บทที่ 121 - ข้ายุ่งเหลือเกิน

บทที่ 121 - ข้ายุ่งเหลือเกิน

นอกเมือง ณ คฤหาสน์หลวง

บ้านของตระกูลหลูยังซ่อมแซมไม่เสร็จดี ดังนั้นอีกวนจึงยังคงพักอยู่ที่คฤหาสน์หลวงไปก่อน

ก็แหม บ้านสวยขนาดนี้ ยังอยู่ไม่หนำใจเลยนี่นา

แน่นอนว่ามีคำกล่าวที่ว่า ชาวนาซุกกายในบ้านดิน สามัญชนมีหลังคากระเบื้องคุ้มหัว เศรษฐีอยู่คฤหาสน์หรูหรา ขุนนางพักในเรือนใหญ่โต

ตำแหน่งของอีกวนก็ถือว่าไต่เต้าสูงขึ้นเรื่อยๆ

"วันหน้าข้าสำเร็จวิชาเทวะ ไม่แน่ว่าอาจจะไปขุดถ้ำอยู่ก็ได้"

"รอให้บ้านตระกูลหลูตกแต่งเสร็จ ข้าจะยกบ้านหลังนี้ให้แม่นางหวงกับไป๋จือเยวียน ถือซะว่าเราก็ได้ชื่อว่าเป็นบุรุษซ่อนโฉมงามแล้ว"

อีกวนหัวเราะเบาๆ แล้วหิ้วถังไม้ไปให้อาหารหมู

พูดถึงที่สุดแล้ว เขาก็ยังเป็นคนเลี้ยงหมูคนหนึ่ง

และการได้เฝ้ามองลูกหมูในเล้าค่อยๆ เติบโตขึ้นทุกวัน ทำให้ในใจเขารู้สึกภูมิใจอย่างบอกไม่ถูก

บางทีอีกวนอาจจะเป็นอย่างที่คนโบราณว่า เนื้อสุนัขขึ้นโต๊ะใหญ่ไม่ได้

แต่เขาก็ยังมีความสุขกับสิ่งที่เป็นอยู่ แม้แต่ที่ว่าการก็ไม่ค่อยได้ไป เรื่องจุกจิกเล็กน้อยทั้งหมดก็โยนให้เหอซวี่ที่เป็นแรงงานฟรีไปจัดการ

การเลี้ยงหมูคือเรื่องสำคัญที่สุด

"ภารกิจหลักของระบบ 1: ใช้เนื้อหมูยับยั้งกระแสนิยมการกินเนื้อวัว ความคืบหน้า 18%"

อีกวนมองดูความคืบหน้าของภารกิจตัวเอง เขารู้ดีว่าการส่งเสริมเนื้อหมูยังเป็นหนทางอีกยาวไกล แม้เมืองฉางอันจะเป็นเมืองหลวง แต่ท้ายที่สุดก็เป็นเพียงเมืองเมืองหนึ่งเท่านั้น

โชคดีที่ไส้กรอกของเขาได้เผยแพร่ออกไปก่อนหน้านี้แล้ว

ตอนนี้ย่างเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ อากาศเริ่มอุ่นขึ้น พวกเหล่าหวงก็มาอีกครั้ง เอาเมล็ดข้าวโพดและมันฝรั่งไปไม่น้อย

อีกวนฉวยโอกาสนี้ทำไส้กรอกออกมาเผยแพร่อีกจำนวนมาก แต่ละชิ้นประทับตรายี่ห้อ "เทียนหรันจวี"

การส่งเสริมเนื้อหมูเป็นงานที่ต้องใช้เวลาและความอดทน จะรีบร้อนไม่ได้

อีกวนไม่รีบร้อน เขาตั้งหน้าตั้งตาเลี้ยงหมูอย่างมีความสุข

โดยเฉพาะหมูหอมและหมูลายหินอ่อน หมูสองสายพันธุ์นี้แม้จะมีคุณภาพสูง แต่วิธีการเลี้ยงก็ค่อนข้างซับซ้อน

สภาพแวดล้อมของหมูหอมต้องสะอาด มิฉะนั้นจะป่วยได้ง่าย

ส่วนหมูลายหินอ่อนยิ่งแล้วใหญ่ ไม่เพียงแต่ต้องสะอาด อาหารการกินก็ต้องพิถีพิถัน แถมยังต้องปล่อยออกจากเล้าไปเดินเล่นข้างนอกทุกวัน

