช้หลายคนรีบมุดเข้ามาในร้าน ไล่ลูกค้าที่กำลังเลือกซื้อของอยู่ด้านข้างออกไปจนหมด จากนั้นก็ลากเก้าอี้มานั่งจองที่ทั้งในร้านและหน้าประตู กีดกันไม่ให้ลูกค้าคนอื่นเข้ามาซื้อของได้อีก

อีกวนถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก ไม่รู้ว่าตัวเองไปล่วงเกินอีกฝ่ายตอนไหน คนสมัยนี้เขาทำธุรกิจกันเถื่อนขนาดนี้เลยเหรอ

"พี่ชายท่านนี้ ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากขาย แต่ท่านซื้อไปมันก็ใช้ไม่ได้จริงๆ..." อีกวนพยายามจะอธิบาย แต่กลับถูกฝางโหย่วซานพูดแทรกขึ้นมา

"ไม่ต้องพูดมาก ตราบใดที่มีข้าอยู่ เจ้าก็อย่าหวังว่าจะได้ทำมาหากิน"

คิ้วของอีกวนเริ่มขมวดเข้าหากันในที่สุด ความอดทนที่มีเริ่มถูกอีกฝ่ายบดขยี้จนหมดสิ้น เขาหรี่ตาลง คิ้วข้างหนึ่งเลิกขึ้นเล็กน้อย ปล่อยแรงกดดันที่ยากจะอธิบายออกมา

ฝางโหย่วซานชอบใช้บารมีข่มคนอื่นมาตลอด ยังไม่เคยเจอพ่อค้าคนไหนที่สามารถแผ่รังสีข่มเขาได้มาก่อน ทันทีที่สบตากับอีกวน ขนทั่วร่างของเขาก็ลุกชันขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

"แม่มันเถอะ บอกว่าซื้อไปก็ใช้ไม่ได้ อธิบายก็ไม่ฟัง คิดจะหาเรื่องกันใช่ไหม"

ร่างของอีกวนไหววูบ กระโดดข้ามเคาน์เตอร์ออกมาอยู่ตรงหน้าฝางโหย่วซานในพริบตา ความเร็วระดับนี้ทำให้ฝางโหย่วซานตั้งตัวไม่ทัน

เมื่ออีกวนเข้ามาประชิดตัว ฝางโหย่วซานก็เหวี่ยงฝ่ามือออกไปตามสัญชาตญาณ ฝ่ามือที่ใหญ่กว่าพัดใบตาน พัดพาเอากระแสลมแรงพุ่งเข้ามา ด้วยรูปร่างที่ใหญ่โต พละกำลังของฝางโหย่วซานจึงมหาศาล หากวัดกันที่แรงเพียวๆ แม้แต่เฉิงเหย่าจินก็อาจจะไม่ใช่คู่มือของเขา

ทว่าอีกวนกลับไม่หลบไม่เลี่ยง ยื่นมือทั้งห้าออกไปคว้านิ้วมือของอีกฝ่ายที่หนากว่าคนปกติเกือบเท่าตัว แล้วบิดอย่างแรง

กร๊อบ

เสียงกระดูกลั่นดังสนั่น นิ้วของฝางโหย่วซานถูกอีกวนหักจนผิดรูป

อีกวนผู้หลอมรวมเข้ากับ 'วิญญาณยุทธ์เซี่ยงอวี่' อย่างสมบูรณ์แบบ มีพละกำลังมหาศาลชนิดที่หาใครเทียบได้ยากในใต้หล้า ฝางโหย่วซานที่ตัวใหญ่กว่าคนทั่วไปนิดหน่อย ในสายตาของอีกวนก็เป็นเพียงแค่กระสอบทรายใบใหญ่เท่านั้น

หลังจากหักนิ้วอีกฝ่ายแล้ว อีกวนก็ไม่หยุดมือ ยื่นมือออกไปคว้าเอวของอีกฝ่าย นิ้วทั้งห้าจิกลงไปที่ซี่โครงสองซี่ เพียงแค่ออกแรงเล็กน้อย ซี่โครงทั้งสองก็บิดงอเข้าหากันในมือของเขา จนเกือบจะหักสะบั้น

สีหน้าของฝางโหย่วซานเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ความเจ็บปวดทำให้ใบหน้าบิดเบี้ยว เสียงที่เคยหยาบกระด้างแหลมสูงขึ้นจนเหมือนเสียงกรีดร้องของสาวน้อย "โอ๊ยๆๆ... ปล่อยนะ เจ็บๆๆ"

คนรับใช้ด้านข้างเพิ่งจะได้สติ รีบพากันเข้ามาล้อม แต่อีกวนไม่แม้แต่จะชายตามอง ตบสวนกลับไปฉาดใหญ่ คนรับใช้คนหนึ่งล้มคว่ำลงกับพื้น ส่วนอีกสองคนก็ถูกลูกเตะกวาดลานของอีกวนซัดกระเด็นไป

คนพวกนี้ ไม่อาจต้านทานอีกวนได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว

ฝางโหย่วซานที่เจ็บจนน้ำตาเล็ด รีบพูดเสียงสูงว่า "เถ้าแก่อี ข้าผิดไปแล้ว ข้าขอโทษ เป็นฝ่าบาทที่รับสั่งให้ข้ามาซื้อหลอดไฟ ข้าก็แค่ทำตามคำสั่งเท่านั้นเอง"

อีกวนได้ยินดังนั้น ก็ถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา ก่อนจะคลายมือออก "ไสหัวไป ข้าไม่ขายหลอดไฟ"

"เถ้าแก่อี ท่านทำไมถึงได้ไม่รู้จักกาลเทศะเช่นนี้" ฝางโหย่วซานได้รับคำสั่งมา หากทำไม่สำเร็จจะต้องถูกลงโทษแน่ "ตอนนี้ท่านก็ตกอับถึงเพียงนี้แล้ว ขายหลอดไฟให้ฝ่าบาท ได้เงินมาใช้ไม่ดีกว่าหรือ ไม่อย่างนั้นท่านจะยืนหยัดอยู่ในเมืองฉางอันได้ยากนะ"

มุมปากของอีกวนกระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างประหลาด

"อย่างนั้นหรือ"

[จบแล้ว]