แต่เนื้อของมันก็พิเศษจริงๆ เนื้อเกือบทั้งตัวเป็นเนื้อแดงแทรกมัน

ไขมันสีขาวกระจายอยู่ทั่วกล้ามเนื้อเหมือนเกล็ดหิมะ

เนื้อหมูลายหินอ่อนแบบนี้ ไม่ต้องใช้เครื่องเทศอะไรเพิ่มเติม แค่ต้มกับเกลือหรือย่างก็หอมฟุ้งไปทั่ว

เมื่อดูจากคุณภาพเนื้อแล้ว มันเหนือกว่าเนื้อวัวธรรมดาไปไกลโข

หมูลายหินอ่อน อีกวนเลี้ยงไว้เพียงสามตัว หนึ่งคือลองดูว่าเลี้ยงง่ายหรือไม่ สองคือดูว่าราคาจะเป็นอย่างไร

ทว่าพอหมูลายหินอ่อนออกวางขายปุ๊บ ก็ถูกลูกค้าของร้านเทียนหรันจวีแย่งซื้อไปจนหมดเกลี้ยงในพริบตา

นี่ขนาดยังตั้งราคาสูงถึงสามสิบก้วนต่อตัวนะ

สูงกว่าหมูขาวธรรมดาถึงสิบเท่า และมากกว่าหมูหอมถึงห้าเท่า

ถึงกระนั้น ลูกค้าในเมืองก็ยังควักเงินจ่ายอย่างง่ายดาย

คนรวยนี่มันเยอะจริงๆ

อีกวนตัดสินใจแล้วว่า รอให้หมูขาวชุดนี้หนึ่งพันสามร้อยตัวพร้อมขายเมื่อไหร่ เขาจะซื้อลูกหมูลายหินอ่อนมาเลี้ยงเพิ่ม

เหล่าหวงสั่งจองไว้แล้วสามสิบตัว เหล่าฟาง เหล่าซุน และพี่เฉิน พวกเขาก็สั่งจองคนละสิบตัว

ส่วนตัวอีกวนเอง จริงๆ แล้วเขาก็อยากกินเหมือนกัน

ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว คราวหน้าเลี้ยงสักร้อยตัวไปเลย ส่วนที่เหลือก็เอาให้คนในคฤหาสน์ได้ลองชิมของใหม่ๆ กัน

เมื่อเป็นเช่นนี้ "ลูกหมูลายหินอ่อน ตัวละสองก้วน หักต้นทุนและค่าแรงแล้ว ตัวหนึ่งทำกำไรได้ประมาณยี่สิบห้าก้วน"

"ตัวข้าคนเดียวคงยุ่งไม่ไหวแน่ หลินม่อเลี้ยงหมูเก่งก็จริง แต่เขามีแค่คนเดียว แถมตอนนี้ก็เพิ่งจะเลี้ยงหมูหอมได้"

"ไม่ได้การแล้ว ต้องเรียกผู้เชี่ยวชาญด้านการเลี้ยงหมูมาเพิ่ม"

อีกวนเปิดดูหอเชิญผู้มีความสามารถในระบบ ราคาของผู้เชี่ยวชาญด้านการเลี้ยงหมูไม่แพงเลย คนละ 5 เพชรเท่านั้น

อีกวนกัดฟันเรียกผู้เชี่ยวชาญด้านการเลี้ยงหมูออกมา 20 คนรวดเดียว

คนเหล่านี้ล้วนเป็นมืออาชีพ แต่ก็เลี้ยงได้แค่หมูขาวธรรมดา หากต้องการเลี้ยงหมูหอมและหมูลายหินอ่อน ยังต้องผ่านการฝึกอบรมเสียก่อน

จากนั้น อีกวนก็เริ่มสอนหนังสือ เลี้ยงหมู ตรวจดูโรงหมักสุรา หยอกล้อไป๋จือเยวียน รักษาอาการบาดเจ็บให้ชิวเหลียนเอ๋อ ต่อปากต่อคำกับหลี่รุ่ยเสวี่ย บางครั้งก็ทุบๆ ตีๆ ทำงานไม้บ้าง วิ่งไปที่ว่าการจัดการคดีที่พอจะมีประโยชน์อยู่บ้าง และยังต้องหาเวลาฝึกฝน "วิชาไร้ขั้ว" ไปพร้อมๆ กับศึกษาว่าจะหลอมรวมนักรบกับขุนพลเข้าด้วยกันได้อย่างไร

บ้าเอ๊ย ข้ายุ่งเหลือเกิน

อีกวนเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองเอาเรี่ยวแรงมากมายขนาดนี้มาจากไหน

แต่แปลกที่เขาก็ใช้ชีวิตแบบนี้ทุกวัน

"นายน้อย คุณนายหลิงเยว่แห่งหอเฉียนเซียงมาขอพบขอรับ" ดวงตาเล็กๆ ของอีฉวนกลอกไปมา พูดจาอ้ำๆ อึ้งๆ

อีกวนคำนวณเวลาดูก็คิดว่าน่าจะถึงเวลาแล้ว พอเห็นท่าทางของพ่อบ้านตัวเองก็อดสงสัยไม่ได้ "เป็นอะไรไป"

อีฉวนตอบตามตรง "คุณนายหลิงเยว่มาไม่ถูกจังหวะ พอดีมาเจอแม่นางเสวี่ยเข้า ทั้งสองคน... ตอนนี้กำลังจ้องตากันเขม็งอยู่ในห้องขอรับ"

อีกวนรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที

ภายในคฤหาสน์หรูหรา ห้องโถง

บนโซฟาไม้มะฮอกกานีที่อีกวนทำขึ้นเอง หลี่รุ่ยเสวี่ยและหลิงเยว่นั่งจ้องตากัน

หลี่รุ่ยเสวี่ยมีรัศมีที่น่าเกรงขาม ความองอาจแผ่ซ่านออกมาอย่างชัดเจน แววตาคมกริบดุจดาบ

ส่วนหลิงเยว่นั้นใช้นุ่มนวลเข้าสู้ วันที่อากาศหนาวเหน็บเช่นนี้กลับเปิดไหล่หอมกรุ่นและเผยให้เห็นเนินอกขาวผ่องส่วนหนึ่ง ในมือถือพัดกลม พัดเบาๆ เป็นครั้งคราว

เมื่อเผชิญกับรัศมีอันน่าเกรงขามของหลี่รุ่ยเสวี่ย เธอก็สามารถคลี่คลายสถานการณ์ได้อย่างชาญฉลาดเสมอ

รูปโฉมของทั้งสองต่างก็มีความงามในแบบของตัวเอง คนหนึ่งองอาจผึ่งผาย อีกคนงามระหงเย้ายวน

แต่คนตาดีมองปราดเดียวก็รู้ว่า หลิงเยว่เป็นฝ่ายได้เปรียบ

ทว่าหลิงเยว่เองก็แอบตกใจอยู่ไม่น้อย ท่านนายอำเภออีกวนผู้นี้อายุก็ไม่เท่าไหร่ แต่ภรรยากลับสวยหยาดเยิ้มกันทุกคน

คนที่อยู่ตรงหน้านี้น่าจะเป็นภรรยาเอกสินะ รัศมีน่ากลัวชะมัด

แล้วยังมีเด็กสาวในชุดผ้าฝ้ายลายดอกคนนั้นอีก ก็เป็นคนสวยระดับแนวหน้าเช่นกัน แถม... แถมยังดูคุ้นๆ ตาอีกด้วย

ก็ว่าแล้วเชียวดอกไม้บ้านไม่หอมเท่าดอกไม้ป่าจริงๆ

แค่สองคนที่อยู่ในบ้านนี้ หากไปอยู่ที่หอเฉียนเซียงก็เป็นระดับนางคณิกาชั้นยอดได้แล้ว แต่นายอำเภออีกวนกลับยังไม่พอใจ ยังคงคิดถึงหอเฉียนเซียงอยู่ร่ำไป

หลิงเยว่ถอนหายใจในใจ

ขณะนั้นเอง สวีต้งที่อยู่ข้างๆ ก็กุมด้ามดาบเข้ามาใกล้ แล้วกระซิบกับหลิงเยว่ว่า "สุภาพหน่อย คนที่อยู่ตรงข้ามท่านคือองค์หญิงจิ่วเจียง"

[จบแล้ว]